ဝံပုလွေဘုရင်၏အချစ်

ဝံပုလွေဘုရင်သည် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဇွတ်အတင်းလှဲနေ၏။ လင်းစစ်ယောင်အား သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးရန် တောင်းတနေပုံပေါ်ပြီး သူ တိုးတိုးလေးအူနေခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင် အကြာကြီးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည် "ဘာကိုမှမဖျက်ဆီးနဲ့၊ အူလည်းမအူနဲ့" ခြံထဲသို့ ၀င်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဝံပုလွေသည် တံခါးဆီသို့ ခုန်ဆင်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ သူ့အမြီးကို ယိမ်းထိုးကာ လင်းစစ်ယောင်ကို စောင့်ရန် နာခံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်ကာ အပေါ်မှ လခြမ်းဖျော့ဖျော့ဆီသို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစိတ်မဟုတ်သော်လည်း ဝံပုလွေဘုရင်၏စွမ်းရည်များကို ပို၍ကြောက်လာခဲ့သည်။ ခြံစည်းရိုးများသည် သူတကယ်ဝင်လိုလျှင် ဝံပုလွေအတွက် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် မရေတွက်နိုင်ပေ။

ဝံပုလွေက ရှောင်ရွှယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဒေသတစ်ခု၏ အယ်လ်ဖာဖြစ်လာရန် ၎င်းသည် တော်ဝင်ဆန်မှု၊ တောက်ပြောင်သော ငွေသားမွေး၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေထု သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သောဘောင်အပေါ်တွင် တစ်ခုတည်းကို အားမကိုးပါ။ ဘုရင်သည် လူသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် နီးစပ်သော ဉာဏ်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူစိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့လျှင် သူ့အိမ်သူအိမ်သားနှင့် သူ့အမျိုးသမီး စုရွှေလျန် ကို ဘာဒုက္ခဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။

ဤပထမအကြိမ်လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းဖြင့် ဒုတိယအခေါက်ရောက်လာမည်မှာ သေချာသည်မို့ လင်းစစ်ယောင်သည် ရှောင်ရွှယ်နှင့် ရှောင်ချွမ်တို့ကို တောင်ပေါ်ပြန်မတက်စေရန် တိုက်တွန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရွာသားများက သူတို့၏အေးချမ်းသည့်အိမ်ကို ဖျက်စီးပစ်သည့်အတွက် ဝံပုလွေများအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ လုံလုံလောက်လောက် ရှိခဲ့ပါသည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် မျှော်လင့်ထားသော ဝံပုလွေဘုရင်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

“ဝူး…”

“ဝူး…”

“ဝူး…”

ဝံပုလွေသုံးကောင်သည် နှာမောင်းများကိုထိလိုက်၊ ခုန်ပေါက်ကာ နှုတ်ဆက်စကားဖလှယ်နေကြသည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် တံခါးဝကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အနည်းငယ်ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူသည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို တွေ့ရန် လှည့်ကြည့်ကာ “သန်းခေါင်ယံ မတိုင်မီပြန်၊ ရွာသားတွေကို ရှောင်သွား မင်းအဲ့လိုမလုပ်​နိုင်​ရင်​ ရှောင်ရွှယ်ကို မင်းဘယ်​​တော့မှ​တွေ့နိုင်မှာမဟုတ်​ဘူး" ဤခါးသီးလှသော အအေးဒဏ်ကြောင့် ညဘက်တွင် ရွာသားများ အပြင်ထွက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသေချာသော်လည်း အခွင့်ကောင်းယူရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပါ။

ဝံပုလွေဘုရင်က သူ့ကို နားလည်မှု ရှိ၊ မရှိ အတည်ပြုရန် ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲကို ပြေး၀င်သွားပြီး သူ့နောက်မှတံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေသုံးကောင်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ယခင်နေရာများတွင် ချထားကာ ဆွေးနွေးမှုများ ပြန်လည်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

“ရှင့်ရဲ့အသံကို ကျွန်မကြားပြီး ထွက်လာတော့မလို့ပဲ။ ရှောင်ရွှယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းစစ်ယောင်သည် သူ လျှောက်လာစဉ် စုရွှေလျန်၏ စူးစမ်းမေးမြန်းသော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့အကြောင်းတစ်ချို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့တာ” လင်းစစ်ယောင်က ဝံပုလွေဘုရင်အကြောင်း သူမကို မပြောထားသောကြောင့် သူမတွင် နောက်ထပ်စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ပါ။

အေးစက်နေသော သူမ၏လက်သေးသေးလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပူနွေးသော စောင်ထူကြီးထဲသို့ ဆွဲထည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ့လက်မှာ သူမလည်ပင်းကို ဖတ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူမ၏ပုခုံးများကို ညှစ်ထားရင်း တစ်နေ့တာလုံး ချယ်လှယ်လို့ မရအောင် နာကျင်နေခဲ့သည်။

ဓမ္မတာလာချိန်ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမရှိပါက သူ၏နှိပ်ပေးခြင်းအမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် မခံမရပ်နိုင်သော လှောင်ပြောင်မှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်မပြည့်ခင်မှာပင် သူသည် သူ့အပေါ်ကို ရောက်နေလိမ့်မည်...။

မနက်မိုးလင်းသည့်အခါ ကောင်းကင်မှာ ညကဲ့သို့ မှောင်နေပါသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့သော ကုလားကာများမှတဆင့် လရောင် လင်းလက်နေသဖြင့် မီးထွန်းရန် မလိုအပ်ပါ။

လင်းစစ်ယောင်သည် အလေ့အထဖြင့် နိုးလာပြီး ဝံပုလွေဘုရင်သည် သူ့အမိန့်ကို အမှန်တကယ် လိုက်နာကာ တရှီတောင်ပေါ်ပြန်သွားသလားဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူအိပ်နေသော စုရွှေလျန်ကို စောင်များထဲထည့်ကာ ပေါ့ပါးစွာနမ်းရှိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နိမ့်ကျသော ဗီရိုပေါ်တွင် သူ့အတွက်ချထားသော အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်သည်။ အသံမထွက်ဘဲ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည် ။

အခန်းထောင့်တွင် ရှောင်ရွှယ်သည် တရှီတောင်မှ အမဲလိုက်ခဲ့သော နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဖြူစင်သော ကျားအခွံပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့နေသူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

လင်းစစ်ယောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ရှောင်ချွမ် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူက ဝံပုလွေဘုရင်နောက် တောင်ပေါ်ပြန်လိုက်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ရှောင်ချွမ်သည် ယခုသူပိုင်ဆိုင်သော ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် တရှီတောင်သို့ စွန့်စားရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ပါလာသော တန်ခိုးကြီးသောဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ပို၍ပင်တူပါသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းစစ်ယောင် စိတ်မပူခဲ့ပါ။ ယနေ့လုပ်ရမည့် အလုပ်တာဝန်ကို သူစပြီး ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

 သူ ရှေ့မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့တံခါးကို မြောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူတို့ကျန်ခဲ့သော ရေခွက်အနည်းငယ်ကို သန့်စင်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် တောင်ဘက်ခြံ၏ ချောင်းဆီသို့ ပုံးနှစ်ပုံးကို သယ်လာသည်။ ခရီးစဉ်ခြောက်ကြိမ်ဖြင့် သူသည် အိုးများကို လေးပုံသုံးပုံကျော်အထိ ဖြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်အုတ်ကြမ်းပြင်ကို တံမြက်စည်းဖြင့် သုတ်သင်ပြီးနောက် တောင်ဘက်ခြံ၏ ကြက်နှင့် ယုန်လှောင်ချိုင့်ကို သန့်စင်လိုက်သည်။ သူတို့ချေးများကို အမှိုက်ပုံထဲ ထည့်ပြီး ဆိတ်ခြံနောက်မှ မြောင်းထဲ တွန်းထည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်မြေသြဇာအတွက် သူတို့လိုမည်ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်များ၏ ရေသန့်ကို အစားထိုး ကျွေးမွေးပြီးနောက် ကြက်လှောင်အိမ်မှ သစ်ခွဲသားတစ်ထည်ကို ချောင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးကို ထင်းအကြီးဖြစ်အောင်ခုတ်ပြီး နေလှန်းရန် ထားလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူတို့အားလုံးကို မီးဖိုဘေးမှ ဝါးခြင်းတောင်းထဲကို ရွှေ့လိုက်သည်။

ပြီးသွားသောအခါတွင် ကောင်းကင်ကြီးသည် တောက်ပလာခဲ့သည်။

အဝေးမှ နွားအော်သံနှင့်ကြက်တွန်သံများ ကြားနေရသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာရာလမ်းတွင် သူသည် ဥယျာဉ်ကိုဖြတ်၍ နေ့လယ်စာအတွက် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် လတ်ဆတ်သောဂေါ်ဖီထုပ်နှင့်နှင့် ဝက်အူချောင်းကြော်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ချွမ်နှင့် ရှောင်ရွှယ်အတွက် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က တူးဖော်ထားသော အာလူးများဖြင့် ပေါင်းထားသော အသားကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ၀င်သွားကာ လက်ကိုဆေးကာ ယာဂုအတွက် ထမင်းအိုးကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ မနေ့ညနေက ပြောင်းဖူးသုံးဖူးနှင့်မုန့်လက်ကျန်ကျန်ပါသေးသည်။

သူ့မျက်လုံးများက ဗီရိုအတွင်းမှ ထမင်းဝိုင်းကို လှည့်ကြည့်ရင်း အတော်အတန်ကြာအောင် ချဉ်နေပြီဖြစ်သည်။ အဒေါ်ထျန်း လက်ဆောင်ပေးသော ကောက်ညှင်း ပေါင်များစွာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဂျုံယာဂုကို အိုးထဲကျိုထားစဉ် လင်းစစ်ယောင်သည် တစ်ချိန်က အဒေါ်လောင် ယူဆောင်လာသော ဆန်ပေါင်မုန့်အချို့ကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဆန်နှင့်ကောက်ညှင်းမှုန့်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ဆန်စပျစ်ရည်ကို မုန့်ညက်နှစ်တုံးထဲသို့ အညီအမျှ မွှေပြီးသည်နှင့် အပေါ်ဘက်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်။ နောက်မှ စစ်ဆေးပါလိမ့်မည်။

ထို့နောက် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကြီးနှစ်လုံးကို ဆိတ်ခြံသို့ သယ်ဆောင်ကာ ဆိတ်မဆီမှ နေ့စဉ်ပုံမှန် နို့ညှစ်ခဲ့သည်။ 

အစပိုင်းမှာတော့ နို့နည်းနည်း ဖြုန်းတီးတတ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုပြီးတော့ တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် တစ်စက်မှမဖိတ်ဘဲ ဆိတ်နို့ညှစ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

နို့ကို မီးတောက်ကြီးပေါ်တွင် ကျိုချက်ထားပြီး ဗာဒံစေ့အနည်းငယ်နှင့် ကျောက်သကြားတစ်ပိုင်းကို ဖြန်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နို့ရှိ ဆိတ်၏အူလမ်းကြောင်းရှိ အနံ့အသက်အများစုကို လက်ခံနိုင်သောအဆင့်သို့ လျှော့ချရန်ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိတ်နို့ကို မကိုင်ရန် ငြင်းခဲ့သည်မှာ ထျန်းတပေါင် သာဖြစ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် နို့ကို ငါးခွက်ခွဲပြီး ရှောင်ရွှယ်သည် သူမ၏ အခြေအနေကြောင့် နှစ်ခွက်ကို လက်ခံခဲ့သည်။

သူသည် နို့ကို ပန်းကန်နှစ်လုံး နှင့် ပန်းပုံရိုက်ထားသော တရုတ်ပန်းကန်နှစ်လုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ပန်းကန်ပြားများကို အဖုံးအဖြစ်အသုံးပြု၍ အားလုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေများသည် ခွေးများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကာ ပူသောအရည်များကို သောက်သုံး၍မရသောကြောင့် နို့အနည်းငယ်အေးစေရန် စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိသည်။

အမြဲလိုလို လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ပြီးသွားပြီးနောက်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသောနည်းလမ်းဖြင့် သူမကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။ နိုးကြားနေသော စုရွှေလျန်ကို နမ်းလိုက်သည်။ မနက်စာစားပြီး မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှသာ တပေါင် ဓားသိုင်းကစားနည်းကို စတင်လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဆိတ်ကို အစာကျွေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် လင်းစစ်ယောင်၏ ပုံမှန်မနက်ခင်းလေးဖြစ်ပြီး သူ့ပုံမှန်အတိုင်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤအတိုင်းနေနေမည်ဆိုလျှင်ပင် နောင်တရစရာမရှိပါ။

သူထပြီး စုရွှေလျန် နှိုးခါနီးတွင် ရှောင်ချွမ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ထွက်မသွားဘဲ ခြံဝင်းနံရံများကို ခုန်၀င်လိုက်သည်။ သွေးစွန်းနေသော ဆိတ်ကလေးကို မေးရိုးမှကိုက်ဆွဲလို့ထားသည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် ရှောင်ချွမ်၏ သန့်စင်သော အမွေးများထက် မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ၀ံပုလွေဘုရင်၏ ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ် ရှောင်ရွှယ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ရှောင်ချွမ်သည် ဆိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး သူ့အမြီးကို နှစ်ကြိမ် လိုက်တိုက်သည်။ လင်းစစ်ယောင်က "နောက်တစ်ခါ သူ့နောက်ကို လိုက်မသွားနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် သူ့ကို ထပ်မလာစေနဲ့တော့..." ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “မင်းနားလည်သင့်တာက ဒီရွာကို ဝံပုလွေဘုရင် မကြာခဏ လာလည်နေရင် ဒုက္ခဖြစ်မှာ သေချာတယ်။” ရှောင်ချွမ်က နားလည်ဟန်တူသော သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြန်​အူခဲ့သည်။ အကယ်၍ လင်းစစ်ယောင်က သူ့ကို နားလည်ပေးခဲ့လျှင် သူ အံ့သြသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချွမ်က "ဝံပုလွေဘုရင်က ရှောင်ရွှယ် ဘယ်လိုနေလဲကြည့်ဖို့ မနေ့က ရောက်လာတာ။ မင်းမဖိတ်ရင် သူပြန်မလာတော့ဘူး။ ဒီ​နေ့ကစပြီး ငါးရက်​တိုင်း သူမအတွက်​ အစာလိုက်​ပြီး ​တောင်​​ခြေမှာ ပို့ပေးမယ်​လို့ ကတိ​ပေးခဲ့တယ်​...” ဟူ​သော ဝံပုလွေမျိုးရိုး၏ ချစ်​ခြင်း​မေတ္တာသည်​ ဖမ်းမိ​သော သား​ကောင်​အား ​ပေးပို့ခြင်းဖြစ်သည်။ ငါးရက်တစ်ကြိမ် အစာရှာဖွေရန်မှာ ခါးသီးသောဆောင်းရာသီတွင် အလွန်ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် သနားစရာကောင်းသော ဆိတ်အသေကောင်ကို ချောင်းပေါ်သို့ လွှင့်တင်လိုက်ပြီး ရှို့ဖုန်းမှပြန်လာပြီးနောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အေးခဲသည့်အပူချိန်နှင့် သုံးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက်ကြာအောင် အပြင်မှာထားထားရင်တောင် ဘယ်အသားစိမ်းမဆို ကောင်းနေသေးသည်။ ရှောင်ရွှယ်နှင့် ရှောင်ချွမ်တို့သည် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို အသုံးပြုလာကြသော်လည်း အစပ် သို့မဟုတ် ပွက်ပွက်ဆူနေသော အစားအစာများကို မထိနိုင်ကြသေးပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့က တခြားအရာအားလုံးကို ကြိုက်နှစ်သက်ပါသည်။ အသားကင်မှာ သူတို့အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် ဆိတ်ကြီးကို အတုံးလိုက်ဖြတ်ပြီး ရှောင်ချွမ်နှင့် ရှောင်ရွှယ်ကို အစာကျွေးရန်အတွက် ခပ်ပါးပါးလှီးဖြတ်လိုက်သည်။ အသားကင်ပြီးသည်နှင့် ငံပြာရည်နှစ်ပြီး ပဲငံပြာရည်နှင့်အသီးအရွက်မျိုးစုံဖြင့် ပြုတ်ထားသော စွပ်ပြုတ်ကို ရိုးရိုးရေဆူပြီး ဆားဖြူးရုံနှင့်ပင် စားနိုင်ပါသည်။ နေ့တိုင်း ဟင်းအသစ်ဖြင့် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ငါးရက်ပြည့်အောင် စားလိုက်ကြပြီး အစာစားပြီးတိုင်း ရက်ရောစွာလေတက်နေသော ရှောင်ရွှယ် နှင့် ရှောင်ချွမ် တို့ကို အလွန်ကျေနပ်စေသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အေးမြသောနေရောင်အောက်တွင် အိပ်ကြပြီး တိမ်များကို ပျင်းရိစွာ ရေတွက်ကြသည်... စုရွှေလျန် က သူတို့ကို ရွှင်မြူးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ပန်းထိုးမှု ပြီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အထည်ကိုလှန်ပြီးနောက် ရှောင်ချွမ်၏အလေ့အထများကို လေ့လာရန်စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ ထမင်းစားပြီးနောက် နေရောင်အောက်တွင် ရေချိုးရန် လင်းစစ်ယောင်၏ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်...။

***