စာချုပ်

ဆယ့်နှစ်လမြောက် ၁၂ရက်နေ့တွင် စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်နှင့် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်သို့ အသစ်အချောထည်ပြုလုပ်ထားသော "ယဇ်မူးစေသောအလှတရား" ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ပန်းထိုးအိမ်၏ ပထမဆိုင်ရှင် ကျန်းယန်ယွေ့က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဒုတိယဆိုင်ရှင် ကျန်းယင်းယွင် သည် ကုန်ပစ္စည်းများဝယ်ယူရန် ၂၀ ရက်နေ့မတိုင်မီ ကျင်းမြို့သို့ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမပြန်မလာသေးပါ။

ကျန်းယန်ယွေ့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်– ဖက်ရှင်ကျကျနှင့် လိုက်ဖက်သည့် စုံတွဲတစ်တွဲပဲ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် နူးညံ့ပြေပြစ်ပြီး အမျိုးကောင်းသားသည် ချောမောလှပသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျေးလက်ဒေသ ဖန်းဟွာမြို့မှဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဒဏ္ဍာရီမှ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်သမီးများကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံခဲ့သေးသည်။

ဖန်းဟွာမြို့မှ ပြန်လာပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူ ယင်းယွင်သည် အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်နေခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

သူတို့ နှစ်ယောက်အတူတူ ကြည့်ရင်း တော်တော် တုန်လှုပ်မိသွားသည်။ ကျန်းယန်ယွေ့က ရယ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမမိဘများ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် သူမနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ အိမ်ထောင်ဖက်ရှာတွေ့ပြီး အိမ်ထောင်ကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချစရာနေရာမရှိသော ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့၏ အဆင်မပြေသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ခဲ့သနည်း။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်သုံးဆယ်နီးပါးရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သို့ပေမယ့် ယင်းယွင်ကတော့ မတူချေ။

သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပြည့်ပြီး သာမန်မင်္ဂလာဆောင်သည့် အသက်အရွယ်ကို ကျော်လွန်သွားသော်လည်း သူမလက်ထပ်လိုက်လျှင်တော့ အမှန်တကယ်တွင် အခက်အခဲများစွာရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အတင်းအဖျင်း လိုက်ရှာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် လိုက်ဖက်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

 အိုက်, ကျန်းယန်ယွေ့ ခေါင်းငုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ရှင်းထုတ်ကာ ပါးစပ်စွန်းများကို အပေါ်သို့ စောင်းတင်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသော လင်မယားနှစ်ယောက်အား “အမျိုးသမီးလင်း ညီမလို့ ခေါ်လို့ရမလား”

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မကို ရွှေလျန်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်။" စုရွှေလျန် က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လွတ်လပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လေးစားမှုအပြည့်ရှိခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ အဲလိုဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ရွှေလျန် 'ယဇ်မူးစေသောအလှတရား' အပိုင်းအတွက် ငါတို့မှာ ပန်းထိုးဆရာတစ်ဦးရှိနေပြီ။ သူပြန်လာဖို့သိပ်ကြာမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ခဏနေဦးမလား" စုရွှေလျန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် ကျန်းယန်ယွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်ယွေ့သည် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် မည်သို့လွတ်လပ်ရမည်ကို သင်ယူရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ သူမ၏ ညီမငယ် ကျန်းယင်းယွင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အဖေနှင့်အမေ၏ အခန်းကဏ္ဍနှစ်ခုလုံးကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ရိုးရာအမျိုးသမီးများ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် သိမ်မွေ့မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ရေဖြင့်လုပ်ထားပုံရသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် စုရွှေလျန်အတွက်တော့ သူမ မလေးစားဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်သူမသည် စုရွှေလျန်၏အကြည့်ကို လွတ်ကင်းအောင် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သေချာပါသည်၊ စုရွှေလျန်၏ ချည်ထိုးမှုမှာ သူမနှလုံးသားကို ထိမိသွားကာ သူမအပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားဖူးသည့် မျက်နှာသာပေးမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရပါသည်။

“သူ့အချိန်ယူနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က ပန်းထိုးဖို့ကလွဲလို့ တခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး” စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းယန်ယွေ့ဆီသို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နေ့ခင်းတောင် မရောက်သေးပါ။ မထွက်ခွာမီတွင် သူမသည် အိမ်တွင်နေခဲ့သော ရှောင်ချွမ်နှင့် ရှောင်ရွှယ်အား အစာကျွေးရန် လင်းစစ်ယောင်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာစားရန် အိမ်မပြန်တော့ဘဲ မြို့ထဲတွင် စားသောက်ဆိုင်ရှာရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ကြိုတွေးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အနီးနားရှိ ဈေးများတွင် ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည်။

နေ့လည်ကျော်သွားသောအခါ လမ်းဘေးဝဲယာမှာ ဈေးဆိုင်လေးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ စျေးဆိုင်ကြီးနှင့် စျေးငယ်များအကြား ခွဲခြားရန် ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။" ကျန်းယန်ယွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည် "ဒါဆို ရွှေလျန်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အထည်ချုပ်သမဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ" သူမသည် ထိုအချက်ကို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး သူမ၏ “ဖီးနစ်စုံတွဲ” ကို လက်ခံရရှိကတည်းက ရွှေလျန်ကို အထူးအာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် ဖီးနစ်တစ်ထည်သာ ချုပ်ခဲ့ကြောင်း ရှီချွေ့က သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း အလုပ်တွင် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုတစိုက် အပ်နှံမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါသည်။

စုရွှေလျန် သည် ယခုနှစ်တွင် အလုပ်များရယူရန် အရိပ်အယောင်မပြခဲ့ကြောင်း ရှီချွေ့ ထံမှ ကြားသိရသောအခါတွင် သူမသည် သူမကိုအနှောက်အယှက်မပေးခဲ့ပါ။ "ဖီးနစ်စုံတွဲ"လို "ယဇ်မူးစေသောအလှတရား" ကိုလုပ်ရန် မြို့တော်သခင်ကိုယ်တိုင်က အပ်ချုပ်ဆရာကို အမိန့်မပေးပါက စုရွှေလျန် နှင့် စာချုပ်ချုပ်ရန် သူမတွေးခဲ့မိမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စာချုပ်များမှာသက်မဲ့ဖြစ်ပြီး လူများမှာ သက်ရှိဖြစ်ပေသည်။

ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်တွင် စာချုပ်ချုပ်ထားသည့် ချုပ်လုပ်သူမရှိသော်လည်း အရည်အချင်းရှိသူများသည် ၎င်းတို့၏ ပျော့ပြောင်းမှုကို မကြာခဏ အဟန့်အတားဖြစ်စေသောကြောင့် သီးခြားအဖွဲ့သို့ လက်မှတ်ထိုးရန် အရည်အချင်းရှိသူများမှာ မကြာခဏ ဝန်လေးကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ဆင့်မှတစ်ဆင့်သို့ ခုန်ဆင်းကာ အကျိုးအရှိဆုံးသူကို ပံ့ပိုးပေးသူထံ အမြဲစုပြုံသွားကြသည်။ သာမာန်အားဖြင့် စာချုပ်,ချုပ်ဆိုသူများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရန်၊ အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ နှစ်ဖက်လှအထည် သို့မဟုတ် ပြခန်းတစ်ခုတွင် လုပ်ကိုင်ရန်၊ လစာကို ခွဲဝေယူရန် မကျွမ်းကျင်ခဲ့ပေ။

သို့ပေမယ့် ကျန်းယန်ယွေ့က စုရွှေလျန် နှင့် အမြန်ဆုံးစာချုပ်ချုပ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထူးခြားသော “ဖီးနစ်စုံတွဲ” နှင့် “ယဇ်မူးစေသောအလှတရား” မတိုင်မီကပင် ကျန်းယန်ယွေ့သည် စုံတွဲ၏ ၀တ်စုံပေါ်တွင် ချယ်လှယ်ထားသော ပန်းပွင့်များကို အလွန်သဘောကျခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အဆိုပြုချက်ကို ပို၍ပင် နှလုံးသားနှင့် နီးကပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်၏ လက်ရာမြောက်သော ပန်းထိုးခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် သူမ ဘယ်အဆင့်သို့ သွားရမည်ကို အရေးမကြီးပါ။ သူမအား ထိုဒေသရှိ ပန်းထိုးအိမ်ဆိုင်ရှင်တိုင်းက ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပေးလိမ့်မည်။ မကြာမီ စုရွှေလျန်၏နာမည်အတွက် လက်ဆောင်များယူဆောင်လာပြီး စျေးနှုန်းအလျှော့မပေးသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ အထူးသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဖောက်သည်များ ရှိလာတော့မည်... "ပန်းထိုးဆိုင်ရှင်ကို ကျွန်မတို့ အရမ်းလေးစားပါတယ် ဒါပေမယ့် တစ်လကို ငွေနှစ်အောင်စက..."

"အရမ်းနည်းနေလို့လား ဒါရင် လေးခုအထိ ယူနိုင်ပါတယ်…” ကျန်းယန်ယွေ့ မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမလက်ခံသရွေ့ လေးအောင်စက ဘာကွာခြားမှာလဲ။ မြို့တော်သခင်သည် "ယစ်မူးစေသောအလှတရား" တစ်ခုတည်းအတွက် ရှစ်ဆယ့်ရှစ်အောင်စကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်၏လစာအပြင် ကျန်ငွေမှာ ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်အတွက် အမြတ်ဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းဖြင့် သူမသည် တစ်နှစ်လျှင် သုံးထည် သို့မဟုတ် ငါးထည်ယူမည်ဆိုပါက စုရွှေလျန်၏ အမြတ်အစွန်းသည် အခြားအထည်ချုပ်အမျိုးသမီးများ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်ပင် ထိပ်ဆုံးတွင်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်...အဲဒါပြောတာမဟုတ်ပါဘူး..." စုရွှေလျန်က ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။ "ကျွန်မ တွေးနေတာက လစာနည်းနည်းများရင် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ 'ယစ်မူးစေသောအလှတရား' လိုမျိုး အပ်ချုပ်သမတွေကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

“မင်းက အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ…”

"ရွှေလျန်၊ မင်းရဲ့အလုပ်က ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မသိပါဘူး။ ဖောက်သည်တွေက မင်းအတွက် အထူးတလည် တောင်းဆိုမလာခင် 'ဖီးနစ်စုံတွဲ' ကို အချိန်အတော်ကြာ ပြသခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့အရည်အချင်းတွေကို ပန်းထိုးအိမ်မှာ စတင်ကြော်ငြာရင် အကြီးစားအလုပ်တွေအတွက် ဘာကြောင့်စိတ်ပူနေရတာလဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အနာဂတ်မှာ မင်းလုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေအားလုံးကနေ အနားယူနိုင်တဲ့နေ့တောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။” ကျန်းယန်ယွေ့က စုရွှေလျန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း ရယ်သည်။ ကျန်းယန်ယွေ့အတွက် သူမသည် အရေးကြီးသော ၀င်ငွေရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး စုရွှေလျန်သည် ပန်းထိုးအိမ်နှင့် သူမ၏ စာချုပ်ကို သစ္စာဖောက်မည့်သူမဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

စုရွှေလျန်သည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမက်မောခဲ့ပါ။ စီးပွားရှာနည်းများက သူ့ခေါင်းကိုကျော်နေတာကြောင့် စိတ်ပူသွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အလုပ်မပေးချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါဆို ပန်းထိုးအိမ်ကပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပထမဦးစားပေးအနေဖြင့် အကျိုးအမြတ်ကြောင့် သူမနှင့် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်ကြား အကွာအဝေးသည် စတင်ကြီးထွားလာမည်လား။

စုရွှေလျန်သည် ကြံကြံဖန်ဖန်လုပ်တက်သူ မဟုတ်ပါ။ ပထမခြေလှမ်းမှာ အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်ချေကို သူမစဉ်းစားမိလိမ့်မည်။

ကျန်းယန်ယွေ့၏စကားများကိုကြားပြီးနောက် သူမ၏စိုးရိမ်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သြော်.. သူမ ဒီထက်ကြာကြာ ပစ်ထားရင် သူမကိုယ်သူမ ဟန့်တားနေလိမ့်မယ်။

စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ရွှေလျန်ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် အချိန်တိုတိုနဲ့ထွက်သွားမှာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ဆုံး ဆိုင်ရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေလျန်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုရှိတယ်။ သတ်မှတ်ရက်နဲ့ နီးတဲ့အလုပ်တွေကို ကျွန်မလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး…” ကန့်သတ်ချက်များအကြောင်း သတိပေးချက်မထုတ်ပြန်မီတွင် သူမသည် စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးနိုင်ခဲ့ပါ။

“အင်း စာချုပ်ကို ကြည့်လို့ရတယ်။ တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံလိုရင် ငြင်းပယ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ဖောက်သည်က မင်းအတွက် အတိအကျမှာယူလိုရင် နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်ကျေနပ်မဲ့ နေ့စွဲကို ပန်းထိုးအိမ်က သဘာဝအတိုင်း ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီတစ်ခါလို မဖြစ်စေရပါဘူး…” " ကျန်းယန်ယွေ့ ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်။ အလျင်စလို လုပ်နေသော အလုပ်များကို သူမ မယုံခဲ့ပေ။ အရည်အသွေးကို ပျက်ပြားစေပါသည်။

မြို့တော်သခင်ကိုယ်တိုင်က "ယစ်မူးစေသောအလှတရား" ကို အမိန့်မပေးပါက သူမသည် ဤမျှမြန်ဆန်စွာ လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် စုရွှေလျန်က အချိန်မီ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပန်းထိုးအိမ်တစ်ခုလုံးသည် မြို့တော်သခင်၏ဒေါသကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြို့တော်သခင်ထံ ဆက်သွယ်ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုမှစပြီး အော်ဒါမတင်ခင် ကြိုတင်မှာထားရမှာဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ကာလက သိပ်မတိုတော့ပါ။ သာမာန်ဖောက်သည်များအားလုံးသည် စည်းကမ်းများကို နာခံမှုရှိစွာ လိုက်နာကြပြီး အထက်အရာရှိများပင် အာဏာတည်မြဲရန် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းကို အသုံးပြုခဲပါသည်။ ယခုမူ မြို့တော်သခင်သည် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာရန် သဘောတူ၏။ တခြားသူများမှာ ဘယ်လိုမှ မနေရဲကြပေ။

"ဒါဆိုရင် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။" စုရွှေလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အချိန်အလုံအလောက် ပေးထားသရွေ့ သူမသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မလုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သူမတကယ် ဂရုမစိုက်ပါ။ လင်းစစ်ယောင်က အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို လုပ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ပန်းထိုးရတာထက် ပင်ပန်းမှာကို ပိုစိုးရိမ်မိသည်။

ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်သည် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သူမ မြင်ဖူးသည့်အချိန်ကတည်းက အကြောင်းအရာများသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကျန်းယန်ယွေ့သည် သူမ၏လစာနှစ်အောင်စတိုးချင်သော်လည်း စုရွှေလျန်သည် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ တစ်လကို နှစ်အောင်စနှင့် တစ်နှစ်ကို နှစ်ဆယ့်လေးအောင်စရမည်ဖြစ်သည်။ သူမတွင် လုပ်စရာအများကြီးမရှိခဲ့လျှင် ငွေကို ဘာအခွင့်အရေးဖြင့်ယူရမှာလဲ။

သင်ဆန္ဒရှိလျှင် သူမ ခေါင်းမာသည်ဟု ပြောသော်လည်း စုရွှေလျန်သည် ဝင်ငွေနည်းပါက ပိုအဆင်ပြေပါသည်။

စာချုပ်သည် တစ်နှစ်အတွင်း သက်တမ်းကုန်ဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဘက်စလုံးက ဆန္ဒရှိပါက သက်တမ်းတိုးနိုင်ပါသည်။

လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးမှ မိတ္တူတစ်စောင်စီယူကာ စာချုပ်သက်တမ်းတိုးခဲ့သည်။

ကျန်းယန်ယွေ့၏ တွဲလောင်းကျနေသောနှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်လာပြီး စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုမည်ကို သူမစိုးရိမ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အရည်အသွေးပိုမြင့်သောအပိုင်းများကို တွန်းထုတ်သည့် အခြားပန်းထိုးအိမ်များရှိပါသည်။ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ဒီဇိုင်းဖြင့် ပန်းထိုးအိမ်သည် ကျွမ်းကျင်မှုမြင့်မားသော ချုပ်လုပ်သူအား သဘာဝအတိုင်း ရေးဆွဲမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှီချွေ့မှတဆင့် စုရွှေလျန်နှင့်တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကံတရားပင် မဟုတ်လား။

***