နင်က ရိုင်းပြနေပြီးသားပဲ။

ခဏအကြာတွင် ပေယွီချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အဝတ်အစားများနှင့်အတူ သူ့မျက်မှန်ကိုလည်း တပ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အရွက်များကြားမှ ပြောက်ကျားနေသော နေရောင်ခြည်သည် သူ၏ မာနကြီးသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူသည် သူ၏ အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်များကို လှန်တင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နှာတံပေါ်တွင် တင်ထားသော ရိုးရှင်းသော မျက်မှန်သည် သူ၏ အာဏာပါဝါကို မလျော့ပါးစေရုံသာမက သူ့ကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် တစ်နေ့လုံး တည်ငြိမ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အနုပညာလောကရှိ လူတိုင်းသည် ပေနန်ရှု၏ ရုပ်ရည်သည် လူသတ်နိုင်သည်ဟု သဘောတူကြသည်။ သို့သော် သူမရှေ့ရှိ ထိုလူသည် ဝိညာဉ်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ပေယွီချန်သည် သူမ ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိကြောင်း သိသောကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့တစ်စသည် သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ဝဲပျံနေသည်။

"မင်း စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိလဲ"

လင်းယန်သည် သူမ၏ အတွေးနယ်နမိတ်မှ နိုးထလာပြီး သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပြီး သတိဝီရိယရှိစွာ မေးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌပေ။ မနေ့က ကျွန်မ အရမ်းသောက်မိတယ်ထင်တယ်။ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး...

ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲလို့ မေးချင်ပါတယ်။ ဒီမနက် ဘာလို့ ကျွန်မ ရှင့်အိမ်မှာ နိုးလာတာလဲ"

"မင်း မမှတ်မိဘူး..."

ပေယွီချန်၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက မသိစိတ်ဖြင့် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခဏတာ တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ယောက်ျားပီသသော အသံဖြင့် အနည်းငယ် အက်ကွဲသံပါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။ ငါနဲ့ အတူအိပ်ပြီးမှ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားသလို ဟန်ဆောင်နေတာလား"

လင်းယန် ဆွံအသွား...

'ဒုန်း'

သူမ၏ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ချော်လဲကျသွားသည်။ လဲကျစဉ် ကြောက်ရွံ့စွာ ဒူးထောက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူမ...

သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရဲတင်းနိုင်ရတာလဲ။

လင်းယန်က အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ အသည်းအသန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မစ္စတာပေ၊ ကျွန်မတို့ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲမှားတာတစ်ခုခု ရှိခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ရှင့်ဆီက သတ္တိကို ချေးငှားခဲ့ရင်တောင် ရှင့်ကို မရိုမသေလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ပေယွီချန်သည် သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကြားတွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားကာ သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မအောင်မြင်ပေမဲ့ မင်းက မရိုမသေ လုပ်နေပြီးသားပဲလေ"

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့...

ပြီးပြီ... ပြီးပြီ မရိုမသေ...

သူမ ဘယ်လောက်အထိ မရိုမသေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။

အခု သူမကို ဘယ်သူက ကယ်တင်နိုင်တော့မှာလဲ။

ပေယွီချန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသော လင်းယန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ"

လင်းယန်က နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ် မစ္စတာပေ၊ ကျွန်မမှာ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ရှင် ပြောတဲ့အတိုင်း... ကျွန်မ... ကျွန်မက မရိုမသေ လုပ်ပြီးသားဆိုတော့... ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... အောင်မြင်ခဲ့တာလဲ"

သူမသည် ပေယွီချန်ကို အမြတ်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိလျှင် သူမ အဘယ့်ကြောင့် မသေခဲ့ရသနည်း။

ပေယွီချန်သည် သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့နဖူးကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဆေးလိပ်ကို ဆက်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး "မင်း မျှော်လင့်နေတာ... ငါက မင်းကို ပြန်မှတ်မိအောင် ကူညီနိုင်မယ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဟွတ် ... အဟွတ်..."

လင်းယန် ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မလိုဘူး ကျွန်မ... အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယန်သည် ထိုမေးခွန်းကို စွန့်လွှတ်ရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံလိုက်ရသည်။

သူမ ဘာလုပ်သင့်လဲ။

လင်းယန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သတိဝီရိယရှိစွာ မေးလိုက်သည်။

"မစ္စတာပေ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ... ကျွန်မ ဘာမှ မမှတ်မိဘူးလို့... ရှင် ကျွန်မကို ယုံမှာလား"

ထိုမိန်းကလေး မည်မျှ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသောအခါ ပေယွီချန်သည် အားပျော့သော အပြုံးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ ယုံကြည်တာပေါ့"

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ယုံကြည်လိုက်သည်။

လင်းယန်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လည်ချောင်းနာလာပုံရသည်။ ထို့နောက် ပေယွီချန်သည် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အမျိုးသားတစ်ဦးကို အသုံးချပြီးနောက်ပိုင်း စွန့်ပစ်ချင်ရင် ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဆင်ခြေမျိုးကို သူမ ဘယ်လို ဖန်တီးမလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့...

ကျွတ်…

သူမ တကယ် မလုပ်ခဲ့လောက်ပါဘူး။

ပေယွီချန်ကို စွန့်ပစ်ရန် စဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

အရက်ကြောင့် သူမသည် ဤဒုက္ခအားလုံးကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဤအမှုတွင် သူမသာလျှင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသူမဟုတ်လော…

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို သူမ လုံးဝ မမှတ်မိပါက ဤအရာအတွက် သူမ မည်သို့ တာဝန်ယူနိုင်မည်နည်း…