ငါ့မှာ နင် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။

အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကြောင့် လင်းယန်သည် အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သွားသည်။

လင်းရွှေယာနှင့် ဟန်ယီရွှမ်တို့၏ သစ္စာဖောက်မှု၊ ပြိုင်ပွဲများမှ သူမအား ပိတ်ပင်ခံရခြင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားတို့သည် သူမအား ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ ထိုအခက်အခဲများအားလုံးကို ကျော်လွှားပြီးနောက် သူမသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးဘဲ အလုပ်ကိုလည်း လစ်လျူရှုခဲ့သည်။

သူမ၏ မိခင်သည် မြို့ပြင်ရှိ အိမ်အိုတစ်ခုတွင် နေထိုင်နေသည်။ သူမ စိတ်ပူမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ၏ နေရာသို့ မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းယန်သည် သူမတွင်ရှိသော တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် ဝမ်ကျင်းယန်ကိုသာ ဖုန်းခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟယ်လို လင်းယန်။ ရှားရှားပါးပါး ဖုန်းဆက်လာတာပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို လှမ်းရှာဖို့ အချိန်ရနေတာလဲ"

"ခွေးပေါက်လေး... လာမယ့်လမှာ မင်းအိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ငါ တည်းလို့ရမလား"

ဝမ်ကျင်းယန်၏ အသံသည် ဖုန်းထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ နင် နင့်အဒေါ်အိမ်မှာ မနေဘူးလား"

"ဒီလ အိမ်လခ မတတ်နိုင်ဘူး"

လင်းယန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာ။ သူတို့က နင့်ပိုက်ဆံနဲ့ အဲဒီအိမ်ကို မဝယ်ခဲ့ဘူးလား"

"အင်း..."

လင်းယန်က တွေဝေနေသည့် အသံဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်က ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဖ*ခ် အဲဒီအဘွားကြီးမှာ နှလုံးသားမရှိဘူး။ ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူတွေနဲ့ သစ္စာဖောက်တွေ ဝိုင်းနေတာကို နင် ဘယ်လောက်တောင် မျက်စိမှိတ်ထားနိုင်ရတာလဲ"

လင်းယန်က တခွိခွိ ရယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ လုံးဝ မမှန်ပါဘူး။ ငါ့မှာ နင် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ကျင်းယန်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေဟန်ဖြင့် "နင် သိတာ ကောင်းတယ်။ တက္ကသိုလ်အနားမှာ ငါ ရောက်နေတယ်။ လာခဲ့ပြီး ငါ့ကို ရှာလိုက်။ ငါ နင့်ကို ကျွေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် "အိုကေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဖုန်းချသွားသော ဖုန်းကို ငေးကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

နွေရာသီညဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်အပြင်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်များမှာ အလုပ်ဖြစ်နေ၏။

လင်းယန်သည် ဘီယာသောက်နေသော ဝမ်ကျင်းယန်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် နားကပ်နှင့် ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့် ဆံပင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူသည် ချောမောကြောင်း သိသောကြောင့် သူ၏ စိတ်တိုင်းကျသာ လုပ်ဆောင်သည်။

အခြားသူတစ်ဦးသာ ဤအရောင်ကို ဆိုးခဲ့လျှင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ပင်။ သို့သော် သူသည် တကယ်ပင် လိုက်ဖက်ညီစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ချောမောပြီး နွေးထွေးသော အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ရိုင်းစိုင်းပြီး မာနကြီးဟန်လည်း ရှိသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်များ ရှိသည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် တီရှပ်နှင့် စုတ်ပြဲနေသော ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ဖြင့် ကြော်ငြာမော်ဒယ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှင့်နေပြီး အချစ်ဝတ္ထုမှ ထွက်လာသော ယောက်ျားလေးဇာတ်ကောင်နှင့် တူသည်။

သူသာ လက်ရှိ ရေပန်းစားသော အနုပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့ထက် မညံ့ပေ။

အနီးအနားရှိ စားပွဲများတွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းသူအုပ်စုတစ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ဖုန်းများဖြင့် သူ့ကို ခိုးရိုက်နေကြသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဘီယာပုလင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လင်းယန်၊ ဒီဘက်ကို လာ"

လင်းယန်သည် လက်ပြန်ဝှေ့ယမ်းကာ လျှောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းယန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် ဖြောင့်စင်းသော ဆံပင်များမှာ သူမ၏ ပခုံးများအပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ဝဲကျနေသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်က သူမကို ခေါင်းမှ ခြေအထိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဝတ်ဆင်ထားရတာလဲ။ ဒီဝတ်စုံနဲ့ဆို လင်းရွှေယာက လန်းဆန်းနေမှာ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ငါ တောင်ပေါ်ကနေ ခေါ်လာတဲ့သူနဲ့ တူနေတယ်"

လင်းယန်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး မပျော်ရွှင်ဟန် ပေါ်နေသည်။

ဒါ ဘယ်လို ဥပမာမျိုးလဲ။

သူမသည် တကယ်တမ်း ဘယ်လို ဝတ်ဆင်ရမှန်း မသိကြောင်း သူမ သိသည်။

အတိတ်တွင် သူမသည် ပြိုင်ကားသမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဝတ်ဆင်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ နည်းပြကလည်း သူမကို ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

ဟန်ယီရွှမ်နှင့်အတူ ရှိနေစဉ် သူမသည် များသောအားဖြင့် သူနှစ်သက်သော ပုံစံကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

အနုပညာလောကသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရွှေယာသည် သူမအတွက် အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမအတွက် အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်ပေးပြီး သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်အနေဖြင့် သူမသည် အဝတ်အစားနှင့် ဖက်ရှင်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ရလျှင်ပင် ဂရုမစိုက်ပေ။

လင်းယန်သည် စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အလိုလို သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရင်း လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ သစ်ပင်အောက်ရှိ နေရာတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

အနက်ရောင်ကားတစ်စီးအား ထိုနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်ထားသည်။