ကြီးမားသော ကံဆိုးမိုးမှောင်

လင်းယန် ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော မုန်တိုင်းဒဏ်ခံခဲ့ရသော မှိုပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။

ပေယွီချန်က ထိုမိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြောစရာများစွာ ရှိပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စကားများကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မြင့်တက်လာသည်။

"ပိုပြီး သင့်လျော်တဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီလား"

လင်းယန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သနားစရာကောင်းစွာ ဖိထားပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ သူမသည် "ဘာမှ... နောက်ထပ် ဘာမှ မရှိဘူး..." ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမကို ပူးဝင်ခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင် မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဤကြီးမားသော ကံဆိုးမိုးမှောင်အတွက် အပြစ်တင်ခံရရန် သေချာနေပြီ...

ပေယွီချန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။

"ဒီကို လာခဲ့"

လင်းယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ သူမမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သတိဝီရိယရှိစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပေယွီချန်က ထိုမိန်းကလေး တောင့်တင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများက တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်မှုတစ်ခု သူမ၏ ကျောရိုးကို တက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် တံတွေးမြိုချကာ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပေယွီချန်၏ ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

ခဏတာ နှောင့်နှေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပေယွီချန်ထံမှ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်၏။

ထိုလူသည် သူမက အလွန်နှေးကွေးသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။ သူသည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ဆေးရွက်ကြီးနံ့က သူမအား ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လင်းယန်သည် အသက်ကိုပင် ကျယ်လောင်စွာ ရှူရဲခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြောက်လန့်နေသောကြောင့် ဝံပုလွေ၏ အသိုက်ထဲသို့ မတော်တဆ ဝင်ရောက်လာသော သနားစရာကောင်းသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ယုန်လေးနှင့် တူနေသည်။

ဤအကွာအဝေးမှ ကြည့်လျှင် သူမ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းနေသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေသည် မည်မျှ ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ ချွေးပေါက်များ မမြင်ရသလောက်ပင်။

ယခင်က သူမကိုယ်တိုင် ပါးရိုက်ခဲ့သော နေရာသည် ယခု ရောင်ရမ်းပြီး နီရဲနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ပေယွီချန်သည် သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

လင်းယန်က နာကျင်မှုကြောင့် အလိုလို သူမလည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်သည်။

ပေယွီချန်သည် လင်းယန်ဆီသို့ လက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူမနောက်ရှိ အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ တစ်ခုခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ သူသည် သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လင်းယန်သည် ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး အသက်ရှူမှန်မှန် ရှူနေပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် မရဲပေ။

သူမသည် သူ့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူမသည် အမှားလုပ်ခဲ့သူပင်…

ပေယွီချန်သည် သူမကို ရိုက်နှက်ရန် တစ်ခုခု တွေ့ရှိခဲ့သလားဟု လင်းယန် တွေးနေစဉ်...

ထိုလူ၏ လက်ချောင်းသည် သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသောကြောင့် အေးမြသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်တွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူမသည် ဆီမွှေးနံ့ကိုလည်း အနည်းငယ် ရလိုက်ပုံရသည်။

လင်းယန် လန့်သွားသည်။

ပေယွီချန်က သူမကို ဆေးထည့်ပေးနေတာလား။

သူမ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေစဉ် ထိုလူ၏ ဆေးထည့်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

မကြာမီ ပေယွီချန်သည် သူ၏ လက်များကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားလိုက်သည်။ သူသည် နက်နဲအေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စလင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ။ နောင်မှာ နာကျင်တာမျိုး မမြင်ချင်ဘူး"

ပေယွီချန် သူမအား စိုးရိမ်နေသည်ဟု လင်းယန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အို..."

ပေယွီချန်သည် ဆီမွှေးကို သိမ်းဆည်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ပြောသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပိုင်ခွင့် ငါ့မှာ ရှိတယ်"

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့…

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု သူပြောခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကား အဘယ်နည်း။

သူ၏ စကားများသည် အလွယ်တကူ နားလည်မှုလွဲမှားစေနိုင်သည်။

လင်းယန်၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် ရှင်းလင်းချက် မတောင်းရဲပေ။

သူမ မူးနေစဉ် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မိသလား။

လင်းယန်သည် ယခုအချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲပေ။

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည်။

ပေယွီချန်က "ဝင်လာခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် သူ့ထံမှ ဝေးရာသို့ သွားရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခြေသံလာရာဘက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ခဏတွင် သူမသည် ထိုနေရာတွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်။

ပေနန်ရှု…

ဆုရ မင်းသား ပေနန်ရှု…

သူမ၏ အိုင်ဒေါလ်။ သူမ အမြတ်တနိုး ကိုးကွယ်သော သူရဲကောင်းနှင့် နတ်ဘုရားလေး…