အခန်း (၃၁၀)

သူ့မျက်နှာမှာ ပါးသုံးချက် အရိုက်ခံရမှုကြောင့် လင်းယောင်ဇူက အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။

သမီးဖြစ်သူ ထွက်ပြေးသွားတာကို မြင်တော့ အမေက အဲဒီလူကို အရေးယူဖို့ လှည့်လာသည်။ အမျိုးသားက သူမကို ရှောင်ပြီး မတိုက်ခိုက်ဘူး။

အမျိုးသားရဲ့မျက်နှာ ထပ်ပြီး ခြစ်မိတော့မှာကို မြင်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီအခိုက်အတန့်မှာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ခုနက လူတစ်ယောက်က ရဲစခန်းဆီ သွားတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ အခုဆို ရဲတွေ လမ်းပေါ်ရောက်နေလောက်ပြီ။ မြန်မြန်ပြေး။ ရှင့်ကို ဖမ်းဖို့စောင့်နေတာလား?"

လက်တစ်ဖက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အမေချန်၏ မျက်နှာသည် အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် "နင်ပြောတာ အမှန်လား"

အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ရင်း "ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင်ဘာလို့ မပြေးတာလဲ?"

အမေချန်က ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောဘဲ လှည့်ကာ အသဲအသန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူမက သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ လူအုပ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နူးညံ့သော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားက အမျိုးသမီးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းလိုက်သည်။ "ဘောစ့်ဝေ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ဒီအမျိုးသမီးက တခြားလူမဟုတ်ပါပေ။

ဝေ့ချွန်းမိန်ပင်။ သူမက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "ရှင် ကျွန်မကို ချွန်းမိန်လို့ ခေါ်သင့်တယ်။ စကားမစပ် ဘာလို့ စောစောက ဝင်စွက်ဖက်တာလဲ? ရှင် အဲဒီသားအမိကို သိလို့လား?"

ဤလူသည် ချီလီရွာမှ ကောရှန့်မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပါ။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီးဖြေခဲ့သည်။ "အဲဒီလူက ပဉ္စမမြောက်ရဲ့ ပထမဇနီးဟောင်းပါ။ သူတို့ကွာရှင်းထားတာကြာပေမယ့် သူဟာ ဝမ်အာ‌လေးရဲ့ မိခင်အရင်းပါ။ သူ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချောင်မိသားစုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပါဝင်ပတ်သက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ပဲ..."

ချောင်မိသားစုက အဲဒီမြေကို သူ့ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ပြန်မငှားခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ လုံးဝ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"အဲဒါက သူပေါ့။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရှင်ဝင်လာခဲ့တာပဲ"

ဝေ့ချွန်းမိန်သည် ထိုအမျိုးသမီးသည် ချောင်တုန်းဝမ်၏ မိခင်အရင်းဖြစ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

အမှန်တော့ ကောရှန့်ပြောသလိုပဲ ချန်ချောင်ချောင်ဟာ သေဆုံးသွားရင် ကောင်းလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် လေဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရပါက သူတို့သည် ချောင်မိသားစုကို သေချာပေါက် ဆက်သွယ်မည်ဖြစ်သည်။

ကောရှန့်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါတောင် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ ခင်ဗျား စောစောက မပြောရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ဝေချွန်းမိန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်... မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..."

ကောရှန့်၏ နားရွက်များသည် ရယ်ခြင်းကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "အဆင်ပြေပါတယ်။ ရယ်ပါ"

ဝေ့ချွန်းမိန်က သူမရဲ့ရယ်ချင်တာကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး "ရှင့်မျက်နှာက သွေးတွေထွက်နေတယ်။ ကျွန်မဆိုင်မှာ အနာကပ်ပလာစတာတွေ ရှိတယ်။ လာပြီး ဒဏ်ရာကို သန့်ရှင်းလိုက်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ကောရှန့်က သူ့လက်ကို ထပ်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ဒီဒဏ်ရာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

"ရှင်ဘာလို့ ဒီလောက်လေး လှမ်းဖို့ ခက်နေရတာလဲ? ကျွန်မ ရှင့်ကို လာဖို့ပြောရင် လာလိုက်!" ဝေ့ချွန်းမိန်က သူ့ကို ငြင်းဖို့ အခွင့်အရေးမပေးဘူး။ သူမ လှည့်ကာ စတိုးဆိုင်ကို အရင်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏ သေးသွယ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကောရှန့်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။

ကောလိပ်၏ နောက်ဆုံးနှစ်ဝက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

တချို့ကျောင်းသားများသည် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေချိန်တွင် ကျောင်းသားအချို့သည် ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

သာ့ချောင်သည် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို မဖြေဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး သူမအကြိုက်ဆုံးစတိုင်လ် အဝတ်အစားများကို ဒီဇိုင်းဆွဲရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒီလက်မှုပညာကို သင်ယူဖို့ ကျောင်းမရှိတာကြောင့် သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အပ်ချုပ်သမားဟောင်း တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အလုပ်သင်အဖြစ် လက်ခံခြင်းမပြုမီ တစ်ဖက်ကို အချိန်အတော်ကြာ ရိုးသားစွာ တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးစာသင်နှစ်တွင် သူမသည် အတန်းမရှိသည့်အချိန်၌ အခြေခံအားဖြင့် အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆရာသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဘွားကြီးဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးလာသည်။ သူ့ကလေးတွေက သူ စက်ချုပ်တာ မကြိုက်ဘူး။ လက်ရှိဈေးကွက်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် အထည်ချုပ်ဆိုင်က လူနည်းနည်းသာ လာချုပ်ကြသည်။

မူလက သူမသည် ယခုနှစ်အတွင်း အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ပိတ်ကာ အနားယူရန် အိမ်ပြန်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ သာ့ချောင်ပေါ်လာဖို့ သူမ မျှော်လင့်ထားချေ။

သာ့ချောင်ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းကြည့်ကောင်းပြီး အဝတ်အစားလုပ်ဖို့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သာ့ချောင်သည် အလွန်ဇွဲလုံ့လဖြင့် သူမကို သန့်ရှင်းရေးကူညီရန် အပ်ချုပ်ဆိုင်သို့ နေ့စဉ်လာရောက်ခဲ့သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမရောက်လာကတည်းက သူမ၏ သေးငယ်သော ဝေဒနာအချို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးတာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်။

သူမသည် အံ့သြဖွယ်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမအပေါ်ထားတဲ့ ခံယူချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမကို လက်ခံခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမအဖိုးထံမှ ပန်းထိုးခြင်းကို သင်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများပြုလုပ်ရာတွင် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုရှိသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ စတင်သင်ယူပြီးတာနဲ့ သူမ မသိသေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာကို သိလိုက်ရသည်။

သူမက အလေးအနက် လေ့လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ဆရာက သူမအား ဖြတ်တောက်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူမ မညည်းညူပါ။

အမျိုးသမီးကြီးက ဘာမှပြန်မပြောပေမယ့် သာ့ချောင်ကို သူမစိတ်ထဲကနေ အရမ်းကျေနပ်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟော်ချီနှင့် သူ၏အတန်းဖော်များ တည်ထောင်ထားသော ကုမ္ပဏီသည် အထူးသဖြင့် စာလုံးများ ထည့်သွင်းနိုင်သည့် ဖေးဂျာကို စတင်လိုက်သောအခါတွင် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဈေးကွက်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

တိုင်းနှင့်ပြည်နယ် အသီးသီးရှိ ဆက်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီများသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရယူရန် လာရောက်ခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ သူတို့ကုမ္ပဏီက အရောင်းသမား တော်တော်များများကို ခေါ်ယူခဲ့ပေမယ့် အလုပ်များလွန်းနေသေးသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း အမြတ်က တရွေ့ရွေ့တိုးလာသည်။ လူတိုင်းက တက်လာသော အမြတ်ကိုကြည့်ပြီး နည်းနည်းပိုပင်ပန်းရကျိုးနပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

အန်းပင်းနှင့် သိုက်ရှောင်ရွှယ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ မင်္ဂလာပွဲကို ဧပြီလ (၁)ရက်နေ့မှာ ကျင်းပခဲ့သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သ်ိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို သိပ်စိတ်မကျေနပ်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက နိဂုံးချုပ်သွားပြီ။ သူမ ကန့်ကွက်တာက အသုံးမဝင်သလို ကန့်ကွက်ဖို့လည်း မဝံ့ရဲပါပေ။

အိမ်ထောင်ကျပြီး မကြာခင်မှာ သူ့မြေးလေးကို ထိန်းနိုင်တော့မယ်လို့ တွေးရင်းနဲ့ သူမသည် အိမ်ထောင်ရေးကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။

မင်္ဂလာပွဲအား အကြီးဆုံး၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စေ့စပ်ပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သုံးဆပိုကြီးသည်။

လာရောက်သောက်သုံးသူအားလုံးမှာ ချောင်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ၊ ယခုနှစ်များအတွင်း အန်းပင်းရရှိခဲ့သော သူ့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် သ်ိုက်မိသားစုမှ ဆွေမျိုးများဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း စားပွဲ ဆယ့်ငါးလုံး ပြည့်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မြေးတစ်ဦးသာ လိုချင်ပြီး တုန်းယွင်လေးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော‌ကြောင့် သူမသည် မင်္ဂလာဆောင်တွင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ချောင်ကျန်းကော်လည်း မသောက်ရဲပါ။ စေ့စပ်ပွဲပြီးချိန်မှာ ချောင်ယိုရို့ကို သူ့ဇနီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရတာကို လူတိုင်းက မမေ့ခဲ့ကြပါဘူး။ သူ့အမေရဲ့ အကြံပေးချက်အရ ဒီတစ်ခါတော့ သူ မသောက်ဖြစ်ဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သတို့သား အန်းပင်းက အရက်အများကြီး သောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားသောမျက်နှာသည် မျောက်တင်ပါးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့အသွင်အပြင်ကိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က မတတ်နိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုမြင့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဟော်ချီသည် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကိုမြင်ပြီး အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မင်္ဂလာပွဲက အရမ်းအသက်ဝင်သည်။ အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ရော ဟင်းကောင်းကောင်း စားကြသည်။

မင်္ဂလာပွဲအပြီးတွင် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို သတို့သမီးအခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

နှစ်လအကြာသည်ထိ သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ ကိုယ်ဝန်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းမကြားရပေ။

တခြားသူတွေက စိတ်မပူကြဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝမ်ချွမ်ကျီကတော့။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာပဲ သူမက သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို ဆေးရုံသို့ လှည့်ဖြားပြီး မီးယပ်ဆေးစစ်ဖို့ သားဖွားမီးယပ်ဌာနကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

စစ်ဆေးမှုအပြီးမှာ ဝမ်ချွမ်ကျီက ဆရာဝန်ကို သတိကြီးကြီးထားပြီး "ဆရာဝန်၊ ကျွန်မ ချွေးမမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာလား? သူတို့အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်လရှိပြီ သူက ကိုယ်ဝန်မရှိသေးဘူး!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က ကလေးမမွေးနိုင်ရင် အန်းပင်းက သူမကို ချက်ချင်းကွာရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့သူကို ရှာရမယ်လို့ သူမ စိတ်ထဲထားပြီးသားပင်။

ဆရာဝန်က "ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ဆရာဝန်တွေကို လာရှုပ်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့သားက မစွမ်းနိုင်ဘူးလား? ခင်ဗျားရဲ့ချွေးမက အိမ်ထောင်သက်နှစ်လကြာပြီးတဲ့ နောက်ထိ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်နေသေးတာလား?"

အံအားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် မထင်မှတ်ထားတာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်!

ဝမ်ချွမ်ကျီက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချွေးမက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေသေးတာလား?

သူမသားက မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလား??

ဝမ်ချွမ်ကျီသာ အံ့အားသင့်ရုံသာမက သိုက်ရှောင်ရွှယ်လည်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူမက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲလား?

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ လက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှောင်ရွှယ်၊ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ? မင်းလက်ထပ်ပြီးတာကြာပြီ ဘာလို့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေသေးတာလဲ?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က မျက်လုံးကြီးတွေကို ခတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက အရမ်းစိုးရိမ်နေတာကြောင့် လည်ချောင်းတွေ မီးလောင်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ " မင်းဘယ်လိုလုပ်မသိတာလဲ? မင်းတို့...ညဆို အိပ်ရာတစ်ခုတည်းမှာ မအိပ်ဘူးလား?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်နှာသည် တဖျပ်ဖျပ် နီရဲလာပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ အိပ်တာပေါ့"

"မင်း အိပ်တယ်ဆို ဘာလို့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်နေသေးဝာာလဲ?" ဝမ်ချွမ်ကျီက မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာဖြင့် ထပ်မေးသည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ် - "ကျွန်မလည်း မသိဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမက "ဒါဆို မင်းအိပ်တော့ အဲဒါကို…လုပ်ခဲ့လား?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက ဘာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အသက်ရှုမဝလုမတတ်ပင်။ "ဒါက... မင်းအဝတ်တွေ ချွတ်ပြီးပြီလား?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်နှာသည် ပုဇွန်ပြုတ်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ လုပ်ပြီးပြီ..."

ဤစကားနှစ်လုံးသည် ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ထွက်သွားသည်။

သူမသည် ယခုပဲ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူတို့နှစ်ယောက်က အဲဒါကို နားမလည်တာက သိုက်ရှောင်ရွှယ်ဟာ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု သူ့အဖြေကိုကြားတော့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်က ကွဲအက်သွားသည်။

သူတို့အဝတ်တွေ ချွတ်ပြီးကတည်းက သူတို့ ဘယ်လောက်တုံးအနေပါစေ အတူတူ လူးလှိမ့်ရမယ်ဆိုတာ သိသည်။ သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးအဖြစ် နှစ်လတိုင်တိုင် ရှိနေသေးသည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် - အန်းပင်းက မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး!

မိုးကောင်းကင် !!!

သူတို့ရဲ့အကြီးဆုံးမှာ အန်းပင်းဆိုတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပဲရှိသည်။ သူ မလုပ်နိုင်ရင် သူမတို့အကြီးဆုံးအိမ်က ဂိတ်ဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

........

စာရေးဆရာမှာ ပြောစရာရှိသည်

အန်းပင်း - ဝေဖန်သံတွေ ဖြတ်ကျော်ပြီး ထိုးနှက်ချက် ခံရသည်။