ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် အ၀တ်လျှော်သစ်သားခုံပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပါ။

မိန်းကလေး၏ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်အိုးပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားသည် ။ 'နွံသီးပုံအပုံများ' ကို 'နာခံမှု' ဟုတွေးတောနေသော ထျန်းတပေါင်အတွက် လင်းစစ်ယောင်က သူ့ကို အိမ်တံခါးသို့သွားကာ "စောစီးစွာ ထုတ်ပယ်ခြင်း" ဆိုသော စာကြောင်းလေးဖြင့် တံခါးများကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ရှစ်နျန်က ဆရာကို အပြစ်ပေးမှာလား ဆရာကို အ၀တ်လျှော်သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းမှာလား" ထျန်းတပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ခြံတံခါးတွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။ တံခါးကန့်လန့်ကျင်များမှတဆင့် ပင်မအိမ်ထဲသို့ပြန်သွားနေသော လင်းစစ်ယောင်ကို စူးစူးဝါးဝါးအော်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ခြေလှမ်းမှားလုနီးပါးဖြစ်ကာ သူ့မေးခွန်းအတွက် ခလုတ်တိုက်မိသွားသည်။ "အခု အိမ်ပြန်တော့" အံကြိတ်သော အံသွားဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်- ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုမူနေပါက တစ်နေ့တွင် မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရမည်မှာ သေချာပါသည်။ သူ ဒီကနေ ဝေးရာကို ထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူးဆိုရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။

….

"ကောင်းပြီ မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ် ဆရာ ရှစ်နျန်က ဆရာကို သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဒူးမထောက်ခိုင်းဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန် အဆုံးစီရင်ခံရလိမ့်မယ်” ထျန်းတပေါင်သည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ အိမ်ပြန်ရန် လှည့်၍ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောလိုက်သည်။ သူအိမ်ပြန်သွားရင်း အာမိတဘ, အာမိတဘ...' ဟု ဆက်လက်ပြောရင်း ဆရာသည် သူ့အဖေနှင့်တူပြီး သူ့ဇနီး၏ဒေါသကို ခံရမည်ဟု သူမျှော်လင့်နေသည်။ မဟုတ်လျှင် မနက်ဖြန်လည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်...။

“မီးထွန်းချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်မလား” လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်၏အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကန့်လန့်ကာများ ရှိသော်လည်း နေဝင်စပြုလာသည်နှင့်အမျှ ထိပ်သို့ လှိမ့်လိုက်သည် ။

“မဟုတ်ဘူး အဆင်ပြေတယ်။ ဒီနောက်ဆုံးအပိုင်းပြီးရင် မလုပ်တော့ဘူး။ ဆီမီးထွန်းတာက အကုန်အကျများတယ်။” စုရွှေလျန်သည် သူမလက်ထဲမှ အပ်တစ်ချောင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသဖြင့် အဖြေပေးရန် မျှော်ကြည့်မနေခဲ့ပါ။

"ဒီည ဘာစားချင်လဲ" လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်မှ စားပွဲတစ်ဖက်မှ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းအား ကြည့်ရှုခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်သော်လည်း အချိန်တိုင်းတွင် လုံခြုံမှုကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။

"ရှင့်သဘောပဲ" နောက်ဆုံး ချုပ်ရိုး ပြီးသွားသောအခါ စုရွှေလျန်သည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ အံ့သြသွားပြီး လင်းစစ်ယောင်အား "စိတ်ချပါ ရှင့်ကို သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုရန် သစ်သားခုံများ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်က သူမကိုယ်သူမ ရယ်သည်။

"မင်းသူပြောတာကိုကြားသွားတာလား" လင်းစစ်ယောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ အခန်းက မှောင်နေခဲ့သည်၊ ​​မမဟုတ်လျှင် သူ ရှက်နေတာကို သူမသတိထားမိလိမ့်မည်။ သူ တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်သည်။ – ကောင်းတယ် ထျန်းတပေါင်၊ မနက်ဖြန် မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး မင်းကို ပိုကြိုးစားလေ့ကျင့်ပေးမယ်။

"ဟက်" စုရွှေလျန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မမရည်ရွယ်ပါဘူး..." သူ့ ယခင်မှ အမူအရာမှာ ချစ်စရာကောင်းလွန်းသောကြောင့် သူမပြောပြနိုင်တစ်ခုမှာ ထျန်းတပေါင်ကို ယခုမှ ကျိန်ဆဲခဲ့တာ သေချာပါသည်။

"မင်း ရည်ရွယ်ပါတယ်" လင်းစစ်ယောင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲသွင်းရင်း လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို ပြေးခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

 "အားယောင်" 

သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုဖြင့် စုရွှေလျန်သည် သူမ 'ပြစ်ဒဏ်' ခံရမည်ကို သိလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့သည် မကြာမီ သူ့အား ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် အသံတစ်သံမျှ မထုတ်နိုင်သောကြောင့် အမှန်ပင်။ သူမ ခွန်အားများ ကုန်ဆုံးသွားမှပင် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"မတရားဘူး…” အသက်ရှုမဝတော့ပဲ စုရွှေလျန် ပါးစပ်မှထွက်လာသော တစ်ခုတည်းသောစကားဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ပြီး “အပြစ်ပေးခံသင့်တဲ့သူက ရှင်ပဲ၊ ကျွန်မက ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ” ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ငါ့ကို အပြစ်ပေးလို့ ရနေပြီ" လင်းစစ်ယောင်က သူမကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ သူ့လက်ညိုးဖြင့် နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ သူ့ကို 'အပြစ်ပေးသင့်သည်' ဟု ညွှန်ပြသည်။

"လင်းစစ်ယောင် " စုရွှေလျန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့နာမည်အပြည့်အစုံကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာရှိတယ်လေ" လင်းစစ်ယောင်က သူ့နဖူးကြားမှ နေရာလွတ်ကို နမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စုရွှေလျန်၊ ငါလိုအပ်တာက မင်းပဲ" နှိမ့်ချသောမိန်းမတို့၌မူကား သူတို့ ပထမစကား မပြောမီပင် ခွင့်ပြုလျှင် အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဤမျှရက်စက်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုသင့်ပေ။

သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားများသည် စုရွှေလျန်၏ စိတ်မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ဖော်ထုတ်ပြီးပြီဟု ထင်ရသည်။ “အားယောင် ကျွန်မ ရှင့်ကိုယုံပါတယ်…” စုရွှေလျန်က အသံလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူ့ကိုမယုံမိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်သွားခဲ့သည်။

“နောက်တစ်ခါ ဒါကို လွယ်လွယ်နဲ့ ခွင့်မလွတ်ပေးဘူး” လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သတိပေးသည်။ စုရွှေလျန်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို သဘာဝအတိုင်း ကြားနိုင်ပြီး သူမ၏ နားရွက်နီမြန်းသွားစေခဲ့သည်။

“လုပ်"

"ရှင်က ကျွန်မကို သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးရှိတာလား။" ထျန်းတပေါင်၏ စကားကို ပြန်တွေးလိုက်သောအခါ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီခွေး​သားလေးဟာ ပိုပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းလာတယ်” လင်းစစ်ယောင် က မကျေမနပ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထျန်းတပေါင်သည် အစကတည်းက လင်းစစ်ယောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ခဲ့ဘူးဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် သူ၏အလုပ်သင်အစတွင်သာ နာခံမှုရှိခဲ့သည်။ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်စဉ်တွင် ဆရာက အနောက်လို့ ပြောရင် ထျန်းတပေါင်က အရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ မသွားဘူး။ ဆရာက မတ်တပ်ရပ်တယ်လို့ ပြောရင် သူထိုင်ဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ဤနာခံမှုမှာ လဝက်အောက်သာ ကြာမြင့်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော ကလေးဘဝသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းတပေါင်သည် လင်းစစ်ယောင်ကို မည်သို့ဖတ်ရမည်ကို သိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ကျော်ဖြတ်မည်မဟုတ်ပါ။ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုမူခြင်းသည် ဘယ်အချိန်နှင့် နားထောင်ရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။ ထျန်းတပေါင်လည်း ထူးထူးခြားခြား ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် လင်းစစ်ယောင် သည် ရွေးချယ်စရာလမ်းမရှိတော့ပေ။ ယခင်က သူလုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူ့ကို မြင်ကွင်းမှ ဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒါက ရှင်က ဆရာကောင်းတစ်ယောက်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ အပြင်ပိုင်းမှာ အေးစက်ပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ နွေးထွေးတယ်” စုရွှေလျန်၏ မျက်လုံးများသည် အပျော်သဘောဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ကျီစားရန် အခွင့်အရေးကို သူမ လက်လွတ်မခံခဲ့ပါ။ သေချာသည်မှာ လင်းစစ်ယောင်၏ မျက်နှာမှ နီရဲနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလွန်ကောင်းသည်၊ စုရွှေလျန်က သူမကိုယ်သူမ အတွင်းပိုင်းတွင် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သူသည် တကယ်ကို ရှက်တတ်သူဖြစ်ပြီး စိတ်ကျေနပ်စေရန်လည်း လွယ်ကူပါသည်။ သူမ စကားအနည်းငယ်ပြောနိုင်လောက်အောင် သတ္တိရှိသရွေ့တော့ သူရှက်နေလိမ့်မည်။ ဒါကို သူမ စောစောက ဘယ်လိုမှ မရိပ်မိရတာလဲ ။

"အဟွတ်*.... လုံလောက်ပြီ၊ မင်းလည်း တပေါင်လိုပဲဆိုးတယ်" လင်းစစ်ယောင်သည် အဝေးကို မကြည့်မီ အမြန်အကြည့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် စုရွှေလျန် ဖက်ထားသော သူ့ လက်မောင်းများသည် လျော့ရဲသည့် အရိပ်အယောင်များ မပြသခဲ့ပေ။

"ဒီည ငါးကြင်းချဉ်စားရင်ကောဘယ်လိုလဲ" လင်းစစ်ယောင်သည် သူမနှင့်အတူ အနောက်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သောလက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ယနေ့ည ညစာအတွက် သူမကို တိုင်ပင်ခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေသားပဲ" စုရွှေလျန်သည် ဟင်းချက်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွင် မပါဝင်ခဲ့သော စုရွှေလျန်အတွက် စပ်လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မညှောင့်လွန်းသရွေ့ မည်သည့်အရာမဆို အဆင်ပြေပါသည်။

"ဟုတ်သားပဲ အားယောင်၊ လုဝမ်အာ ပြန်လာမယ်လို့ ရှင်ထင်လား" စုရွှေလျန် တိတ်တဆိတ်မေးလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် သုံးကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ချမှတ်ထားသော ရည်မှန်းချက်များကို အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားပါသည်။ ဤနေ့ သူမကို လူသိရှင်ကြား စော်ကားခဲ့တာတောင် ကလဲ့စားချေပြီး အိမ်ကို ဖျက်ဆီးရန် နောက်ထပ်လူများနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာမှာလား။

"စိတ်ချပါ၊ သူပြန်လာရင်တောင် သူ့ကိုဖြေရှင်းဖို့ ငါ့မှာနည်းလမ်းတွေရှိတယ်" လင်းစစ်ယောင် က ပြန်ဖြေသည်။

အဆိုးကို အဆိုးဖြင့်သာရင်ဆိုင်ရမည်။ သူသည် ဤအချစ်ရူးမကို လုအိမ်တော်ဆီ ပြန်ပစ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ သူမကို လုအိမ်တော်သို့ခေါ်သွားကာ ခြိမ်းခြောက်လျက် သူတို့သည် သူမအား ဆက်လက်နှောင့်ယှက်ခွင့်ပြုပါက လုအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူစေမည်ဖြစ်သည်။ လုအိမ်တော်သည် မရှင်းမလင်းသော စိတ်ရှိသည့် သေးသိမ်သောစိတ်ရှိသူဖြစ်မည်ဟု သူ မယုံခဲ့ပေ။

***