အခန်း (၃၁၃)

အစ်မအန်းက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းကိုတွေ့တဲ့အခါ ငါ့ညီမလေးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူက မင်းနဲ့အသက်တူတယ်။ သူက မင်းလောက်လှတယ် ဒါပေမယ့် မင်းလောက်မသန်မာဘူး။ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က မင်းလို တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရွှင်လန်းနေမယ်ဆိုရင် သူမ ဒီလမ်းကို လျှောက်သွားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချူရှန်မေသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို သူမ နားမလည်ခဲ့ပါပေ။ "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မပြောခဲ့တဲ့လမ်းက..."

အစ်မအန်းက ထပ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါ့ညီမလေး သတ်သေခဲ့တယ်!"

ချူရှန်မေက 'အာ' ဆိုပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေပြီး "ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူသတ်သေတာလဲ? အဲဒီတုန်းက လွဲမှားနေတဲ့အရာတွေကို အစ်မတို့ သတိမထားမိဘူးလား?"

တစ်ဖက်လူက ခေါင်းခါပြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူသတ်သေခါနီးထိ သူက ပုံမှန်ပုံပေါက်တယ်။ စားနိုင်၊ သောက်နိုင်၊ အိပ်နိုင်တယ်။ မိသားစုနဲ့ စကားပြောပြီး ရယ်တယ်။ တစ်နေ့မှာ သူ အိမ်မှာ ကြိုးဆွဲချခံရမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ?"

အစ်မအန်းက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။

ချူရှန်မေ၏ လက်များ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်သည် စားပွဲပေါ် လောင်းချမိပြီး မြေပြင်သို့ စီးကျသွားသည်။

အစ်မအန်းက ဒါကိုမြင်တော့ တိုးတိုးလေးအော်ပြီး ရေသုတ်ဖို့ သူ့ဘေးနားက အဝတ်စုတ်တစ်ထည်ကို အမြန်ကောက်လိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူရှန်မေက ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှန်မေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား? ဘယ်မှာနေမကောင်းလဲ? မင်းရဲ့ခင်ပွန်းကို မင်းအတွက် ခေါ်ခိုင်းစေချင်လား?"

ထိုမှပင် ချူရှန်မေသည် အာရုံများဝင်လာပြီး ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ "မလိုပါဘူး အစ်မအန်း၊ ကျွန်မ ခင်ပွန်းဟောင်းကို ရုတ်တရတ် သတိရသွားလို့ပါ။ အစ်မ ညီမလိုပဲ သူက သတ်သေလိုက်တာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသတ်သေခင်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူမျိုး မရှိဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ….."

ထို့နောက် သူမသည် တုကျိုးချန်၏ ရုတ်တရက် သတ်သေခြင်းအကြောင်းနှင့် သူမကိုယ်သူမ သတ်သေလုနီးပါး အပြစ်တင်မိပုံတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းမပြီးခင်မှာ သူမ မျက်ရည်ကျနေပြီ။

အစ်မအန်းသည် တစ်ရှူးကို ရှာဖွေပြီး သူမထံ ပေးခဲ့သည်။ သူမက သူမကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "ဒါက မင်းအပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေပါ။ ငါ့မောင်လေးက နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်တုန်းက သူ့ပါမောက္ခဆီက ကြားတာ။ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းဟောင်းနဲ့ ငါ့ညီမတို့လို ကိစ္စတွေက စိတ်ရောဂါ ခံစားနေရတာ၊ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။ အပေါ်ယံမှာတော့ သူတို့ဟာ သာမာန်လူတွေနဲ့ မကွဲပြားဘဲ ကျန်းကျန်းမာမာရှိပုံရပေမယ့် သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းတယ်လေ!"

သူ့ညီမလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေတဲ့အခါ သူတို့မိသားစုက ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်ဘူး။ မိသားစုက သူမကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတတ်ပြီး မိသားစုအခြေအနေကလည်း အရမ်းကောင်းသည်။ သူမက အစားအသောက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဆုတ်ယုတ်မှုတွေလည်း မကြုံခဲ့ရပါဘူး။ သူမ ဘာလို့ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့တာလဲ?

မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တာ တစ်ခုခု ရှိရင်လည်း ပြောနိုင်သည်။ ဒီလို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သတ်သေတာဟာ မိသားစုဝင်တွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ပါပဲ။

သူ့ညီမ သတ်သေပြီးနောက် သူ့မိဘတွေရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်။ သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းသည်ဟု ထင်သော သူမ ညီမလေးကို တစ်ကြိမ်သာ မုန်းတီးခဲ့သည်။

စိတ်ဓာတ်ကျနေသူတွေဟာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တာ မဟုတ်ဘဲ သိပ္ပံပညာက ကျောထောက်နောက်ခံပြုခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမ နောက်ပိုင်းမှ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူတို့သည် အင်အားမဲ့သွားကြသည်။

ချူရှန်မေက သူ့စကားကြားတော့ သူမ မျက်ရည်သုတ်ဖို့ မေ့လုမတတ်ပင်။ "အစ်မအန်း၊ အစ်မပြောတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျတယ်ဆိုတာ အမှန်လား?"

အစ်မအန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါပေါ့၊ မှန်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူးလို့ သတိရလိုက်ပါ။ သူတို့က နေမကောင်းလို့ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာ။ မင်း ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အပြစ်ရှိသလို နောင်တရမနေပါနဲ့!"

ချူရှန်မေက ဒီစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ တစ်ဖန် အနီရောင် ပြောင်းသွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မအန်း။ ဒါကို အစ်မသာ ကျွန်မကို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မဘဝမှာ မဖြေရှင်းနိုင်တော့ဘူး!"

အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွင် သူမသည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ တုကျိုးချန်နှင့် လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း တုကျိုးချန်၏ သေဆုံးမှုသည် သူမ၏ နှလုံးသားအပေါ်တွင် လေးနက်နေခဲ့သည်။ သူမ နားမလည်နိုင်သရွေ့ သူမ စိတ်သက်သာရာမရနိုင်မယ့် နောက်တစ်နေ့ ဖြစ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူမကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်လို့ သူထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက သူ့ကို ဖိအားပေးတဲ့အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ နေမကောင်းတာကြောင့်ပါ။

ထိုညက သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်ကို ဒီအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမဆံပင်တွေကို တပ်မက်မှုမရှိဘဲ နမ်းလိုက်ပြီး "ဒါဆို ဒီလိုပဲပေါ့။ မင်း နောင်မှာ တကယ်ကို လွှတ်ထားလို့ရပြီ" လို့ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် တုကျိုးချန်၏ သေဆုံးခြင်းကို စွဲလမ်းခဲ့သည်။ သူမဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်တာလဲ?

ပြောသင့်ပြောထိုက်တဲ့ အမှန်တရားတွေအားလုံးကို သူပြောခဲ့ပြီး သူမနားလည်ခဲ့သည်။ အချို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို နားလည်ရုံမျှဖြင့် လွှတ်ထား၍ မရပေ။ သူမလုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူ့အနားမှာ ရှိနေဖို့ပါပဲ။

ယခုတော့ တုကျိုးချန် သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သူတို့ သိလိုက်ကြပြီး သူမလည်း သက်ပြင်းနိုင်ပြီ။

ယခုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် တုကျိုးချန်၏ အရိပ်တွင် နေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ပါ။

ဘယ်လောက် အံ့သြစရာကောင်းလဲ!

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အလုပ်ကိစ္စအတွက် ခဏစီစဉ်နေသောကြောင့် ချီကျင်းကို သူမ၏ မိခင်အိမ်သို့ ပို့ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သို့သော် အကြီးဆုံးသည် မကြာသေးမီက ပွဲအနည်းငယ်ကျင်းပခဲ့ပြီး အလွန်အလုပ်များခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချီကျင်းသည် သူမ၏ အဖိုးအဖွားများနှင့်အတူ ထားရန် ဒုတိယမြောက်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ဟော်မိသားစုသည် ဝူအာလေးကို ချောင်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က အသက်အရွယ် အတူတူမို့ သူတို့က နှစ်ယောက်သားကို အတူတူ ကစားခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။

အစတုန်းကတော့ နှစ်ယောက်သား အဆင်ပြေကြသည်။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကစားတာကနေ ရန်ဖြစ်သွားကြသည်။

တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် ချီကျင်းလေးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝူအာလေးကို ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဝူအာ ဒါ ငါ့နို့ပဲ။ မင်း ခိုးလို့မရဘူး!"

ဝူအာလေးသည် စကားမပြောတတ်သေးပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ရန်ဖြစ်ဟန်အနေအထားက လုံးဝနိမ့်ကျမနေပါ။ "စား၊ စား၊ စား၊ စား..."

"မစားရဘူး!" ချီကျင်းလေးသည် သူစားချင်သည်ဟု ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ဝူအာလေးသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ့မေးစေ့ကို မော့ကာ "မဟုတ်ဘူး... ဖလူး ဖလူး ဖလူး… အာ..."

သူသည် မည်မျှ နာခံမှုမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီကျင်းလေးသည် ပြေးလာကာ သူ့ကို ရိုက်နှက် ကိုင်ပေါက်ချင်လာသည်။ ဒါပေမယ့် သူက ငယ်လွန်းပြီး ဝူအာလေးက ထွားသည်။ သူက သူ့ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ ဝူအာလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးစွာ လဲကျသွားသည်။

ဝူအာလေးသည် သူ့နဖူးတွင် ကြီးမားသော အဖုအထစ်တစ်ခု ရသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များဝဲကာ ငိုကြွေးတော့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ငိုသံကို သာ့ချောင်က ကြားပြီး အမြန်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် ခဏမျှသာ ထွက်သွားရသေးသည်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုစပြီး ရန်ဖြစ်တာလဲ?

အခြားသူများလည်း ခြံထဲသို့ ပြေးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး ဝူအာလေးကို ချော့နေသော ချီကျင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ညီလေးဝူအာ ကျေးဇူးပြုပြီး မငိုပါနဲ့!"

ဒါကိုမြင်တော့ လူတိုင်းက ရယ်ရမလား ငိုရမလားမသိပေ။

သိုက်ရှုဖန်သည် သူ့သားကို အလျင်အမြန် ချီကာ ချော့လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဝူအာလေးက သာ့ချောင်ကို မြင်တော့ သူ့မိခင်ကိုတောင် မလိုချင်တော့ဘူး။ သူက သာ့ချောင်ဆီသို့ သူ့လက်များကို ဆန့်တန်းပြီး ကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ မသိတဲ့ သူတွေကတော့ သာ့ချောင်ဟာ သူ့အမေအစစ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။

သိုက်ရှုဖန်က စိတ်တိုပြီး အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမသားကို သာ့ချောင်ထံသို့သာ လွှဲပေးနိုင်သည်။

သာ့ချောင်က ဝူအာလေးကို နည်းနည်းချော့ပြီး သူက ငိုတာကို ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်လေးက လေးလေးနက်နက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူက ချီကျင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဆိုးတယ်၊ ဆိုးတယ်... ရိုက်တယ်!"

ချီကျင်းလေးက သူအမှားတစ်ခုခုလုပ်မိကြောင်း သိသည်။ သူက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးကို အမြန်တင်လိုက်ပြီး သနားဖို့ကောင်းအောင် ပြောလိုက်သည်။ "တတိယအဒေါ် ချီကျင်းလေးက မကောင်းဘူး။ ချီကျင်လေးကို မရိုက်ပါနဲ့နော်?"

သာ့ချောင်သည် ၎င်း၏သကြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမြောက်ကျည်များဖြင့် မရောထွေးခဲ့ပေ။ မျက်နှာကကို တင်းကာ "ဒါဆို မင်းဘာလို့ ဆိုးတာလဲ?"

ချီကျင်းလေးက သူ့လက်ချောင်းလေးတွေကို ပွတ်လိုက်ပြီး "ညီလေးဝူအာက သားနို့ကို သောက်တယ်။ သားက သူ့ကို သင်ပေးတာ။ သူက နားမထောင်လို့ တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်တာ။ လဲကျသွားတယ်။"

ဤသည်ကို လူတိုင်းကြားသောအခါ ရယ်ရမလား ငိုရမလားမသိပေ။

ချီကျင်းလေးသည် ဝူအာလေးထက် တစ်နှစ်ပိုကြီးသော်လည်း မျိုးဆက်အလိုက် သူက ဝူအာကို အန်ကယ်လေးဟု ခေါ်သင့်သည်။

ကလေးတစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းမသင်ထားရင် ဆိုးရွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ လွယ်သည်။ သာ့ချောင်မှာ တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားရှိနေတုန်းပဲ။ "ဝူအာလေးက နားမထောင်တဲ့အခါ လူကြီးတွေက သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ မင်းပြောလို့ရတယ်။ မင်းလက်ကိုမသုံးရဘူးလေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်တာ ကောင်းတဲ့ကလေး မဟုတ်ဘူး။ နားလည်လား?"

ချီကျင်းလေးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်ပြီး "နားလည်ပါတယ်၊ တတိယအဒေါ်။ အဒေါ်က အလှဆုံးပဲ။ အဒေါ်က သားအမေထက် ပိုလှတယ်။ အဒေါ်က သားအဖေထက် ပိုလှတယ်။ ချီကျင်းလေးကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်"

သာ့‌ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ပေ။

သူ့မိဘတွေတောင် ရောင်းစားခံရသည်။ ဤသကြားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အမြောက်သည် ပြင်းထန်လွန်းသည်။

အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတဲ့ ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ လော့ကျွင်းလျန်တို့ဟာ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နှာချေကြသည်။

အားလုံးက ရယ်ကြပြန်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဝူအာလေးသည် သာ့ချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်‌နေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ပွေ့ဖက်ခွင့်မပြုပေ။ သာ့ချောင်က သူ့ကို ဟော်အိမ်ကို သူမနဲ့အတူတူ ပြန်ခေါ်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး။

အပြန်ခရီးတွင် ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်၏ ပွေ့ဖက်ထားသည့် သူ့ညီလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားကာ ဝူအာလေးကို အတင်းဆွဲယူရန် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "သူက အရမ်းလေးလွန်းတယ်။ ကိုယ် သူ့ကို သယ်လိုက်မယ်"

ဝူအာလေးသည် သူ့အစ်ကိုကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဟော်ချီက သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး အေးစက်သောလေသံဖြင့် သတိပေးသည်။ "ထပ်ပြီး ငိုရင် မင်း နောင်မှာ သကြားလုံးတွေ မစားရတော့ဘူး!"

ဝူအာလေး၏ ပါးစပ်သည် မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို ပြန့်သွားသည်။ သူအရမ်းမှားတယ်လို့ ခံစားမိပေမယ့် မငိုရဲဘူး။

သာ့ချောင်သည် သူ့အား စကားမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်ကာ အစ်ကိုဟော်ချီသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးဆန်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဟော်ချီသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။ နျန်နျန် ပွေ့ဖက်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောလူမှာ သူဖြစ်သည်။ သူ့ညီလေး အပါအဝင် ကျန်တဲ့သူတွေက ဆွေးနွေးစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။

သိုက်ရှုဖန်သည် ရှေ့ထိုင်ခုံမှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူမသည် အပျော်လွန်ကာ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။

ဟော်အိမ်ကို ရောက်တော့ အားလုံးက ကားထဲကမထွက်ခင် ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ဟော်အိမ်ရှေ့မှာ ကားရပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်းက တွေးတောမနေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ကားထဲက ထွက်လာတော့ ကားတံခါး ပွင့်လာပြီး ပိန်ပါးတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

သာ့ချောင်နှင့် တခြားသူများသည် ရှေ့မီး၏ အကူအညီဖြင့် ရှေ့ကိုမြင်လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဲဒါက ဝမ်အန်နာပဲ!