ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်၏ ကျန်းယင်းယွင်

"မင်း အခု ငါ့ကို တကယ် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား"

ထိုညတွင် လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန် ကို ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ပြုံးရင်း သူမနားနားကို တိုးတိုးလေးကပ်ကာ ဆက်ပြောသည် " ကွေ့ဟွားပန်းတွေ ပေါများလို့ ပွင့်လာတဲ့အခါ ငါတို့မှာ နောက်ထပ် တရားဝင် လုပ်ရဦးမယ်လို့ မင်းကတိပေးခဲ့တယ်လေ။ အခု မင်းက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားတော့ ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ" သူ၏အသက်ရှုသံသည် သူမ၏အရေပြားကို နာကျင်စေကာ သူမမှာ လုံးဝနီမြန်းသွားသော်လည်း စုရွှေလျန်သည် ခေါင်းမာနေခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ၃ နှစ် ၅ နှစ်လောက်ကြာမှရမယ်..." စုရွှေလျန်သည် ဆင်ခြေကို အမြန်ရှာလိုက်သည်။ ဆောင်းဦးပေါက်ရာသီ၏ညတွင် သူမသည် လုံး၀မူးဝေလာပြီး မရိုးမသားသောစကားများစွာကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ အများစုကို မမှတ်မိသော်လည်း ထိုအချိန်က သူမပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို အခိုင်အမာပြောခဲ့သေးသည်။

ကောင်းပြီ၊ ပွင့်နေသော ကွေ့ဟွားပန်းများ များပြားသည်နှင့် သူမလုပ်ထားသော ကွေ့ဟွား ဝိုင်ကို စမ်းကြည့်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့အိမ်နောက်ဖေးမှ ချယ်ရီပင်အောက်တွင် မြှုပ်ထားသည့် ဝိုင်ပုလင်း တစ်လုံးရှိပါသည်။

ညစာအတွက် ရုပ်သိမ်းရန် သူမပြောခဲ့သော ကွေ့ဟွားနှင့် ကောက်ညှင်းစပျစ်ဝိုင်ကို ဆရာနှင့် တပည့်စုံတွဲအား ပေးအပ်ခဲ့သေးသည်။ သုံးယောက်သား ကဏန်းမြစ်ကြီးများ နှင့်ဝိုင်သောက်ခဲ့ကြသည်။ ကဏန်းမစားနိုင်သော ဝံပုလွေပေါက်လေးများမှာ ဂဏန်းဟင်းရည်ထဲတွင် ငုပ်နေသော မန်ထိုကို ကိုက်ရုံသာ စားနိုင်ကြသည်။

"ဒါဆို မင်းငါ့ကို အဲ့အချိန်ထိ လျစ်လျူရှုဖို့ အစီအစဉ်ရှိတာလား ရွှေလျန် မင်းကိုယ့်ကိုပြောတော့ စုံတွဲတွေကတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ပြီး ရင်းနှီးသင့်တယ်ဆို။ ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာ သုံးနှစ်လောက်ကြာရင် ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ" လင်းစစ်ယောင်က အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်ပြောသည်။ သူမကို ခြောက်လကျော်ကြာ သိပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ဒေါသ/စရိုက်ကို သိရှိလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် စုရွှေလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် လုံးဝနီရဲနေသည်။ နှစ်ချို့ဝိုင်တစ်ခွက်က သူမအတွက် အလွန်အားသန်နေပြီဖြစ်သည်။

"အဲလိုပြောတာမဟုတ်ဘူးလေ...အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မစိတ်မဆိုးပါဘူး...ဒါပေမဲ့..." ဆယ့်နှစ်နှစ်သား တပည့်ရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါသိပါတယ်။ တပေါင်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖို့ လိုတယ်...။" သူ့မှာ သူ၏ ထိုလူယုတ်မာ၊ မရိုမသေပြုသော တပည့်ကို မည်သို့မည်ပုံ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို အချိန်အတော်ကြာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသို့ပြောရန် မှန်ကန်သော အခြေအနေမဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အတော်ကြာက ပြုလုပ်ခဲ့သော နူးညံ့သော ဝက်ဝံသား မွေ့ယာထိပ်တွင် လဲလျောင်းနေသဖြင့် ၎င်း၏ နူးညံ့မှုနှင့် နွေးထွေးမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် တစ်ခုခု လုပ်ရပေမည်...။

…..

 နောက်​တစ်​​နေ့မနက်​တွင်​ ​နေသာ​သော​နေ့ဖြစ်​​သော​ကြောင့်​ လင်းစစ်ယောင် သည်​ ထျန်းတပေါင် ကို ဓားဖြင့်​လေ့ကျင့်​ရန်​ ရှို့ဖုန်း ​ခြေရင်းသို့​ခေါ်သွားသည်​။ လွတ်မြောက်လိုသော စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှောင်ရွှယ်သည် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

စုရွှေလျန် သည် သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမလက်ကိုဆေးကြောပြီးနောက် စုရွှေလျန် သည် မီးဖိုချောင်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လင်းစစ်ယောင် သည် အနွေးထည်ဖိနပ်တစ်ရံ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေပါသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် မီးဖိုပေါ်ရှိ ဂျုံယာဂု ချက်ပြုတ်နေသော ဂျုံယာဂုကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ချက်တတ်သည် ။

"အစ်မရွှေလျန် အစ်မရွှေလျန် အိမ်မှာရှိလား။" ခေါက်သံများနှင့် ရှီချွေ့၏အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုရွှေလျန်သည် တစ်ဖက်မှအလောတကြီးအော်ခေါ်သံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ရန် အမြန်ထလိုက်သေးသည်။

"ရှီချွေ့ မင်းက ဘာလို့ မနက်​အ​စောကြီး​ရောက်​​နေတာလဲ" စုရွှေလျန်က ရှီချွေ့ကို ဆွဲသွင်းရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်ခါနီးတွင် စုရွှေလျန်သည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှီချွေ့ အနောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လမ်းဘေးတွင် အကောင်းစားမြင်းလှည်းတစ်စီးပင် ရှိနေသေးသည်။

"ဒါက" စုရွှေလျန်က ရှီချွေ့ ဘက်လှည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်သည်။

"အစ်မရွှေလျန် … ကျွန်မ…." ရှီချွေ့သည် စုရွှေလျန်၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမရှေ့ဆက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ကွဲလွဲနေသည်။

"ရှီချွေ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အမျိုးသမီးလင်းနဲ့ တွေ့ခွင့်ရဖို့ သူမကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်ရဲ့ ကျန်းယင်းယွင် တွဲဖက်သူဌေးပါ။" ကျန်းယင်းယွင်က စုရွှေလျန်ကို သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှီချွေ့ ပါသော 'ပြီးပြည့်စုံသော ပန်းထိုးခြင်း' ကို မသိမသာ ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။  

'ဒါက မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက သာမာန် ပန်းထိုးသူ' - ၎င်းသည် ကျန်းယင်းယွင်သည် စုရွှေလျန်အပေါ် ပထမဆုံးသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံပင်ပုံစံက သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသော လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ရှီချွေ့ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည့်အတိုင်း သူမ၏ခင်ပွန်း၏ မိသားစုအမည်မှာ 'လင်း' ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သူမ၏ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်ကြောင့် သူမသည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ ငယ်ရွယ်သော လွမ်းဆွတ်သူအဖြစ် ထင်ရစေသည်။

သို့သော် မည်သည့်မိသားစုက ဤမျှကောင်းမွန်သော ချည်ထိုးသမားကို လက်လွှတ်မှာတဲ့လဲ။ မည်သည့်မိသားစုမှ မြင့်မြတ်သည့်သမီးက လယ်သမားနှင့်လက်ထပ်ပြီး သူမ၏ ပန်းထိုးလုပ်ငန်းကို ရောင်းချပြီး အသက်မွေးမလဲ။

ကျန်းယင်းယွင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်မိသည်။

စုရွှေလျန်သည် 'ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်' ကိုကြားလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အကြမ်းဖျင်းစဉ်းစားမိခဲ့သည်။

ရှီချွေ့က ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည့်အခါ လူများက အရှုံးမပေးချင်ဘဲ လာတွေ့စည်းရုံးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

"ဆိုင်ရှင်ကျန်း အရင်က ရှီချွေ့ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီပန်းထိုးလုပ်ငန်းကို ကျွန်မ တကယ်မကူညီနိုင်တော့ဘူး။ ပေးထားတဲ့ အချိန်က နည်းလွန်းတယ်။ ရှင် ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခရီးထွက်လာရတာ တောင်းပန်ပါတယ်..." စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"အမျိုးသမီးလင်းက အချိန်ဘယ်လောက်လိုလဲ သိခွင့်ရှိမလား။" ကျန်းယင်းယွင်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း အားကိုးရာမဲ့သော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဝမ်အိမ်မှ ခန်းဆီးပေါ်တွင် ပန်းချီကားကို မြို့တော်သခင်က မြင်ပြီးကတည်းက တူညီသောလူကို သူ့လက်ရာပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုရန် ပန်းထိုးအိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ များပြားလှသော ပန်းထိုးသူများမှ အစားထိုးရန် မခက်ပါ။

"ဆိုင်ရှင်ကျန်း….” စုရွှေလျန် သည် ကျန်းယင်းယွင် ကို အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပန်းထိုးအိမ်သို့ တောင်းဆိုမှုဖြစ်သောကြောင့် ပန်းထိုးသည့်အချိန်ကို များသောအားဖြင့် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်သည် အကြီးဆုံးပန်းထိုးလုပ်ငန်းမဟုတ်ဘူးလား။ ပန်းထိုးသူများ မည်သို့ ချို့တဲ့နေနိုင်မည်နည်း။

"အမျိုးသမီး ကျွန်မကို ယင်းယွင်လို့ပဲ ခေါ်လိုက် 'ဆိုင်ရှင်ကျန်း’က ခက်လွန်းပါတယ်။" ကျန်းယင်းယွင်သည် စုရွှေလျန် ပေးသော သူမ၏ဘွဲ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် အနည်းငယ်တောင့်တင်းနေသည့် လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဆောင်းနံနက်ခင်းတွင် လေမတိုက်သော်လည်း အကြာကြီး အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ယင်ရှီ (နံနက် ၃ နာရီမှ ၅ နာရီ) တွင်ထကာ ဖန်းဟွာ မြို့သို့မြင်းလှည်းဖြင့် လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူ့အစ်မဆီမှ ဤသတင်းကြောင့် မနေ့က မြို့ကို အမြန်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ အိပ်မပျော်တဲ့ညများမှာလည်း ဤကိစ္စကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ငွေကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မြို့ပိုင်တစ်ဦးကို မစော်ကားနိုင်သောကြောင့် မြို့သူမြို့သားအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသောကြောင့် မိမိတို့၏ တည်ထောင်မှုကို နှိုးဆော်နိုင်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းထိုးအိမ်သည် ၎င်းတို့ ၏ပန်းထိုးသူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်များနှင့် ငြင်းဆိုမှုအတွက် ၎င်းတို့၏အကြောင်းပြချက်ကို ထုတ်ဖော်ပိုင်ခွင့်မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ပန်းထိုးအိမ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသော ရှီချွေ့၏စာရင်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဤမြို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရှီချွေ့သည် စုရွှေလျန်နှင့်တွေ့ဆုံခွင့်မပြုမီတွင် သူမသည် ရှီချွေ့ကို အသနားခံခဲ့သည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ အမျိုးသမီးကျန်းက ကျွန်မကို ရွှေလျန်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ အထဲကို ဝင်ပါ..." စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ အပြုအမူကို သဘာဝကျကျ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဧည့်သည်များကို  လစ်လျူရှုထားသလိုခံစားရကာ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် သူမတို့နှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲသို့ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့မသွားမီ အပူပေးပြီးသား အနွေးခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်သည် မီးကိုငြိမ်းသတ်ပြီး ဂျုံယာဂုကို မီးဖိုပေါ်မှ ရွှေ့လိုက်သည်။ ကွေ့ဟွား ပန်းလက်ဖက်ရည်အိုးကို အပူပေးပြီးနောက် ပင်မအခန်းသို့ သူမ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ရွှေလျန် အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အလုပ်ကို လက်ခံစေချင်တယ်။ နှစ်သစ်မကူးခင် လက်ထဲထည့်ထားနိုင်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။” လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အရသာကို တိတ်တိတ်လေး ချီးမွမ်းပြီးနောက် ကျန်းယင်းယွင်က သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စကားမပြောတော့ချေ။

"နှစ်မကူးခင်လား? ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ရှင်က ခန်းဆီးအဖြစ် ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား" စုရွှေလျန်သည် အတောမသတ်နိုင်အောင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ပန်းထိုးခြင်းကို ခန်းဆီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် ရှုပ်ထွေးသောလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် ၁၀ ရက်မှ ရက် ၃၀ ခန့်ကြာသည်။

"မင်း ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ နှစ်သစ်မကူးခင် မင်း ငါတို့ဆီ ပေးလိုက်နိုင်သရွေ့ ငါတို့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်..." ကျန်းယင်းယွင်၏ မျက်လုံးများသည် စုရွှေလျန် အား ဆက်လက်အသနားခံရင်း မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူမနှင့် အစ်မဖြစ်သူကျန်းယင်းယွဲ့သည် ဤလုပ်ငန်းကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခန်းဆီးပန်းထိုးရန် လိုအပ်သည့်အချိန်ကို သူမကောင်းကောင်းသိခဲ့သည်။ သို့သော် စုရွှေလျန်သည် ပေးထားသည့်အချိန်အတွက် စိတ်ပူနေသောကြောင့် သူမအား အာမခံရန်အတွက် ၎င်းကို တန်ပြန်မှုတစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကျန်းယင်းယွင်က အလောင်းအစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်သည် ထိုအလုပ်ကို လက်ခံပြီး နှစ်သစ်မတိုင်မီ အပ်နှံပါက သူမသည် အလုပ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ပြီးဆုံးသွားနိုင်သည်။ လေးရက်အတွင်း သူမ အိပ်ချိန်ကိုသုံးကာ ပြီးအောင်လုပ်သင့်ပါသည်။

ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူမသည် နည်းလမ်းနှစ်ခုကိုသာ တွေးနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ ‘ယွဲ့ယန် ပန်းထိုးအိမ်' ဟူသော အမည်ကို အသုံးပြု၍ အလုပ်လက်ခံရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် စုရွှေလျန် နှင့်တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူမသည် ဤအကြံအစည်ကို စိတ်မ၀င်စားတော့ပေ။ ဒုတိယနှင့် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ စုရွှေလျန် အား သူမ အချိန်ပိုပေးခြင်းဖြင့် လက်ခံရန် ဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။

“အမျိုးသမီးကျန်း…” စုရွှေလျန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏အစ်ကိုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံအရ စုရွှေလျန်သည် ကျန်းယင်းယွင်၏ အဆိုပြုချက်ကို သံသယရှိရုံခဲ့သည်။

"ငါ့ကို ယင်းယွင်လို့ပဲခေါ်ပါ ရွှေလျန် ….” ကျန်းယင်းယွင်က သူမကို ပြုပြင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ယင်းယွင် ကျွန်မမေးခွန်းတစ်ခုမေးရမှာကြောက်မိတယ်- နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင် အပြီးသတ် ပေးလိုက်ရင် မင်းရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဖောက်ဖျက်ရာကျမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မလည်း အပြစ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ " စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။

သူမ အလွန်သတိထားမိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အကျိုးစီးပွား ကွဲလွဲမှုများ ပါ၀င်သည့် အရောင်းအ၀ယ်ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပါသည်။

ထိုအရာသည် သူမအစ်ကို့ဆီမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟာဟား.... ရွှေလျန် မင်းက ထက်မြက်တယ်ပဲ ငါပြောရမလား ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ပွင့်လင်းတယ်လို့ပဲ ခေါ်ရမလား" ကျန်းယင်းယွင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

စုရွှေလျန်၏ အဖြေကြောင့် သူမ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လွမ်းဆွတ်နေသော မိန်းမငယ်လေး၏ ပုံမှန်ပြန်ကြားချက်နှင့် မတူပါ။

စုရွှေလျန်၊ သူမက ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးလဲ။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်လို ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူမသည် မြင့်မြတ်သောမိသားစုမှ ဘိုးဘေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကိစ္စ၏အမှန်တရားမှာ သူမသည် ဝေးလံခေါင်သီသော ကျေးလက်မြို့လေးတစ်မြို့၌ အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လယ်သမား၏ဇနီးဖြစ်သူအဖြစ် နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်၏ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ထက်မြက်သော ဒုတိယသူဌေးဖြစ်သူ ကျန်းယင်းယွင်သည် သူမကို ပုံမဖော်နိုင်ပေ။

"ရွှေလျန် မင်းငါ့ကိုယုံကြည်ရင် မင်းရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ ၁၂၀ရာခိုင်နှုန်းကိုထည့်လိုက်ပါ။ ဒီသဘောတူညီချက်က ငါ့အတွက်ပါ၊ ဒီနှစ်မကုန်ခင်မှာ မင်းလက်ထဲအပ်လိုက်တဲ့အခါ မင်းကို ထပ်ဆောင်းဆုတစ်ခုပေးမယ်။ အခြေခံပမာဏအနေနဲ့ ငွေနဲ့ အရည်အသွေးမြင့်ရင် ပိုလို့တောင် ဆုပေးနိုင်တယ်။" ကျန်းယင်းယွင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခုဟု သူမယူဆထားသည့်အရာကို ပြောပြရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အရည်အသွေးက အရင်အလုပ်နဲ့အတူတူဆိုရင် အဲဒါက မင်းကို ငွေ၈ ချောင်းထက်မနည်း ဝင်ငွေရလိမ့်မယ်။"

"ဘုရားရေ" ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ရှီချွေ့သည် သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မအော်နိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားရင်း ရှီချွေ့သည် ဤကမ်းလှမ်းချက်ကို အမြန်လက်ခံရန် သူမအား "အစ်မရွှေလျန် " ဟု မနေနိုင်ဘဲ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမက စုရွှေလျန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အိုဘုရားရေ ၊ ဤသည်မှာ သူမမူလပေးထားသည့် ပမာဏထက် ပိုပါသည်။ ဤထက်ပိုကောင်းသည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ။ သူမတွင် အရည်အချင်းရှိခဲ့လျှင် ငိုပြီး ဤကမ်းလှမ်းချက်ကို ပေးရန် တောင်းဆိုလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ ဘုရားသခင်ထံမှ ပေးအပ်ထားသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင်။

***