အခန်း (၃၂၄)

ချောင်တုန်းယင်နှင့် ရှန်ထျန်းရုံတို့သည် ယွင်လိုင်မြို့သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ရှန်မိသားစုက သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူပြန်လာတာကိုမြင်တော့ ခဏလောက် အေးခဲသွားသည်။ မကြာခင်မှာ သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။

ရှန်ထျန်းရုံက အိမ်မပြန်ခင်မှာ သူက ဖုန်းခေါ်ပြီး သူ့လက်ထပ်မဲ့သူကို ပြန်ခေါ်လာမယ်လို့ ပြောထားတာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကိုတော့ သူက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှန်မိသားစုက ဖုန်းချပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်းသာအားရ အံ့သြသွားကြသည်။ အားလုံးက သူဘယ်လို ကောင်မလေးကို ပြန်ခေါ်လာမယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းကြသည်။

သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မှန်းဆပြီး ဦးနှောက်တွေ ပျက်စီးသွားပါစေ သူပြန်ခေါ်လာသူဟာ တကယ်တော့ ချောင်တုန်းယင်ဆိုတာကို သူတို့ မမျှော်လင့်ထားမိကြပေ။

ရှန်မိသားစုက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်မေနှင့် ရှန်ရှို့ခိုင်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် သားဖြစ်သူကို သူမအား အထဲ ခေါ်ဆောင်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

နောက်မှ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ ရှန်မိသားစုနှင့် ချောင်မိသားစုအကြား ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ပေးထားသည့် ချောင်တုန်းယင်ကို အရှက်ရစေမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့မိဘတွေက ချောင်တုန်းယင်ကို ပစ်မထားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရှန်ထျန်းရုံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှန်မိသားစုက သူတို့နှစ်ဦးကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ရှန်မိသားစုသည် မူလက ချောင်တုန်းယင်ကို အဝေးပို့ထားရန် အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး ရှန်ထျန်းရုံကို တစ်‌ယောက်တည်း 'စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း' အတွက် ကျန်စေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်းရုံက သူတို့ကို ဒီအခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ပါဘူး။ အရင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ခွန်အားနဲ့ ခိုင်မာမှုကို သူက ပြသခဲ့သည်။

"အဖိုး၊ အဖွား၊ အဖေ၊ အမေ၊ အမေတို့ ဘာတွေတွေးနေလဲ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမေတို့ကိုပြောချင်တာက ကျွန်တော်ဘဝမှာ အစ်မယင်ကိုပဲ လက်ထပ်မယ်။ အမေတို့ ကန့်ကွက်ရင် ကျွန်တော် အတင်းအကြပ်မလုပ်ပါဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုတာကို မိဘတွေက မပျော်မရွှင်နဲ့ ထောက်ခံပေးဖို့ မလိုဘူး!"

အဲဒါကိုပြောပြီးတာနဲ့ ခဏရပ်ပြီး သူက သူ့မိသားစုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် တခြားဘယ်သူနဲ့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုရော တခြားသူတွေကိုပါ အဖြေတစ်ခါတည်း ပေးထားတာပါ။ ဒါတင်မကဘူး၊ ကျွန်‌တော့်မိသားစုအနေနဲ့ အမေတို့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး စိတ်မချမ်းသာတာ မမြင်ချင်ဘူး မဟုတ်လား?"

ရှန်မိသားစု - "..."

သူ ကြီးပြင်းလာတာကို သူတို့ ကြည့်ရပြီး ဒီလို အကြောင်းပြချက်ကြီးကြီး ပြောနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့သိတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။

ချောင်တုန်းယင်သည် ရှန်မိသားစုကို စိုက်ကြည့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "ကျွန်မ လမ်းလျှောက်သွားဦးမယ်။ အန်တီတို့ ဆက်ပြောကြ!"

ဒါကိုကြားတော့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှန်ထျန်းရုံက သူမလက်ကို ချက်ချင်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မယင်! ဘယ်သွားချင်လို့လဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အနီးနားမှာ လမ်းလျှောက်မှာပါ။ ငါ မြို့ကို မပြန်တာ ကြာပြီ တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက်နေရင် ပြန်လာမှာပါ!"

သူမအတွက် ရှန်ထျန်းရုံ၏ ခံစားချက်ကို သူမ သိသည်။ ဒါပေမယ့် သူမကို ကောင်းပေးဖို့က ဒီအချိန်မှာ နည်းလမ်းမဟုတ်သေးဘူး။ သူမ ရောက်ရှိနေတာကို သတိထားနေကြပြီး ရှန်မိသားစုအတွက် တစ်ချို့အရာတွေကို ပြောဖို့ အဆင်မပြေဘူး။

မိသားစုဝင်များအားလုံး၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ကောင်းချီးများကို ရှန်ထျန်းရုနဲ့အတူ သူမ ရချင်ခဲ့သည်။ သူမကြောင့် ရှန်ထျန်းရုံသည် မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခဲ့ပါ။

ရှန်ထျန်းရုံက သူမရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အကြည့်တွေကို တွေ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ "အစ်မယင်၊ မင်းစကားကို တည်ရမယ်နော်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြေးသွားလို့မရဘူး!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူက သူ့မိသားစုရှေ့တွင် သူမကို ဤမျှလောက်တွယ်ကပ်နေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် ရှန်အိမ်မှ ထွက်သွားသောအခါ ရှန်မိသားစုက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ထွက်လာသည်။

တကယ်တော့ ရှန်ထျန်းရုံကို ထပ်ပြောဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ သူတို့က စောစောက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ပြီးသားပင်။ ချောင်တုန်းယင်က ရှန်ထျန်းရုံကို မထားခဲ့နိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို မထားခဲ့နိုင်တဲ့ ရူးကြောင်ကြောင်ကောင်လေးက ရှန်ထျန်းရုံပါ။

သို့သော် ရှန်ထျန်းရုံ၏ အဖွားသည် ၎င်း၏မြေးအကြီးဆုံးက သူ့ထက်ငါးနှစ်ကြီးသော အမျိုးသမီးနှင့်လက်ထပ်ရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ရှန်ထျန်းရုံကို ဖြောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ရှန်ထျန်းရုံက ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်မှာ သူက ခြိမ်းခြောက်တဲ့အပြင် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုလည်း သုံးသည်။ အတိုချုံးပြောရရင် သူက သူ့အစ်မယင်ကို လက်ထပ်ဖို့အတွက် သူတတ်နိုင်သမျှ အကုန်သုံးခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ရှန်မိသားစုသည် ခေါင်းသာညိတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ဤဘက်တွင် ချောင်တုန်းယင်သည် ရှန်အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မြို့တွင်းရှိ ၎င်းတို့၏ အကြီးဆုံးအိမ်သို့ ပထမဆုံးသွားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးက မြို့တော်ကိုသွားတဲ့အခါ ငွေမလုံလောက်လို့ အိမ်ရောင်းခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် အိမ်က တခြားသူ နေတာကြာပါပြီ။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်ဘက်သို့ သွားခဲ့သည်။ လမ်းကြားထဲကို ကွေ့ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဝေ့အိမ်ရှေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးက ပိန်ပြီး ဆံပင်ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူမက ဝေ့အိမ်ရဲ့ သံတံခါးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ ကိုင်ပြီး အော်နေခဲ့သည်။ "ကောရှန့်၊ ငါ့ကို ထွက်တွေ့ပါ!"

ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံသည် အလွန်တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမ၏ အဝါရောင်နှင့် ပိန်လှီသော မျက်နှာဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသူများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် စာနာစိတ်တို့ကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ? ဘာလို့ ဝေ့အိမ်မှာ ငိုနေတာလဲ"

"ဝေချွန်းမိန် ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ ဇနီးဟောင်းပါ။ သူက ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မိခင်အရင်းလေ။ သူက အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်။"

"ဒါဆို သူက ကောရှန့်ရဲ့ ဇနီးဟောင်းပဲ။ ဒါဆို သူဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ? သူ့မိသားစုကို ဝေ့ချွန်းမိန်က ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား"

အားလုံးရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားတော့ တကျီက အောင်နိုင်သူလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပို၍ပြင်းပြင်းထန်ထန်အော်သည်။ "ကောရှန့် ကျွန်မ ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျွန်မကို တွေ့ခွင့်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါက သူတို့ရဲ့ မိခင်အရင်းပါ၊ ရှင် သူတို့ကို ကျွန်မကို တွေ့ခွင့်ပေးရမယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ အမေရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ!"

ဒါကိုကြားတော့ လူတိုင်းက သူ့ကို ပိုလို့တောင် သနားလာကြသည်။

လူတချို့က ကောရှန့်ကို ထွက်လာဖို့ ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ သူ အပြင်မထွက်ရင် နောင်မှာ သူတို့က ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ စတိုးဆိုင်ကို သွားကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့အိမ်တံခါးပွင့်လာသည်။ ကောရှန့်သည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်မှထွက်လာသည်။

ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာခဲ့ပြီ။ ကောရှန့်သည် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။

သူနှင့် တကျီ၏သား လျှိုရှောင်ဟူသည် အရပ်မြင့်မြင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ လျှိုရှောင်ဟူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီး တကျီနှင့် အလွန်တူသည်။

သူတို့ရဲ့သမီး လျှိုရှောင်ယင်က ကောရှန့်နဲ့ ပိုတူသည်။ အသားအရေ ညိုမဲပြီး ရုပ်ရည်လည်း ကြည့်မကောင်းဘူး။ သို့သော် သူမသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ်တွင် အလွန်အရပ်ရှည်သည်။

ကောရှန့်နဲ့ ကလေးတွေ ထွက်လာတာကိုမြင်တော့ တကျီက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ကောရှန့်၊ ရှောင်ပေါင်၊ ရှောင်ယု နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ ငါ့ကိုတွေ့ပြီ"

“..”

လျှိုမိသားစုမှ မိသားစုဝင် သုံးဦးသည် သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါတွင် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက် လာခဲ့သည်။

တကျီသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်သွားသောအခါ လျှိုရှောင်ယင်သည် နှစ်နှစ်သာရှိသေးသည်။ သူမသည် သူမအမေရဲ့ ရက်ရက်စက်စက် စွန့်ပစ်ခံရမှုကို သူမ မမှတ်မိဘူး။

သူ့အဖေက ဝေ့ချွန်းမိန်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး မိသားစုအသစ် ထူထောင်ခဲ့သည်။ မိထွေး ဝေ့ချွန်းမိန်သည် သူမအား အလွန်ကြင်နာတတ်သော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင် သူမသည် မိခင်အရင်းထံမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမြဲတောင့်တနေခဲ့သည်။

မူလက သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက သူမနာမည်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ အေးတဲ့ဆောင်းရာသီမှာ ရေအေးနဲ့ပက်သလိုပင်။

သေစမ်းမိခင်မေတ္တာတဲ့။ သူမ မလိုအပ်ဘူး!

လျှိုရှောင်ဟူသည် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝတွေနဲ့ အတူ သူ့အမေအရင်း တကျီကို အမြဲမုန်းတီးခဲ့သည်။

နှစ်အတော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူမဟာ နောက်ဆုံးတော့ ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ဖို့ ပြန်လာချင်တာလား?

ဟီးဟီး အိပ်မက်မက်နေလိုက်!

တကျီသည် သူ့သားအရင်း၏ မုန်းတီးသောအကြည့်ကို ဆုံတွေ့ပြီး ရင်တုန်သွားသည်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ သူ့သမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ " ရှောင်ယု၊ ငါက မေမေပါ။ မင်းအမေကို မှတ်မိသေးလား? "

လျှို‌ရှောင်ယင်ရဲ့မျက်နှာမှာ အစကလို စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပါ။ "ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ရှင် ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေကို ပစ်ထားခဲ့တုန်းက ကျွန်မက နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတာလေ။ ရှင် ကျွန်မတို့ကို ဒီနှစ်တွေမှာ တစ်ခါမှ ပြန်မတွေ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှတ်မိနိုင်မလဲ!"

တကျီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲပြီး ဖြူလာသည်။ "ရှောင်ယု... ငါ..."

လျှိုရှောင်ယင်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည် ရှောင်ယင်။ အစ်ကို့နာမည်က ရှောင်ဟူ၊ ရှောင်ပေါင် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ နာမည်တောင် မမှတ်မိဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့မိခင်မေတ္တာကို ငါတို့ရှေ့မှာ မပြနဲ့။ ငါတို့ကို ရွံရှာစေတယ်!"

တကျီသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပါးရိုက်ချင်လာသည်။

ဒါပေမယ့် သားအဖနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကောရှန့်နဲ့ လျှိုရှောင်ဟူက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့် သူမ မလှုပ်ရဲခဲ့ဘူး။

အစပိုင်းမှာတော့ လူတချို့က တကျီကို စာနာကြသည်။ ယခုတော့ လျှိုရှောင်ယင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ သူတို့ ချက်ချင်း မျက်စိကန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကျီက အခြေအနေကို ကယ်တင်နိုင်တုန်းပဲလို့ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ကောရှန့်ကို ပွေ့ဖက်ချင်သည်။ ကောရှန့်က ရှောင်တိမ်းဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ သူမ မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူမသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့သည်။

သူမ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး သူ့ 'ရက်စက်မှု' ကြောင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်ကာ ရဲတွေက လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ပေါ်လာသည်။

ဝေ့ချွန်းမိန်က သူမနှင့် ကောရှန့်၏ သမီးကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရဲတွေရောက်လာသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမက ကျွန်မသမီးကို ပြန်ပေးဆွဲချင်နေတာ။ ရှင်တို့ သူ့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းသင့်တယ်!"

တကျီသည် ရဲကိုတွေ့သောအခါ သူမ၏မျက်နှာက ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားကာ "ငါ...ငါမဟုတ်ဘူး!"

တကယ်တော့ သူမလုပ်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။

ကောရှန့်ဟာ ​​နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး အဲဒီ ခွေးမနဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သူမ သိလိုက်ရတော့ သူတို့သမီးကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး လူကုန်ကူးသူထံ ရောင်းစားဖို့ စိတ်ကူးခဲ့သည်။

သူမသည် မနေ့က လူကုန်ကူးသူနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။ ဝေ့ချွန်းမိန် ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်သိသွားရတာလဲ?

ရဲများက သူမကို ဖမ်းတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထကာ ပြေးတော့မည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ရဲများကို မကျော်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်းဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။

တကျီက ရုန်းကန်ရင်းနဲ့ "ကောရှန့် ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်..."

ကောရှန့်က သူမကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ အစမှအဆုံး အသံမထွက်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က သူသည် ပညာတတ်အမျိုးသမီး တကျီကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ သူမသည် မြို့မှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်နေစဉ် သူ့တွင် ဘာမှမရှိပေ။ သူမကို လက်ထပ်ခွင့်ရတာက သူ့အရင်ဘဝက ရရှိလာတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုလို့ သူခံစားခဲ့ရသည်။

ဒါကြောင့် သူမ ဘယ်လောက်ပျင်းနေပါစေ သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ နှိမ့်ချနေပါစေ သူမကို လမ်းခွဲဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူနဲ့ ကလေးတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာတောင်မှ သူမကို ပြန်လာချင်ပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုကို အတူရှိစေချင်တုန်းပါပဲ။

အစစ်အမှန်က သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်!

အလုပ်ထွက်သွားတဲ့ လူတော်တော်များများက တကျီက အပြင်မှာ အငယ်အနှောင်းလုပ်တဲ့အတွက် အရိုက်ခံရတယ်လို့ သူ့ကို ပြန်ပြောကြသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးရှိခဲ့ကြောင်း ဘယ်သောအခါမှ ဝန်မခံကြောင်း ဆက်လက်ပြောခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနိုးလာသည်။

သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ကလေးနှစ်ယောက်က လိမ္မာသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို မမေ့ဘဲ ဝေချွန်းမိန်လို မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

အခုဆို သူတို့မိသားစု ခြောက်ယောက်လုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်နေကြပါပြီ။ သူ့ဦးနှောက်တွေ ပြည့်လျှံနေမှပဲ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး နင်းမိထားတဲ့ စားကျက်ကို စားမိလိမ့်မည်။