စစ်ထူယွင်

"မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီး ကျသွားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါထင်ခဲ့တာက..." ရှီချွေ့ သည် သူ့မိခင်မိသားစုဆီ အလည်အပတ်ပြန်လာသောအခါ စုရွှေလျန် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိသောကြောင့် သူမဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" စုရွှေလျန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချယ်ရီပင်ရိပ်အောက်မှာ သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ချယ်ရီသီးများကို စားရန်လည်း ခူးလိုက်သည်။ ဤနှစ်တွင် ချယ်ရီပင်များက ကောင်းကောင်းကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ပဉ္စမလတွင် အသီးစတင်သီးခဲ့သည်။ ယနေ့သည် နွေဦးရာသီဖြစ်ပြီး သူမ၏ချယ်ရီသီးများသည် လှပသောအနီရောင်အသွေးအရောင်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သစ်ပင်၏ကျေးဇူးကြောင့် သူမသည် ချိုချဉ်သောချယ်ရီသီးများကို နေ့စဉ်ရနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ မကျေနပ်ဟု မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

"အင်း၊ ဘယ်ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမကမှ မင်းလောက် ဖြူစင်ပြီး ပျော့ပျောင်းနေမှာမဟုတ်ဘူး" ရှီချွေ့ သဘောကျသွားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် မကြာသေးမီက သူမထက် များစွာ ပိန်ပါးလွှာနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသည် ပြည့်ပြီး နုပျိုနေသေးသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က မိန်းမဖြစ်သော်လည်း ရှီချွေ့ ၎င်းတို့ကို ထိချင်စိတ်ရှိခဲ့သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောစမ်း ဘယ်လိုအသားအရေထိန်းသိမ်းတာလဲ" သူမမေးပြီးနောက် ရှီချွေ့ ရုတ်တရက် သိလိုက်သည် ။

အိမ်မှုကိစ္စမလုပ်ရ၊ ရေမထိရ။ သူမသာ ဤသို့နေထိုင်လျှင် ဤမိန်းကလေးလိုဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏အသားအရေသည် တောက်ပြောင်ပြီး ပျော့ပျောင်းနေမည်ဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြေပြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ညည်းတွားရင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် တခြားသူနှင့် နှိုင်းကြည့်သည့်အခါ ဒေါသထွက်ပြီး သေသည့်အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ဤ လော့ရွှေမြို့တွင် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း သူမအား ဂရုတစိုက် တွေးခေါ်ကာ ကူညီပေးခဲ့သော်ငြားလည်း သူမကို အိမ်တွင်းရေး၊ အမျိုးသမီးများ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အိမ်မှုကိစ္စများကို ဘယ်သောအခါမှ လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။ အများစုမှာ သူအားသည့်အခါ သူမကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးမှာဖြစ်သည်။ သူမသည် ယောက္ခမကိုလည်း သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမကို အော်ဟစ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကူညီရန် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူမ၏မိဘများအဆိုအရ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ပုံမှန်ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ ခက်သည်ဖြစ်စေ၊ လွယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့မိန်းမအတွက် အလုပ်မှန်သမျှအားလုံးကို စွဲစွဲမြဲမြဲကိုင်စွဲထားသည့် လင်းစစ်ယောင်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နှိုင်းယှဥ်လို့မရပါ။ ရှီချွေ့က သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် စုရွှေလျန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ နှိုင်းယှဉ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါ၊ ဘယ်လိုမှ သူမ,မလုပ်နိုင်ပါ။

"အားယောင်က ငါ့ကို ရေနွေးများများသောက်ပြီး အသီးအနှံနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ များများစားဖို့ ပြောတယ်။" စုရွှေလျန်သည် ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အချို့ရနေသည့် နေရောင်ခြည်ကို မြင်နိုင်ရန် သစ်ရွက်များကို ဖြတ်၍ ကြည့်ရန် ကြိုးစားစဉ် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ "အခုနေ့လည်ဖြစ်မယ်။" မြောက်ဘက်ခြံဝင်းရှိ ချယ်ရီပင်ရိပ်အောက်တွင် ထိုင်နေရင်း နေပူဒဏ်မခံဘဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်း အထဲကိုဝင်သင့်တယ်။" တကယ်တော့ လင်းစစ်ယောင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမကို စစ်မြေပြင်မှ ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ ဟင့်အင်း အဲဒါက သူမရဲ့ အနားယူရာနေရာ ဖြစ်သင့်တယ်။

"ရှီချွေ့၊ မင်းမပြန်ခင် နေ့လည်စအတူတူစားသွားလိုက်" စုရွှေလျန်က လင်းစစ်ယောင်ကို မှီရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လေးလံသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပင်မအိမ်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါ့အမေက ငါ့ရဲ့အနာဂတ်ဒုတိယယောင်းမကို ဒီနေ့နေ့လည်စာအတူစားမယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ ငါပြန်ရမယ်" ရှီချွေ့က ခပ်ကျယ်ကျယ်ပြုံးပြီး ငြင်းလိုက်သည်။

လောင်မိသားစု၏ ဒုတိယသား ရုန်ချန်းသည် ချင်ထျန်းမြို့၌ ကုန်သည်၏သမီးနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်နှင့် စီးပွားရေးလုပ်ရန် မြောက်ဘက်မှ တောင်ပိုင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမ အိမ်တွင်သိပ်မရှိခဲ့ပါ။ လောင်မိသားစုသည် ရုန်ချန်း၏အနာဂတ်ကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် ထိုကုန်သည်၏မိသားစုအား အောင်သွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လောင်ရုန်ချန်းသည် ဖန်းလော့မြို့တွင် ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ရောင်းချသူသည် လုပ်ငန်းတွင် ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်ရှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့တွင် ဈေးပေါပြီး တည်ငြိမ်သော ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်းမြစ်များ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ရုန်ချန်းက သူ့ယောက္ခမ၏ အကူအညီနှင့်ဆိုင်ဖွင့်လျှင် ဒုက္ခအများကြီးဖြင့်ကြုံတွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် လောင်မိသားစု၏ ဒုတိယသားကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ကုန်လျှင် မင်္ဂလာဆောင်မည့်နေ့ကို သူတို့ ရွေးထားခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အပြီးတွင် လောင်ရုန်ချန်း သည် ဇနီးဖြစ်သူအား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတည်ဆောက်ရန် မြို့သို့ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဦးလေးလောင်နဲ့ အဒေါ်လောင် တို့နှစ်ယောက်တည်း မကြာခင် နေရတော့မှာလား။"

သူတို့၏သားအကြီးဆုံးမှာ သူ့မိန်းမကို ခေါ်သွားပြီး ပန်းပဲဆိုင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်မြို့တည်းဖြစ်သော်လည်း တူညီသောအမိုးအောက်မှာ မနေရတော့ပေ။ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ပြုစုရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုလည်း သူတို့၏ ဒုတိယသားလေးမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်ရန် မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်တွင် အသက်ကြီးသောဇနီးမောင်နှံကိုပဲ ထားခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် မြေးတစ်ယောက်မှမရှိသောကြောင့် တကယ်အထီးကျန်သလို ခံစားရပါသည်။

"မင်းရဲ့အလုပ်ပြီးရင် အဒေါ်လောင်ကို လာပြီးကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။" လင်းစစ်ယောင်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့အသံက အကြံတစ်ခုပေးချင်သလိုလိုမဟုတ်သော ကြောင့် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဘာ" စုရွှေလျန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် ခဏကြာသောအခါ သူ့အကြံကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကလေးမွေးပြီးလျှင် သူမရော ကလေးရော ဂရုစိုက်ရန် လိုပါသည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် ဤအရာအားလုံးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ ၀တ်ရုံအတွင်း၌ ဘာကို အာရုံစိုက်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အဒေါ်လောင်အား လာရောက်ကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မနက်ဖြန် သူမလာတဲ့အခါ ကျွန်မ မေးလိုက်မယ်" စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

အဒေါ်လောင်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ စုရွှေလျန်က ၎င်းကို မပြောခဲ့ဘူးဆိုလျှင်တောင် မွေးပြီးလျှင် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အစီအစဉ်ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းစစ်ယောင်က သူမကို တစ်နေ့လျှင် ကြေးတစ်ရာပေးချေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "မင်းငါ့ကို မင်းအဒေါ်လို့ထင်ရင် ပိုက်ဆံအကြောင်းမပြောနဲ့"

စုရွှေလျန်သည် မိသားစုနှစ်စုကြား ဆက်ဆံရေး ရေရှည်တည်တံ့မည်ကို သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူမအား ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် များများစားစား မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို အေးအေးဆေးဆေး ပြုစုစောင့်ရှောက်နေချိန် လင်းစစ်ယောင် သည် အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်ရန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဤအရာအားလုံးကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းအားလုံးကို ထျန်းတဖူအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထျန်းတဖူသည် လက်သမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူလုပ်စရာအလုပ်များ ပိုများလာသည်။ သူသည် လင်းစစ်ယောင်၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် အလုပ်သမားများကို ရှင်းလင်းတင်ပြသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝအတိုင်း သူသည် လက်သမားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသည်။ သူတို့အိမ်ဆောက်ပြီး မကြာခင်တွင်သူအလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် သူ့ခြေထောက်များက မြေကိုပင်မထိခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တစ်နေ့ကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို နှစ်ကြိမ်သွားရောက်စစ်ဆေးခြင်းမှလွဲ၍ လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်နှင့်အတူ အိမ်မှာနေပြီး အစားအသောက်ကောင်းများ ချက်ကျွေးခဲ့သည်။

ထိုအရာသည် အဒေါ်ထျန်းအား ဝမ်းသာအားရဖြစ်စေသလို ဒေါသလည်းထွက်စေခဲ့သည်။

သူမခင်ပွန်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထမင်းစားပြီး ရေချိုးကာ အိပ်ရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်တက်သွားသောကြောင့် သူမမုန်းတီးခဲ့သည်။ လင်မယားချင်း ရင်းနှီး ချစ်ကြည်ရေး အချိန်ကို ကျော်သွားခဲ့သည်။ ဆယ်ငါးရက်ကျော်ကြာအောင် သူ့ယောက်ျား၏ အစွမ်းအစကို သူမကိုမပြခဲ့ဘဲ သူအရင်ကလို တင်းမာနေခဲ့သည်။ အနောက်နိုင်ငံရှိ လွင်တီးခေါင်တွင်ရှိသော အဆောက်အအုံထဲသို့ သူ့ခွန်အားအားလုံးကို ထည့်ထားမှန်း သူမမသိပါက သူမကို လှည့်စားနေပြီဟု သူမထင်လိမ့်မည်။

အသင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီးကတည်းက သူ့လစာမှာ ပိုများလာသော ကြောင့် သူမလည်း ပျော်ရွှင်နေပါသည်။ သို့မဟုတ် လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်သစ်ဆောက်လုပ်ရန် အခကြေးငွေပေးသည့်အခါ ကပ်စေးမနှဲဘူးဟု ပြောလို့ရပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဒေါ်လေးထျန်းသည် တောက်ပနေသော ငွေရောင်များကို ကြည့်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းလိုက်သည်။ သူမသည် အားလပ်ချိန်ကို အေးချမ်းစေရန်နှင့် စွမ်းအင်ပိုမိုဖြည့်တင်းရန် ထျန်းတဖူ ဟင်းရည်ကောင်းများကို ချက်ပြုတ်ရန်သာ အချိန်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေး ပြီးသွားသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် စုရွှေလျန်၏ နေ့လည်ခင်းတွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်လေ့ရှိပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဆောက်လုပ်ရေးသို့ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ တိုးတက်မှုနှင့် ပစ္စည်းအသစ်များ အစုလိုက်ရောက်ရှိမှုကို စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။

"ဦးလေး စစ်လင်" တံခါးနားတွင် ရပ်နေသူမှာ ဆယ်ကျော်သက် ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောင်ဖြစ်သည်။ ဖြူဖွေးနေသောသွားများနှင့် နှုတ်ခမ်းနီလေးများက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းပါသည်။ "စစ်ထူယွင် နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် ဦးလေး။ ကျွန်တော့်ဆရာက ဦးလေးကို စာပို့ခိုင်းလိုက်တယ်..."

( မှတ်ချက်- စစ်ထူယွင်၊ စစ်လင်နှင့် အခြား စစ်များတွင် 'စစ်' တို့သည် တူညီသော စကားလုံးများဖြစ်သည်။)

စစ်ရှန်း? လင်းစစ်ယောင်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။ သူဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ? သူ့တပည့်တယောက်ကို ဒီကိုပို့လိုက်တာ ဖုန်းချင်းယာကို မကြောက်ဘူးလား။

စစ်ထူယွင်သည် သူ့ရင်ဘတ်မှ စာအိတ်ထူကြီးတစ်အိတ်ကို ဂရုတစိုက်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လင်းစစ်ယောင်အား လေးစားစွာ ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာပြောတာတော့ ဦးလေးကို စာအိတ်ပေးလိုက်​ပြီးရင်​ သူ့ကို ဒီမှာပဲ ​စောင့်​​နေရမယ်တဲ့။ တခြား ဘယ်​မှ မသွားသင့်​ဘူးတဲ့..." စစ်ရှန်းက သူ့ကို အကြံ​ပေးထားသလိုမျိုး စစ်ထူယွင်က ရှက်​ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး ​ပြောလိုက်​သည်​။ လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့ရှေ့တွင် စာမဖွင့်ချင်ဘဲ ဧည့်သည်ကိုမောင်းထုတ်ချင်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

“အခန်းအပိုမရှိဘူး…” လင်းစစ်ယောင် က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

စစ်ရှန်း ရူးနေတာလား။ အခု သူတို့ သုံးယောက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးဖို့ လိုအပ်လို့ ပိုက်ဆံပို့လိုက်တာက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးကို ဒီကိုပို့လိုက်တာလဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးကို ကြီးကြပ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဘာတွေလုပ်မလို့လဲ။ ကာကွယ်ဖို့လား၊ ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် အမြီးကို အမှန်တကယ် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်သစ်ပင်ပေါ်မှာအိပ်နိုင်ပါတယ်..."

စစ်ထူယွင်သည် အကိုင်းအခက်ကြီးများနှင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အရိပ်အာဝါသရှိသော ချယ်ရီပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူလုံးဝစိတ်မ၀င်စားသလို ပြုံးနေသည်။

စစ်ရှန်း၏ တပည့်အဖြစ် ခြောက်နှစ်ကြာအောင် မည်သို့မျှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့တာရှိသနည်း။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် အိပ်ရုံသာဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ပူပြင်းသည့်နွေရာသီတွင်အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်တာထက် ပိုအေးပါလိမ့်မည်။

လင်းစစ်ယောင် သည် သူ့မျက်လုံးများကို အတွင်းကျကျ မှိတ်ထားသည်။ ယခု ထိုလူငယ်သည် စစ်ရှန်း၏ တပည့်ဖြစ်သည်ကို အမှန်ပင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အရှက်မရှိသော လူများဖြစ်သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအား ကျင့်ဝတ်သိက္ခာတရားအကြောင်းပြောသောအခါ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကြက်ဥတစ်လုံးပစ်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ ရွှေလျန်နှင့် အတူရှိစဉ်ကတည်းက သူသည် အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ယဉ်ကျေးစွာဆက်ဆံတတ်သည်။

"မင်းသဘောပဲ…" လင်းစစ်ယောင်ကပြောပြီး သူ့အိပ်ခန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ ခေတ္တရပ်ပြီး မအေးစက်သလို မနွေးထွေးသည့်လေသံဖြင့် "မင်းရဲ့ဆရာက ဒီကိုပို့လိုက်တာဆိုတော့ အိမ်ဆောက်တာမပြီးသေးခင်မှာ မင်းက ဒီအိမ်ကို စောင့်ကြည့်ရမယ်..."

မကြာသေးမီက တပေါင်သည် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူရန် တဖူနှင့် အပြန်အလှန်ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ရှောင်ချွမ်ကိုသာ အိမ်တွင်ထားခဲ့ရသည်။ ရွှေလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ် လေးလံလာသည်နှင့်အမျှ သူပို၍ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူအိမ်တွင်မရှိသည့်အချိန် တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ၎င်းကို ဘယ်သူမှသိကြမှာမဟုတ်ပေ။ စစ်ထူယွင်သည် စစ်ရှန်း၏ ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ ဤကလေးကို မသုံးလျှင် အလဟသ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ပင်မအိမ်ထဲသို့ လင်းစစ်ယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စစ်ထူယွင် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဆင်မပြေသော မျက်နှာဖြင့် ခြံပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှောင်ချွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေလေသည်။ ငါ့ဦးလေး… ငါ့ကိုနေခွင့်ပြုဖို့ တကယ်သဘောတူခဲ့တယ်… သူက အဲဒီခွေးကြီးနဲ့ အတူတူ အလုပ်ပေးခဲ့တယ် အိမ်စောင့်ကြည့်ဖို့တဲ့လား။

သြော် ဆရာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာရဲ့လောင်းကြေးက ပျောက်သွားပြီး ဆရာ့ဆီ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့ကို မနှင်ထုတ်ဘဲ သူ့အိမ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် အခမဲ့ အစောင့်အဖြစ် ထားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်ကို ကူညီရင်း လင်းစစ်ယောင် ပင်မအိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ စစ်ထူယွင်၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာသည် ပို၍ ပုံကြီးချဲ့သွားခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ကြက်ဥတစ်လုံး ကိုင်ထားရလောက်အောင် ကြီးနေပါသည်။

​ဆရာက ဦးလေးမှာ ချောမောလှပတဲ့ ဇနီးတစ်ယောင်ရှိတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ပြီးတော့ အဓိကအချက်မှာ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ မကြာခင် မွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ ပျော့ပျောင်းတဲ့အိပ်ရာခင်းကို တံခါးဆီရွှေ့လိုက်လေ..." လင်းစစ်ယောင် သည် အံ့အားသင့်နေသော စစ်ထူယွင်ကို မပျော်မရွှင်အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စုရွှေလျန် ကို ရှင်းပြသည်။ "သူက စစ်ရှန်းရဲ့ ကျောင်းသား စစ်ထူယွင်ပဲ။ သူက ငါတို့ကို ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး လာခဲ့တာ။"

"စစ်ရှန်းက တော်တော်စဉ်းစားတတ်တာပဲ…" စုရွှေလျန် ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်သည်။

အိမ်ကြီးဆောက်နေသောကြောင့် ဂရုစိုက်စရာများ အများကြီးရှိပါသည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် သူမနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို ဂရုစိုက်ခဲ့ရသည်။ နှစ်ခုလုံးလုပ်ရန် သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခု မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါ။ စစ်ရှန်း၏တပည့်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလုပ်သမားများကို ကြည့်ရှုအားပေးရန် သူ့အတွက် ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

စုရွှေလျန်၏ စကားက အခြားနှစ်ယောက်ကို အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးကို မျက်နှာမူပြီး သက်ပြင်းချချင်ခဲ့ကြသည်။

စစ်ရှန်းက ဘယ်လိုများကောင်းရမှာလဲ။ အပျော်များကို ကြည့်ရန် သူ့မျက်လုံးနှင့် နားများကို တစ်စုံတစ်ယောက်ဖြင့် ဤနေရာကို ပို့ချင်နေခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်က သူ့ခေါင်းထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ငါ့ဆရာက စဉ်းစားတက်တာလား။ ဟားဟား.. အဲဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးဆုံးဟာသပဲ။ သူ့ဆရာက တခြားသူတွေကို မနှောက်ယှက်ရင် ကောင်းနေပြီ။ ကူညီဖို့ ဒီကိုလာမလား။ အမိဝမ်းတွင်းသို့ ပြန်မသွင်းမချင်း သူဆရာက ထိုသို့လုပ်မည်မဟုတ်ပါ။ အိုး သူ့ဆရာကိုကောင်းတယ်လို့ ဘယ်လိုများတွေးမိရတာလဲ။  စစ်ထူယွင်က သူ့စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်သည်။

***

~Book 3~