အခန်း (၃၁၁)

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ်ပင်။ သူမ ပါးစပ်က ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသော်လည်း စကားအကြာကြီး မပြောနိုင်ပေ။

သူမကို မြင်လိုက်ရတော့ ဆရာဝန်က သူ့မျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယောက်ျားလေးက မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလို့ သူမ မပြောချင်ပါဘူး။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သင့်တော်တဲ့နေရာကို ရှာမတွေ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းကို မသုံးခဲ့တာ။

ဒီလို ယောက္ခမရဲ့ သဘောထားကို သူမ မကြိုက်တာကြောင့်ပင်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး နှစ်လအတွင်း ဆေးစစ်ဖို့ ချွေးမကို ဆေးရုံကို ဆွဲခေါ်လာသည်။ နှစ်နှစ်မပြည့်သေးတာကို အရမ်းစိတ်ရှုပ်နေဖို့ လိုလို့လား?

သူမကဲ့သို့ လူများသည် ကျားမ ဘက်လိုက်မှု ဖြစ်နိုင်ချေ များသည်။ ဒါကြောင့် တစ်ဖက်က သူမကို မေးဖို့ အစပြုခြင်းမရှိရင် သူမကို ပြောပြဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ဆေးရုံမှ ထွက်လာပြီး မှိန်းသေကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ချောင်ယိုရို့က ထုတ်ထားတဲ့ မစင်ပေါ်တက်နင်းမိတာ သတိမထားမိဘူး။

ဒါကိုမြင်တော့ ချောင်ကျန်းကော်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မိန်းမ၊ မင်း မစင်ပေါ်တက်နင်းလိုက်တယ်!"

ပုံမှန်အချိန်တွေဆိုရင် ဝမ်ချွမ်ကျီက သူ့ကိုအော်မှာသေချာပါသည်။ ယခုမူ သူမ ပါးစပ်ဟပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျနေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များဝဲကာ ငိုကြွေးနေလေသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က လန့်သွားပြီး "မိန်းမ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မင်းမှာ ရောဂါတစ်ခုခုရှိနေလို့လား၊ ဟုတ်လား?"

ဇနီးနဲ့ချွေးမတို့က အခုမှ ဆေးရုံကပြန်လာတာ။ သူမရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျနေတဲ့ မျက်နှာကြောင့် ဘယ်လိုမှ မတွေးနိုင်ဘဲ လမ်းမှားသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြန်ပြောသည်။ "ကျန်းကော်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့အကြီးဆုံးအိမ်က ဂိတ်ဆုံးသွားပြီ"

အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ကလေးကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းအမှတ်အသားတစ် ခုရှိနေသည်။ "မိန်းမ မင်းပြောနေတာတွေကို ငါဘာလို့နားမလည်ရတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက နောက်ထပ် ငိုယိုပြီး "ကျန်းကော် ကျွန်မတို့ အန်းပင်က မစွမ်း‌ဆောင်နိုင်ဘူး။ ဆရာဝန်က သူ ကလေးမမွေးနိုင်ဘူးတဲ့!"

တံခါးကို လှမ်းခေါက်တော့မယ့် အန်းပင်း - ???

သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ သိုက်ကွမ်းဟုန်က ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကျုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်ကို ထိုယောက်ျားနေရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

အန်းပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤအကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး "အဖေ၊ မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲဒါမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်… အဆင်ပြေပါတယ်!"

ဒါပေမယ့် သူဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူ့အမေက ဆက်ပြီးငိုနေတာကို သူကြားလိုက်ရသည်။ "ရှောင်ရွှယ်က အိမ်ထောင်သက် နှစ်လလောက်ကြာတာတောင် အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့...သား... ယောက်ျားမဟုတ်ဘူး!"

အန်းပင်း - "..."

သိုက်ကွမ်းဟုန်၏ အကြည့်များက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပို၍ပင် တင်းကျပ်လာသည်။

ဒါက တကယ်ကို ကောက်ရိုးပုံပေါ်ကျနေတဲ့ အဝါရောင်ရွှံ့တွေရဲ့ အခြေအနေပါပဲ၊ မဟုတ်ရင်တောင် မစင်တွေပဲ။

အန်းပင်းသည် သူ့ယောက္ခမ၏ အကြည့်ကို တွေ့ပြီး ညစ်ပတ်နေသော ရေများကို မရှင်းလင်းနိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးက သူ့အရည်အချင်းကို သက်သေပြဖို့ ဘောင်းဘီကို မချွတ်နိုင်ဘူး၊

ဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ အကျိုးဆက်ကတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီဟာ သူ့ချွေးမအပေါ် ရုတ်တရတ် သဘောကောင်းသွားခြင်းပဲ။ မောက်မာတဲ့ သဘောထား မရှိတော့ဘူး။

အသက်ကြီးရင် သားဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးရမှာကို ကြောက်ပြီး ချွေးမဖြစ်သူက သူ့ကို အထင်အမြင်သေးမှာကို သူမက စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် အခု ချွေးမကို အပြစ်မပြောရဲတော့ဘူး။ ဤနည်းဖြင့် ချွေးမသည် သားဖြစ်သူနှင့်အတူ နေနိုင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ အမေသည် သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို နောက်နေ့တွင် မိဘအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အပြန်အလှန် စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာတော့ သားအမိဟာ ရှက်ရွံ့လွန်းလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မတွေ့ချင်ကြတော့ပေ။

အမေသိုက်မုသည် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလို နီရဲလာပြီး မျက်လုံးများကို မြေကြီးပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း "...ရှောင်ရွှယ်၊ နေရာက မှားနေတာ၊ အဲဒီနေရာမဟုတ်ဘူး။ ပြန်သွားပြီးတော့ နေရာပြောင်း... စမ်းကြည့်!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်နှာမှာလည်း သွေးထွက်ခါနီးလို နီရဲနေသည်။ သူမက သူမ အမေမျက်နှာကိုတောင် မကြည့်ရဲပေ။ "အမေ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ အခု အိမ်ပြန်တော့မယ်!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် သူမ၏ အမေအိမ်မှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေသကဲ့သို့ နောက်လ သို့မဟုတ် နှစ်လအတွင်း အမေအိမ်သို့ ပြန်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိဟု စိတ်ထဲမှာ တွေးနေမိသည်။

သိုက်ကွမ်းဟုန်သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်စိုးရိမ်မိသော်လည်း ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သောကိစ္စများကို မေးမြန်းရန် ခက်ခဲသည်။ သမီးဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဇနီးသည်က ရှက်ရွံ့စွာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာတော့ သူက ချောင်းဆိုးကာ "... အဆင်ပြေလား?"

အမေသိုက် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်" ဟု နှစ်ခါ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

အတိအကျ ပြောရရင်တော့ သူမသည် ခင်ပွန်းသည်နဲ့ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိပါဘူး။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဒါကို နှလုံးသားထဲတွင်သာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုညတွင် နေရာမှားဝင်ခြင်းအကြောင်း အန်းပင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ စကားပြောပြီးနောက် အန်းပင်းသည် အလွန်ရှက်သွားပြီး တွင်းတူးပြီး သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံချင်ခဲ့သည်။

သူ စကားမပြောတာကြောင့် သိုက်ရှောင်ရွှယ်က သူ့ကို တွန်းလိုက်ပြီး "ဒါက အရမ်းနာနေတာ မဆန်းပါဘူး။ နင့်အပြစ်ပဲ!"

အန်းပင်းသည် ရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းကုတ်ကာ "ငါ... နေရာမှားနေတာ ငါမသိဘူး!"

ဒီကိစ္စက အရှက်ရစေပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အဲဒီညက တကယ့် လင်မယား ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီညက သ်ိုက်ရှောင်ရွှယ်အတွက်... နေရာမှားပြီး ဆက်သွားတာက ပိုကောင်းပါသည်။

သူမကို သေတဲ့အထိ နာကျင်စေခဲ့သည်!

ဒီလိုမျိုးပြောရတာ တကယ်ရှက်စရာကောင်းတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်လင်မယား ဖြစ်သွားရင်တောင်မှ ဝမ်ချွမ်ကျီကို မရှင်းပြခဲ့ပါပေ။

ရလဒ်အနေနဲ့ ဝမ်ချွမ်ကျီဟာ သူ့သားကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ အမြဲတွေးပြီး သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို အပြစ်ရှာဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ ရှက်ရွံ့ခြင်း၏ ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်၏ ယောင်းမ နှစ်ယောက်သည် အကြွေးရှင်များဆီက နေ့တိုင်း ပေးဆောင်ရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံနေကြရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့မှာ သူတို့က ကလေးတွေကို ခေါ်သွားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အမေချန်နဲ့ အဖေချန်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ မြေးတွေ အားလုံး မရှိတော့တာ မြင်လိုက်ရတော့ နှစ်ယောက်လုံး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လေဖြတ်သွားကြသည်။ အမေချန်က ပိုပြင်းထန်သည်။ သူမကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘဲ နှစ်ရက်အကြာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အ‌ဖေချန်က ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူ့လက်တွေ တစ်ချိန်လုံး တုန်နေသည်။ သို့သော် သူ့အသက်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်မိသားစု၏ချွေးမများသည် အလွန်အကြင်နာကင်းမဲ့သည်ဟု အချို့ကပြောကြသည်။ ကလေးတွေကို တကယ်ခေါ်သွားပြီး သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကံဆိုးခဲ့ကြသည်။

လူတချို့က သူတို့လုပ်ခဲ့တာတွေက မှန်တယ်လို့ မှတ်ချက်ချကြသည်။ ထွက်ပြေးပြီး သားသမီးတွေကို ချန်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကလေးတွေဟာ ကောက်ကျစ်လာမှာ သေချာပါသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ မိခင်၏ အလောင်းကို မီးသဂြိုလ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမနှင့် အတူနေရန် သူမအဖေကို ပြန်မခေါ်ခဲ့ပါ။

သူ့ယောက်ျားက ခွင့်မပြုတဲ့အကြောင်း မပြောနဲ့ ခွင့်ပြုရင်တောင် ပြန်မခေါ်ပေ။ သူမကို ထိုကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့တာ‌ကြောင့် ကျေးဇူးဆပ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

သူ့သား လင်းယောင်ဇူအတွက် သူမဆီက နောက်ဆုံးအကြိမ် ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူက အရင်ကလို သူမကို လက်နဲ့ထိုးဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူး။ ထိုအကြောင်းကိုလည်း သူက သူ့ယောက်ျားအား မပြောခဲ့ပေ။

သူမ လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်နှင့် သူမ၏သမီး ချောင်တုန်းဝမ်ကို အမြဲတွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့အကြောင်းတွေ ပိုတွေးလေ ပိုဝမ်းနည်းလေလေပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ နောင်တအတွက် ဆေးမရှိဘူး။ သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး။

ယွင်လိုင်မြို့က လူတွေက ချန်မိသားစုရဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြောနေကြပေမယ့် သူတို့ကြောင့် လူနှစ်ယောက် လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ ဝေ့ချွန်းမိန်နဲ့ ကောရှန့်ပါ။

ဂိုဂျီဘယ်ရီသီး၊ နေကြာနှင့် အခြားအပင်များကို ရွာသားများနှင့်အတူ စိုက်ပျိုးခြင်းအပြင်‌ ကောရှန့်သည် ပဲကိတ်မုန့်အချို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို မြို့တွင်းသို့ နေ့စဉ်ရောင်းချရန် ပေးပို့ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ပြီးနောက် ဝေ့ချွန်းမိန်က သူ့ဆိုင်သို့ ပဲကိတ်မုန့်များ ပို့ခိုင်းသည်။ ကောရှန့်က သူမကို အရမ်းကျေးဇူးတင်သည်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံလာကြသည်။

နှစ်ဝက်လောက်ကြာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိလာကြသည်။

ဤရလဒ်သည် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ချွန်းမိန်သည် သာမန်ရုပ်ရည်၊ အိမ်ထောင်ရေးရာဇဝင်နှင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိသော်လည်း လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဝေချွန်းမိန်သည် တော်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် စတိုးဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ကို သူ့ဘာသာသူ စနစ်တကျစီမံခန့်ခွဲပြီး မြို့တွင်းရှိ အမျိုးသားအများစုထက် ငွေပိုရှာနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဝေ့မိသားစုတွင် သားသမီးမရှိပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဝေ့ချွန်းမိန်နဲ့ သူ့သားကို အနာဂတ်မှာ ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ဝေချွန်းမိန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် ထိုငွေနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချွန်းမိန် စတိုးဆိုင်ကို တာဝန်ယူပြီးကတည်းက လူတွေက ဝေ့အိမ်ကို ရံဖန်ရံခါ သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သူမကို မိတ်ဆက်ပေးကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဝေ့ချွန်းမိန်က ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမညိတ်ခဲ့ဘူး။

ရွေးချယ်မှုပေါင်းတစ်ထောင်ထဲက ရူး‌ကြောင်ကြောင်လူကို သူမ ရွေးချယ်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ကြိုမတွေးထားဘူး။

မျက်လုံးကန်းလိုက်တာ!

ဝေ့ချွန်းမိန်ရဲ့ အမြင်အရတော့ ဒီလူတွေအားလုံးက သူ့မအတွက်မဟုတ်ဘဲ ပိုက်ဆံအတွက် လာတာပါ။

ဒါပေမယ့် ကောရှန့်ကတော့ မတူဘူး။ သူမတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်းများစွာပင်။ သူက သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ အပို မပြောဖူးဘူး။ အမေချန်ကို တားဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့စရိုက်က ဘယ်လို အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတာ သူမ သိမြင်ခဲ့သည်။

ရင်းနှီးပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်လို့ ခံစားလာရသည်။ ဒါကြောင့် သူမက အတူတူနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက အနာဂတ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုပါ။

ဟော်ချီနှင့် အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့သည် နည်းပညာဖလှယ်မှုတွင် ပါဝင်ရန် ရှန်းကျန်းသို့ ပျံသန်းခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပတ်ကြာ စီးပွားရေးခရီးထွက်ပြီးနောက် မြို့တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

သာ့ချောင်က သူ့ကို မတွေ့တာ နှစ်ပတ်ရှိပြီ။ သူမနှလုံးသားက သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေသည်။ သူပြန်လာကြောင်း ကြားသောအခါ သူမသည် ဟော်အိမ်သို့ ချက်ချင်းပြေးသွားခဲ့သည်။

ဟော်အိမ်သို့ရောက်သောအခါ အဘိုးဟော်သည် ဝူအာလေးနဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ အန်တီဖန်နဲ့ ပါမောက္ခကျုံးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်ထဲမှာ။ အိမ်ကအလုပ်သမားသည် ကုန်စုံဆိုင် ဈေးသွားဝယ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟော်ချီသည် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်တွင် ဟော်အိမ်သော့ရှိသည်။ သူမက တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။ သူမသည် အဝေးမှ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံမထွက်ဘဲ လမ်းလျှောက်လာရင်း သူ ဆော့နေတာကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်လိုက်သည်။

စောင်းနေသော နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ထက်ဝက်ကို လိမ္မော်ရောင် ဆိုးထားသည်။ ပျော့ပျောင်းသော အလင်းတန်းများက သူ့အပေါ် ပတ်ဖျန်းကာ သူ့ဆံပင်နှင့် မျက်နှာကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ဆေးဆိုးထားသည်။

နဖူးပေါ်က ချွေးပူတွေက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို စီးကျလာသည်။ ပြတ်တောက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များက နေဝင်ချိန်ကို နှုတ်ဆက်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြည်နူးစရာကောင်းလဲ!

သာ့ချောင်က အနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များက ကွေးညွတ်ကာ ပါးချိုင့်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟော်ချီ၏ ဖေးဂျာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သာ့ချောင်က သဘာဝအတိုင်း ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းပေါ်တွင် မရင်းနှီးသော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုနှင့် နံပါတ်အောက်ရှိ စကားတစ်ကြောင်း ချမ်အာကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။

သာ့ချောင်သည် ဖေးဂျာ၏ ဖန်သားပြင်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဖုန်းပြန်ဖြေဖို့ အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ တစ်ဖက်က စကားလုံးသုံးလုံး ပို့လိုက်သည် - ကိုင်လိုက်ပါ။