ခွင်းလွင်

လုရွှမ်သည် အောင်ထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် ရှေးဟောင်း နဂါးသွေးကြော ရှိလေမလား စဥ်းစားကြည့်မိလေသည်။

ဖယောင်းနဂါးလား?

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လက်သည်းငါးချောင်း ရွှေနဂါးကြီးရဲ့ တကယ့်သွေးအစစ်တွေ ရှိနေပြီး အဲဒီသွေးစစ်တွေက အလွန်အစွမ်းထက်ပါသည်။ သူ့ခွန်အားများ တိုးလာလေလေ၊ အထက်နဂါး၏ စွမ်းအားကို ပို၍ ခံစားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်သည်းငါးချောင်းရှိသော ရွှေနဂါးကြီးသည် သူ့ရဲ့ စဉ်ဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်မြေကြီးရဲ့ အလိုတော်ကျ မွေးဖွားလာသော ဖယောင်းနဂါးနဲ့ ပင်းယိနဂါးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဥ်နိုင်ပါ့မလဲ။

၎င်းတို့ နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ဇာတိနှင့် ရရှိမှုအကြားက ကွာခြားနေပြီ။ နှိုင်းယှဉ်စရာက မရှိသလောက်ပင်။

"အများကြီး စဉ်းစားဖို့က အသုံးမဝင်ဘူး... အဲဒါက ရှင့်ကို စိတ်ရှုပ်စေတယ် ရထားလုံးက တောင်ပေါ်ရောက်ရင် လမ်းရှိလာမှာပဲ... လှေက တံတားရောက်ရင် သဘာဝအတိုင်း ဖြောင့်ဖြောင့် ဆက်သွားလိမ့်မယ်... တက်ကြရအောင်"

သူတို့နှစ်ယောက် ခဏလောက် စိတ်လျှော့လိုက်ကြသည်။ ဒီလိုမျိုး ဖိအားတွေကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာက ခက်ခဲတဲ့ အခက်အခဲတော့ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် လမ်းပြ အလင်းရောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သဘာဝအားဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ရွေးချယ်ထားသော ဤပါရမီရှင်များအတွက်က ပြဿနာမရှိနိုင်ချေ။

အလွှာတစ်ခုထဲက ထွက်လာပြီးနောက် အလွန်များပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ​လေသည်။ လေထဲတွင် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှ ပြောင်းလဲသွားသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ပါ၀င်ပုံရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘာဝအတိုင်း ဆေးကြောပြီး ဆုပ်နယ်ပစ်သလို တစ်ကိုယ်လုံးကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။

လုရွှမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဝါရောင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုရှေ့ ရောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်တွေက ပေသန်းချီမြင့်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကိုတောင် မမြင်ရချေ။ တောင်တန်းများက မရေမတွက်နိုင်သော မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်သလောက် ဆန့်ထွက်ကာ လှိုင်းထနေသည်။

တိမ်ဖြူတွေက ကောင်းကင်မှာ လွင့်နေ၏။ ​​ကောင်းကင်က အပြာရောင် အဆင်းနဲ့ အကန့်အသတ်မရှိ၊ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိနေကာ သက်တံ့တံတားက သွယ်တန်းထားတာကြောင့် ကောင်းကင်မှာ ရောင်စုံတိမ်တွေ ရစ်ဝဲလျက်ရှိသည်။

အဝေးက မြင်ရသလောက်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်အထက်တွင် နန်းတော်တစ်ခု တည်ရှိနေကာ အသွင်အပြင်က လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်နေပုံရသည်။ လေတိုက်လိုက်သောအခါ မြူတိမ်များက ဖုံးလွှမ်းသွားကာ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

လုရွှမ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သူ့အား နွားသငယ်သဖွယ် ဖုံးလွှမ်းကာ မြူမှုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတဲ့အခါ တောင်ပေါ်ကို နီးလေလေ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသလို ခံစားလာလေလေပါပဲ။ စိတ်တွေက တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်လာရင် ပိုလို့တောင် ကြောက်လန့်သွားမိသေးသည်။

နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ကျောက်တုံးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရ၏။ အချို့မှာ ကွာဟချက်မရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း အထပ်လိုက် အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ရှိနေကာ ပေဒါဇင်များစွာ ရှည်လျားသည်။ သို့သော် မိုးနှင့် မြူအချို့သည် ကျောက်တုံးများကြားမှ လွတ်ထွက်လာပြီး တစ်ဖန် အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွား​ကြသည်။

ဒီတောင်နဲ့ ဒီကျောက်တုံးကြီးက အသက်ရှုနေသလိုပါပဲ။

ကျောက်တုံးက အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်မာကျောသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးမှာ ကောင်းကင်လက်နက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မာကျောနေပါပြီ။

တောင်ပေါ်ရှိ အချို့နေရာများတွင် စိမ်းလန်းသော ချုံပုတ်များ ပေါက်ရောက်​နေပြီး မြူခိုးများက အတော်လေး ရစ်ဝဲနေပါသည်။ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ခြေရာများက လွင့်ထွက်သွားရာ ၎င်းကို ပို၍ပင် မှော်ဆန်လာစေသည်။

ဒီနေရာက ဘယ်လို​နေရာလဲ။ ဒါက ဘယ်လိုတောင်မျိုးလဲ။

ဒီတောင်က ခွင်းလွင်တောင် ဖြစ်နေမှာတော့ သေချာသည်။

သို့သော် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက မီးခိုးကြောင့် ပျက်စီးသွား​ပြီလို့ လျိုရှန်း ပြောခဲ့သလိုပင်။

ဒါဟာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ပြီး သူကလည်း ဒီအထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတယ် ဆိုပေမယ့် ဒါက လွဲမှားမှုတစ်ခုပါလို့ လုံးဝ မခံစားရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတာကတော့ ကြောက်စရာကောင်းပါ၏။ အတူတူဝင်လာတဲ့ တခြားသူတွေတောင် မရှိတော့သလို တခြားသူတွေရဲ့ တည်ရှိနေမှုကို ဘယ်လိုမှ မခံစားရ။

"အိုး... နှစ်တစ်သောင်း နှင်းကြာပန်းတွေ အများကြီးပါလား"

လုရွှမ် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှ တက်ကာ အရိပ်ရနေသည့်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ စပါးခင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသော နှင်းကြာပန်းများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ယခုခေတ် မြေကမ္ဘာထဲတွင် တွေ့ရခဲသော အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ နှင်းကြာပန်းပင်ကို တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်ကဲ့သို့ ပမာဏများစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် တွေ့​နေရသည်။ ဘယ်သူကများ သူတို့ကို ပိုမလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

လုရွှမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ နှင်းကြာပန်းဆီမှ သင်းပျံ့သောရနံ့နှင့် အဆင်းသဏ္ဌာန်က အတုမဟုတ်မှန်း သိသာသည်။ ရုတ်​တရက်​ သူ့လက်​ကို ဆန့်​လိုက်​ပြီး ပန်းတစ်​ပွင့်​ကို အမြစ်​က ဆွဲထုတ်​လိုက်​ချင်သည်​။

ဒါပေမယ့် သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တာကတော့ သူဘာကိုမှ ဖမ်းမမိပါ။ သူ့လက်ဖဝါးက နှင်းကြာပန်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းပေမယ့် မမိ။ ဒါကို မယုံနိုင်သဖြင့် ၎င်းကို ထပ်မံ ဖမ်းယူလိုက်တော့မှ တကယ်ကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

လုရွှမ် မယုံကြည်နိုင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ဤနှင်းကြာပန်းများသည် သူဖန်တီးထားသော လေညင်းထဲတွင် လွင့်စင်ကာ မွှေးရနံ့သင်းသင်းလေး သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် စိတ်အေးချမ်းသာသလို ခံစားရပြီး ဝိညာဉ်မိုးရေ ချိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပါသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ကို တကယ် ရွေးယူချင်တဲ့အခါ ဘာမှကို မထိနိုင်တော့ချေ။

လုရွှမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း နှင်းကြာပန်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူလည်း ဘာမှ ဖမ်းမမိသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုရွှမ်လည်း တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ ယင်းသည် ဤနှင်းကြာပန်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အနန္တတန်ခိုးရှင် အခင်းအကျ​င်းပုံစံ ရှိနေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ မသေနိုင်သောအချိန်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ပြီးတော့ ဒီရနံ့တွေနဲ့ ရောင်ဝါတွေက သဘာဝအတိုင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ရမည်။ နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် နောင်တအပြည့်ဖြင့် အထက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ခွင်းလွင်တောင်အစစ်ကို မြင်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလို တောင်ပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ ရတနာအားလုံးကို သုံးဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ခွင်းလွင်တောင်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် လုရွှမ် သူပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ သေချာ သိပါ၏။ သူ့အတွက်က လွမ်းဆွတ်စရာ မရှိတာကြောင့် တောက်လျှောက် ပြေးလိုက်ရုံပါပဲ။

အလင်းရောင်နှင့်အတူ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မြင်ကွင်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။

လျှို့ဝှက်လွန်းတာကြောင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မတော်တဆ လက်လွတ်သွားရင် မတွေ့ရလောက်ချေ။ သို့သော် ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် စိတ်ထဲတွင် စွဲနေသကဲ့သို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာပြီး မေ့ပစ်ရန်လည်း ခက်လာသည်။

ယခင်က အသံဆွဲဆောင်မှုလိုပင် လုရွှမ်သည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းရန် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ဆက်တည်း စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် လုရွှမ်ကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။ စွမ်းအားက ထူးဆန်းလွန်းသဖြင့် လုရွှမ် ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ တံခါးပေါက်ထဲသို့ လှိမ့်ဝင်သွားသည်။

လေချွန်သံနှင့် မြှားပြွတ်များက သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြ၏။ မြှားသည် အလင်းစီးကြောင်းသဖွယ် အလွန်မြန်ပေသည်။ ပို၍အန္တရာယ်ကြီးသည်မှာ မြှားပျံသန်းနေချိန်တွင် သို့မဟုတ် သူ့ရှေ့မှာ မြှားမပေါ်မချင်း လုရွှမ် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားခဲ့ရပေ။

ရှောင်ရန်အချိန်မရှိ။

လုရွှမ် ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်ကို အမြန်အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိမ်းပြာနဂါး နှလုံးသားက ခုန်​ပေါက်နေပြီး မြှားလှိုင်းတံပိုးများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် သူ မထင်မှတ်ထားတဲ့အရာက သူ့လည်ပင်းကနေ ဖဲကြိုးတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် လွင့်ကျသွားသည်။ ဒါ ကမ္ဘာ့ကူးတို့သင်္ဘောက ရခဲ့တဲ့ ဖဲကြိုးပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုးဖဲကြိုးများသည် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေပြီး မြှားပြွတ်များကို ပိတ်ဆို့ကာ လုရွှမ်ကို စင်္ကြံများ၊ ဂူများနှင့် နက်နဲရာများသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

အင်အားများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုရွှမ် သူ၏ ဟန်ချက်အား ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ဆင်းသက်ခါနီးတွင် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံဝဲလိုက်ရလေသည်။

အောက်ခြေတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်ပုံတစ်ပုံရှိကာ လက်တစ်ချောင်းခန့်အထိ မြင့်မားသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပြုတ်ကျပြီးတာနဲ့ ခြေရာတွေ သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့ရပြီး ထင်ရှားလာပါလိမ့်မည်။ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ထားသော ဖဲကြိုးသည် ထူးထူးခြားခြား ဘာလက္ခဏာမှ မရှိဘဲ သူ့နေရာသူ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူဟာ ကျောက်တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့နောက်တွင် လမ်းဆယ့်နှစ်လမ်းရှိကာ ၎င်းတို့သည် ယခင်က ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့ကံကြမ္မာကို တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကျောက်တံခါးပေါ်မှ လက်ဖဝါးကို ဖိကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ​တော့သည်။