အလိုလို ကြောက်ရွံ့ခြင်း

လင်းယန်သည် ကားပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထူးဆန်းစွာပင် သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို လွှဲဖယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မဖော်ပြနိုင်သော အင်အားတစ်ခုက သူမကို ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ပင်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မပြောပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူမဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တက်လာနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"လင်းယန် လင်းယန် နင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

ဝမ်ကျင်းယန်၏ အသံကြောင့် လင်းယန်က သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဘာ..."

ဝမ်ကျင်းယန်သည် စိုးရိမ်နေသည်။

"နင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်းယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ တခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေတာ။ နင် ဘာပြောနေတာလဲ"

တစ်ဖက်တွင် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ထားသော အနက်ရောင်ကားထဲ၌...

ထိုလူသည် နောက်ခန်းတွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူသည် လင်းယန်ကို မြင်သောအခါ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်မှုက အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်။

အလွန်စိုးရိမ်နေပုံရသော ပေနန်ရှုက "အစ်ကိုကြီး အခုမှ နိုးလာတာ။ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်သည် ပေယွီချန် နိုးလာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။ သူ အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ဆရာဝန်က စောင့်ကြည့်ရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ဆေးရုံတွင် နေရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ပေယွီချန် နိုးလာသောအခါ ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့သောအရာမှာ လင်းယန်ဟုခေါ်သော ဤအမျိုးသမီးကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။

ပေနန်ရှု၏ မျက်လုံးများသည် ပေယွီချန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ပေယွီချန်သည် ဤရိုးရိုးသားသားပုံရသော မိန်းကလေးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဂရုစိုက်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ပေယွီချန်သည် စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် လင်းယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းယန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အန္တရာယ်ရှိစွာ တောက်ပလာသည်။

နောက်ခဏတွင် သူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာကို သတိပြုမိပုံရသည်။ ထိုလူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို အခုထိ ကြောက်နေတုန်းပဲ..."

ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့အကြောင်း အရာအားလုံးကို ရွေးချယ်၍ မေ့ပစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အလိုလို ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ပေယွီချန်သည် လင်းယန်နှင့် ဝေးဝေးနေရန်နှင့် သူမနှင့် ဘာမှ မပတ်သက်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကြပ် တားမြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် သူတို့သည် မည်မျှပင် ဝေးကွာနေစေကာမူ သို့မဟုတ် သူမသည် ကမ္ဘာ၏ မည်သည့်ထောင့်တွင် ရှိနေစေကာမူ သူ၏ သတိသည် လင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ပေယွီချန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဤရင်းနှီးပြီး မချိုးဖျက်နိုင်သော စွမ်းအား၏ ဆက်သွယ်မှုကို တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

စားသောက်ဆိုင်တွင်...

မကြာမီ ဆိုင်ရှင်သည် သူတို့အတွက် ဘီယာပုလင်းများနှင့် ကင်ထားသော အစားအစာများကို ထပ်ယူလာပေးသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် ဘီယာဖွင့်တံဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားသော်လည်း ပုလင်းများကို ဖွင့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လင်းယန်သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုညံ့သော လက်ဖြင့် ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ပုလင်းကို သူမ၏ ပါးစပ်သို့ တေ့ကာ သူမ၏ သွားများကို အသုံးပြု၍ လွယ်ကူစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ပုလင်းကို သူ့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမ၏ ချောမွေ့သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"နင့်ကို ကြည့်စမ်း။ ပြီးတော့ နင့်ညီမကို ကြည့်စမ်း။ ဟန်ယီရွှမ်က နင့်ကို ပစ်ထားခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး..."

အချိန်အတော်ကြာအောင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမ၏ စကားမဲ့သော အပြုအမူကြောင့် စကားများ ဆက်တိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။

"လင်းယန် ငါ နင့်ကို ဝေဖန်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအတွက် နင့်ညီမနဲ့ အဲဒီလူယုတ်မာကိုပဲ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ နင်လည်း အမှားရှိတယ်။

နိုးထပြီး ဒီလောက် ခေါင်းမာတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ နင်က လင်းရွှေယာကို မိသားစုလို သဘောထားပေမယ့် သူက နင့်ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီး နင့်ယောက်ျားကို ခိုးသွားတာ။

နင့်အဖေက တကယ်ချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက လင်းရွှေယာကို မကြိုက်ဘူး။ နင် သူ့ဆီမှာ နေခဲ့ပြီး သူ့ကို နင့်အမေနောက် လိုက်သွားခိုင်းသင့်တယ်။ ကျစ် လင်းရွှေယာက ကလေးအရွယ်တုန်းကတည်းက အကြံအစည်ကြီးလွန်းလို့ နင့်ကို သူ့နေရာနဲ့ လဲခိုင်းခဲ့တာ။

နောက်ဆုံးမှာ သူက နင့်အဖေကို သူက ကျောင်းတက်ပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး နင့်အဖေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူက သူ့ပိုက်ဆံကို မသုံးဘူး။ မင်းသမီးလေးလို မနေဘူးလို့ ကြေညာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ ထွက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ဇိမ်ခံကား၊ အမှတ်တံဆိပ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေအတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့ နင့်ကို တောင်းခဲ့တယ်။

နင့်အဖေက လင်းရွှေယာက သူ့ကိုယ်သူ ရှာဖွေစားသောက်ဖို့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ။ ဘာရယ်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။ သူက နင့်ကို ငွေထုတ်စက်နဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာ...”

လင်းယန်သည် ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့် ကြယ်ရောင်စုံသော ညကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး "ခွေးပေါက်လေး နင် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ပြောရင် ငါ နင့်ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်။ နင် ငါ့ကို ယုံလား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာနှင့် အပြုံးသည် ယခင်က သူမ မည်မျှ ရက်စက်ခဲ့သည်ထက် ယခု ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အစားအစာကို ထိုးဆွနေရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ခွေးပေါက်လေး။ ငါ့ကို သတိပေးတာကို ရပ်လိုက်တော့ ငါ သတိရနေပြီ။ အခုကစပြီး ငါ လင်းရွှေယာနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး"

လင်းယန်က ပုလင်းကို မြှောက်ကာ တစ်ခါတည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။