လောကရဲ့ သွေးဆောင်မှုများကို ကျွန်မ တကယ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မက ငွေပဲရှာချင်တာ

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင်ကားတစ်စီးသည် လမ်းပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်နေ၏။ မကြာမီတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်ကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းယန်သည် ညက ရယ်စရာကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့ပြီး ယခု နိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူမစံပြပုဂ္ဂိုလ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအိပ်ရာပေါ်တွင် နိုးလာခဲ့သည်...

မနေ့ညက သူမ၏ ချစ်လှစွာသော စံပြပုဂ္ဂိုလ်သည် သူမကို ကိုယ်တိုင် အိမ်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်...

ဘယ်လောက်တောင် ကံမကောင်းလိုက်လေခြင်း။

သူမ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းယန်သည် သူမ မေ့နေခဲ့သော လူတစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားသည်။ သူမက ဝမ်ကျင်းယန်ကို အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဟယ်လို ခွေးပေါက်လေး...”

သူသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းနီးပါး ကိုင်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းယန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... လင်းယန် မင်းမှာ ချစ်သူရပြီးကတည်းက မင်းကသစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ငါ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ နောက်ဆုံးမှ သတိရတော့တယ်ပေါ့”

လင်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မနေ့ညက အရက်တွေ အများကြီးသောက်ထားလို့ မူးတုန်းလား။ မနက်စောစောစီးစီး ဘာလို့ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စာတွေ ပို့နေတာလဲ”

ဝမ်ကျင်းယန်က “မနေ့ညက ငါ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့တာ မင်းပဲလေ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

လင်းယန်က “မနေ့က ငါ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့တာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်က ချက်ချင်းပင် စကားတွေ ဆက်တိုက်ပြောလာ၏။

“ထူးဆန်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကြောက်စရာလည်း ကောင်းတယ်။ မနေ့က မင်း ငါ့အိမ်မှာ နေချင်လားလို့ ငါမေးတော့ မင်းက မင်းရဲ့ချစ်သူဆီ သွားမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါဆို... မင်း ဘယ်တုန်းက ချစ်သူအသစ် ရခဲ့တာလဲ”

သူ၏စကားကြောင့် လင်းယန် လန့်သွားသည်။ သူမ ထိုစကားများအားလုံးကို ပြောခဲ့သည်ဟု မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

“ငါ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား”

ဝမ်ကျင်းယန်က “ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းပဲ အားလုံး ပြောခဲ့တာလေ ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လင်းယန်က သူမ မူးနေတာကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူမက ထိုအကြောင်းကို အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

“ငါ မူးနေတာ။ မင်း ဘာလို့ ငါ့စကားကို ယုံတာလဲ”

ဝမ်ကျင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “

လင်းယန် နင်တော့ သေပြီ။ နင် ငါ့ကို တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးတော့ အခုကျမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ နင် အဲဒီတုန်းက သတိကောင်းကောင်းနဲ့ ငါ့ကိုပြောခဲ့တာဟ”

လင်းယန် အတော်လေး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါလေးနဲ့ပဲ မင်း တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘူးလား။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ”

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ၏ အပြစ်ရှိကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “ငါက သိချင်ရုံလေးပါ...”

သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သောကြောင့် “အခု သတိရပြီလား။ ဒါဆို မင်းမှာ တကယ် ချစ်သူ မရှိဘူးပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါမှာ တကယ် မရှိဘူး။ ငါ အခု လောကရဲ့ သွေးဆောင်မှုတွေကို တကယ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ လိုချင်တာ”

ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သူမကို ယုံကြည်လိုက်သည်။

လင်းယန်က “ငါ ဖုန်းချတော့မယ်။ အလုပ်ရှာဖို့ လိုတယ်။ နောက်လ အိမ်လခ မပေးနိုင်ရင် မင်းဆီမှာ ခိုလှုံမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

သူမသည် အတော်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော်လည်း ယခု သူမ ပြန်ထရပ်ရန် အချိန်တန်ပြီပင်။