လက်ချင်းချိတ်ဆက်ခြင်း

ယခုအချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေပုံရသော ပေယွီချန်က အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

သစ်ရွက်များမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်သည် ထိုလူ၏ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ပေယွီချန်သည် သူ အမြဲထုတ်လွှတ်လေ့ရှိသော အသက်ရှူမဝစေသော ဖိအား သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိသော၊ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ပုံမပေါ်ပေ။ သူ အိပ်ပျော်နေခြင်းကပင် အကြောင်းရင်းဖြစ်သလား မည်သူမျှ မသိပေ။ သူသည် ခြိမ်းခြောက်ဟန်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူသည် ထောင်စုနှစ်တစ်ခုကြာ အိပ်ပျော်နေသော အိပ်ပျော်နေသော အလှနတ်သမီးနှင့် တူလှသည်...

လင်းယန်သည် သူ့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော၊ အံ့မခန်း မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ အိပ်မက်မက်နေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ၏ လက်... သည် ပေယွီချန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းပင်။

သောက်ကျိုးနည်း….

ဘာတွေ ဖြစ်သွားပြန်ပြီလဲဟယ်…

သူမ ပေယွီချန်အပေါ် နောက်ထပ်ရိုင်းပျတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မိတာလား။

အယ်… ငါအရက်လဲမသောက်ထားပါဘူး…

ငါ သရုပ်ဆောင်ရွေးချယ်ပွဲကို ရောက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။

ငါဘယ်လိုလုပ် ပေယွီချန်ရဲ့ ဆေးရုံခန်းထဲ ရောက်သွားရတာတုန်း…

ဒါလုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

လင်းယန်က လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် ယခု အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ခဏအကြာ...

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ပေယွီချန်က သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ကာ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ ဆိုးသွမ်းသော လက်သည်းများအား ... သူ့လက်များဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ...

လင်းယန် လုံးဝ ဆွံအသွားသည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသောအခါ အာဏာရှင်တစ်ဦး၏ လွှမ်းမိုးမှုရှိသော အရှိန်အဝါက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွား၏။

သူသည် အခုလေးတင် နိုးလာပုံရသောကြောင့် လုံးဝ သတိမေ့နေသေးပေ။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက အာရုံပြန်လည်ရလာသည်နှင့်အမျှ ပြန်ထက်မြက်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်း သူ့မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ထက်မြက်မှု ပြန်လည်ရရှိလာပြီး လင်းယန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်... သူမ၏ လက်များအား သူ့လက်များဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်...

ထိုလူသည် သူ့မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူမအား ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာဘေးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လည်ချောင်းသံဖြင့် “မစ္စလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံရပြန်ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် သူမ လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အနေအထားက သူမသည် သူ့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထိတွေ့ခဲ့ပြီး ဆုတ်ခွာရမည် သို့မဟုတ် ငြိမ်နေရမည်ဟူသော အခက်အခဲကြားတွင် လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားပုံပင်။

လေထုက စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် အနေရခက်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံရသော လင်းယန်က တုန်လှုပ်သွားသည်။

“မစ္စတာပေ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောရင်... ကျွန်မ ဒီကို ကျွန်မဘာသာ ကျွန်မ လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုက ကျွန်မဆီ ပူးဝင်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲ့လိုပြောရင် ရှင် ကျွန်မကို ယုံမှာလား”

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ တောက်ပလာသည်။

“မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီရှင်းပြချက်ကို မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ရှာဖွေခဲ့ရမှာပဲ”

လင်းယန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ ဆွံအသွားသည်...

သူမ ရယ်စရာကောင်းနေသည်ကို သူမသိသော်လည်း ဤအခြေအနေသည် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ ပူးဝင်ခံရနိုင်ခြေမှလွဲ၍ သူမ အခြားရှင်းပြချက်ကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

လင်းယန်သည် ထိုကိစ္စကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေသောကြောင့် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်များပင် တောင့်တင်းသွားပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် မေ့သွား၏။

တည်ငြိမ်ဟန်ရှိသော ထိုလူသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မစ္စလင်း ဆက်လုပ်ချင်သေးလား”

လင်းယန်သည် မီးလောင်နေသော မီးခဲကို ထိလိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏ လက်များကို အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်”

ပေယွီချန်၏ မျက်စိအမြင်သည် ထိုမျှ ကောင်းမွန်ပုံမပေါ်ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း မြူခိုးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေပုံရပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အထင်အမြင်ကို ပေးနေသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ထားသကဲ့သို့ပင်။ မည်သူမျှ သူ့ကို ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

ထိုလူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထကာ ကုတင်ဘေးတွင် ရှိသော သူ၏ မျက်မှန်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“မစ္စလင်း မင်းကိုယ်တိုင် ရှင်းပြဖို့ လိုတယ်လို့ ငါထင်တယ်”