ငါ နှလုံးရပ်မတတ် လန့်သွားတာပဲ

"ဘာ..."

သူမကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသော ဝမ်ကျင်းယန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်ထားသော ကားထဲ၌...

ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားသော ပေယွီချန်ကို ပေနန်ရှုက စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီး ထပါဦး..."

လင်းယန်သည် ထိုမျှ ရုတ်တရက် နိုးလာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျင်းယန် တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ကြောက်လန့်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားပြီး သူ့ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ထရန် အချိန်အတော်ကြာယူခဲ့ရသည်။

"ကျွတ် လင်းယန်၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နင် ငါ့ကို အရမ်းလန့်သွားအောင် လုပ်လို့ ငါ နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်”

'လင်းယန်' သည် ခဏတာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

အတိတ်တွင် ပေယွီချန်၏ သတိသည် လင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ ပေယွီချန်သာ မလိုလားပါက သူ၏ သတိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။

'လင်းယန်'၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤမျှအထိ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ပေယွီချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါမျှ မပေါ်ခဲ့ပေ။ သူ မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သတိသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လင်းယန်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် စောစောက လင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ သတိသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်...

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုမိုရိုးသားပုံရသည်။

မူလက ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပုံရသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ယခု ပုလဲလုံးတစ်စုံကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် တောက်ပလာသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဖုန်မှုန့်အလွှာတစ်ခုကို သုတ်သင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် ဝမ်ကျင်းယန်က အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှင်းပြရန် အတင်းအကြပ် ကြိုးစားသေသည်။

"နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ။ နင့်မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု တွေ့လို့ သုတ်ပေးချင်လို့"

"တကယ်လား" ဟု ထိုမိန်းကလေးက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

'လင်းယန်'၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဝမ်ကျင်းယန်ကို သူမသည် သူ၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားစေသည်။ ၎င်းက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

သူခံစားရသော ပြင်းထန်သော ဖိအားသည် အင်အားကြီးသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်။

ကျွတ် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် မဲ့ပြုံးမပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"လင်းယန် နင့်ကို တစ်ခုခု ပူးဝင်နေတာလား။ နင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်... အေးစက်သွားတာလဲ"

စောစောက သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသောကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းရန် ကြိုးစားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"လင်းယန်၊ ငါ အခုလေးတင် ပြောတာ နင် ကြားရဲ့လား။ နင် ငါ့အိမ်မှာ နေချင်လား။ ဒါဆို နင့်အဒေါ်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

'လင်းယန်' သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မလိုဘူး။"

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမသည် သူ့ကို အခက်အခဲ မပေးလိုဟု ယူဆသောကြောင့် ဆက်လက် တိုက်တွန်းသည်။

"ငါ့ကို အားနာနေစရာ မလိုဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အိမ်မှာ အခန်းလွတ် တစ်ခန်း ရှိတယ်။"

'လင်းယန်' သည် ကင်ထားသော အစားအစာတုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း စားရန် ဆန္ဒရှိပုံ မပေါ်ပေ။ သူမသည် ၎င်းကို လှမ်းကြည့်ကာ "ငါ သွားစရာ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

"နင် တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရင် ပိုက်ဆံရတဲ့အခါ ငါ့ကို အိမ်လခ ပေးလို့ရတယ်။ ဒီလောက် ခေါင်းမာမနေနဲ့။ နင် မြို့တော်မှာ မိသားစုလည်း မရှိဘူး၊ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိဘူး။ နင် ဘယ်ကို သွားနိုင်မှာလဲ"

လင်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ့ရည်းစားဆီကို"

ဝမ်ကျင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် သူ့လက်ထဲမှ ကင်ထားသော အစားအစာတုတ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ် ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းနေသည်။

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ဝမ်ကျင်းယန်သည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

ရည်းစား။ သူမ ဘယ်တုန်းက ရည်းစားရခဲ့တာလဲ။

လင်းယန်သည် ဟန်ယီရွှမ်နှင့် လမ်းခွဲပြီးတာ သိပ်မကြာသေးပေ။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရည်းစားအသစ် ရနိုင်မှာလဲ။

သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိနိုင်ရတာလဲ။

လင်းယန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရိုးရိုးလေး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အေးစက်သော အသံသည် လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

ဝမ်ကျင်းယန်သည် လင်းယန် ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင်ပင် ထိုင်ကျန်ခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးသားသည် ပြိုကွဲသွားသော မုန့်ညှင်းသားကဲ့သို့ပင်။

တကယ်တော့ သူမ ရည်းစားရပြီးကတည်းက မတူတော့ဘူး။ သူမ သူ့ကို ပြောသောပုံစံပင် မတူတော့ဘူး။

တစ်ဖက်တွင်...

ပေယွီချန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားသောအခါ ပေနန်ရှုသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားသည်။

သူသည် သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ပြန်ခေါ်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ကားပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။

ပေနန်ရှုသည် ပြတင်းပေါက်ကို လျှော့ချကာ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် ရပ်နေသူသည် လင်းယန်ဖြစ်သည်။

"နင်... လင်းယန်"

ထိုမိန်းကလေးသည် တံခါးဖွင့်ကာ ပေယွီချန်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "ဆေးရုံကို မသွားနဲ့။ တိမ်အိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက်သွား"

ပေနန်ရှုသည် သူမကို သတိဝီရိယရှိစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ဘယ်သူလဲ။ နင့်နဲ့ ငါ့အစ်ကို ဘယ်လို ပတ်သက်လဲ?"

မယုံနိုင်စရာပင်…

သို့သော် ဤအမျိုးသမီး၏ အသံသည် သူ၏ မလိုလားမှုများကြားမှပင် နာခံလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လင်းယန် သည် သူမ၏ တည်ငြိမ်သော၊ မခံမရပ်နိုင်သော မျက်နှာဖုံးကို ထိန်းသိမ်းကာ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ အရင်းနှီးဆုံး... ဆက်ဆံရေး"

ပေနန်ရှုသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

တကယ်တော့ ဤအမျိုးသမီးသည် သူ့အစ်ကိုအား သူမကို ရှာဖွေရန် ထိုမျှဝေးလံသော ခရီးကို သွားစေနိုင်သည်ဟူသောအချက်သည် သူ့အစ်ကိုနှင့် သူမကြားရှိ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူ့အစ်ကိုအတွက် မှန်တယ်။ သူ သူမကို ယုံကြည်သင့်တယ်။

ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် ပေနန်ရှုသည် တိမ်အိမ်တော်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။