မရေးထားသောစည်းမျဉ်း

"ကောင်းပြီ အစ်မရွှေလျန်၊ ကျွန်မ အခု အိမ်ပြန်တော့မယ်" လင်းစစ်ယောင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာတာကိုမြင်သောအခါ ရှီချွေ့က သူတို့ နေ့လည်စာစားတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်သောကြောင့် သူမထပြီး အဝတ်ပေါ်ကျနေသည့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို ခါချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နေ့လည်စာစားဖို့ မင်းဘာလို့ငါတို့နဲ့မနေရတာလဲ။" စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည် "အားယောင်က ဝက်သားခေါက်ဆွဲကို ပြင်ထားတယ်။"

အဒေါ်ထျန်းက သူမကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏မိခင်မိသားစုက ဝက်ကို သတ်ပြီး နောက်ခြေထောက်ကို ပေးခဲ့သည်။

ထျန်းတပေါင်ကို လင်းစစ်ယောင်၏တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားသောကြောင့် ထျန်းဇနီးမောင်နှံသည် ၎င်းတို့အား ကျေးဇူးတင်စကားလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မနက်စောစောတွင် အဒေါ်ထျန်းက လက်ဆောင်အဖြစ် ဝက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့သည် အစပိုင်းတွင် လက်ဆောင်ကို မရယူချင်ကြပေ။

စုရွှေလျန်က ဤနောက်ခြေထောက်ကို ငွေများစွာဖြင့် ရောင်းနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ပြီး အကယ်၍ ထျန်းအိမ်သာ ထိန်းသိမ်းထားမယ်ဆိုလျှင် တစ်လစာ ငွေစုနိုင်ပါသည်။

လင်းစစ်ယောင်ကတော့ ဤကိစ္စကို ဘာမှမသိခဲ့ပါ။ သို့သော် စုရွှေလျန်သည် လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် သူလည်း မလိုလားပေ။

အပြန်အလှန် စိတ်ကောင်းစေတနာကောင်းဖြင့် သူ့ယခင်က အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ အသုံးမကျခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အဒေါ်ထျန်းက ဝက်ခြေထောက်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တွန်းထုတ်ရင်း ငြီးငွေ့လာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကို လျှောက်လှမ်းရန် စတင်လိုက်သည်။ အသားလှီးပြားနားတွင် သားသတ်ဓားတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး ဝက်ခြေထောက်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးစု၊ ငါ ယဉ်ကျေးမနေတော့ဘူး။ နှစ်ပိုင်းထဲက တစ်ခုကို ရွေးပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို အိမ်ပြန်ယူသွားလိုက်မယ်။ မင်းက အပိုင်းတစ်ပိုင်းယူရမယ် ဒါမှမဟုတ် ငါသာပြန်ယူလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ဦးလေးထျန်း ငါ့ကိုသတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ ” သားသတ်ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အဒေါ်ထျန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ အပိုင်းအစများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးရန် စုရွှေလျန်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

အကြင်​နာ​ကြောင့်​ အ​သေး​သေး​မွှား​မွှား​ကို မ​ရွေး​မိ​စေ​ရန် အဒေါ်ထျန်းမှ တစ်ဝက်​မျှ​ပင်​နှစ်​ပိုင်း​ဖြတ်​ရန်​သေချာ​စေ​သည်။ ခွာထားသောတစ်ဝက်သည် သေးသွယ်သော်လည်း ရှည်လျားပြီး အသားနှင့်ပြည့်နေသော ပေါင်အပေါ်ပိုင်းဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် အနည်းငယ်တိုအောင် သေချာညှပ်ထားသည်။ အလေးချိန်အရ အဒေါ်ထျန်း၏ မျက်လုံးများက ၎င်းကို တိကျစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အဒေါ်ထျန်းကို မဆွဲဆောင်နိုင်တော့ဘဲ စုရွှေလျန်က အသားတစ်ဝက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ဟေလိုဂျင်ဒြပ်စင်များ ပါခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး သူမလည်း ၎င်းကို တောင့်တခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ ရှားရှားပါးပါး လောဘကြီးသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကြည်နူးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အဒေါ်ထျန်းထံမှ အသားများ ပြုလုပ်ရန် အဆင့်များကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ အရင်ဆုံး ရေဆေးပြီးမှ ဝက်ခြေထောက်ကို အတုံးသေးသေးလေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ရမည်။ ထို့နောက် ကြက်သွန်ဖြူနှင့် အိုးကြီးတစ်လုံးတွင် ရေနွေးအနည်းငယ်ပြုတ်ရန် ဝက်သားကို အသုံးပြုရသည်။ ထို့နောက် ကြက်သွန်ဖြူ၊ သံပုရာရည်၊ ငရုတ်ကောင်းခြောက်၊ ကရဝေးရွက်၊ သနပ်ဆီ၊ လေးညှင်းပွင့်၊ သကြား၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ဟင်းချက်ဝိုင်အချို့နှင့် ဟင်းခတ်အမျိုးမျိုး ၁၀ မျိုးဖြင့် ဝက်သားလက်ဆစ်ကို ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်ထဲသို့ ထည့်ရမည်။ ၎င်းကို မီးအပြည့်ဖြင့် ပထမဆုံး ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် စွပ်ပြုတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆူလာစေရန် မီးကို လျှော့ထားရပါမည်။ ၎င်းသည် တစ်မနက်လုံး အချိန်ယူသွားခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် အခြားအသီးအရွက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ မီးကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း အစ်ကိုအားယောင်နဲ့ စားရတာ စိတ်ဖိစီးလွန်းတယ်လို့ ထင်မိတယ်။ ဟားဟား…” ရှီချွေ့က ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့် စုရွှေလျန် နှင့်အတူ ပင်မခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စုရွှေလျန်သည် ရှီချွေ့ ပြောသည်ကို သဘောကျကာ ရယ်နေသည်။ ရှီချွေ့ ပင်မအခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လိုက်ရင်း ရှီချွေ့ ထွက်လာတာကို မမြင်ခင် ဝက်ဝံမွေ့ရာကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

" အစ်မရွှေလျန်၊ အစ်မ ပန်းထိုးအလုပ်ကို လက်မခံချင်တာ တကယ်သေချာရဲ့လား" ရှီချွေ့သည် ဝင်ပေါက်တံခါးနားသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။ ပေါ့လျော့မှုမရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် စုရွှေလျန်သည် ငွေချောင်းရနိုင်သည့်အခွင့်အရေးကို သူမတကယ်မဆုံးရှုံးစေလိုခဲ့ပါ။

စုရွှေလျန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သေချာတယ်။ ခဏလောက်ပဲ လက်မခံတာမဟုတ်ဘူး။ နောက်နှစ်အထိ လက်ခံဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး"

သူမသည် ဤနှစ်တွင် အများကြီး ပြင်ဆင်ထားရမည်။ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များတင်မကဘဲ သူမ ပြီးမြောက်ရန် ထွေထွေထူးထူး ပစ္စည်းများ အများကြီး ရှိခဲ့သည်။

ရှီချွေ့က မကျေမနပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ မနက်ဖြန် ကျွန်မ မြို့ထဲကို သွားပြီး အစ်မအတွက် ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား"

"ကောင်းပါပြီ" စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ရှီချွေ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

….

"အားယောင် လာကြည့်ပါဦး။ ဒါက ရှင်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားလို့" စုရွှေလျန်သည် ပင်မအခန်းမှ တောင်ဘက်တံခါးမှ ထွက်မသွားမီ သူမ ပြီးခဲ့သော အတွင်း၀တ်အထူကြီးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ စောစောက ငါးခြောက်များကို စုဆောင်းသိမ်းဆည်းနေသည် လင်းစစ်ယောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့အရှိန်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရင်း ဝံပုလွေလေးများရောက်မလာခင် လက်ကိုအမြန်ဆေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ငါးကျန်များကို ဗီရိုထဲသို့အလျင်အမြန် ချထားလိုက်သည်။

"အရမ်းမြန်တာပဲ" လင်းစစ်ယောင် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ မနေ့မနက်ကပဲ စတင်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့တွင် ပြီးသွားပြီလား။

“ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပေမယ့် ရှင်ကတော့ တခြားအလွှာတွေ ထပ်မဝတ်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲလေ” စုရွှေလျန်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး ညည်းညူလိုက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် လင်းစစ်ယောင်ကို သူ့ဂျာကင်အင်္ကျီထဲမှ ကူထုတ်ပြီး သူ့အတွက်လုပ်ထားသည့် အတွင်း၀တ်ကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက လိုက်ဖက်ပါတယ်။" လင်းစစ်ယောင်က ခေါင်းငုံ့ကာ နမ်းလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူက တိတ်တိတ်လေးပင်ပြောခဲ့သည်။

"စုံတွဲတွေမှာ ကျေးဇူးမတင်ရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ" စုရွှေလျန်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် နီရဲနေသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် သူမ စိတ်မဆိုးဘဲ ရှက်နေခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။

"ငါ့ကို လက်ထပ်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကိုကျေးဇူးတင်ချင်တယ်" လင်းစစ်ယောင်က သူမနားကိုကပ်ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ပူပြင်းသော ထွက်သက်က သူမ၏ လည်ပင်းမှ နားရွက်ဆီသို့ နီရဲလာစေခဲ့သည်။

"တော်လောက်ပြီ။ ၀တ်ရုံကို ၀တ်ထားလိုက်တော့" စုရွှေလျန်က သူ့ကို နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်စွာ ပွက်ပွက်ဆူနေသည့် သကြားလို သူ့အင်္ကျီကို ဝတ်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ ချိုသာသည့် စကားပြောနည်းကို သူ ဘယ်တုန်းက သင်ယူခဲ့တာလဲ။

"ညစာ ဘာစားချင်လဲ။ ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ငါးပြုတ် အဆင်ပြေရဲ့လား" လင်းစစ်ယောင်သည် ညစာစားရန် မီးဖိုချောင်သို့သွားရန် ပြင်ဆင်ရင်း အင်္ကျီလက်များကို လှန်တင်လိုက်သည်။

သူ အခြေချပြီးကတည်းက သူ၏ ဟင်းချက်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုသည် ဆက်လက် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အသားကင်ခြင်းနှင့် မွှေကြော်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူ့မူရင်းအသိပညာမှ ယခုအချိန်တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် အစားအစာချက်ပြုတ်နည်းမျိုးစုံ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သိရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပြုတ်ခြင်း၊ နှပ်ခြင်း၊ ကြော်ခြင်းမှသည် စားဖိုမှူးတစ်ဦးသည် စွမ်းအင်နှင့် အချိန်များစွာလိုအပ်သော အလုပ်အကိုင်တစ်ခုဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူချစ်သောမိန်းမအတွက် လုပ်ရမည်ဆိုလျှင် အမြဲတမ်းဆန္ဒရှိခဲ့ပါသည်။

"အင်း" စုရွှေလျန်သည် သဘောမတူရန် အကြောင်းမရှိဟု မြင်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ငါးကို နှစ်သက်သည်။ အရိုးများကို ရွေးရခက်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် လင်းစစ်ယောင်သည် ငါး၏အရိုးများအားလုံးကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရွေးထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူလုပ်ထားသည့် ငါးဟင်းလျာများသည် အမြဲတမ်း အရိုးမရှိခဲ့ပါ။

ထို့အပြင် ကန်အတွင်းရှိငါးများ ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ထျန်းတပေါင်သည် သူ့မိသားစု၏ ငါးပိုက်ဖြင့် ပြန်လာသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ပျော်ရွင်စွာငါးဖမ်းနိုင်စေရန် သူ၏ဆရာကဲ့သို့ ငါးခြောက်ဖမ်းချင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းစစ်ယောင်သည် သူနှင့်အတူ မြစ်အနောက်ဘက်သို့ အထူးခရီးထွက်ခဲ့သည်။ သုံးရက်ကြာမျှမျှားပြီးနောက် ငါးများပြည့်နေသည့် သစ်သားပုံးကြီးဆယ်ပုံးကို ပြည့်စေခဲ့သည်။

ငါးမျိုးကွဲများအပြင် ပုစွန်အကောင်ရေ အများအပြား၊ ကဏန်းနှစ်ဆယ်ခန့်နှင့် ငါးပေါင်မှ ခြောက်ပေါင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော လိပ်တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤတစ်ခေါက် အတော်လေးအကျိုးများခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတွင် ထျန်းတပေါင်က သူ့အမေအား အခြောက်ခံခိုင်းရန် ငါးပုံးသုံးပုံးကိုသာ အိမ်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။

ကျန်အကောင်များမှာ လင်းစစ်ယောင်နှင့် စုရွှေလျန်တို့ကို လေးစားကြောင်း ပြသရန် ကျန်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စုရွှေလျန်ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။

အိမ်တွင် ငါးရှာရန် ကန်ကြီးတစ်ကန်ရှိသော်လည်း ယင်းငါးများအားလုံးကို ထိန်းထားနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။

ထို့ကြောင့် လင်းစစ်ယောင်သည် သေးငယ်သောငါးများကို ရေဆေး၊ ဆား၊ အခြောက်ခံရန် စည်းထားသောငါးများကို ကောက်ယူခဲ့သည်။ ယခင်ရိတ်သိမ်းချိန်မှစ၍ ငါးအများစုကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့် ငါးဆားနယ်ခြောက်များ ပေါများလှပါသည်။

ပုစွန်နှင့် ပဲစင်းငုံတို့ကို မွှေကြော်ခြင်းမှလွဲ၍ အချို့ကို ထျန်းအိမ်နှင့် လောင်အိမ်တို့က ပုစွန်လတ်ဆတ်သော ပွဲကို နှစ်သက်စွာ စားသုံးခဲ့ကြပါသည်။ ကျန်နှစ်ကောင်ကို ဆား၊ ပြုတ်ပြီး အခြောက်ခံလိုက်သည်။ နောင်တွင် ဟင်းချိုချက်သည့်အခါတွင် ပုဇွန်များကို အရသာ ပိုမိုထည့်ဝင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကဏန်းကောင်ရေ နှစ်ဆယ်ထဲမှ သစ်သားစည် ရှစ်ခုကို သိမ်းဆည်းခဲ့ပြီး ကျန်ကို ထျန်းတပေါင် အား ၎င်း၏ မိသားစုထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူ့မိသားစုတွင် စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်ရှိသောကြောင့် သူတို့တွင် နှစ်ယောက်စားရန် လူတိုင်းအတွက် ဂဏန်းအလုံအလောက်ရှိပါသည်။

အခြားငါးများနှင့် လိပ်များကို လင်းစစ်ယောင်က နှစ်သစ်ကူးအထိ လှောင်ကန်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

ဖန်းဟွာမြို့ကိုပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးနှစ်သစ်ဖြစ်တော့မှာမို့ ဘိုးဘွားများအတွက်ရော နတ်ဘုရားများအတွက်ပါ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့ဘိုးဘေးများမည်သူဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ဟောပြောပွဲပြောသော အဒေါ်လောင်ထံမှ ဤအခမ်းအနားအကြောင်းသာ သိရှိခဲ့သည်။

အဒေါ်လောင်က သူ့ကို ဤအကြောင်းပြောပြရသည့် အကြောင်းရင်း၏ ပထမအချက်မှာ မီးဖိုချောင်တွင် တာဝန်ယူရသောကြောင့် စုရွှေလျန်ထက် သူ့ကို စကားပြောရတာ ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတွက် လိုအပ်သောပစ္စည်းများသည် နှစ်သစ်နီးလာသည်နှင့်အမျှ စျေးပိုကြီးလာမည်ဖြစ်သောကြောင့် စောစောစီးစီး သတိပေးရန်သာဖြစ်သည်။

စုရွှေလျန်သည် ယခင်က မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှဖြစ်ပြီး ယင်းကို အရေးပေးမည်ဟု တွေးကာ လင်းစစ်ယောင်သည် ဤကိစ္စကို စေ့စေ့စပ်စပ် သိလာခဲ့သည်။ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များအပါအဝင် ပူဇော်ပွဲအတွက်လိုအပ်သောပစ္စည်းများ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်နေသော သူ့ကိုကြည့်ရှုနေသော စုရွှေလျန် သည်လည်း ပူဇော်သက္ကာများစွာ လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်မှ စီစဉ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမသည် အခြားသူများထံမှ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်မှန်သမျှကို သူ့အား ကူညီရန် အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် အလှူပွဲအတွက် ထူးထူးခြားခြား တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ တစ်ယောက်အတွက်တစ်ယောက် ရိုးရှင်းစွာ တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်ကြသည်။

ဤဓလေ့ထုံးတမ်းအတွက် သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်မှာ... ၎င်းကို သူတို့၏ စိတ်ထဲမှာ စွဲသွားစေခဲ့သည်။ နားလည်မှုလွဲစေသည့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း ပြောဆိုဆက်ဆံရန် မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။ သို့ပေမယ့် ၎င်းကို ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းနှင့် နားလည်မှုလွဲသည်ဟု မှတ်ယူလို့ရသည် မဟုတ်လော။

နောက်ဆုံးတွင် မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားထံ လွှတ်လိုက်ခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းများ၊ မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားအား ပြန်လည်ကြိုဆိုခြင်းတို့ကို ချောချောမွေ့မွေ့ စည်းစနစ်ကျကျဖြင့် ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ပါသည်။

….

စုရွှေလျန် ရိုးသားစွာ နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိခဲ့သည်... မြစ်ထဲတွင် ငါးများစွာဖြင့် လယ်သမားများ အဘယ်ကြောင့် ငါးမျှားမထွက်ရသနည်း။ သူတို့အိမ်တွင် ဟင်းမျိုးစုံထည့်ရုံတင်မကဘဲ ငါးကို ငွေနည်းနည်းဖြင့် မြို့မှ စားသောက်ဆိုင်တွင် ရောင်းစားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ပိုကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။

"အိုး ရှစ်နျန် မသိဘူးလား။ လူတွေက သူတို့အိမ်က မြစ်ကမ်းကနေ ငါးမျှားရုံသာ တတ်နိုင်တဲ့ မရေးသားထားတဲ့စည်းကမ်းချက် ရှိတယ်။” နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စုရွှေလျန်က ထျန်းတပေါင်ကိုမေးကာ ရယ်မောစေခဲ့ပြီး “ရှစ်ဖူ အချိန်တိုင်း ငါးဆွဲခိုင်းတာ ဘာကြောင့်လို့ ထင်လဲ။ ဟားဟား ရှစ်နျန်မှာလည်း မိုက်မဲတဲ့ အချိန်တွေရှိတာပဲ"

ထို့ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ခဲ့သည်။ စုရွှေလျန် သည် နောက်ဆုံးတွင် အလင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထျန်းတပေါင် ပါးစပ်မှ ပေါက်ထွက်နေသော ပြတ်သားသည့် စကားလုံးများကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော လင်းစစ်ယောင်ထံသို့ လှည့်ကာ "အားယောင် ရှင် ဒီကိစ္စကို သိပြီးပြီလား"

"အင်း အိမ်ဆောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သိလိုက်ရတယ်။” လင်းစစ်ယောင်သည် သူ၏ အပြုံးကို ထိန်းရန် ကြိုးစားရင်း နှာခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။ သူမအသံတွင် ဒေါသကို သဘာဝအတိုင်း သူကြားနေရသည်။ ဤကိစ္စကို စောစောက အကြောင်းမကြားသောကြောင့် တပည့်တော်၏ မျက်နှာပျက်ခြင်း၏ အပြစ်တင်သံကိုလည်း ကြားနိုင်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ဤအိမ်ကို ဆောက်လုပ်သည့် ရာဖြတ်ဆရာများထံမှ သတင်းအချက်အလတ်များကို ကြားသိခဲ့ရပြီး မြို့၏ သီးခြားဧရိယာတွင် နေထိုင်ခြင်း၏ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖန်တီးလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သဖြင့် ဤအချက်အလက်အကြောင်း သူမအား တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

"ဒါပေမယ့် ရှင်တို့တွေက ရှို့ဖုန်းတောင်ခြေကို မရောက်ခင် ငါးဖမ်းဖို့ သွားကြတယ်... အဲဒါ အများသူငါ နေရာမဟုတ်ဘူးလား" စုရွှေလျန် စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

“အဲဒါကြောင့်…” ထျန်းတပေါင်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စုရွှေလျန်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရန် လမ်းခုလတ်တွင် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “…ရှစ်ဖူနဲ့ ကျွန်တော့်လောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိဘူးလေ။ ဟားဟား"

စုရွှေလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းစစ်ယောင်က သူမကို ရယ်မောနေခဲ့သည်...

"ရှို့ဖုန်းတောင်ခြေကနေ မြစ်ကို ဆက်သွားဖို့ အကျယ် ၈ မီတာရှိတဲ့ ကတုတ်ကျင်းတစ်ခုရှိတယ်။" လင်းစစ်ယောင်က စုရွှေလျန်၏ ပခုံးကို ကိုင်ထားပြီး "တပေါင် ရဲ့ လက်ရှိကိုယ်ဖော့ပညာက လုံလောက်ပြီမို့ ငါ သူ့ကို အဲဒီ့ကို ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်"

"အိုး" စုရွှေလျန်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အနားကို တိုးကပ်လာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အံ့ကိုကျိတ်ရင်း “ကျွန်မကိုအရူးလုပ်ရတာ ပျော်နေလား” သူ့အပြုံးမျက်နှာကို အစကတည်းက မမြင်ရဘူးဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ ခါတိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်စက် မျက်နှာထက်တောင် ပိုမုန်းစရာကောင်းပါသည်။

“ဟား…” လင်းစစ်ယောင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ အနမ်းမပေးခင် နှာတံကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူသည် အပျော်သဘောဆောင်သော သူမအား ချက်ခြင်းပင် စွဲဆောင်သွားပြီး ရှုံ့မဲ့နေသော သူ့တပည့်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့ တပေါင်က အကျိုးဆက်တွေကို မတွေးဘဲ အမြဲပြောတတ်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းစိတ်ပူနေမှာကို ငါဘယ်တော့မှ မမြင်ချင်ဘူး" စုရွှေလျန် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းစစ်ယောင် သည် ထိတ်လန့်စပြုလာခဲ့သည်။ သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း ထျန်းတပေါင်အားပြင်းထန်သည့် အကြည့်များ ပေးလိုက်သည်။

"ဟမ့် ရှင်တို့တွေ ဒီညမှာ ကွေ့ဟွား နဲ့ ကောက်ညှင်းဝိုင်တွေ ဝေစုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး!”

သူမပြောအပြီးတွင် စုရွှေလျန် သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ကာ ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ဒုန်းခနဲ တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်တံခါးကို မျက်နှာမူပြီး စုရွှေလျန်က မရယ်ဘဲမနေနိုင်ကာ ရယ်နေလိုက်သည်။ သူမတကယ်ဒေါသထွက်နေသလား၊ လိမ်နေတာလားဆိုတာတောင် သူတကယ်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ သူက တပေါင် ရှေ့တွင် သူမကို တကယ်နမ်းခဲ့သေးသည်… ဘုရားရေ။

အပြင်သို့ထွက်သွားသော သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း မီးဖိုချောင်တံခါးဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကြသည်။ တံခါးကို ခေါက်ရင်း “ရှစ်နျန် ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို စိတ်မဆိုးနဲ့။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကခေါင်းထိပြီး အမှတ်တမဲ့ စကားတွေပြောတတ်တယ်လို့ အမေကပြောတယ်...အိုက်ယိုး…. ရှစ်နျန် စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ရှစ်နျန်… နတ်သမီးမမ…” ထျန်းတပေါင်သည် မီးဖိုချောင်တံခါးရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ မစဉ်းစားဘဲ ပြောခဲ့သည့် စကားအတွက် အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေလိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စုရွှေလျန်၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သူမ စိတ်မဆိုးနေမှန်း သူသိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမ ထုတ်ဖော်ပြသထားသလောက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူသည် ထျန်းတပေါင်ကဲ့သို့ အရှက်မဲ့စွာ ပြုမူရန် အလျင်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူချက်ထားသည့် ကွေ့ဟွား ဝိုင်ကို မခံစားနိုင်လျှင်တောင် သူ့တွင် စိတ်သက်သာရာရစေ သည့် နည်းလမ်းရှိပါသည်။ သူ့တပည့် မရှိတော့သည့် ညဘက်တွင် ထိုနည်းလမ်းကိုသုံးတာ အဆင်ပြေပါသည်။

***