အခန်း (၃၁၆)

မျိုးစေ့ကို ရိတ်သိမ်းရသည်ဟု သူခံစားမိသည်။ အစကတော့ သူက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားချင်ခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် သူနှင့် နီးကပ်နေပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် နူးညံ့စွာ ရှိနေသောကြောင့် သူ... မကောင်းမှုတစ်ခုခုကို လုပ်ချင်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သာ့ချောင်သည် ၎င်း၏ မူမမှန်မှုကို သတိမထားမိဘဲ စစ်ဆေးရန် ဆယ်လူလာဖုန်းကို အထပ်ထပ် လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ လက်ထဲမှာသာ ဆဲလ်လူလာဖုန်းရှိရင် နောင်မှာ ဆက်သွယ်ဖို့ လူတိုင်းအတွက် တကယ်အဆင်ပြေလိမ့်မယ်နော်"

ဥပမာ- သူမသည် ကျောင်းမှာ သူ့ကိုလွမ်းရင်၊ ဆိုင်သေးသေးလေးမှာ သွားခေါ်ရမယ့်အစား သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်နိုင်သည်။

ဆိုင်သေးသေးလေးမှာ ဖုန်းခေါ်ရတာ အဆင်မပြေဆုံးကတော့ ဆိုင်သေးသေးလေးမှာ လူတော်တော်များများ ရှိတတ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ဖုန်းခေါ်ပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ခေါ်ဆိုသူကို အာရုံစိုက်ပြီး လူတွေကို သီးသန့်စကားအနည်းငယ် မပြောနိုင်စေပေ။ အချိန်တိုင်း သူမသည် အလျင်စလိုပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းကြောင့် သူမဟာ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းနေပြီး သူ့ကို ဘာမဆို ပြောနိုင်သည်။

အဲဒါကို တွေးပြီး သူမ တကယ်ကို ဒါကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ။

ဟော်ချီ - "လူတိုင်းအတွက် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတစ်လုံးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ဒီဆဲလ်လူလာဖုန်းအကြောင်း ပြောကြည့်ရအောင်။ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၂၀၀၀၀ လောက်ရှိတယ်။ ဒါ ဆက်သွယ်ကြေးလည်း မပါဘူး။ ဝယ်ယူတာပဲ ဒီလို မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတစ်လုံးကို အနည်းဆုံး ယွမ် ၂၅၀၀၀ လောက်ရှိတယ်။ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ဒါကို တတ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

ယွမ်နှစ်သောင်းငါးထောင်!

"ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးရတာလဲ" သာ့ချောင်သည် ပမာဏကို ကြားသောအခါ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ဟော်ချီ - "နည်းပညာက စျေးကြီးတယ်။ အနာဂတ်မှာ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာပြီး စီးပွားရေးလည်း တိုးတက်လာမယ် ဈေးနှုန်းက ကျသွားလိမ့်မယ်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ လူအနည်းငယ်သာ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ"

သာ့ချောင်က သူမမျက်နှာမှာ တင်းကျပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အဲ့ဒီနေ့ မကြာခင်ရောက်လာမယ်လို့ ညီမတကယ်မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယွမ်နှစ်သောင်းငါးထောင်! ဤငွေသည် လူတိုင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထုတ်ယူနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

ဟော်ချီသည် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းအကြောင်းပြောရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သူက ခဏရပ်ပြီး "နျန်နျန် ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေပုံရတယ်။ ကိုယ့်ကိုမှုတ်ပေး"

ဒါကိုကြားတော့ သာ့ချောင်က သူ့လက်ထဲက ဆယ်လူလာဖုန်းကို အမြန်ချချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ခတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ ဘယ်မျက်လုံးလဲ?"

"ဘယ်မျက်လုံး။"

သာ့ချောင်က သူမပါးစပ်ထဲ လေရှူသွင်းပြီး သူ့ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံး ထွက်လေကို မမှုတ်ခင်မှာ ပါးစပ်ကို သူက ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"ဟမ်..." သာ့ချောင်က သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒီလူ...တကယ်​​တော့ သူမကို လိမ်​ညာခဲ့တာပဲ။

သူက ဟန်ဆောင်ရုံပါပဲ။ တကယ်ကို အရှက်မဲ့လွန်းသည်။ လိမ္မာပါးနပ်လွန်းသည်။

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ရွှင်မြူးမှု အပြည့်နှင့် အနမ်းများ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။

အနမ်းတစ်ဝက်လောက်မှာ အပြင်ကနေ ခြေသံတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့ ဟော်ချီက ဘာလို့ ရုံးဖွင့်တာလဲ? ဒီနေ့ သူ အချိန်ပိုဆင်းဖို့ လာတာလား?"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူက တစ်ရက်အားတိုင်း ဂျူနီယာညီမချောင်ကို ကပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ သူအချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ? သူခိုးဖြစ်နိုင်မလား? မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်!"

ထိုအသံများကို သာ့ချောင်ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် ဟော်ချီကို တွန်းထုတ်ဖို့ သူမလက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

ပုန်းဖို့နေရာရှာဖို့ အချိန်မရှိပေ။ အပြင်မှလူနှစ်ယောက်သည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမမှာ အပြစ်ရှိကြောင်း ခံစားရကာ ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲနေသည်။

ရှက်စရာကြီး >o<

သာ့ချောင်သည် အလွန်ရှက်ကာ သူ့အလိုလို လောင်ကျွမ်းတော့မည်။ ယခု သူမသည် တွင်းတူးပြီး သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံနိုင်စေရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

ဟော်ချီ၏ ပါတနာနှစ်ဦးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဟော်ချီက သူ့ရည်းစားကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သူတို့သိသည်။ သူ့မှာ အချိန်ရတိုင်း သူက သူမကို ဖုန်းခေါ်တာ ဒါမှမဟုတ် သူမကို တွေ့ဖို့ ကျောင်းသွားသည်။ ဒါမှလွဲရင် သူက မျက်နှာတည်ကို ထိန်းထားတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ကို ချစ်ခင်မှုကို ပြသသော တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့အခါ သူက အဓိပ္ပာယ်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် သူတို့က သာ့ချောင်နဲ့ သူ အတူရှိခဲ့ရင်တောင် လေးနက်ပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူက အရမ်းပရောပရီလုပ်တတ်သည်!

သူက တကယ်ကို သူမအား ရုံးကို ခေါ်ပြီးတောင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့တာ။

အရှက်မဲ့လွန်းသည်!

ဒီအချိန်မှာ ဟော်ချီ တစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် သူတို့ သူ့ကို လှောင်ပြောင်မှာ သေချာပါသည်။ ဒါပေမယ့် ဂျူနီယာ ညီမချောင်ရဲ့ပါးတွေ လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး အရမ်းရောင်နေတာကြောင့် သူတို့က နှာခေါင်းကို ပွတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သြော်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ညစာအတူတူစားဖို့ ချိန်းထားတာကို သတိရသွားပြီ။ အချိန်နီးနေပြီ၊ ငါအရင်သွားလိုက်မယ်။"

"ငါလည်းလိုက်မယ်... ငါချိန်းထားတာ မရှိဘူး။ ငါ လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

"အရှက်ကင်းမဲ့တာ ဝေးဝေးသွား။ လူတိုင်းက မင်းလို အရည်ခွံထူတယ် ထင်‌နေတာလား"

"ဟေ့ ငါ့အသားအရည်က ကမ္ဘာမှာ ဒုတိယအကောင်းဆုံးပဲ။ ပထမဆုံး တစ်ယောက်က …. အထဲမှာ!"

နောက်တော့ အပြင်မှာ ရယ်သံတွေ ထွက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးပိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် ပိတ်ပြီးတာနဲ့ ပြန်ပွင့်လာပြီး အပြင်မှ "ငါတို့ ထွက်သွားတော့မယ်။ မင်းတို့ ဆက်လုပ်ကြ!"

သာ့ချောင်က ရှက်ရွံ့ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒါ အစ်ကို့အပြစ်ပဲ၊ ညီမ အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရင်မဆိုင်နိုင်တော့ဘူး!"

ဟော်ချီက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည် "ဟုတ်တယ် ကိုယ့်အမှားပါ။ စိတ်မဆိုးနဲ့၊ မင်း ရှဉ့်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့မယ်။"

သာ့ချောင်က သူ့ကို မျက်လုံးပြူးပြပြီး ဒေါသတွေ ပိုလျှံတက်လာသည်။

ဟော်ချီက သူမကို သူ့ပေါင်ပေါ်ပြန်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး "စိတ်မပူနဲ့။ သူတို့က မပြောပါဘူး။"

သာ့ချောင်က သူ့မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့်... ရှက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ သူတို့ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ညီမကို လှောင်လိမ့်မယ်!"

ဟော်ချီသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့ပြီး နီရဲနေသော ချစ်စရာတုံ့ပြန်မှုကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မနက်ဖြန် ကိုယ် သူတို့ကို ပြောလိုက်မယ်"

ကောင်းပြီ၊ အဲဒါကို မြင်ပြီးနေပြီ။ သူမ နောက်ထပ်ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ?

နှစ်ယောက်သား ညစာအတူစားဖို့ အပြင်မထွက်ခင် ရုံးခန်းထဲမှာ ခဏလောက်နေခဲ့ကြသည်။

စားပြီးသောအခါ ဟော်ချီသည် သူမကို ချောင်အိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူတို့ထွက်သွားချိန်မှာတော့ သူက ဆယ်လူလာဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူမလက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

သာ့ချောင် - "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ အစ်ကိုပြန်ယူသင့်တယ်"

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းတာကြောင့် ခွဲခြားလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်သက်လုံး သူရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတိုင်းကို သူမက ဘယ်တော့မှ အလကား မယူဘူး။

ဟော်ချီက ငြင်းဆိုခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။ "ယူလိုက်ပါ။ ဒီည ကိုယ် မင်းကို ဂွတ်နိုက်လို့ ပြောမယ်လေ"

"အစ်ကိုဟော်ချီက ညီမပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ညီမမှာ အစ်ကို့ကို ပေးစရာမရှိဘူး"

ဒီအကြောင်းပြချက်က ဆွဲဆောင်လွန်းသည်။ သူမသည် မအိပ်ခင် သူ့အသံကိုလည်း နားထောင်ချင်သည်။ အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးနောက် သာ့ချောင်က လက်ခံလိုက်သည်။

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ အနီရောင်တောက်တောက် နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျသွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်သည်။ "မင်း ပေးထားပြီးသားပါ"

သာ့ချောင် မျက်နှာက အစတုန်းကတော့ မရဲဘူး။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူလုပ်​လိုက်​တဲ့အခါ သူမ မျက်​နှာက နီရဲလာပြန်​သည်​။

သူမသည် ဆဲလ်လူလာဖုန်းကို မယူမီ သူ့မျက်လုံးကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဟော်ချီသည် ပရောပရည်လုပ်ရာတွင် ပို၍ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာသည်ဟု သူမစိတ်ထဲတွင် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် လျင်မြန်စွာပိတ်သွားသော သစ်သားတံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက "နျန်နျန် အထဲဝင်သွားတော့။ တံခါးနားမှာ ပုန်းပြီး ချောင်းကြည့်မနေနဲ့။"

သစ်သားတံခါးကို မှီနေသော သာ့ချောင် - "...."

ဒီလူက အရမ်းစိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်!

ဒီတစ်ခါတော့ သာ့ချောင်က သူမရဲ့ ဆဲလ်လူလာဖုန်းကို သူမလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် တံခါးမှ အခန်းဆီသို့ အကွာအဝေးကို သူမ၏ ခြေလှမ်းဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်သည်။ နှစ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ သူ မောင်းထွက်သွားသည်။

ပဉ္စမမြောက်ချောင်သည် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ချောင်တုန်းဝမ်နှင့် မီပေါင်တို့သည် မြို့တော်ရှိ ကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။

မီပေါင်သည် သွက်လက်တက်ကြွသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ နေထိုင်နိုင်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ချောင်တုန်းဝမ်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် သူမ ဒီမှာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင်နေခဲ့ရပြီးနောက် သူငယ်ချင်းမဖွဲ့ဖြစ်သေးပေ။

လူတိုင်းက သူမကို ဖယ်ထားလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမသည် လှပ။ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ခြေတံများရှိသည်။ လူအများက သူမနှင့် ခင်မင်ချင်ကြသော်လည်း သူမ၏ စရိုက်က အေးစက်လွန်းသည်။ အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ လူတွေက သူမနဲ့ မနီးစပ်ချင်ကြတော့ဘူး။ သူမသည် အအေးလွန်ကဲလွန်းပြီး လူများကို နှိမ့်ချသည်ဟု သူတို့က ခံစားမိကြသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာ သူမ မိသားစုကိုလည်း မပြောခဲ့ပေ။ ချောင်ကျန်းမင်နှင့် ချူရှန်မေတို့သည် စီးပွားရေးဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အမှားများကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အစမှာ အဆင်ပြေပါသည်။ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေက ဒုတိယနှစ်ဖြစ်သည်။ အားလုံးက စာကျက်နေကြပြီ။ ဒီဒရာမာတွေမှာ ပါဝင်လိုစိတ်မရှိကြဘူး။ မကြာသေးမီက ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသူတစ်ယောက် ရောက်လာသည့်တိုင်အောင်ပင်။

ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသူသည် လှပပြီး မာနကြီးသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် သူမသည် အမှတ်ညံ့သော ကျောင်းသားတစ်စု၏ ဘောစ့်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ကျောင်းတွင် အလှပဆုံးမိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသူသည် ကြားသိရသောအခါတွင် သူမသည် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို သူမ၏ နောက်လိုက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် သူမသည် သဘာဝအတိုင်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ချောင်တုန်းဝမ်နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆက်ဆံရဲခြင်းမရှိပေ။ အမှောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုလေးများသာ။

ဒီနေ့မှာ ချောင်တုန်းဝမ်ဟာ သူမရဲ့ ကာယပညာ အတန်းပြီးလို့ စာသင်ခန်းကို ပြန်လာခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးတော့မှာ ဖြစ်သည်။ သူမနေရာသို့ရောက်သောအခါတွင် တစ်ခုခုလွဲချော်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမစားပွဲကို ရွှေ့ထားသည်။

အသံကြားရုံမျှဖြင့် သူမသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအထဲက အဖြူရောင်အရာတွေ ထွက်လာသည်။

သူမသည် အနီးကပ်ကြည့်ကာ ခုန်လုနီးပါးပင်!

တစ်ကိုယ်လုံး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ပိုးဟပ်သေ အများကြီးပင်။

ပိုးဟပ်တွေက ရွံမုန်းလောက်အောင်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ ဖောက်ထွင်းမြင်ရတာတွေက ပိုလို့တောင် ရွံရှာစရာကောင်းသည်။

သူမကို စက်ဆုပ်စေရန်အတွက် ဤလူသည် ၎င်းတို့၏ အခွံများကို လဲထားသည် ပိုးဟပ်များစွာကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေခဲ့သည်။ တကယ့်ကို ဝီရိယစိုက်ထုတ်ထားတာ။

စာသင်ခန်းထဲက တခြားကျောင်းသားတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်လာကြသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ အံ့သြသွားသည်။ နောက်တော့ လူတချို့က အဲဒီအကြောင်း ပြောလာကြသည်။

"အရမ်းစက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်။ သေအောင်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ့နေ့လည်စာကို အန်လုနီးပါးပဲ!"

"ငါလည်း ဒီလိုပိုးဟပ်တွေကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာ။ ရွံစရာပဲ! ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဝမ်က ဘယ်သူကို စိတ်ဆိုးစေတယ်လို့ ထင်လဲ?"

"ငါဘယ်လိုလုပ်သိရမှာလဲ? ခြုံပြောရရင် သူတစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့တယ်! အိမ်မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်။ ဒီညတော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် မက်လိမ့်မယ်"

ချောင်တုန်းဝမ်သည် အတန်းထဲတွင် အထူးရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ မရှိသောကြောင့် အခု တစ်ခုခုဖြစ်တော့ သူမကို ကူညီရန် မည်သူမျှ မလာကြပေ။

အတန်းမော်နီတာကသာ ရောက်လာပြီး ဒီကိစ္စကို အတန်းပိုင်ဆရာမကို ပြောပြဖို့ လိုအပ်လားလို့ သူမကို မေးခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က ခေါင်းခါပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်သားက ဒီလိုလုပ်ရဲတဲ့အတွက် သူက အချိန်ကို ကောင်းကောင်း တွက်ချက်ထားရမည်။ အဲဒီအချိန်မှာ စာသင်ခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့အတန်းက လှေကားထစ်ကနေ တွေ့ရတဲ့ ပထမဆုံးစာသင်ခန်းပါ။ ဒီလူက ပစ္စည်းတွေ ထည့်တာ ဘယ်သူမှ မတွေ့ဘူး။

တစ်နည်းဆိုရသော် ကျူးလွန်သူကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အတန်းပိုင်ဆရာမကို အကြောင်းကြားခဲ့ရင်တောင် အဆုံးမှာ ဘာမှဖြစ်မလာနိုင်ဘူး။

သူမ အကူအညီ မလိုတာကိုမြင်တော့ အတန်းမော်နီတာဟာ သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လွယ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေ အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်တုန်းဝမ်က ထောင့်က တံမြက်စည်း ကိုင်ပြီး ပိုးဟပ်တွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

အလင်းရောင်သည် သံလက်ရန်းများမှတဆင့် စာသင်ခန်း အလွတ််ထဲတွင် လိမ္မော်ရောင် ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်။

အသံတိတ်နေသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲလျောင်းနေပြီး သူမနဖူးကို လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ကာ အချိန်အကြာကြီး မလှုပ်ရှားဘဲ နေခဲ့သည်။