အခန်း (၃၀၉)

ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိပြီး လူတွေ အချိန်မရွေး ဝင်လာနိုင်တာကြောင့် ဟော်ချီက နက်နဲမှု မရှိပါဘူး။ အရသာခံရုံပါပဲ။

သူကြောက်နေတာ တကယ်ဖြစ်မှာကို ဘယ်သူသိလဲ!

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက သာ့ချောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ခွာပြီးတာနဲ့ အနောက်ကနေ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အား ငါ့မျက်လုံး၊ ငါ့မျက်လုံး!"

ထို့နောက် အန်းပင်းရဲ့အသံက "မကြည့်နဲ့၊ မကြည့်နဲ့။ မြန်မြန်သွားရအောင်။ ငါတို့ဆက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်မှာ မင်းမျက်လုံးတွေ ပျက်သွားလိမ့်မယ်။"

သာ့ချောင် - "......"

ဟော်ချီ - "..."

နှစ်ယောက်သား စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာလေးသည် မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ ညှစ်လိုက်ရုံဖြင့် ပန်းနုရောင်သန်းကာ နူးညံ့သည်။

သာ့ချောင်က ရှက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။ သူ့ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းတာကြောင့် သူမလက်က နာကျင်သွားသည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ညည်းညူကာ ပြောခဲ့သည်။ "အစ်ကို ရင်ဘတ်က ဘာလို့ အရမ်းမာနေတာလဲ? ညီမနဲ့က ဘာလို့ မတူရတာလဲ?"

သူမဆီက ထိုးနှက်ခံရသောအခါ ဟော်ချီသည် သူ့နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ခုက ရိုက်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသည်။ သူက "ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမက သဘာဝအတိုင်း မတူဘူးလေ။ ဒါတင်မကဘူး ကိုယ်က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်" လို့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဒါမှသာလျှင် သူမ အခုပြောခဲ့တာတွေက မသင့်တော်ဘူးဆိုတာကို သာ့ချောင်က သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင်နီရဲလာသည်။ သူမက လက်ကိုဆန့်ပြီး သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဟော်ချီက သူမ ပြန်ပြေးသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အလင်းရောင်များသည် အလွန်တောက်ပနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အန်းပင်းသည် သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို ဆွဲသွားပြီး အမှောင်ထောင့်တစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က သူ့ကို ကန်ထုတ်ပြီး ငြီးတွားလိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို ဘာလို့ စောစောက ဆွဲထုတ်ခဲ့တာလဲ?"

အန်းပင်းက ကန်ထုတ်တာကို စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ထိုအစား သူမအား ချော့လိုက်သည်။ "အဲလိုမလုပ်ရင် ဆက်ကြည့်နေရမှာကို မင်းမရှက်ဘူးလား"

"ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ? သူတို့တောင် အပြင်မှာ ဒီလိုလုပ်ရဲတာကို " သိုက်ရှောင်ရွှယ်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမစိတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီး သူမမျက်လုံးတွေက သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ် စိုက်ကျလာသည်။ "အန်းပင်း၊ ငါတို့လည်း အဲဒါကို ဘာလို့ မစမ်းကြည့်တာလဲ?"

သူတို့နှစ်ဦးက စေ့စပ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ ရှေးရိုးဆန်သော ဖခင် ရှိသည်။ သူက သူတို့ အိမ်ထောင်မပြုခင်မှာ ပြဿနာမဖြစ်အောင် ခဏခဏ သတိပေးခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် နှစ်ယောက်သားသည် လက်သာတွဲဖူပြီး မနမ်းဖူးကြသေးပေ။

ဒါကိုကြားတော့ အန်းပင်းရဲ့မျက်နှာက ဝက်အသည်းလို နီရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "...ဒါက ကောင်းတဲ့အကြံမဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ် - "နင်က အသုံးမကျဘူး။ ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ?"

သူမစကားပြီးသောအခါတွင် သူမက အန်းပင်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမဆီသို့ဆွဲယူပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်သည်။

အကိုက်ခံရတော့ အန်းပင်းဟာ နာကျင်စွာ မောဟိုက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားကာ လက်ခြေများ တုန်ရီလာသည်။

ခဏအကြာတွင် သ်ိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စုပ်ယူခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက လုံးဝမပျော်ရပါဘူး။ သာ့ချောင်က ဘာလို့ စောစောက ပျော်နေပုံရတာလဲ?"

အန်းပင်း၏ မျက်လုံးများသည် မှုန်ဝါးကာ ဗလာကျင်းသွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ နာကျင်နေပေမယ့် ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ သူထပ်လုပ်ချင်သည်!

သူ့ကိုဒီလိုမြင်တော့ သိုက်ရှောင်ရွှယ်က ချက်ချင်းပိုငြီးငွေ့လာသလို ခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။ "မေ့လိုက်တော့။ ပြန်ကြရအောင်!"

ဒါနဲ့ သူတို့လေးယောက်က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်ပြန်သွားကြသည်။ ချောင်မိသားစုမှ ကလေးနှစ်ယောက်သည် မျက်လုံးများ မှုန်ဝါး၊ မျက်နှာနီရဲ၊ ပါးစပ်နီနှင့် ဟော်မိသားစု၏ ဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်က ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။

အားလုံးက နည်းနည်းတော့ ပဟေဠိဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် အားလုံးက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတွေပါ။ မကြာခင် သူတို့ သဘောပေါက်သွားသည်။

ကြည့်ရုံသာကြည့်ပြီး အသံမထွက်သင့်ပေ။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက မမြင်ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

နှစ်သစ်ပြီးတော့ လူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

ယွင်လိုင်မြို့ရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ မြို့ရဲ့တစ်ဝက်လောက်ကို လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်ဖြစ်သွားတဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ကျော်က ၎င်းတို့၏ အိမ်ကိုရောင်းပြီး ငွေရှာရန် တောင်ဘက်သို့သွားခဲ့ကြသည်။ ပထမတော့ သူတို့တကယ် ငွေရှာနိုင်တယ်လို့ ကြားရသည်။ ပထမဆုံး နှစ်သစ်မှာ သူတို့ အိမ်ပြန်လာတော့ သူတို့သည် ခရီးဆောင်အိတ်တွေ အများကြီးနဲ့ အရမ်းခေတ်ဆန်စွာ ဝတ်ထားကြသည်။

သူငယ်ချင်းများ၊ ဆွေမျိုးများ၏ သားသမီးများအား ပေးသော အနီရောင်စာအိတ်မှာ ငါးယွမ်ဖြစ်သည်!

ဒီလို လုပ်ရပ်တွေက လူတွေက သူတို့ကို မနာလိုဖြစ်စေသည်။ ချန်အိမ်တွင် လူအများအပြားစုရုံးကြပြီး ချန်မိသားစု၏ ညီအစ်ကိုများက သူတို့ကံကြမ္မာကို မည်သို့ပြုလုပ်ကြပြီး သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်လားဟု မေးကြသည်။

မူလက လူတိုင်းက အဲဒါကို စမ်းသပ်နေကြတာ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ငွေရှာနည်းတွေကို ဘယ်သူကမှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောဘူး။ မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်မိသားစုသည် အလွန်ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ လူတိုင်းကို ချမ်းသာလာစေရန် ဦးဆောင်လိုစိတ်ရှိခဲ့သည်။

ချန်မိသားစုမှ ညီအစ်ကိုများက ၎င်းတို့၏ ပရောဂျက်ကို တောင်ဘက်တွင် တိုးချဲ့တော့မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေက အဲဒါကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ပဲလိုသည်။ နှစ်ကုန်တွင် သူတို့သည် ငွေရင်းပမာဏထက် နှစ်ဆ သေချာပေါက် ပြန်ရလိမ့်မည်။

အဲဒါကိုကြားပြီးနောက်မှာ ပါဝင်ဖို့လူတိုင်း တက်ကြွနေပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ပိုက်ဆံထုတ်တဲ့လူ တော်တော်နည်းသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက သူတို့ တကယ်ပြန်ရမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဒါပေမယ့် နောက်နှစ်သစ်မှာ ချန်မိသားစု ညီအစ်ကိုတွေက ကားနဲ့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပရောဂျက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများသည် ဘောနပ်စ်များ ရရှိခဲ့သည်။ မရင်းနှီးတဲ့သူတွေက နောင်တရကြသည်။ ချန်မိသားစု၏ အိမ်တွင် နောက်ထပ်စုရုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပထမနှစ်ထက် လူပိုများသည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ချန်မိသားစုရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်ကြတော့ပေ။ ငွေထုတ်တာ နှေးရင် ရှယ်ယာတွေ ဆုံးရှုံးမှာကို လူတိုင်းက ကြောက်ကြသည်!

နှစ်သစ်ပြီးတော့ ချန်ညီအစ်ကိုတွေက ငွေတွေနဲ့ကျန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က တတိယနှစ်တွင် ပြန်မလာခဲ့ပါ။ သတင်းလုံးဝမရှိခဲ့ပေ!

လူတိုင်းက အထိတ်တလန့် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အားလုံး လျော်ကြေးပေးဖို့ ချန်အိမ်တံခါးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ သွားကြသည်။ ချန်မိသားစုသည် သူတို့၏ သားနှစ်ယောက်နှင့် အဆက်အသွယ် မရတာကြောင့် ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ဘက်တွင် အလုပ်သွားလုပ်သူအချို့က ပြန်လာပြီး ချန်ညီအစ်ကိုများကို လိမ်လည်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ထောင်သို့ ပို့လိုက်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထောင်ဒဏ် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ် ချမှတ်ခံခဲ့ရပုံရသည်။

အကုန်လုံး ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ သူတို့က လျော်ကြေးပေးဖို့ အမေချန်နဲ့ အဖေချန်ကို တောင်းဆိုကြသည်။ ဒါပေမယ့် ချန်မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံက ပေးချေဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ တစ်ချို့လူတွေက စိတ်ပူပြီး ချန်အိမ်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူတို့အိမ်ဆီ ချက်ချင်းပြောင်းကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိစ္စက ရဲစခန်းကို ရောက်သွားသည်။ ရဲတွေရဲ့သက်သေအောက်မှာ အမေချန်နဲ့ အဖေချန်က လူတိုင်းကို သူတို့တင်ထားတဲ့အကြွေးကို ပြန်ဆပ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် အသက်ကြီး၍ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိကြပေ။ အဝတ်လျှော်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ကလေးတွေကို ပြုစုပေးရုံနဲ့ သူတို့ ပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ? ဒီလိုနဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူတို့က သူတို့သမီးလေး ချန်ချောင်ချောင်ကို တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် ခင်ပွန်းဟောင်းက ပိုက်ဆံရှိသည်။ ကုမ္ပဏီက မြို့တော်ကို ပြောင်းသွားတယ်လို့ ကြားသည်။ သူတို့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။ ချန်ချောင်ချောင်က သူ့မျက်နှာကို ငုံ့ပြီး ချောင်တုန်းဝမ်ကို တောင်းရမ်းချင်နေသမျှ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးမှာ သေချာပါသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပြဿနာက ချောင်မိသားစုနဲ့ ချောင်တုန်းဝမ် မဟုတ်ဘူး။ ချန်ချောင်ချောင်နှင့်ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က သူတို့ကို လုံးဝ အသိအမှတ်မပြုချင်ဘူး။ သူမကို ကြိုးတုပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခိုင်းပြီး လက်ရှိခင်ပွန်းနဲ့ လက်ထပ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သူမက မိသားစုကို မုန်းတီးခဲ့သည်။

သူတို့ ချမ်းသာပြီး ငွေရှာနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ သူမဟာ သူတို့အပေါ် သွားမကပ်ဘူး။ သူတို့အကြွေးတွေတင်တော့ သူမကို ဘာလို့အခုလိုလုပ်ရတာလဲ?

သူမ စိတ်ထဲက မထွက်ခဲ့နိုင်ဘူး!

ချန်မိသားစုသည် ရှုပ်ထွေးရန် ချန်‌ချောင်ချောင်၏ ခင်ပွန်းအိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရွာသားများဆီက မောင်းထုတ်ခံရပြီး ရိုက်နှက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ ထပ်မသွားရဲတော့ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ချောင်ချောင်သည် သားဖြစ်သူကို ပစ္စည်းဝယ်ရန် မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူမက အမေချန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

အမေချန်က သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "မင်း အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ မျက်လုံးဖြူ ဝံပုလွေ။ မင်းအဖေနဲ့ ငါက မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့ရတာ။ အခု မင်းက မင်းရဲ့မိသားစုကိုတောင် အသိအမှတ်မပြုတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အသိစိတ်က မနာကျင်ဘူးလား?"

ချန်ချောင်ချောင်က သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မျက်နှာထားနဲ့ "ရှင် ကျွန်မကို ရောင်းလိုက်ကတည်းက ကျွန်မအသိစိတ်က သေသွားပြီ။ လွှတ်လိုက်။ ရှင် မလွှတ်ရင် ကျွန်မ ရဲကိုခေါ်လိုက်မယ်!"

ဒါကို အမေချန်က ကြားလိုက်တာနဲ့ သူမ ပိုလို့တောင် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။ သူမလက်ကို မြှောက်ကာ သူမမျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။ "ရဲခေါ်လိုက်! အကြောင်းကြားလိုက်လေ၊ ငါ မင်းကို ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို သတ်ပစ်လိုက်မယ်!"

ပါးရိုက်ခံရသဖြင့် ချန်ချောင်ချောင်၏ နားရွက်များ တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲခဲ့သည်။ သူမက လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူ့သား လင်းယောင်ဇူက ဘေးမှာရပ်ပြီး ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ လူတစ်ယောက်က လူအုပ်ထဲကို တိုးဝင်လာပြီး အမေချန်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချန်ချောင်ချောင်နဲ့ ခွဲလိုက်သည်။

သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်တာကိုမြင်တော့ သူမအရမ်းတုန်လှုပ်သွားပြီး လက်ကိုဆန့်ကာ သူ့မျက်နှာကို ခြစ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကိစ္စကို လာရှုပ်နေလဲ? ဘယ်သူက လာရှုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာလဲ? ငါ့ကိုလွှတ်လိုက်"

ချန်ချောင်ချောင်ဟာ သူ့သားကိုတောင် မလိုချင်ဘဲ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။

လင်းယောင်ဇူသည် စိတ်ဝင်စားစရာကို ကြည့်ရင်း နှစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူ့အမေက သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အလျင်စလို အမီလိုက်ခင် သူက ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး "နိမ့်ကျတဲ့မိန်းမ၊ မင်းဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်ပြေးရတာလဲ?"

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ၏ ခြေသလုံးတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ရှေ့က ခက်ထန်နေတဲ့သားကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒေါသတွေ ရုတ်တရက် ထလာသည်။ သူမကလက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်သည်!

ဒီပါးရိုက်သံကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး အေးခဲသွားသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လင်းယောင်ဇူသည် ပေါက်ကွဲပြီး သူမကို လက်သီးထိုးကာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ရိုက်လိုက်တာလား? နှိမ့်ချတဲ့မိန်းမ၊ ငါပြန်သွားရင် မင်းကို သေအောင် အနိုင်ကျင့်ပြမယ်!"

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူ့ရှေ့တွင် လက်သီးထိုးကာ ကန်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ခံစားခဲ့ရပြီး သူမ၏နောင်တသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမသမီးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး ချောင်ကျန်းမင်ကို အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမ အခုဒီလိုဘဝမျိုး ရှင်သန်နေမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါကိုတွေးပြီးတော့ သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့။ သူမသည် လက်ကိုပြန်မြှောက်ကာ သူ့ပါးကို နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ မင်းအဖေက ငါ့ကို အသေရိုက်ပြီး မင်းအတွက် သူ့ကို မိထွေးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အချိန်တန်ရင် မင်းကို သူက သေတဲ့အထိ အနိုင်ကျင့်လိမ့်မယ်!"

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် သားဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။