သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိဝင်လာခြင်း

သူမ၏ ဖခင် လင်းယွဲ့ထုံသည် မူလက ဆင်းရဲသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမအဘိုး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အလွန်အမြတ်အစွန်းရသော Triumph Entertainment လုပ်ငန်းအပါအဝင် အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့ထုံသည် သူ၏ ပထမဆုံး ချစ်ဦးကြောင့် သူမ၏ အဘိုးကို ဒေဝါလီခံစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ မိခင်နှင့် ကွာရှင်းကာ သူမနှင့် လင်းရွှေယာကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။

လင်းယန်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့သော လင်းယွဲ့ထုံသည် ကွာရှင်းပြီးနောက်၌ပင် သူမကို စွန့်လွှတ်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူမမိခင်၏ ကျန်းမာရေးက အားနည်းသောကြောင့် အလုပ်မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ညီမ လင်းရွှေယာသည် မွေးဖွားလာကတည်းကပင် ကျန်းမာရေးမကောင်းသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လင်းယန်သည် သူမ၏ မိခင်ကိုလည်း အလွန်လွမ်းဆွတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လင်းရွှေယာနှင့် နေရာလဲရန် သဘောတူခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖခင်က ငြင်းဆန်သောကြောင့် သူမသည် သူ့နှင့် အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့သည်။ လင်းယွဲ့ထုံသည် သူမကို အိမ်မှ မထွက်ခွာနိုင်ရန် လူငှား၍ပင် စောင့်ရှောက်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းယန်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွဲ့ထုံသည် လင်းရွှေယာကို လိုက်လျောခဲ့ပြီး သူမကို လတိုင်း အိမ်ပြန်လာရန် ကတိပေးစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လင်းရွှေယာ၏ သွေးထိုးမှုကြောင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး တင်းမာလာခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ညီမငယ်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး အကောင်းဆုံးအရာအားလုံးကို ပေးခဲ့သည်။ သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဆင်စွယ်မျှော်စင်ထဲမှ မင်းသမီးလေးကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးခဲ့သော သူမ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် လင်းရွှေယာသည် သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးကာ သူမ၏ ချစ်သူကို ခိုးယူခြင်းဖြင့် သူမအား ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့သည်။

ယခု သူမတွင် ကျန်ရှိသည်မှာ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်နှင့် ထုံကျင်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လင်းယန်သည် အရက်ကို ကောင်းစွာ သောက်နိုင်သောကြောင့် ဘီယာပုံးတစ်ပုံးနီးပါး ကုန်သွားသောအခါမှသာ သူမ မူးဝေလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင့်ညီမက ကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ ဟန်ယီရွှမ်ကလည်း လူယုတ်မာပဲ။ လင်းယန် ငါ့အကြံပေးချက်ကို နားထောင်။ နောင်မှာ ရုပ်ရည်ကို မမက်မောနဲ့။ ရုပ်ရည်ကောင်းလေ၊ အဆိပ်အတောက်များလေဆိုတာ အမှန်ပဲ။ ဒါက စကြဝဠာရဲ့ နိယာမပဲ..."

လင်းယန်သည် လက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ထောက်ထားကာ တခွိခွိ ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းလည်း အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။ မင်းလည်း တော်တော် ချောတာပဲ"

ဝမ်ကျင်းယန်က တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ပါးပြင်များက ဖြည်းဖြည်းချင်း နီရဲလာသည်။

လင်းယန်သည် သူမ မူးနေကြောင်း သတိပြုမိပြီး သူမ၏ သတိသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။ ဝမ်ကျင်းယန်၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပုံရသည်။

ပူပြင်းသော နေ့ဖြစ်သော်လည်း လင်းယန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စူးရှအေးစက်သော အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်သည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ထိုအေးစက်မှုသည် နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အဟမ်း ငါက မတူဘူးလေ။ ငါတို့က ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိတာလဲ။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ လင်းယန်... နင် နင့်အဒေါ်အိမ်ကို ပြန်မသွားသင့်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်... နင် ဒီည ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့လို့ရတယ်။ ငါ့မှာ အပိုအခန်း တစ်ခန်း ရှိတယ်လေ..."

ဝမ်ကျင်းယန်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ထိုသို့ အကြံပြုလိုက်သည်။

သူသည် ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း လင်းယန်မှာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းယန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် နှလုံးသားမဲ့သော မိန်းကလေးကို ငေးကြည့်ကာ ရေရွတ်နေသည်။ "အမြဲတမ်း ဒီလောက် မိုက်မဲပြီး အူကြောင်ကြောင်နိုင်ရတယ်... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ နင့်ကို ဝေဖန်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ငါက ပိုပြီး အူကြောင်ကြောင်နိုင်သေးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အရူးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတာ..."

အလင်းရောင်အောက်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်တမန်လေးနှင့် တူသည်။ သူသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်ရှိ ချစ်စရာကောင်းသော အမွေးနုများနှင့် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ နားရွက်များ ပူလာသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံပင် လျင်မြန်လာပုံရသည်။

သူသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာဆီသို့ မနေနိုင်ဘဲ တိုးကပ်သွားသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် အလွန်နီးကပ်သွားသောကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံသည် သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လင်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင်...

လင်းယန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ရေခဲဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသော်လည်း အေးစက်သော အသံဖြင့် "ထွက်သွား" ဟု ပြောလိုက်သည်။