အခန်း (၃၁၇)

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စာသင်ခန်းအပြင်ဘက် တောက်လျှောက်တွင် ခြေသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေသံများ နီးကပ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က မကြည့်သေးပေ။ သို့သော် သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင် ဖိနပ်လေးပေါ် မျက်လုံးများ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤဖိနပ်များနှင့် လုံးဝရင်းနှီးခြင်းမရှိပါ။

ဖိနပ်ပိုင်ရှင်က အသံမထွက်ဘူး။ သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ် တင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ချောင်တုန်းဝမ်က သူမခေါင်းကို မော့ပြီး ကျန့်လီပေါင် ပုလင်းတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန့်လီပေါင် အချိုရည်၏ ဘေးတွင် လက်ဖဝါးအရွယ် ဝက်ဝံရုပ်တစ်ခုရှိသည်။

သူမက စားပွဲပေါ်က အရာတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း အပြင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိပေ။

သူမ ပါးစပ်ထောင့်က တက်သွားကာ သူမသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူမ ရပ်သွားသည်။ သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကာ စာသင်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကျန့်လီပေါင်နှင့် ဝက်ဝံရုပ်ကို သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ချောင်တုန်းဝမ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆံပင်ကိုဆွဲကာ မှောင်မိုက်သောလမ်းကြားထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်ပြီး "ချောင်တုန်းဝမ်၊ နင်က အရူးပဲ။ ငါ့ကိုလွှတ်!"

ချောင်တုန်းဝမ်က သူမကို နံရံဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အနီးနားတွင် နံစော်သော ရေတစ်ပုံး ရှိနေသည်။ ချောင်တုန်းဝမ်က ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ သွန်ချလိုက်သည်။

ဦးခေါင်းမှ ခြေဖျားထိ ပက်ခံရသည့် ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် ဒေါသ ထွက်လာသည်။ "အား... ချောင်တုန်းဝမ်၊ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်။ နင့်ကို သတ်မယ်!"

ချောင်တုန်းဝမ် သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ့အကြည့်တွေက ဓားနဲ့တူသည်။ "ငါ့ကို မရှုပ်ဖို့ မင်းကို သတိပေးထားတယ်လေ။ မင်းဘာလို့ နားမထောင်တာလဲ?"

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသားက သူမသည် ပုံမှန်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေသည်ကို သဘောပေါက်ပုံရသည်။

သူမနှလုံးသားသည် ခုန်နေသော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုကို မဝန်ခံရန် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။ "ချောင်တုန်းဝမ်၊ နင်က ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ? စောင့်နေ။ ငါနင့်ကိုလွှတ်မထားဘူး "

ချောင်တုန်းဝမ်က မျက်လုံး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အသံက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "ဒီလိုဖြစ်တာကြောင့် မင်းကို အခွင့်အရေးမပေးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

စကားပြောရင်း သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဓားသေးသေးလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဓားသည် စူးရှပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်ပေးသည်။

ထိုမှသာ ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ချောင်တုန်းဝမ် နင်...နင်တကယ်ရူးနေပြီ..."

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် ဖိခါနီးတွင် သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများ တဟုန်ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ ခြေသံတွေက ပြေးလာပြီး သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ချောင်တုန်းဝမ် လွှတ်လိုက်ပါ။"

ချောင်တုန်းဝမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းကြည့်လိုက်တော့ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတာက ရင်းနှီးနေတဲ့ အဖြူရောင် ဖိနပ်တစ်ရံပင်။ ထို့နောက် သွယ်လျသော ခြေထောက်များ၊ ပြူးထွက်နေသော အာဒမ်ပန်းသီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တောက်ပပြီး ချောမောသော မျက်နှာ။

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမဘောင်းဘီကို ဆွဲလုမတတ်ပင်။ အခြားအသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ "အစ်ကိုဖေးပိုင်၊ ငါ့ကို မြန်မြန် ကယ်‌ပေးပါ။ ချောင်တုန်းဝမ် ရူးသွားပြီ။ သူက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ!"

ချောင်တုန်းဝမ်က ဒုက္ခရောက်ပြီလို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ တစ်ဖက်လူက ဒီလိုပြောမှာကို သူမ ကြိုမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ " ချောင်တုန်းဝမ်က မင်းကို ဘာမှလုပ်တာ မတွေ့ပါဘူး။ မင်း ရဲကို ဖုန်းခေါ်တာ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းကို နောင်မှာ ပြောရဲရင် မင်းပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တာကို ငါသက်သေပြမယ်"

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူ - ???

သူမသည် သူမရှေ့က ကောင်လေးကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူ့အဖိုးက ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက သူဟာ ဝမ်ဖေးပိုင်ရဲ့ အဖိုးနဲ့ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူမတို့မိသားစုသည် ဝမ်မိသားစုထံ အလည်အပတ် သွားကြသည်။ ဆက်ဆံရေးသည် ဒီနှစ်များတစ်လျှောက် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကာ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို ငယ်ချစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှင်းလင်းသော မုသားစကားကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြောနိုင်တာလဲ?

သူ့ရပ်တည်ချက်က ချောင်တုန်းဝမ်ကို ကာကွယ်နေတာ ထင်ရှားပါသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က သူမလက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့ကိစ္စမှာ နင် ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မလိုဘူး!"

ဝမ်ဖေးပိုင်၏ မျက်တောင်များ စိုက်ကျသွားပြီး "ချောင်တုန်းဝမ်၊ ကိုယ် မင်းကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး။ ဒီလိုလူမျိုးအတွက် ထောင်ကျဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ကိုယ် ထင်မိရုံပါ"

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူ - ???

ဒီလိုလူလား??

သူမ စိတ်ဆိုးသွားသည်!

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ကာ ဘာမှ မပြောပေ။

ဝမ်ဖေးပိုင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဆီသို့ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့မိသားစု မကြာခင် မြို့တော်က ထွက်သွား‌တော့မှာပါ။ သူ မင်းကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ဖို့ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဓားကို ကိုယ့်ကို ပေးပါ။"

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူ - ???

မြောင် မြောင် မြောင်? သူတို့မိသားစုက မြို့တော်ကနေ မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာ သူ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူမ ဘာကြောင့် ဒါကို မကြားခဲ့ရတာလဲ?

သူက သူမအဖေကို မြို့တော်ကနေ ပြောင်းရွှေ့ချင်တာ ဖြစ်နိုင်လား?

မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် သူမမိသားစုဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးပမာဏကို နှစ်တွေကြာအောင် သုံးစွဲခဲ့ရပြီး လူများစွာကို တောင်းဆိုဖို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မျက်နှာငယ်ခဲ့ကြရသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဟာ လေဖြတ်နေတဲ့ အဖိုးကို မြို့တော်ကို ပြန်သယ်သွားပြီး ဝမ်ဖေးပိုင်ရဲ့အဖိုးကို တောင်းဆိုဖို့ ဝမ်အိမ်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး။ ထိုမှပင် သူ့အဖေကို မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်ဖေးပိုင်က သူ့မိသားစုကို သူမအဖေကို ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ဒါက လုံးဝခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူစုတ်သွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမလက်ထဲက ခွန်အားကို ဖြေလျှော့ပြီး ဓားကို သူအား ဖယ်ထုတ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "နင် ပြောတာကို မှတ်ထား!"

ဝမ်ဖေးပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အင်း လို့ ပြောချင်ပေမယ့် သူမက သူ့ကို ဖြတ်သွားပြီးသွားပြီ။

ချောင်တုန်းဝမ် ထွက်သွားတာကိုမြင်တော့ ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူဟာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်အသံနဲ့ "အစ်ကိုဖေးပိုင်၊ အစ်ကို စောစောက ပြောခဲ့တာက ချောင်တုန်းဝမ်ကို လိမ်လိုက်တာ မဟုတ်လားဟင်?"

သူတို့နှစ်ယောက်က မိသားစု သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ပြီးတော့ သူမက လှသည်။ သူမ သူမကို စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ သူမက အမြဲတမ်း တွေးမိခဲ့သည်။

ဝမ်ဖေးပိုင်က သူမကို အမူအရာမဲ့ ကြည့်ပြီး "သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ သူက မင်း နှောင့်ယှက်ဖို့ တတ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး!"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ချောင်တုန်းဝမ်၏ နောက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် ပြေးသွားတဲ့ သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

မောဟိုက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ဖေးပိုင်သည် ကျောက်တံတားပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လမ်းလျှောက်နေသော ချောင်တုန်းဝမ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။

နေရောင်အောက်မှာ မြစ်တစ်ဝက်ကို ဆေးဆိုးထားပြီး သူ့ဂျုံရောင်မျက်နှာက နီရဲနေသည်။ ချောင်တုန်းဝမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပေမယ့် အသံမထွက်ဘူး။

ဝမ်ဖေးပိုင်လည်း စကားမပြောပေ။

သူမ အရှိန်ပြင်းလာသောအခါ သူလည်း အရှိန်ပြင်းလာသည်။ သူမ ဘယ်ဘက်လှည့်ရင် သူသည် ဘယ်ဘက်လှည့်သည်။ လှုပ်မရသော အမြီးလေးနှင့်တူသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ချောင်တုန်းဝမ်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမက ရပ်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ "ငါ့ကို ဓား ပြန်ပေး!"

မြစ်ကမ်းက လေက သူမဆံပင်တွေကို ရှုပ်ပွစေသည်။ နေရောင်သည် သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ အေးစက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စေသည်။ သူမသည် အမှောင်ကမ္ဘာမှ ထွက်လာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး လူအများကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူမကို သိချင်လာစေသည်။

ဝမ်ဖေးပိုင်သည် နေရောင်ကို နောက်ကျောပေးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း အရင်အကြိမ်က ကိုယ့်ရဲ့ ကျန့်လီ‌ပေါင်နဲ့ အရုပ်လေးကို ယူသွားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ဒီဓားကို မင်း ကိုယ့်ကို ပေးမယ်လို့ ယူဆတယ်!"

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမရှိပေ။ ဒါပေမယ့် သေချာကြည့်လိုက်ရင် သူမ နားရွက်ထိပ်လေးတွေက နည်းနည်းနီနေတာကို သတိထားမိလိမ့်မည်။ "မနက်ဖြန် ငါ နင့်ကို ပစ္စည်းတွေပြန်ပေးမယ်။"

ဝမ်ဖေးပိုင်က ခေါင်းယမ်းပြီး "ကိုယ်ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဝမ် နောင်မှာ အရမ်းစိတ်မလောပါနဲ့"

ချောင်တုန်းဝမ်က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "ငါ့လုပ်ရပ်က နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? "

သူမသည် အစကနေ အဆုံးထိ တရားမ၀င် ဘာကိုမှ မလုပ်ချင်ခဲ့ပါပေ။ သူမသည် တစ်ဖက်သားကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး သူမကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ရဲအောင် သက်သက်လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အခြားသူများ၏ လက်ကို အသုံးချ၍ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် မလိုလားပါ။ ဒါတင်မကဘူး သူမသည် ပြဿနာကို မုန်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြားသူများအတွက် လွန်ကဲသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိရောက်မှုရှိသော ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ဖေးပိုင် - "ကိုယ် မင်းကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်လို့ပါ"

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် နေရောင်နှင့် ဝေးရာသို့ မျက်နှာမူထားသော သူ့၏ နားရွက်ထိပ်များသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်လိုက်ပြီး "ငါ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် နင်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ!"

ဝမ်ဖေးပိုင်သည် သူ့လက်များကို လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သူ့အကြည့်များက "အိုက်လောင်ဟူ" ဟု လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

???

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပထမတော့ သူမ နားမလည်ဘူး။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူလုပ်​လိုက်​တဲ့အခါ သူ့မျက်​နှာတစ်​ခုလုံး နီရဲလာသည်။

"နင် ရူးနေတာပဲ!"

ထိုစကားများကို ပြောလိုက်ပြီး သူမသည် လှည့်ကာ ရူးနေသကဲ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခါးထိရှည်သော ဆံပင်များက လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဝမ်ဖေးပိုင်က နောက်မဆုတ်ပေ။

ပြေးရင်းနဲ့ သူမက သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နားရွက်ထိပ်များ နီရဲနေသည်။

အိုက်လောင်ဟူ = ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ်။

ချောင်တုန်းဝမ် နင် နားလည်ပြီးသားဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသူသည် နေမကောင်းသဖြင့် ခွင့်တောင်းပြီး အတန်းမတက်ပါ။ တစ်ပတ်အကြာတွင် သူမသည် အခြားကျောင်းသို့ပြောင်းရွှေ့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့သမီး မင်္ဂလာဆောင်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို ငိုနေချိန်မှာတော့ ချောင်တုန်းဝမ်က အဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ၀တ်ထားပြီး ဝမ်ဖေးပိုင်ကို ကြည့်ကာ "နင်နဲ့ မတွေ့ခင်က ငါ တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဖြစ်လောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"

ဝမ်ဖေးပိုင်က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက နူးညံ့မှုအပြည့်ပင်။ "ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့လိုက်တဲ့အချိန်က မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးနဲ့ ကုန်ဆုံးချင်နေတဲ့လူပဲဆိုတာ ကိုယ်သိခဲ့တယ်!"

သူ ချောင်တုန်းဝမ်ကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာက သူမ ဒုတိယဦးလေးရဲ့စတိုးဆိုင်မှာပါ။ ထိုနေ့တွင် သူမသည် ငွေကိုင်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အနက်ရောင်စကတ်ကို ၀တ်ဆင်ကာ ဆံပင်သည် ခါးထိရှည်သည်။

သူမမျက်နှာက အေးစက်နေပြီး သူမသည် ဧည့်သည်တွေကို ပြုံးမပြဘူး။ အပြင်က အရာအားလုံးက သူမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်သလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် အနက်ရောင်ဆံပင်နဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရည်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ အမူအရာ တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် လှည့်စားခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရေခဲမြစ်တွေ အရည်ပျော်သွားသလိုမျိုး နွေဦးမှာ သေနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသလိုပဲ။ ကောင်မလေးကိုတွေ့တော့ သူမ ရှင်သန်လာပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ထိုမိန်းကလေးကဲ့သို့ သူမ ဂရုစိုက်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်လျှင် ဤအရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူသည် နေ့တိုင်းလိုလို ဆိုင်ကိုသွားဝယ်ခဲ့သည်။ အချိန်တိုင်းသည် သူမ ငွေကိုင်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေချိန်ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးရောက်လာတော့ ဆိုင်ပိတ်ပြီး သူမကို ထပ်မတွေ့ရတော့တာ ဝမ်းနည်းစရာပါ။ အဲဒါက နှစ်နှစ်ကြာသည်အထိပင်။ အထက်တန်းကျောင်းတစ်ခုတည်းမှာ သူတို့သည် ပြန်ဆုံကြသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူ၏ နူးညံ့မှုဖြင့် ထိမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်နီသွားသည်။ "ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ငါလဲ?"

သူမ လုံးဝ မပြည့်စုံခဲ့ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူမသည် ချို့ယွင်းချက်များစွာရှိသည်။

သူမမှာ ဘယ်သူမှမသိတဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းတစ်ခုရှိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အစ်မက လိုက်ပါခဲ့လို့သာ မဟုတ်ရင် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခဲ့သူတွေကို သူမသည် သေစေချင်လိမ့်မည်။

သူမသည် သိမ်ငယ်သူ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး နက်မှောင်သော စိတ်ထားရှိသည်။ သူမသည် သူ့အကြိုက်နဲ့ ဘယ်လို ထိုက်တန်နိုင်တာလဲ?

ဝမ်ဖေးပိုင်က ပြုံးပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ "မင်းက မင်းမို့လို့လေ"

မင်းမို့လို့ ကိုယ်က မင်းနဲ့ နီးချင်တာ။ မင်းကြောင့်မို့လို့ ကိုယ့်ရဲ့ကျန်တဲ့ဘဝကို မင်းနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းချင်တာ။

မင်းမဟုတ်ရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘာချစ်စရာရှိလဲ?

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒါက နောက်ပိုင်းဇာတ်လမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။