(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ဟော်ချီသည် လုပ်ငန်းညှိနှိုင်းပြီးနောက် သာ့ချောင်နှင့် အနီးနားရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ လည်ပတ်ပြီး အပန်းဖြေအနားယူခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် တံငါရွာလေးတစ်ရွာသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် လျှောက်လာသောအခါတွင် ရင်းနှီးသော ပုံစံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်သည် တစ်ဖက်လူကို မြင်မြင်ချင်းနီးပါး မှတ်မိသည်။

ရှောင်ချောင်ပါ။

သူမ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ရှောင်ချောင် စားသောက်ဆိုင်လေးဆီ သွားတာကို လိုက်သွားတဲ့အခါ သူတို့သည် ပိုလို့တောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်လေးထဲက လူတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ရှောင်ချောင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး "ချောင်ချောင် ပြန်လာပြီလား? ပူပြင်းတဲ့နေ့တွေမှာ အပြင်မထွက်ပါနဲ့။ အပူဒဏ်ကို ဂရုစိုက်ပါ"

ရှောင်ချောင်၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်မက နူးနူးညံ့ညံ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ ကြက်သွန်ဖြူ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အန်တီဝူဆီကနေ သွားချေးလာတာ။ နောက်မှ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်မယ်!"

ထိုလူက သူမကို ချစ်စဖွယ် မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူမလက်ကိုဆွဲကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးထဲကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်ချောင်က လုံးဝမတားဘဲ သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီ၏ မြင်ကွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ဟော်ချီဘက်လှည့်ပြီး သူမက "အဲဒီလူကိုလည်း ကျွန်မသိတယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ကောလိပ်မှာ သူမရဲ့ အတန်းမော်နီတာပါ။ တခြားသူရဲ့ ဝင်ခွင့်စာ ခိုးယူမှုကြောင့် တက္ကသိုလ်က ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ ကောင်လေး။

ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့မျက်နှာက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းလာသည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိနိုင်ပါသေးသည်။

ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ ရှောင်ချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မှတ်မိသလိုပါပဲ။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် အတူရှိနေခဲ့ကြတာလဲ?

ရှောင်ချောင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို စောစောက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပေမယ့် သူမဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ဟော်ချီက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အရင်ပြန်ကြရအောင်။ ကိုယ် နောက်မှ စုံစမ်းလိုက်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ဆက်လည်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသဖြင့် မကြာမီ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဟော်ချီသည် စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ သူ သတင်းရရှိခဲ့သည်။

ရှောင်ချောင်နှင့် ခုန်ချီရှန့် အမည်ရှိ အမျိုးသားတို့သည် အခြားပြည်နယ်မှ လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရောက်လာတုန်းက အမျိုးသားက ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့မျက်နှာက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် အမျိုးသမီးသည် ဦးနှောက်ကောင်းပုံမပေါ်။ သူမသည် မရူးပါ။ အရာတွေကို မမှတ်မိရုံပင်။

တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူမကို တစ်ခုခုပြောတဲ့အခါ ခေါင်းတစ်လှည့်နဲ့ သူမက မေ့သွားသည်။ သူမသည် လူတွေကိုလည်း မမှတ်မိဘူး။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် သူမ၏ အမျိုးသားသည် သူမအား ပြည်နယ်မြို့သို့ အခါအားလျော်စွာ ဆေးကုသရန် ခေါ်သွားသောကြောင့် သူမ၏ စိတ်သည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

တံငါရွာကလေးက လူတွေက သူမဟာ အလွန်ကံကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးလို့ ထင်ကြသည်။ သူမရဲ့ ဦးနှောက်က ဆိုးရွားပြီး သူမမျက်နှာက ပျက်သွားပေမယ့် သူမကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ဆံတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ တွေ့ဆုံရတာက သူမရဲ့အရင်ဘဝက စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ။

ရှောင်ချောင်သည် သူမ၏ ယခင်မှတ်ဉာဏ်များကို အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း သာ့ချောင်က အတည်ပြုပြီးနောက် သူမနှင့် ဟော်ချီတို့သည် တံငါရွာလေးမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဘာကြောင့် အတူတူ ရှိနေကြတာလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်သေးပေမယ့် သူမမှာ သူတို့နဲ့ တွေ့ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါပေ။

သူတို့ကားက တံငါရွာလေးကနေ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ ဝါးတောထဲက လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

ဒီလူက အတန်းမော်နီတာ ခုန်ချီရှန့်ကလွဲလို့ တခြားသူမဟုတ်ပေ။

ဟော်ချီက သူ့အကြောင်း လူတွေကို မေးတဲ့အခါ သူက သူတို့အကြောင်း ပြန်မေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် တံငါရွာလေးတွင် ရှိနေသည်ကို သူသိလိုက်သောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် ကောလိပ်ကထွက်လာပြီး ဒီတစ်သက်မှာ သူမကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်မိခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ ဘဝက အံ့အားသင့်စရာပေ။

သူ ရှောင်ချောင်နဲ့တွေ့တုန်းကလိုပဲ ဒါဟာ မတော်တဆမှုတစ်ခုပါပဲ။

သူက သာ့ချောင်ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားပေမယ့် သူက သူမအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ လေးလေးနက်နက် သိသည်။ သူက အခြားသူထံမှ ဝင်ခွင့်စာကို ခိုးယူခဲ့တာ။ သူမဘေးမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဟော်ချီရှိတယ်ဆိုတာ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။

သူမနဲ့ ဘာဇာတ်လမ်းမှ ဆက်ဖို့ သူက ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမယ့် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူက သူမကို ခဏလောက် မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရှန်‌မြို့တွင် ကံမကောင်းအကြောင်းမလှသော ရှောင်ချောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြန်သည်။

သူသည် ရှောင်ချောင်နှင့် စတင်ရင်းနှီးလာသည်။ ရှောင်ချောင်ဟာ သူမရဲ့ ချစ်သူဟောင်း ဟော်ချိုက်ကျွင်းရဲ့ သေလောက်အောင် ဒုက္ခပေးတာခံခဲ့ရပြီး သူက ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဟော်ချိုက်ကျွင်းသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့သည်။ သူက ဓားတစ်ချောင်းယူကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ခုတ်ထစ်ခဲ့သည်။

သို့တိုင် သူကာကွယ်တာ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။ ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ကြေမွသွားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်ရုံသာမက သူမ၏ ဦးနှောက်ကိုလည်း ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အာရုံကြောများ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်အကြောင်း ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း အပါအဝင်ပင်။ ပြီးတော့ သူ့ကို။

ဟော်ချိုက်ကျွင်းက သူ့ခြေထောက်ကို ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟော်ချိုက်ကျွင်းကို သေနတ်ဖြင့် ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။

သူက ရှောင်ချောင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် သူမကို တံငါရွာလေးဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အစကတော့ သူမကို သာ့ချောင်ရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ပဲ သူ စဉ်းစားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူချစ်တဲ့သူကို သိလာသည်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး သူ့လိုလူဟာ သာ့ချောင်လို နတ်သမီးနဲ့ ဘယ်တော့မှ မထိုက်တန်ပါဘူး။

သူသည် နေ့အလင်းရောင်ကို မမြင်နိုင်သော မြောင်းထဲတွင် နေထိုင်သော ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

ပြီးတော့ ရှောင်ချောင်သည် မှတ်ဉာဏ်မရှိသောကြောင့် သူမက သူ့ကို မကြိုက်ဘဲ မနေပေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။

မြို့တော်ကိုပြန်ရောက်တော့ သာ့‌ချောင်က သူမရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေနဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေကို ရှောင်ချောင်ကိုတွေ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောပြခဲ့သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းရှိ လူတိုင်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လင်းဟွေ့သည် ရှောင်ချောင်ကို မကြိုက်သော်လည်း သူမက နူးညံ့သော နှလုံးသား ရှိသည်။ သူမက ဆိုးရွားစွာ အဆုံးရောက်သွားတာကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အဆိုးဆုံး စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူက ဒါကို သာ့ချောင်ရှေ့မှာ မပြရဲဘူး။

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ အများကြီး စဉ်းစားပြီးတဲ့အခါ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူ့ရဲ့တာဝန်သိစိတ်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ရှောင်ချောင်နဲ့ ခုန်ချီရှန့်ဆီကို ပိုက်ဆံ ပို့ပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ပိုက်ဆံက သူတို့ကို ဘာအတွက်မှ ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ရင် သူတို့ ဝင်ငွေရှိနိုင်သည်။

သူက ကောင်းကောင်း ဝှက်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟော်ချီက သိလိုက်သည်။

ဟော်ချီက သာ့ချောင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သာ့ချောင် သိပြီးနောက် သူမက "ဒါဆို အစ်ကို ဘာမှ မသိဘူးလို့ ဆက်ဟန်ဆောင်လိုက်ပါ။"

ယခု ရှောင်ချောင်သည် မှတ်ဉာဏ်မရှိသောကြောင့် သူမက ချောင်မိသားစု သို့မဟုတ် ဟော်မိသားစုက မည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ပါ။ ဒါကြောင့် သူမကို ဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့သလို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းပို့နေစရာလည်း မလိုပါဘူး။

ရှောင်ချောင်အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်တာ သို့မဟုတ် မနာလိုမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူ့သမီးအရင်းပဲ။ အကယ်၍ သူက လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားရင် ဒါဟာ သူမအဖေရဲ့အကျင့်စရိုက် မဟုတ်ဘူး။

အချိန်တွေကုန်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ချောင်ရှို့ကျီရဲ့ နှစ် ၇၀ ပြည့် မွေးနေ့ရောက်လာသည်။

ချောင်မိသားစု၏ သားစဉ်မြေးဆက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုး၊ မိတ်ဆွေများသည် မြို့တော်တွင် စုဝေးကြသည်။ လူတစ်ဒါဇင်ခန့် တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အလွန်အသက်ဝင်သည်။

လူတိုင်းက ချောင်ရှို့ကျီရဲ့မွေးနေ့မှာ သူတို့ရဲ့ကြီးစဉ်ငယ်လိုက်အလိုက် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။

ချောင်ကျန်းကော်တို့ မောင်နှမများသည် အနီရောင်စာအိတ်ကြီးများနှင့် ဖြည့်စွက်စာများ အသီးသီးပေးကြသည်။

မြေးတွေရဲ့မျိုးဆက်တွေက သူတို့လုပ်ထားတာ သို့မဟုတ် သူတို့အတွေးတွေကို ဖော်ပြထားတဲ့ လက်မှုပညာ အမျိုးမျိုးကို လက်ဆောင်ပေးကြသည်။

သာ့ချောင်က ဒီတစ်ခါ ပေးတာ ဆေးတစ်ဗူးဗူးပါပဲ။ သူမသည် သူမ၏ အဖိုးအဖွာများကို အမှန်တကယ် စောင့်ရှောက်လိုပြီး သူမနှင့် တစ်သက်လုံး အတူရှိနေမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

မြေးမျိုးဆက်တွေမှာတော့ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေက လက်ဆောင်လေးတွေပေးပြီး ပိုက်ဆံမရှိတဲ့သူတွေကတော့ အနမ်းပေးရုံပါပဲ။

အဝေးမှ ဆွေမျိုးများနှင့် စစ်မှုထမ်းရန်သွားသော တုန်းယွင်မှလွဲ၍ ရွှယ်အန်းရှု့နှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

တုန်းလင်၏ အဖော်မှာ သုန်လီလီ၏ သမီးဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းရှု့သည် ဟန်မန်အန်းနှင့်ဖြစ်သည်။

ကလေးတွေက ဘာပဲပေးပေး ချောင်ရှို့ကျီက အရမ်းကြိုက်သည်။

တစ်အိမ်လုံးတွင် သားသမီးတွေ မြေးတွေကို မြင်ရကာ သူမက ခေါင်းလှည့်ပြီး ရွှယ်ချွမ်ကို ပြုံးပြသည်။

ပွဲအပြီးတွင် ချောင်ရှို့ကျီ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသည်။ သူမနှင့် ရွှယ်ချွမ်သည် အနားယူရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရွှယ်ချွမ် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်တွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်ခဲ့သည်။

သူက အိပ်မက်ထဲမှာတော့ အသက်လေးဆယ်မတိုင်ခင် ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချောင်မိသားစု၏ သားသမီးများသည် သေဆုံးခဲ့သည်။ မသေသေးသော ကလေးများသည် သနားစရာကောင်းသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။

သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဆုံးကတော့ ချောင်ရှို့ကျီက သူ‌ သေဆုံးပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် သူနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သာ့ချောင်အတွက်တော့ သူမဟာ ဒီဘဝလောက် ကံကောင်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းသူ မဟုတ်ဘူး။

သူမဟာ အသက် ၃၀ မတိုင်ခင် ကားမတော်တဆမှုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကွယ်လွန်ချိန်မှာတော့ သူမက အိမ်ထောင်မရှိ၊ သားသမီးလည်း မရှိသေးပေ။ ဟော်ချီကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဖို့ မေ့လိုက်တော့။

သူက အိပ်မက်ထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းလို့ အသက်ရှုကြပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။

ပြိုကျသွားတော့မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သောအခါတွင် ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် သာ့ချောင်၏ နူးညံ့သော အသံက...

"အဖိုး၊ အဖွား၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ?"

ရွှယ်ချွမ်က ချက်ခြင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ချောင်ရှို့ကျီသည် သူ့ဘေးတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

သူ့လက်ကို သူမနှာခေါင်းအောက်မှာ ထားလိုက်သည်။

အသက်ရှုနေသေးသည်!

ဒါတွေအားလုံးဟာ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ။

ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။

အပြင်မှာ ကလေးတွေ ကစားနေတဲ့ အသံတွေအပြင် သာ့ချောင်က ဟော်ချီကို စကားပြောနေတဲ့ အသံတွေလည်း ရှိသည်။

နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သည်။ စောစောက သူ့ကို နှိုးလိုက်သော အသံနှင့် အတူတူပင်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ရှို့ကျီသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်၍ သူ့ကိုပြုံးပြကာ "မြန်မြန်ထ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီနေ့ အိပ်ယာထနောက်ကျတယ်။ ကလေးတွေကို ထမင်းစားဖို့ ကျွန်မတို့ကို စောင့်မနေစေနဲ့"

ရွှယ်ချွမ်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်းမှန်တယ်"

အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ သာ့ချောင်သည် အခန်းထဲတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟော်ချီက အနမ်းတစ်ခုကို ခိုးသွားသည်။

သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမ အသံမထွက်ခင်မှာ ထောင့်နားကနေ ချောင်းကြည့်နေသော အမွှာလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းလေးတွေကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟော်ရှင်းကျန်းက သူမမျက်နှာလေးကို ဖြူဖွေးနူးညံ့သောလက်များဖြင့် အုပ်ကာ "အူးး ရှက်စရာကြီး။ ဖေဖေက မေမေ့ကို နမ်းလိုက်တယ်!"

ဟော်ကျင်းယန်းက ပိုရိုးစင်းပြီး သူက ပြေးလာကာ သူ့ပါးစပ်လေးကို ပိုနီးကပ်၍ "မေမေ သားလည်း နမ်းချင်တယ်!"

ဟော်ချီက ကောင်စုတ်လေးကို ကောက်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လာပါ ဖေဖေ မင်းကို ပြေးဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်"

နျန်နျန်က သူတစ်ယောက်တည်းအတွက်။ သူ့သားတောင် နမ်းလို့ မရဘူး။

နဂါးနှင့် ဖီးနစ်အမွှာများက အော်လိုက်သည်။ သုံးယောက်သား ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်မှနေရောင်သည် တစ်ခန်းလုံးကို တောက်ပစေသည်။

သာ့ချောင်သည် နံနက်အလင်းရောင်တွင် ရပ်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော သူတို့ကို ကြည့်နေမိသည်။

ဘဝက အရမ်းလှသည်!