မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို စတင်ပေးပါ
Vol. 2 Ch. 24
ဟဲရွှေရွှေ၊ ဝမ်ချောင်ဟွေနှင့် ကျန်လူများက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
လင်းယန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် သူတို့သည် သူမကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
“အဲဒါ... ဒါရိုက်တာကျန်း... တကယ်တော့ ကျွန်မ...”
လင်းယန်က အလွန်အမင်း အနေရခက်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမအား ဇာတ်ပို့နေရာတစ်ခုသာ ပေးနိုင်မလားဟု မေးချင်ခဲ့သည်။
သူမက ဇာတ်ပို့နေရာတစ်ခုသာ လိုချင်သည်။ သူမသည် အာဏာရှင်ဆန်သော ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်ရမှာလဲ... သူမသည် ထိုကဲ့သို့ ပုံစံပင် ပေါက်ရဲ့လား။
မဟုတ်ပါက သူမသည် အမျိုးသမီး လူဆိုးတစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား။
“သူမ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”
လင်းယန်ကို မြင်သောအခါ ဟဲရွှေရွှေသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမသည် တန်ဖိုးမရှိသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤသရုပ်ဆောင်ရွေးချယ်ပွဲသို့ လာရန် ဘာက သူမကို သတ္တိရှိစေခဲ့တာလဲ။
“လင်းယန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါက မင်းလာလို့ရတဲ့ နေရာမျိုးလား။ ထွက်သွားစမ်း!” ဝမ်ချောင်ဟွေက လင်းယန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်တွင်ကဲ့သို့ပင် အာဏာရှင်ဆန်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် သူမကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်ဟွေ စကားရပ်သွားသောအခါ လင်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဝမ်ချောင်ဟွေ၏ မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။
“ကျွန်မ သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားဖို့။ လုပ်ချင်တာကို လုပ်ဖို့ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ မင်းက ဘယ်သူမို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေတာလဲ”
အကယ်၍ ထိုအရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် ဝမ်ချောင်ဟွေအား ပါးရိုက်မိမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
“လင်းယန် မင်းက ဘယ်သူမို့ ငါ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ”
ဝမ်ချောင်ဟွေက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏သမီးသည် ဇာတ်ရုပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း လင်းယန်က ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမအတွက်နှင့် သူတို့၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခြင်းပင်။
“ကျွန်မ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ရှိသင့်လဲ”
လင်းယန်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမသည် မိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးစလုံးကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံစရာလို့လား။
“မင်းက ငါ့အိမ်မှာ အခမဲ့နေနေတာတောင် ရှက်တတ်သေးဘူး။ ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန်အထိ အိမ်လခ မပေးနိုင်ရင် ငါ့အိမ်က ထွက်သွားရမယ်”
ဝမ်ချောင်ဟွေက မနာလိုဝန်တိုစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
လင်းယန်သည် အသုံးမကျသောကြောင့် အာဏာရှင်ဆန်သော ဥက္ကဋ္ဌနေရာထားဦးတော့၊ သေးငယ်သော ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုကိုပင် သူမ မရနိုင်ပေ။
သူမ၏သမီးသည် နာမည်ကြီးကျောင်းမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လင်းယန်သည် သူမသမီး၏ ဖိနပ်ကိုပင် ကိုင်ရန် မထိုက်တန်ပေ။ သူမသည် သူမ၏သမီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် မည်သို့ ထိုက်တန်မည်နည်း။
“အမေ၊ သူ့ပစ္စည်းတွေကို လွှင့်ပစ်ဖို့ ကျွန်မ အရင်ကတည်းက ပြောပြီးသားပါ။ အဲဒီ အနည်းငယ်သော အိမ်လခကို တကယ် လိုအပ်သေးလား”
ဟဲရွှေရွှေက အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“နားထောင်ကြပါဦး။ ဒီမင်းသမီးက သရုပ်ဆောင်ကျောင်းတောင် မတက်ဖူးဘူး။ သူမက တက္ကသိုလ်တောင် တက်ဖူးတာမဟုတ်ဘူး။ သေးငယ်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်လည်း မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး။ သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့”
ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်ဟွေက ဖုန်းအန်ဟွာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒါက...”
ဖုန်းအန်ဟွာက ရုတ်တရက် အခက်တွေ့သွားသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို လိုက်နာရန် လိုအပ်သေးသည်။ သူမ သရုပ်ဆောင်ရွေးချယ်ပွဲ မလာသေးခင် သူမကို ဘယ်လို နှင်ထုတ်နိုင်မှာလဲ။ ထိုအရာက အလွန်အမင်း ကျိုးကြောင်းမညီညွတ်ပေ။
“သူမ တကယ် မရှက်တတ်သေးဘူး။ သေးငယ်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်တောင် မရနိုင်ဘဲနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလား”
အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သော မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဟဲရွှေရွှေနှင့် မည်သို့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေတုန်းဖြစ်သည်။ ယခု အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အတိအကျပဲ။ ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူက မစ္စဟဲရဲ့ အိမ်မှာ နေပြီးတော့ အခု သူမရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို လုယူချင်နေတာလား။ သူက အရည်အချင်း ပြည့်မီရဲ့လားတောင် မသိဘူး”
“ဟွန့် သူ့အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူက အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌနေရာအတွက် သရုပ်ဆောင်ရွေးချယ်ခံနေရတဲ့ပုံ ပေါက်လို့လား။ စားပွဲထိုးနေရာအတွက် သရုပ်ဆောင်ရွေးချယ်ခံနေရတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။”
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေကြတာလဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်နေရာလို့ ထင်နေကြတာလဲ” ရုတ်တရက် ကျန်းရိမင်က ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူတို့ကို စကားတစ်ခွန်းပြောရန် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ သူက လင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နံပါတ် ၃၃ မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို စတင်လိုက်”