အခန်း (၃၂၁)

အမျိုးသမီး ဖောက်သည် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိန်က မျက်ခုံးလျော့ကျကာ "အစ်မသာ့ချောင် ကျွန်မ အရမ်း အသုံးမကျဘူး!"

သူမ မိသားစုက ဆင်းရဲလို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလုပ်ထွက်လုပ်ခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လက သူမသည် အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် ဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမမှာ အသစ်အဆန်းများစွာ အတွေ့အကြုံမရှိသလို သူမရဲ့ဖက်ရှင်အမြင်ကလည်း မကောင်းဘူး။ သူမသည် အပြင်းအထန် စာသင်ခဲ့ရသော်လည်း ဘော့စ်ကဲ့သို့ ဧည့်သည်များကို မကျေနပ်နိုင်သေးပေ။ ဒါက သူမကို အရမ်းစိတ်ပျက်စေသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို ပခုံးကို ပုတ်ပြီး "ဖက်ရှင်အမြင်ကို မွေးမြူလို့ ရပါတယ်။ မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ အချိန်ယူပါ"

ဘော့စ်က သူမကို မငေါက်ဘဲ ကိုယ်တိုင် အားပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်မိန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မချောင်! ကျွန်မ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာမယ်။ ကျွန်မ အစ်မကို စိတ်မပျက်စေရဘူး!"

အဲဒီတုန်းက တောင်ပေါ်ကနေ မြို့ကြီးဆီ ထွက်လာတုန်းက သူမက ပညာမတတ်ကာ ကျေးလက်မှဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတော်တော်များများက သူမကို မငှားချင်ကြပေ။ အစ်မ သာ့ချောင်က သူမကို ခေါ်သွားပြီး အလုပ်တစ်ခုပေးကာ သူမကို နေစရာနေရာပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် သူ့ကို ဒီဇိုင်းအကြောင်း သင်ကြားပေးလိုစိတ်ရှိခဲ့သည်။ ဤအရာက သူမကို တကယ်ကျေးဇူးတင်မိသည်!

သာ့ချောင်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးနားရှိ တံခါးငယ်မှတစ်ဆင့် အလုပ်ရုံသို့ သွားခဲ့သည်။

ဒီဇိုင်းအလုပ်ရုံသည် ရှေးခေတ်စတိုင်ဖြင့် အလွန် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သည်။ လျှောက်ဝင်လာတဲ့အခါ လူတွေကို ငြိမ်းချမ်းသွားစေသည်။

အလုပ်ရုံဘက်မှာ ဝန်ထမ်းမရှိဘူး။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ့် အဒေါ်ကလွဲရင် များသောအားဖြင့် သာ့ချောင်က တစ်ယောက်တည်း ဒီဇိုင်းဆွဲတာ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကြိုက်အဝတ်အစားတွေကို လိုချင်တဲ့ ဖောက်သည်တွေကိုပဲ လက်ခံသည်။

စောသေးသည်။ ဖောက်သည်မလာသေးပေ။ ဒါနဲ့ သူမက ထိုင်ခုံရှိရာကို လာကာ ဒီဇိုင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ ပုံကြမ်းဆွဲသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဧည့်သည်နှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူတို့က ချုံးဆမ်နှစ်ခုကို လုပ်ခိုင်းပြီး ချုံးဆမ်မှာ ပန်းထိုးခိုင်းခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ ပန်းထိုးခြင်းလုပ်ငန်းသည် နှစ်များတစ်လျှောက် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ခက်ခဲသော အလုပ်အချို့အတွက် လမ်းညွှန်မှုပေးရန် သူမ၏ အဖိုးထံမှ တောင်းဆိုနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူမသည် သူမအဖိုးကို ဘာမှ လုပ်ခွင့်မပေးပါဘူး။

တကယ်တော့ သူ့အဖိုးက အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရင် သူမနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ သေချာသည်။ သူမအဖိုးက ပိုက်ဆံရှာဖို့ သိပ်စိတ်မဝင်စားလို့ပါ။ အဲဒီအစား သူ့နှလုံးသားက တောင်တန်းတွေ မြစ်တွေတဝိုက် သူ့အဖွားနဲ့အတူ ခရီးသွားချင်တာ။

မကြာသေးမီက သူတို့နှစ်ယောက် ခရီးတွေ ထွက်သွားပြန်သည်။ သူတို့က တစ်နေ့က ပြန်မလာခင် ရှင်းကျန်းကိုသွားချင်တယ်လို့ ဖုန်းပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

အဖိုးနဲ့အဖွားကြားက ဆက်ဆံရေးကို သူမတကယ် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ချစ်ခင်ဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များတွင် သူမ၏ အဖိုးအဖွားများ ရန်ဖြစ်ခြင်းကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဘယ်လောက် အံ့သြစရာကောင်းလဲ! သူမနှင့် ဟော်ချီသည် ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး ထိုကဲ့သို့ နေထိုင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

ထိုအချိန်၌ ရှင်းကျန်းသို့ ရထားပေါ်တွင်။

ရွှယ်ချွမ်က သူ့မိန်းမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့နိုင်ငံရဲ့ ရှုခင်းတွေက အရမ်းလှတယ်။ နိုင်ငံခြားသွားစရာလိုလို့လား?"

အခုဆို လူအများကြီးက နိုင်ငံခြားကို သွားဖို့ စိတ်ကူး အများကြီး ရှိကြသည်။ နိုင်ငံခြားက လဟာ ဒီမှာထက် ဝိုင်းနေပုံပဲ။

ချောင်ရှို့ကျီ - "လူငယ်တွေ အပြင်ထွက်ပြီး စူးစမ်းတာ မဆိုးပါဘူး။ သာ့ချောင် လက်ထပ်ခါစတုန်းက ဟော်ချီနဲ့ ဟန်းနီးမွန်းထွက်ဖို့ နိုင်ငံခြားကို မသွားခဲ့တာကျ"

ရွှယ်ချွမ်သည် အနည်းငယ် အရေးအကြောင်းရှိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကိုယ် မင်းနဲ့ အတူရှိတဲ့ နေ့တိုင်းက ဟန်းနီးမွန်းပဲ"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမခင်ပွန်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။

သာ့ချောင်နဲ့ ဟော်ချီတို့ဟာ အိမ်ထောင်သက် နှစ်လလောက်ရှိပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ ဟန်းနီးမွန်းကို နိုင်ငံခြားမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေမှာ လူတွေက ပိုပွင့်လင်းသည်။ လမ်းပေါ်မှာ သူတို့က လက်ကိုင်ကာ နမ်းလို့ရသည်။ နိုင်ငံခြားရောက်တုန်းက သူ့လက်က သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဘယ်တော့မှ မခွာဘူး။ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာဖြစ်ဖြစ် သူ့လက်ကို သူမခါးမှာ ရစ်ပတ်ထားတာဖြစ်ဖြစ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ လမ်းတွေပေါ်မှာ နမ်းကြတဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ကိုတောင် သူက အတုယူခဲ့သည်။

ထိုအတွေ့အကြုံကို တွေးတောရင်း သူမမျက်နှာသည် အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးမှည့်လေးလိုပင် နီရဲလာသည်။

ဖြူဖွေးသော သွားများသည် ပန်းနုရောင်နှင့် စိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ကိုက်ထားကာ ပူနွေးသော ပါးပြင်များကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမအနားက ဆဲလ်လူလာဖုန်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်တော့ မိုက်မဲတဲ့ အတွေးတစ်ခု သူမဆီ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

သူမက လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အလွတ်ရထားသော ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းက နှစ်ကြိမ် မြည်ပြီး ကိုင်လိုက်သည်။

သူမက ချက်ချင်း နှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲလို၊ ဘော့စ်ဟော်လား?"

"ကျွန်မပါ" ဟု ချိုသာသောအသံဖြင့် မပြောမီ တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမက မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး ဒီလူက ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘယ်သူလဲ မမေးဘူး!

သူက မမေးဘူး။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပါ။ "ဘော့စ်ဟော်၊ ကျွန်မ လီလီပါ။ ကျွန်မတို့ ရှန်မြို့မှာ အရင်အကြိမ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တယ်လေ။ ရှင် ကျွန်မကို မှတ်မိလား"

"မမှတ်မိဘူး။" ဟိုဘက်က အသံက အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်ပြီး ဘာမှမထူးခြားဘူး။

"ရှင် ကျွန်မကို မမှတ်မိပေမယ့် ကျွန်မက ရှင့်ကို စိတ်ထဲထည့်ထားတာ။ ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းနည်းတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို လျော်ကြေးပေးရမယ်!"

ဒါကိုပြောပြီးနောက် သာ့ချောင်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ သေလုနီးပါး ရွံရှာသွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ဖက်က အမြန်ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါဆို…… မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးစေချင်တာလဲ"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည် ။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဆက်လက်၍ "ကျွန်မဘာမှ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဘော့စ်‌ဟော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းချင်ရုံပါ။ ဘော့စ်ဟော်က ကျွန်မနဲ့ နွေဦးတစ်ညတာ အတူကုန်ဆုံးချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မဝမ်းနည်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ကောင်းပြီ!" မဖြေမီ သူက ခဏလောက်ရပ်ခဲ့သည်။

အဆင်ပြေတာလား?

အခုမှ သူမ ဘာကြားလိုက်ရတာလဲ? သူတကယ် သဘောတူလိုက်တာလား?

စောစောက သူမက သူ့ကို ဟာသလုပ်ချင်ခဲ့တာ။ မထင်မှတ်ဘဲ စမ်းသပ်မှုမှ ရလဒ်ကို သူမရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းသည်ကို သြဇာလွှမ်းမိုးရန် ကျွမ်းကျင်ပြီး နိုင်ငံတွင်း အငယ်ဆုံးနှင့် အလားအလာအကောင်းဆုံး သူဌေးဖြစ်သည့် ဟော်ချီသည် သူမကို အလွန်ချစ်ခင်ပြီး နာခံကြောင်း လူတိုင်းက ပြောကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရဘူး။

ငယ်ငယ်ကတည်းက သူတို့သည် အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အရာဖြစ်သည်ကို အရင်ကတည်းက ယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်မရှိဘဲ တစ်ယောက် မနေနိုင်ကြပေ။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအပေါ် သံသယတွေ ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင်‌ ဟော်ချီ၏ လေးနက်သောအသံသည် ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "ချောင်နျန်နျန် နွေဦးညကို မင်းတောင်းဆိုခဲ့တာနော်။ ဒီည... မင်းကို ကိုယ် လွှတ်ထားမယ်မထင်နဲ့!"

ဘာလဲဟ?

ဆဲလ်လူလာဖုန်းများသည် ခေါ်ဆိုမှုနံပါတ်ကို မဖော်ပြနိုင်ပါ။ သူမ အသံကို တစ်ဖက်က ဘယ်လိုမှတ်မိတာလဲ?

နောက်ပြီး စောစောက သူက သူမကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... အစကနေ အဆုံးထိ သူမဟာ လှည့်စားခံခဲ့ရသူလား?

သို့သော် သူမမေးခွန်းမမေးမီ ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ "ဘီပီ" အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက သူမကို ဖုန်းချလိုက်သည်!

သာ့ချောင်သည် မျက်ရည်များပြည့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆဲလ်လူလာဖုန်းကို ကိုင်ထားသည်။

သူမ အခုထွက်ပြေးဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီလား?

သူ၏ ကာယကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ထိုနေရာရှိ သူ၏ လိုအပ်ချက်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ရင်းနှီးတိုင်း သူမက သူ့ကို နောက်ဆုံးတော့ လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီည သူက သူမကို တကယ်ကြီး လွှတ်မပေးရင်...

သူမ မနက်ဖြန် အိပ်ယာထနိုင်ပါ့မလား?

သာ့ချောင်က ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဒီနေ့ အလုပ်စောစောဆင်းတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ သူမခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အမေအိမ်မှာ နှစ်ရက်နေမည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

ကောင်းတာထက် မကောင်းတာသည် ရှေ့ပြေးသည်။ ပါးနပ်မှုတွင် သူမသည် ဟော်ချီနှင့် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် တစ်နာရီစောပြီး အလုပ်ဆင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဟော်ချီသည် သူ့ကုမ္ပဏီမှ နှစ်နာရီစောပြီး ရောက်လာသည်။

သူမအလုပ်ခန်းမှာ ပေါ်လာတာကိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က အံ့သြတကြီး မျက်နှာနဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပစ်ချလုနီးပါးပင်။ "ရှင်... ရှင်ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ?"

ဟော်ချီသည် သူမထံသို့ လျှောက်လာပြီး မင်းသမီးလေးလို သူမကို ပွေ့ချီကာ "ကိုယ့်ရဲ့ နွေဦးညအချိန်တွေကို တောင်းဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာပေါ့"

သာ့ချောင်က သူ တိုက်ရိုက်ကြီးပြောဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ အောက်ဆင်းရန် ရုန်းကန်ရင်း "ရှင်... ကျွန်မကို ချလိုက်!"

ဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်ရင် သူမမှာ လူတွေကို တွေ့ဖို့ မျက်နှာ မရှိတော့ဘူး။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က သူ၏ရုံးခန်းတွင် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦး တွေ့ခဲ့သည့်ကိစ္စကို သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသေးသည်။ သူတို့ကို နောင်မှာ တွေ့လိုက်တိုင်း သူမကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်များသည် လတ်ဆတ်သော မက်မွန်သီးမှည့်များကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကိုက်စားရန် မစောင့်နိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သ‌ဘောကျသည်။ သူ့အဒမ်ပန်းသီးက တဆတ်ဆတ် ရွေ့လျားနေသည်။ သူက သူမကို အောက်ပြန်မချခင် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်း ကိုက်ခံလိုက်ရပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "ကျွန်မခေါ်တာ အစ်ကိုဘယ်လိုသိတာလဲ?"

ဟော်ချီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာလေးကို ညှစ်လိုက်ကာ "မင်းတစ်ယောက်ပဲ ဒီလိုပြောရဲလို့လေ!"

ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးကျယ်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သူ အနေဖြင့် လုပ်ငန်းအတွက် လှည့်ပတ်သွားလာရန် မလိုအပ်တော့ပါ။ ဒါကြောင့် သူ့ဆဲလ်လူလာ ဖုန်းနံပါတ်ကို လူတော်တော်များများ မသိကြဘူး။

လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကုမ္ပဏီသည် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို သိတဲ့သူတွေထဲမှာတော့ သူနဲ့ ဒီလို မောက်မာတဲ့ နောက်ပြောင်မှုမျိုးကို ဘယ်သူမှ မကစားရဲကြဘူး။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းလက်ခံရရှိသောအခါတွင် သူသည် သူမဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် မှန်းဆခဲ့သည်။ သူမ ကစားချင်ရင် သူက သူမနဲ့ပျော်ပေးမည်။

ဒါဆို…..….

သူမကိုယ်တိုင်အတွက် တွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာလား?

သာ့ချောင်က သူ့ကို စကားမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ မျက်လုံးကြီးတွေက အုံ့မှိုင်းနေသည်။ သူမ ကြည့်ရတာ သနားစရာပင်။

သူမ၏ ရှက်ရွံ့သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟော်ချီ၏ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဟော်ချီ စောစောရောက်လာသောကြောင့် သာ့ချောင်၏ ဘေးဒုက္ခကိုရှောင်ရှားရန် သူမအမေအိမ်ပြန်သည့် အစီအစဉ်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပြိုပျက်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်က မဆင်းခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခြံဝင်းထဲကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်။

သာ့ချောင် ဘွဲ့ရပြီးတော့ ဒုတိယမြောက်သည် မြို့တော်တွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ခြံဝင်းထဲမှ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း နေထိုင်ကြဆဲဖြစ်သည်။ မူလက သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အတူမနေချင်တာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် နေထိုင်ဖို့ အိမ်တစ်လုံးရှာပြီး ထွက်သွားချင်ကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်းက လက်မခံခဲ့ကြပါ။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အဖိုးအဖွားနှင့် ခွဲခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် အဖိုးအဖွားတို့သည် အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဟော်ချီကို လက်ထပ်ပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် လစဉ် လဝက်ကို အိမ်ဝင်းထဲတွင် နေထိုင်သည်။ ကျန်လဝက်မှာ ဟော်အိမ်တွင်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချောင်မိသားစု၏ သားသမီးအနည်းငယ်သည် ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ အခု တတိယမြောက်က မြို့တော်မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဝယ်ထားသည်။ မြို့တော်တွင် အမှန်တကယ် ခြေကုပ်ယူခြင်းဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။

ယွင်လိုင်မြို့နှင့် ချီလီရွာမှလူများသည် ချောင်မိသားစုအကြောင်းပြောသောအခါ အလွန်မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အရင်က မျက်လုံးနီဖူးသည်။ ယခုမူ ကွာဟချက်သည် ပို၍ကြီးမားလာသဖြင့် ၎င်းတို့အား မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ကို ကြွားဝါရန် သာဓကအဖြစ် အသုံးချကြသည်။

သို့သော် မနာလိုသူ တစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ အဲဒီ့အစား အဲဒီလူက နေ့တိုင်း နောင်တရနေခဲ့သည်။

ဒီလူက ချန်ချောင်ချောင်ကလွဲလို့ တခြားသူမဟုတ်ပေ။

‌ချန်ချောင်ချောင်၏ လက်ရှိခင်ပွန်းသည် အသက်ကြီးပြီး ပညာမတတ်ကာ မာနကြီးသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ တဖြည်းဖြည်း ချမ်းသာလာတဲ့အခါ သူတို့က အရင်ကထက် ပိုဆင်းရဲလာသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ သားသည် နာခံမှုမရှိပေ။ ခင်ပွန်း၏ ဇနီးဟောင်းမှ သားဖြစ်သူသည် သားအမိကို ဒေါသတကြီး ချုပ်နှောင်ကာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝကို ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့သည်။

သူမ အူတွေမည်းခဲ့လို့ အရမ်းနောင်တရသည်။ သို့သော် အရင်အချိန်ကို သူမ နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ပေ။

ဒီအဆုံးမှာတော့ ဟော်ချီနဲ့ သာ့ချောင်ဟာ ခြံဝင်းထဲ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် ခရီးထွက်ကြသောကြောင့် ဖီဖီနှင့် ကုကုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမရှိပေ။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟော်ချီက မင်းသမီးလေးလို သာ့ချောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သယ်ဆောင်လာပြန်သည်။ သူက သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူရေချိုးဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အရင်းနှီးဆုံးအရာတွေကို လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဒါကို သူမ မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး။

ဟော်ချီသည် သူမ ရှက်သည်ကိုသိသောကြောင့် နှုတ်ဖြင့်သာ စနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူနေတာ ကြာပြီ။ သူမ မလုပ်ချင်တဲ့အရာကိုလုပ်ဖို့ သူက ဘယ်တော့မှ အတင်းအကြပ် မလုပ်ခိုင်းပေ။

အတူတူရေချိုးခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဘေးထွက် အကျိုးကျေးဇူးအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။