အခန်း (၃၁၄)

ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာတာလဲ?

ဝမ်အန်နာကို သာ့ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေက တွေ့လိုက်ချိန်မှာပဲ သူတို့စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးတွေ ဝင်လာခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသော်လည်း ဝမ်အန်နာ၏ မောက်မာသော အသွင်အပြင်သည် လူတိုင်း၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကားမောင်းသူနဲ့ သူမ မသိတဲ့ ဝူအာလေးကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ သူမကို မကြိုဆိုကြပေ။

သိုက်ရှုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ချက်ချင်းနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။ "ကံဆိုးတာပဲ! ဝင်ကြရအောင်!"

ဟော်ချီက ဝမ်အန်နာကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် တစ်ဖက်သားကို ထိတ်လန့်စေသည့် သတိပေးချက်အပြည့်ရှိသည်။

ဝမ်အန်နာသည် ဝေးကွာချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လိုခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘဲ သူမက တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမ အရမ်းတုန်လှုပ်သွားတာကြောင့်ပင်!

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့်က ဆံပင်ဖြူများဖြင့် အုပ်ထားသော သိုက်ရှုဖန်၏ ဦးခေါင်းတစ်ဝက်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ လယ်ထဲမှာ ဆယ်နှစ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် အရွယ်မတိုင်မီ အိုမင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် ဆိုးရွားလှသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် အရေးကြောင်းများစွာရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အသက်သုံးဆယ်ရှိသော်လည်း ပုံစံက အသက်လေးဆယ်ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်!

ဒီတစ်ခါ ဒီကိုလာတော့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် တွေ့မယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ အသွင်အပြင်က ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များက နက်မှောင်ပြီး ချောမွေ့နေသည်။ ဆေးဆိုးခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး လုံးဝမရှိပါ။ သူမ မျက်နှာက နှင်းဆီရောင်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ပြည့်လေးဖြစ်နေသည်။ ဖောင်းပြီး ဝနေတာမျိုးမဟုတ်ပေ။ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြည့်ပြည့်လေးပင်။ တော်တော် မိန်းမဆန်သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါတွင် သူမ၏ မျက်နှာသည် လှပမှုများ ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်ထောင့်တွင် ရွှင်မြူးနေသည်။ သူမဟာ ပျော်ရွှင်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ?

ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ!

တစ်ဖက်လူသည် ဆံပင်ဖြူခြင်း၊ အရေးအကြောင်းများဖြင့် မျက်နှာ၊ ညစ်ညမ်းသော အသားအရေနှင့် ခင်ပွန်း၏ မချစ်မနှစ်သက်ခြင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းမှု ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာရှိရမည်။ ဒါက သိုက်ရှုဖန်ရဲ့ပုံစံပါ။

ဝမ်အန်နာ၏ မျက်လုံးများသည် သိုက်ရှုဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမှ အကြာကြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းမရှိပေ။

သိုက်ရှုဖန်နှင့် အခြားသူများ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမက မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေဦး!"

သူမအသံက ဟိုတုန်းကလောက် ကျယ်လောင်မပြတ်သားတော့ပေ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အားနည်းမှုနှင့် သယ်ဆောင်လာသော သူမ၏ အသွင်အပြင်နှင့် အတူတူပင်။

သာ့ချောင်နှင့် အခြားသူများသည် သူမအား လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူတို့ ခြေလှမ်းတွေ ခဏသာရပ်ပြီး တံခါးဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကားသမားက အကြီးအကဲဟော်ကို ကြိုဖို့ မောင်းထွက်သွားသည်။

ဝမ်အန်နာက သူတို့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ထားတာမလဲ? သူမက အားနည်းစွာ ပြေးလာပြီး "သိုက်ရှုဖန်၊ တံခါးဖွင့်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောစရာရှိတယ်!"

ဒါပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ပါပေ။ သူမ၏ တံခါးခေါက်သံသာ မြည်နေသည်။ ခဏကြာတော့ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာသည်။

ထွက်လာသူမှာ ဟော်ချီ ဖြစ်သည်။

သူ၏မည်းမှောင်သော အကြည့်များက သူမကိုကြည့်ကာ "အမှိုက်!"

ဟော်ချီ ထွက်လာတာကိုမြင်တော့ ဝမ်အန်နာက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ယခုတော့ သူမအော်လိုက်ပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟော်ချီသည် အမှောင်ထဲတွင် သွေးဆာနေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရလေသည်။ တစ်ဖက်က သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပိုင်းပိုင်း ကိုက်လိုက်သလိုမျိုးပင်!

ဝမ်အန်နာသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်လန့်‌နေသော ခွေးတစ်ကောင်လို ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ရှန်းကျန်းသို့ မပြန်ပါ။ ယင်းအစား သူမသည် ဟော်မိသားစု အနီးရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် တည်းခိုခဲ့ပြီး ဟော်မိသားစု၏ အရေးကိစ္စများကို စုံစမ်းရန် လူများကို ခိုင်းခဲ့သည်။

ဟော်မိသားစုကို မြို့တော်ရှိ လေးစားထိုက်သော အိမ်ထောင်စုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် စုံစမ်းရတာ မခက်ပါချေ။ နှစ်ရက်အကြာတွင် သူမသည် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အချက်အလက်တွေ ဖတ်ပြီးနောက် သူမက ပိုလို့တောင် သနားစရာကောင်းလာခဲ့သည်!

သိုက်ရှုဖန်သည် သူမ၏ ငယ်ကျွမ်းဆွေ ချမ်းသာသော ပါမောက္ခတစ်ဦးနှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ သားတစ်ယောက်ရှိသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဟော်ဟွားချင်းနဲ့ သားဖြစ်သူ ဟော်ချီတို့က ဒါကို မကန့်ကွက်ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့က သူမကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။ မိသားစုက စည်းလုံးညီညွတ်စွာ အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်အန်နာက သူမလက်ထဲက စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲလုမတတ်ပင်။

ဘုရားသခင်က မတရားဘူး။ သူမမှာ ရင်သားကင်ဆာဖြစ်ခဲ့ပြီး ရင်သားတစ်ဖက်ကို ဖယ်ရှားခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက သူမရဲ့ ရင်သားကင်ဆာဟာ တစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကုသမှုက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ဆရာဝန်က သူမကို ပြောခဲ့သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မကြာမီ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ သွားရလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် သူမက ရှုံးနိမ့်တာကို ဝန်မခံချင်ဘူး။

သူမ အသက်လေးဆယ် မပြည့်သေးပါ။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး မတရားမှုကို ခံရမှာလဲ?

ဒီအကြောင်းတွေကို သူမ ပိုတွေးလေလေ မလိုလားလေလေ ဖြစ်လာလေလေပါပဲ။ ထို့နောက် သူမသည် သိုက်ရှုဖန်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူမ ဒီရောဂါရရခြင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက တစ်ဖက်သားကြောင့်လို့ ခံစားရသည်။

သူမ၏ ရုတ်တရက် အသွင်အပြင်ကြောင့် သူမနှင့် ဟော်ကျန့်ချန်တို့အကြား ဆက်ဆံရေး ယိုယွင်းလာသည်။ အဲဒါကြောင့် နေ့တိုင်း သူတို့က ရန်ဖြစ်ကြသည်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူမကို နေ့တိုင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ဒီရောဂါက သူမစိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ အများကြီးသက်ဆိုင်တယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။ ဆိုလိုတာက သိုက်ရှုဖန်ကြောင့် သူမ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။

သူမသေခါနီးမှာ သိုက်ရှုဖန်ကို တွေ့ဖို့ မြို့တော်ကိုလာဖို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ဘဝက သူမထက်ဆိုးတာကို သူမမြင်ရရင် သူမဟာ ငြိမ်းချမ်းစွာသေသွားနိုင်သည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် သနားစရာကောင်းသော ဘဝတွင် မနေထိုင်ရဘူးဆိုတာ သူမ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအစား သူမဟာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝနဲ့ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ သားနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းအားလုံးဖြင့် ဒုတိယမြောက် နွေဦးရာသီကို စတင်ခဲ့သည်!

ဘာကြောင့်လဲ!!!

ဝမ်အန်နာ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ သူမသည် သူမလက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ဝမ်အန်နာသည် ဟော်အိမ်အနီးတွင် နေ့တိုင်း နောက်‌ယောင်ခံလိုက်သူကဲ့သို့ နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သိုက်ရှုဖန်၏ ပါ‌မောက္ခခင်ပွန်းနှင့် သူမ၏ သားငယ်ကို သူမတွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်သားသည် လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဂရုတစိုက်ရှိပုံကိုလည်း သူမမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ မြင်ကွင်းသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် အနီရောင်ခြယ်ထားသည်!

သူမကို မြင်လိုက်တိုင်း သူမနှလုံးသားကို ချွန်ထက်သောဓားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့တိုင် သူမသည် လာကြည့်ခြင်းမှ မရပ်နိုင်ပေ။

ဟော်မိသားစုသည် ဝမ်အန်နာ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့က ရဲကို တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ဝမ်အန်နာက သူတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ပေးခဲ့ပေ။ ဒုတိယအနေနဲ့ ဝမ်အန်နာသည် နိုင်ငံရပ်ခြား မီနိုင်ငံမှ တရုတ်နိုင်ငံသားဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်က ဥပဒေကို မချိုးဖောက်ရင် ပြည်တွင်းရဲတွေက သူ့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး။

ဟော်ချီနှင့် ကျုံးခမ်းသိတို့သည် ဝမ်အန်နာကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း မလာဘူး။ ထို့အပြင် သူမသွားသည့်အချိန်တိုင်း ဟိုတယ်၏ အရှေ့ကောင်တာအား ပြောပြခဲ့သည်။ အရေးယူရတာ မလွယ်ဘူး။

ဟော်မိသားစုသည် ဤဒုက္ခပေးသူ ဝမ်အန်နာကို စက်ဆုပ်ခဲ့သော်လည်း သူမနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့ မည်သို့မျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့က သတိသာထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သိုက်ရှုဖန်သည် ကလေးထိန်းကျောင်းမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး ကလေးထိန်းကျောင်းမှ ကလေးတစ်ယောက် လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ မိဘတွေက ကလေးထိန်းကျောင်းကို ပြေးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူဌေးသိုက်ရှုဖန်သည် ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် အိမ်က ကားက မောင်းထွက်သွားသည်။ သူမသည် နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်အန်နာ မည်မျှပင် ရူးသွပ်နေပါစေ သူမကို တိုက်ခိုက်ဝံ့မည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

ဒါနဲ့ သူမသည် အဝတ်အစားလဲပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လမ်းကြားထဲကို ရောက်တာနဲ့ ဝမ်အန်နာက ကားဆီကို အမြန်ပြေးပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သိုက်ရှုဖန် ပို၍ပို၍ အရဲတင်းလာသော ဝမ်အန်နာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဝမ်အန်နာ၊ မင်းဘာလိုချင်တာလဲ?"

ဝမ်အန်နာဟာ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘာမှ အလွန်အကျွံ မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဟော်အိမ်အနီးမှာ အချိန်ကုန်ခံနေရုံနဲ့ သူမဟာ ချိန်ကိုက်ဗုံးလိုပါပဲ။ သူမ ဘယ်အချိန် ပေါက်ကွဲမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ?

သူမ အခု မထိန်းနိုင်တော့လို့ တစ်ခါတည်း ဖြေရှင်းဖို့ အခွင့်အရေးကို ဘာလို့မယူရမှာလဲ!

ဝမ်အန်နာ၏ ပြူးနေသော မျက်လုံးများက သူမ၏ နှင်းဆီရောင်စုံ ပါးပြင်များကို စိုက်ကြည့်ကာ "ရှင် ဘာလို့ မသေတာလဲ? ရှင် ဘာလို့ အသက်ကြီး မလာတာလဲ? ရှင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ?"

သူမ ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်နေလဲဆိုတာ သိုက်ရှုဖန်က မြင်တော့ သတိနဲ့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမကို ဒီလိုမြင်တော့ ဝမ်အန်နာက သူမ ထွက်ပြေးတော့မယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ သူမလက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။

သူမလက်မောင်းမှာ နာကျင်မှုတွေ ထွက်လာသည်။ သိုက်ရှုဖန်က ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ကာ "ဝမ်အန်နာ၊ မင်း ရူးနေတာလား? ငါ့ကို လွှတ် မဟုတ်ရင် ငါ ရဲခေါ်မယ်!"

ဝမ်အန်နာသည် သူမစိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသည်။ သူမက သူ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ပြောပါ နင်ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ? နင့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှော်ဆရာရှိတာလား? သူ့နာမည်ကို ပြောပြပါ!!"

သိုက်ရှုဖန်၏ အသွင်အပြင် ပြောင်းပြန်လှန်မှုသည် ကျွမ်းကျင်သူ၏ အကူအညီကြောင့် ဖြစ်ရမည် ဟု သူမ ခံစားမိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဤပညာရှင်ကို သိနိုင်လျှင် သူမကင်ဆာကို ကုသနိုင်ပေမည်။

သူမ ကလေးနှစ်ယောက်က ငယ်သေးသည်။ သူမ မသေချင်သေးဘူး။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ သေရန်လည်း ဆန္ဒမရှိပေ။

သိုက်ရှုဖန်သည် သူမအား ရူးသွပ်မှုသည် ဤမျှ ပြင်းထန်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ လက်မောင်းက သွေးတွေထွက်နေပြီ။ နာကျင်မှုက သူမကို မှိုင်ထွေသွားစေသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ လူတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး ဝမ်အန်နာကို အတင်းဆွဲလိုက်သည်။

ဝမ်အန်နာသည် မည်မျှပင် သန်မာသည်ဖြစ်စေ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခွန်အားကို အနိုင်ယူ၍ မရပေ။ ချက်ခြင်းပင် သူမသည် ဆွဲချခံရကာ သူမဘေးရှိ နံရံနှင့် ခေါင်းကို ထိလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် တစ်ဖက်လူကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောတော့မည်။ ဒါပေမယ့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ပါးစပ်က အေးခဲသွားသည်။

ဟော်ကျန့်ချန်!

ဟော်ကျန့်ချန်က သွေးထွက်နေသော သူမရဲ့လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်း သွေးထွက်နေတယ်။ ကိုယ် မင်းကို ဆေးရုံပို့လိုက်ပေးမယ်"

သိုက်ရှုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ဒဏ်ရာက နည်းနည်းပဲ..."

ဒါပေမယ့် သူမစကားမဆုံးခင်မှာ ဝမ်အန်နာက ရူးသွပ်သွားပြန်သည်။

သူမသည် ဟော်ကျန့်ချန်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လက်သည်းများဖြင့် မျက်နှာကို နှုတ်ဆက်သည်။ "နင် အခု စိတ်ဆင်းရဲနေပြီလား? ဟော်ကျန့်ချန်၊ နိမ့်ကျတဲ့လူ၊ ငါက နင့်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်တယ်ဆိုတာ သတိရရမယ်လေ။ နင် ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံတဲ့အခါ မိုးကြိုးပစ်တာကို မကြောက်ဘူးလား?"

"မင်း ဒုက္ခပေးတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား?" ဟော်ကျန့်ချန်က သူမလက်ကိုဆွဲကာ ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ ရင်သားကင်ဆာဟာ မကြာသေးမီက ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမအတွက် ဆရာဝန်ရှာရန် နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီမိန်းမက သူ့ကို သူမ မကုချင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် ဇာတိနိုင်ငံသို့ ပြန်သွားချင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဖြောင်းဖျမှုသည် ထိရောက်မှု မရှိသောကြောင့် သူမအား မီနိုင်ငံသို့ ပြန်ပို့ရန် သင်္ဘောကြီးဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် သိုက်ရှုဖန်ကို ဒုက္ခပေးသည်။

ဒီမိန်းမက အရမ်းစိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်!

ဝမ်အန်နာသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသဖြစ်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကာ "နင်က ငါ့ကို ဒီလို ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ နင် ဒီမိန်းမကို အရမ်းမလွမ်းနေဘူးဆိုရင် ငါ နင့်ကို ဘာလို့ ဒုက္ခပေးမှာလဲ? ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရောဂါ ဖြစ်နိုင်မလဲ? နင်တို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ ငါသေရင်တောင် နင်တို့ကို ငရဲကိုဆွဲခေါ်သွားမယ်!"

ဟော်ကျန့်ချန်သည် သူမ၏ ရူးသွပ်သော အပြုအမူကို သည်းခံရန် ကန့်သတ်ချက် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လမ်းအ၀င်ဝမှာ လင်မယားနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။

သိုက်ရှုဖန်က သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ သူတို့က အလွန်မိုက်မဲပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။