ဝံပုလွေလေးတွေ အဲ့မိန်းကလေးကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း

မရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးအသံကြောင့် လင်းစစ်ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့အာရုံများ ယိုယွင်းလာသလားဟုတိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ် အေးချမ်းသာယာသည့် ဤမြို့လေးတွင် အကြာကြီးနေထိုင်ရင်း သတိလစ်မေ့မြောသွားတာလား။ သူတို့အိမ်တွင် ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သူတောင် မသိလိုက်ပေ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ရွှေလျန်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းမိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ယခုပင် နောက်ကျနေပြီ မဟုတ်လော။ အေးစက်သောမျက်လုံးများဖြင့် ရှောင်ရွှယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေလေးသည် သတိမမူဘဲ ခွေးအိမ်ထဲတွင် အိပ်နေလေသည်။ မနက်ဖြန်မှစပြီး သူတို့၏လေ့ကျင့်ရေးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် မြှင့်တင်ရမည်ဟု ထင်ရသည်... သူစိမ်းတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ ပိုင်ရှင်ဘေးပေါ်လာတာတောင် ၎င်းတို့သည် အိပ်ဝံ့သေးသည်။

ရှောင်ချွမ်သည် လင်းစစ်ယောင်၏ အေးစက်သောအကြည့်ကိုမြင်သောအခါတွင် သူသည် သူ့ညီမထံသို့ အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး သူမအား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 'ထစမ်း ငါတို့သခင်တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သင်္ဂြိုဟ်ခံရလိမ့်မယ်'

ရှောင်ရွှယ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်- ‘ငါလုပ်ချင်ပေမယ့် အရမ်းပင်ပန်းတယ်။ သခင်က ကောင်းပါတယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကိုယ်ခံပညာကို မသိတဲ့အတွက် အဆင်ပြေတယ်။ အိုင်းယားအစ်ကိုကြီး ငါအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ... နေမကောင်းဖြစ်နေတာများလား။’

ဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဝံပုလွေဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်ဖလှယ်ကြသည်။ ထျန်းတပေါင် အတွက်မှာ ဤ 'ထူးဆန်းသည့်မိန်းမ' ဟာ သူ၏ဆရာအကြောင်း သူ့ကိုမေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည့် လှပသောမမနှင့် အတူတူပဲဆိုတာ သူသဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မီးဖိုချောင်တံခါးနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော နေရောင်အောက်တွင် ပြခန်းကောင်းကောင်းကို ကြည့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ရယ်မောနေသော တပေါင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို သူမြင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များကို သတိမထားမိဘဲ လင်းစစ်ယောင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်ကြည့်သည်။ စုရွှေလျန်သည် ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသောအခါ သူစိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာရှိခြင်းမှလွဲ၍ သူမမှာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် စုရွှေလျန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ်အေးစက်နေသော သူမ၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေအေးများကို ချေမှုန်းရန် သူ့အတွင်းစိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ငါ အဝေးရောက်နေချိန်မှာ သူစိမ်းတွေကို တံခါးမဖွင့်ပေးရဘူးလို့ မပြောထားခဲ့ဖူးလား။" ထင်ရှားစွာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုရွှေလျန်သည် စိတ်ဆိုးနေသော လုဝမ်အာကို လှည့်၍ မညွှန်မီ သူမ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားကာ "အားယောင်, သူမ..."

" အစ်ကိုကြီးလင်း၊ ကျွန်မကိုမှတ်မိလား။ ကျွန်မက လုအိမ်ရဲ့သမီး လုဝမ်အာ ပါ။ သြော် ကျွန်မဦးလေးဆီ အလည်လာဖို့ ဖေဖေနဲ့ ရောက်နေတာ။ အိုး ကျွန်မဦးလေးနာမည်က ဟွာအန်း ၊ အကိုကြီးလင်း သူ့ကိုသိလား။ ဦးလေးက အကိုဒီမှာနေတယ်ပြောတော့ ကျွန်မလည်း... လမ်းကြုံလို့၀င်လာတာ” လုဝမ်အာသည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းစစ်ယောင်၏ ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူမသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသောအမူအရာကို ပို၍ချစ်စဖွယ်အဖြစ်သို့ အမြန်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို သူမ အမြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဟွာအန်းထံမှ သူ၏ အချက်အလက်များကို သူမရရှိခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ အချက်အလက်များကို ငွေများစွာဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

"လမ်းကြုံလို့၀င်လည်တာလား" လင်းစစ်ယောင်က သူမကို လှောင်ပြောင် ကြည့်နေသည်။ ဘယ်လောက် 'လမ်းကြုံ' တာလဲ။ ဟွာအိမ်မှ သူတို့အိမ်သည် မီတာ ၅၀၀၀ ခန့်အကွာတွင်ရှိသည်။

မီတာ ၅၀၀၀ လမ်းလျှောက်ပြီး 'လမ်းကြုံလို့၀င်လည်တယ်' ဟု ခေါ်ရမလား ။

"ဟင့်အင်း...တကယ်တော့ ကျွန်မလမ်းကြုံလို့လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ကိုတွေ့ဖို့လာတာ အကိုကြီးလင်း" လုဝမ်အာသည် လင်းစစ်ယောင်၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ စတင်လာသည်။ စိတ်များ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်ရင်း အမှန်တရားကို ပြောခဲ့သည်။

"ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ငါနဲ့ မင်းကမရင်းနှီးဘူး။ မိန်းကလေး၊ မင်းက ငါ့ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ရောထွေးနေတာလား။" လင်းစစ်ယောင်က လှောင်ပြောင်သော အပြုံးကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူတကယ်ပဲ သူမကို မောင်းထုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း ဤနေရာသည် သူတို့လိုချင်တာမှန်သမျှ လုပ်နိုင်သည့်နေရာ ကျန်းဟူမဟုတ်ပါ။ သူမကို ဤနေရာတွင် ဒဏ်ရာရစေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤထက်ပိုပြီး ဒုက္ခဖြစ်စေလိမ့်မည်။ လင်းစစ်ယောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး အစ်ကိုက သူပဲ။ လင်းစစ်ယောင် ရှင့်ကို ကျွန်မရှာနေတာကြာပြီ။ ကျွန်မ…ကျွန်မ…ရှင်လက်ထပ်ပြီးသားဆိုရင်တောင် ကျွန်မဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အခွင့်အရေးပေးပါ… ဒါကို… အဖေလည်း သဘောတူခဲ့တယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ရင် လုအိမ်အားလုံးရဲ့ အမွေကိုဆက်ခံနိုင်တယ်” လုဝမ်အာက သူမသွားရောက်လည်ပတ်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စပြောခဲ့သည်။

မှန်ပါသည်၊ သူမသည် သူ့ကိုလိုချင်ခဲ့သည်။ သူလက်ထပ်ပြီးသွားပြီဆိုလျှင်တောင် သူ့လက်ရှိမိန်းမနှင့် ကွာရှင်းလို့ရပါသည်။ လုဝမ်အာက သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့်ယှဉ်လျှင် သူမအခြေအနေက ပိုကောင်းသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

"ဟားဟား" လုဝမ်အာ မိန့်ခွန်းပြီးသောအခါတွင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဖိစီးနေပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူ့ပေါင်ကို အဆက်မပြတ်ရိုက်လိုက်ရင်း ထျန်းတပေါင် ရယ်သံမျှသာ ရှိတော့သည် “ဟားဟား ဆရာ …ဆရာ ဟား.. အိုး အမေ ရယ်ရတာ ဗိုက်အရမ်းနာတာပဲ။ ဟားဟား... ဆရာကိုကြည့်ပါဦး ကျွန်တော်အရင်က မပြောခဲ့ဖူးလား ဟားဟား …” ရွှမ်ဖုန်းလက်ဖဝါးဖြင့် လင်းစစ်ယောင်သည် ထျန်းတပေါင် ကို ခေါင်မိုးကိုဖြတ်၍ တောင်ဘက်ဥယျာဉ်သို့ လွှတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ပုံကြီးချဲ့ပြီး စိတ်ညစ်စရာရယ်မောသံများကို သူ မကြားနိုင်တော့ပေ။ “ထျန်းတပေါင် …” စုရွှေလျန်က စိတ်ပူပြီး သူ့ကို စစ်ဆေးရန် အိမ်နောက်ဖေးကို အပြေးသွားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအား လင်းစစ်ယောင်က မထင်မှတ်ပဲ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မင်းဘယ်မှသွားခွင့်မရှိဘူး" သူမသည် ထျန်းတပေါင်အတွက် စိတ်ပူနေမှန်း သူသိပါသည်။ သို့ပေမယ့် သူ့အစွမ်းနှင့်သူ ဒဏ်ရာကင်းစွာ ထွက်လာမယ်ဆိုတာ သူသိသည်။ လင်းစစ်ယောင်က တပေါင်ကို ခပ်ဝေးဝေးတွင် လှည့်ပတ်စေပြီး ဒီမှာ မကစားစေချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီး ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် သူမ အမြန်ပြန်မလာတော့ပေ။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လုယက်ခြင်းကို ခံရကြောင်း သူမ နားမလည်ခဲ့ပါ။

“အကိုကြီးလင်း…” လုဝမ်အာက လင်းစစ်ယောင်၏ ဝန်ခံချက်ကို အချိန်မီ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထျန်းတပေါင်၏ပေါက်ကွဲသံမှအရိပ်အမြွက်အချို့ကိုရရှိခဲ့သည်။ သူမဒီမှာရှိနေမယ်ဆိုတာ သူသိပြီးသားဖြစ်မှာလား။ သူမအလည်လာရန် စောင့်မျှော်နေနိုင်မလား။ ထိုအတွေးဖြင့် လုဝမ်အာသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရှေ့ကို လှမ်းပြီး စုရွှေလျန် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လျစ်လျူရှုကာ “အကိုကြီးလင်း ကျွန်မအရင်ပြောခဲ့တာတွေက လုံးဝအမှန်ပါ။ ရှင် ကျွန်မကိုလက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ လုအိမ်တော်က အကို့အတွက်ပဲ။"

"ထွက်ပေါက်က ဟိုမှာရှိတယ်၊ ငါတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။" လင်းစစ်ယောင်က သူမကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ရွံရှာစွာ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ပြန်မကြည့်ဘဲ “မင်းအိမ်ကို မကြည့်ဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ အသားစားဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့” ဟု ဝံပုလွေများကို ပြောလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူတို့အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆောင်းလေထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့သည်။

ခြိမ်းခြောက်ခံရပြီးနောက် ရှောင်ချွမ်သည် လျင်မြန်စွာထကာ လုဝမ်အာ၏ ဝတ်စုံအနားစကို ဆွဲကိုက်လိုက်သည်။ သူမကို အိမ်တံခါးဂိတ်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ရွှယ်မှာ ခွေးဂေဟာတွင် ဆက်အိပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ရယ်မောနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ကာအော်ရင်း အစ်ကိုဖြစ်သူ တိုက်ခိုက်နေသည့် လုဝမ်အာ၏ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းကို ပါဝင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ပိုင်ရှင်ကို နှောင့်ယှက်ရန် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပါက သင့်အတွက်မဟုတ်ပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ အမျိုးသားပိုင်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်ပါ။ ငါတို့ မင်းကို မထုတ်ရင် မနက်ဖြန် အသားမစားနိုင်တော့ဘူး။

“လွှတ်ထားလိုက်” လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်ကို တံခါးမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ အပြင်မှ အခြေအနေများကို မြင်ချင်နေခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် အားယောင်... သူက မိန်းကလေးလေ။ ရှောင်ချွမ် နဲ့ ရှောင်ရွှယ် ကြောင့် သူမ ဒဏ်ရာရခဲ့ရင်…”

ကောင်းပြီ၊ စုရွှေလျန်သည် ဝံပုလွေကလေးများအတွက် အမှန်တကယ် စိတ်ပူနေပါသည်။ လုဝမ်အာသာ သူတို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့လျှင်... လုအိမ်က ဝံပုလွေများကို အစိုးရထံ အစီရင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခွေးများအစား ဝံပုလွေများဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီးသည်နှင့် နှင်ထုတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

စုရွှေလျန်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်သည့်ရလဒ်ကို ချက်ချင်းတွေးလိုက်သည်။ သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမစဉ်းစားမိသည်မှာ ဝံပုလွေပေါက်စများဖြစ်ပြီး လုဝမ်အာ၏ ဘေးကင်းမှုမဟုတ်ပါ။ စုရွှေလျန်သည် လုဝမ်အာ၏ ဝန်ခံမှုနှင့် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားသိပြီးနောက် လုဝမ်အာအတွက် စာနာမှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးဖြစ်သည်။

***