ရှစ်ယောက်မြောက်လူ

လုရွှမ်ရဲ့ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားသွားပြီးသည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကောင်းကင်ချီ စွမ်းအင်သည် ယွမ်ယန်စွမ်းအင်ကြောင့် တိုက်ရိုက် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဆက်တည်း ကောင်းကင်မျိုသားရဲ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပေါက်ထွက်လာသည်။

လုရွှမ်က ကောင်းကင်မျိုစွမ်းအင်ကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးလိုက်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မြှားဖြင့် ထိလုနီးနီး ဖြစ်သွားသည်။ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ရှောင်ထွက်သွားရတော့ သူ့ရဲ့အရှိန်ကလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။ အရမ်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ လုရွှမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ တိမ်မြုပ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ချီ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အလေးနက်ဆုံး ရောင်ဝါပဲ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာလဲ"

သူသည် တခြားသူများကို ရန်စရန် ကောင်းကင်ချီကို ထုတ်သုံးတတ်သည်။ သူ့အတွက် အရှုံးကို ဝန်ခံလိုခြင်းမရှိသော မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကြားက အောင်ထျန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ဒီလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိမှန်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို မောင်းထုတ်နိုင်ရုံသာ ရလဒ်ထွက်ခဲ့၏။

ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

ယခုမူကား ဒီလူသားဆီက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပေပြီ။

ခဏလောက်တော့ သူဟာ ပြေးဖို့ မေ့လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေမိသည်။ ထိုစဥ် လုရွှမ်က နောက်ထပ် မြှားတစ်စင်းကို ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါလား ဟမ့် မြေအောက်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဆက်လုပ်နေလိုက်!"

ကောင်းကင်မျို သားရဲသည် အလျင်စလို ရှောင်တိမ်းသွားပါသော်လည်း ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ချီက သူ၏မူလစွမ်းအင် ဖြစ်ပြီး ကြိုးမျှင်တိုင်းသည် အလွန်ရှားပါးပြီး အရေးကြီးပါ၏။ အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် တခြားသူများက ဖျက်ဆီးသွားမှာကို မစိုးရိမ်ရသလို သူ့ဘာသာ ၎င်းကို သဘာဝအတိုင်း ပြန်ယူနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် လုရွှမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သူ့ရဲ့ တက်ကြွမှုကို တကယ်ပဲ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုက ဘာမှ​တောင် မဟုတ်လိုက်သလိုပင်။ တကယ်တော့ သလင်းကျောက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို အချိန်မရွေး ဖြည့်နိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့နယ်ပယ်က အရမ်းမြင့်နေပြီမလို့ စားသုံးမှုအရှိန်က ဖြည့်ဆည်းမှု အမြန်နှုန်းထက် အများကြီး ပိုမြန်ပေ၏။

သို့သော် မူလစွမ်းအင် ပျက်စီးသွားသည်နှင့် ပြန်လည်ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူ​တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒါက လုံးဝ ပျက်စီးသွားသောကြောင့် စိတ်ထဲ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားမိ၏။ ဒီအချိန်မှာ သူရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူကသာ ဤလူသားကို ကြံစည်နေခဲ့တာလို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း အစမှအဆုံး ဤလူသားကသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ?"

သူ့စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်မှုများဟာ အရှိန် အနည်းငယ်ဖြင့် တိုးတိုးလာ​နေသည်။ ဒီတစ်​ခါ သူ တကယ်ပဲ ဒီ​နေရာမှာ ရှုံးတော့မှာလား။

လုရွှမ်ကလည်း မဖြေ။ ဒီသားရဲကို သတ်နိုင်မလားသာ တွေးနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒီသားရဲကိုယ်တိုင်က နတ်သားရဲနှင့် ယှဉ်နိုင်ကာ ၎င်းတွင် ထူးကဲသော မှော်အစွမ်းများ ရှိသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်မပြတာ အကောင်းဆုံးပင်။

လုရွှမ် မြှားကို တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မျို သားရဲကို အဆက်မပြတ် နောက်ပြန်ဆုတ်ခိုင်းစေသည်။

"လူသား... မင်းက လူယုတ်မာပဲ! မင်း... မင်း လုရွှမ်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား!"

ရုတ်တရက် အနှီသားရဲက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တကြား ထအော်လိုက်သည်။

လုရွှမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?

ကောင်းကင်ကမ္ဘာက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို တကယ် သိနေတာလား။

လုရွှမ်ရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကောင်းကင်မျိုသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အအေးဓာတ်များ ထပ်တိုးလာ​တော့သည်။

"မင်းတကယ်ပဲ လုရွှမ်ကိုး... ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ လူက လူသားတွေကြားမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် တန်ခိုးကြီးတဲ့လူ ရှိနေနိုင်လဲလို့ တွေးနေတာ... မင်း ဖြစ်နေတာကိုး...ဟမ့် အဲ့တော့ အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေပေါ်က လူတွေပဲပေါ့လေ.... ယောက်ျားငါးယောက် မိန်းမ လေးယောက်ပေါ့ ဟမ့်... အဲ့ဥာဏ်ကောင်းတဲ့ဒေါင်းက သူတို့ထဲက တစ်ကောင်လား"

ကောင်းကင်မျိုသားရဲက ဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး မာနကိုပင် ပြသနေသည်။

ရုတ်တရက် ပါးစပ်ထဲက သွေးများ ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း သွေးထဲသို့ ထိုးကျသွားသည်။ "ဖူးကနဲ" အသံနှင့်အတူ သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် မူလနေရာ၌ ကောင်းကင်မျိုသားရဲ၏ ခြေရာလက်ရာ မရှိတော့ပေ။

"အား!"

ဟစ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်မှ ဥဒေါင်းသည်လည်း သွေးတစ်လုတ်ကို ပါးစပ်ထဲက ထွေးထုတ်ကာ နာကျင်စွာနဲ့ မြေပြင်ပေါ် လှိမ့်ချလိုက်လေသည်။ ဒါက ကောင်းကင်မျိုသားရဲ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတာကနေ တားဆီးရန် ချထားခဲ့သော လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။

လုရွှမ် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။ ကောင်းကင်မျိုသားရဲရဲ့ စကားများက ယုံလွယ်စရာ ကောင်းပေသည်။

သူသည် အလွန်ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့လိုလူများသည် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု သို့မဟုတ် မိသားစုဆက်ဆံရေးကို ဂရုမစိုက်တတ်ချေ။ ဤကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်သော သူများသည် သဘာဝအတိုင်း စိုးရိမ်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု သဘာဝကျကျ တွေးနေလိမ့်မည်။

စိတ်ဝိညာဥ်ဥဒေါင်းသည် သူတို့နှင့် ဘာမှမဆိုင်ပါက သူမ သေသေရှင်ရှင် လုရွှမ်တို့က ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု ကောင်းကင်မျိုသားရဲက ထင်ထားပေလိမ့်မည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်သော ဥဒေါင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူ့အချိန်နှင့် ခွန်အားကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်သည်။

ဒါ့ထက် အခုပဲ သွေးအကာအရံတွေနဲ့ လိုက်ဖမ်းချင်ရင်တောင် ခြေရာခံဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

"အား.... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပျောက်နေတယ်!"

စိတ်ဝိညာဉ်ဥဒေါင်းသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ လုရွှမ် ဥဒေါင်းပုခုံးပေါ် သူ့လက်ဖဝါးကို တင်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စစ်ဆေးလိုက်ရင် ဒေါင်းခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ချီများနှင့် ပြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရွှမ် ယွမ်ယန်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ ကောင်းကင်ချီများကို အရည်ပျော်သွားစေခဲ့သည်။ ဥဒေါင်းလည်း မြေပြင်ပေါ် ခွေခနဲ လဲကျသွားပြီး လုရွှမ်အား ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကားဆို​နေ​တော့သည်။

အခုလေးတင် သူမကိုယ်သူမ သေတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်မျိုသားရဲရဲ့ ချီက ဘယ်လောက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသလဲ သူမ ကောင်းကောင်း သိပါ၏။

ရန်ဖေး: "ဟိုကောင် လွတ်သွားတာတော့ သနားစရာပဲ..."

လုရွှမ် သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒီသားရဲက ကောင်းကင်မျိုသားရဲ.... သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ထူးခြားတယ်... ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့မယ် ဆိုရင်တောင် မှော်အစွမ်းတွေ ရှိနေသေးတယ်... ထွက်သွားချင်ရင်တော့ ခဏ လွတ်သွားရုံပဲ"

လျိုရှန်းလည်း သူ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်ကို ပြသလာခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်မျိုသားရဲက ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိသွားရင် ကျွန်မတို့ အန္တရာယ် ရှိသွားလိမ့်မယ်..."

လုရွှမ် ဒီစကားကမှန်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်​ပြလိုက်သည်။ ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေက လက်ရှိကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကောင်းကင်ကမ္ဘာက လူများသည် နောင်ခေတ်က လူသားတို့ခေတ် ဖြစ်လာမှာကို ထင်ထင်ရှားရှား သိနေပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် သူတို့အား တားနိုင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရင်း ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေပေါ်ညတက်သူများကလည်း ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာမှာ သေချာပါသည်။

ဖူကျွမ်ချင်း: "ဒါဆို မင်းသမီးလေးကို ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

"မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့ ငါဘာမှမသိဘူး၊ ငါဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ဒုတိယမင်းသမီး ဖီးနစ်ခမျာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မေ့လိုက်ပါ... လွှတ်လိုက် သူမ သင်ခန်းစာလည်း သင်ယူပြီးပြီ"

လုရွှမ်က အံ့အားသင့် ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မင်းသမီးကိုကြည့်ပြီး ထပ်ပြော၏။

"ငါ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ငါ့ရဲ့ အလားအလာကို မင်းသိတယ်... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မင်း နှုတ်ဆိတ်သွားနိုင်ပေမယ့် မင်း မိုက်မဲပြီး လူသားတွေကို ဆက်ဆဲဆိုနေမယ် ဆိုရင် မင်း မိုင်ပေါင်းတစ်သန်းလောက် ထွက်ပြေးရင်တောင် ငါလာသတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်..."

ဒုတိယမင်းသမီးလေးသည် အချိန်အတော်ကြာထိ ထိတ်လန့်နေခဲ့သော်လည်း ယခုနောက်ဆုံးတွင် သူမအသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း ရလာသောကြောင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ မပြောဝံ့ပေ။

သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သခင်လေးလုရွှမ်... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်. နားလည်ပါတယ်... လူတွေက မကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး သားရဲတွေကလည်း သေချာပေါက် ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး!"

"ကောင်းပြီ... သွားတော့!"

ဒုတိယမင်းသမီးလေးသည် လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားပြီး လက်စွပ်နှင့် ကောင်းကင်လက်နက်ကိုတောင် မယူသွားရဲချေ။

"လုရွှမ်... ရှင် သူ့ကိုမသတ်ချင်ဘူးလား..."

"မလိုပါဘူး... သူမက အရေးမပါပါဘူး" လုရွှမ် ဥဒေါင်းကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက မင်းရွေးချယ်မှုပေါ်မှာ မူတည်တယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိမှာပါ..."

ဥဒေါင်း : "ကျွန်မမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိ​သေးလို့လား? နာမည်က ချိုင်ယန်း... နောင်မှာ ညီအကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မကို သည်းခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"