ချင်းယွီဘုရားကျောင်း

ကျန်သောပထမလတွင် စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်တွင်သာ နေခဲ့ရပြီး အပြင်မထွက်ခဲ့ပေ။

ယခင်က လာရောက်လည်ပတ်သည့် ကလေးငယ်များအပြင် ထျန်းတပေါင်သည် ၎င်းတို့၏အိမ်တွင် စားသောက်ခြင်း၊ ဆော့ကစားခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ အဒေါ်ထျန်း၊ အဒေါ်လောင်၊ ရှီချွေ့၊ ထျန်းနျိုတို့လည်း လာလည်ခဲ့ပြီး နှစ်သစ်အတွက် တခြားအိမ်ရှင်မတချို့ကို ခေါ်လာပေးခဲ့သည်။ ထိုမှတပါး အချိန်ကာလသည် သာယာလှ၏။

ထျန်းနျို အကြောင်းပြောရင်း စုရွှေလျန်သည် အဒေါ်ထျန်းထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်မှာ သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့တွင် ထျန်းတဖူသည် သူတို့၏မြို့သို့သွားသောအခါတွင် မည်သည့်သတင်းမျှမရရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လိုင်ယို့မင်သည် နှစ်သစ်နှုတ်ဆက်ခြင်းအဖြစ် ယခုလအစောပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏အိမ်သို့ ဝက်ပေါင်ကြီးတစ်ချောင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းအိမ်က သူ့ကို ညစာစားခိုင်းပြီး ချင်ထျန်းမြို့တွင်ရှိသော မုဆိုးမအကြောင်း စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။ လိုင်ယို့မင်သည် အပြစ်ရှိစိတ်မပေါ်ဘဲ မျက်နှာကို တည့်မတ်စွာ ထိန်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့မိသားစု၏ မိခင်ဘက်မှ ဝမ်းကွဲတစ်ဝမ်းကွဲဖြစ်ကြောင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ရှိမိသားစုတွင် မည်သူနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သော်လည်း လက်ထပ်ရန် ကျင်းတုမြို့မှ သူမသည် ဤနေရာတွင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ယမန်နှစ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင် အသက် ၃ နှစ်ခွဲအရွယ်သားဖြစ်သူနှင့် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ထျန်းနျိုက ၈၀% လောက်ကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး နောက်မဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ သူမသည် လက်ထပ်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူသည် ဤမုဆိုးမနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်ဆံရေးရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရပါက သူမသည် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး ကံကောင်းသူမဟုတ်ပေ။

ထိုကြောင့် အဒေါ်ထျန်းက သူ့လက်ဆောင်ကို လက်ခံပြီး အိမ်ပြန်ရန် သစ်သီးခြောက်များပေးရင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။

(၁၀)ရက်လွန်ပြီးနောက် ပထမလ ၁၅ရက်နေ့ (မီးပုံးပွဲတော်)နှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ ချင်ထျန်းမြို့သည် ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့ကို ထပ်မံဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို သိသည့်ရွာသူရွာသားများအားလုံးက သူတို့၏ ထိုင်ခုံများနှင့် မြေပဲများအပြည့်နှင့် အိတ်များကို ယူလာပြီး ဖျော်ဖြေပွဲကြည့်ရန် ချင်ထျန်းမြို့ကို လမ်းလျှောက်လာရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုရယ်မောခဲ့ကြသည်။ စုရွှေလျန် နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့ကို ထျန်းတပေါင်၊ ထျန်းနျိုနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ယစ်မူးနေသော အခြားလူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့အုပ်စုသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရွာသားများ၏ နွားလှည်းပေါ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်သိမ်းခန်းအပြီးတွင် စုရွှေလျန် နှင့် လင်းစစ်ယောင် တို့သည် ပြဇာတ်ရုံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ထျန်းနျိုကို ရှာဖွေကြသောအခါတွင် ထျန်းနျိုသည် နီမြန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ထံ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လျှို့ရှောင်ဖုန်း တကယ့်ကို ခွေးမပဲ" ထျန်းနျိုက မုန်းတီးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လျှို့ရှောင်ဖုန်းသည် လိုင်ယို့မင်အတွက် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ခံစားချက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ အရွယ်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် သူမသည် တရားဝင်အဆိုပြုရန် အောင်သွယ်တစ်ဦးပြင်ဆင်ရန် မိသားစုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လိုင်မိသားစုက ထျန်းမိသားစုထံ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းသည့် သတင်းကို သူမ ကြားမိလိုက်သည်။ သတင်းကြားသောအခါ ထျန်းနျိုသည် သူမထံမှ လိုင်ယို့မင်ကို ခိုးယူသွားသလိုမျိုး စိတ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို သွေးခွဲရန်အတွက် အကြံအစည်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း လိုင်ယို့မင်သည် ထျန်းနျိုကို လက်ထပ်ချင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေလိမ့်ဦးမည်ဟုတော့ သူမ မမျှော်မှန်းထားခဲ့မိပေ။ ဒါကြောင့်ပဲ လျှို့ရှောင်ဖုန်း အလွန်ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမဒေါသထွက်ကာပြောနေသည့်စကားများကို ထျန်းနျိုက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြားသွားခဲ့လေသည်။ လျှို့ရှောင်ဖုန်းသည် လိုင်ယို့မင်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အပြင် ထျန်းနျိုနှင့် သူမ၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခင်မင်မှုပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြီးကတည်းက ထျန်းနျိုကို လိုင်ယို့မင်က နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် တောင်းပန်ရင်း အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကြင်နာစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

လိုင်ယို့မင်က ထျန်းနျိုလောက် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပါ။ သူနှင့်မုဆိုးမပြဿနာမှာ တကယ်တမ်းမဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုလွဲနေတာကြောင့် ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် လိုင်ယို့မင်သည် ထျန်းနျို၏ အကျင့်စရိုက်ကိုပိုမိုသိမြင်လာကာ သူမကို ပိုလို့သဘောကျမိသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ထျန်းနျိုအတွက် ကံကောင်းခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ သူမ ငယ်သူငယ်ချင်း၏ စရိုက်အမှန်ကို သူမ မြင်ရုံသာမက သူမ၏ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ဖက်ထံမှလည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် အာရုံစိုက်မှု ရရှိခဲ့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက်မှာတော့ စုရွှေလျန်သည် အံ့သြမှင်သက်စွာ သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လုဝမ်အာ သို့မဟုတ် လျှို့ရှောင်ဖုန်းကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတွေ ဘာကြောင့်များ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိနေရတာလဲ? ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခြင်းကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချို့အရာများ ရှိကြောင်း သူတို့တွေ မသိကြဘူးလား။

မကြာသေးမီက သူ၏နေ့စဉ်ဝေယျာဝစ္စများပြီးစီးသွားသော လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်နှင့်အတူ လေ့လာသည့်အနေဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် စာအုပ်များကို သူ၏လက်များဖြင့် လှန်လှောနေလိုက်သည်။

ကိုးနှစ်ကြာ မွေးစားခဲ့သော ဆရာတော်ကြီးက သူ့ကို စကားလုံးများစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝူတောင်တွင် သုံးနှစ်ကြာအောင် ကိုယ်ခံပညာအယူဝါဒများစွာကို ကျက်မှတ်ခဲ့ပြီး လင်းစစ်ယောင်သည် ခက်ခဲသောစကားလုံးများစွာကို သင်ယူခွင့်ရခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် အိမ်ရှိ သိမ်းဆည်းထားသော စာအုပ်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သူဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ရွှေလျန်သည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော လောကရေးရာများအကြောင်း ဖတ်ရတာကို နှစ်သက်သော်လည်း လင်းစစ်ယောင်သည် လက်တွေ့ကို နှစ်သက်သည်။ စိုက်ပျိုးရေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အချက်အပြုတ် ဖြစ်ဖြစ်… စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုယူပြီး ဂျုံလက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်ခွက်နှင့် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်တိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ ကွဲလွဲနေသည့် ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။ သူ့ဘဝ၏ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တာကာလသည် အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး သူယခုလက်ရှိနေထိုင်နေသော အေးချမ်းသောဘဝသည် ငြင်းလို့မရနိုင်သော လက်တွေ့ဘဝတစ်ခုဖြစ်သည်။

လင်းစစ်ယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲ လွင့်စင်သွားသည့် ငွေရောင်အတွေးများကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ စစ်ကျိုနဲ့တခြားသူတွေသာ သူ ယခုလို ဆိတ်ငြိမ်သောရွာလေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေကြောင်း သိသွားပါလျှင် သူတို့အမူအရာတွေ ဘယ်လိုများဖြစ်သွားလိမ့်မလဲ။ အေးစက်စက် မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာများဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်မလား လင်းစစ်ယောင် စိတ်ကူးမယဉ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပါ။

ချမ်းသာသောမိသားစုမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ ကယ်တင်ခံရမည်ဟု လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုပြောခဲ့လျှင် သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်နေပေလိမ့်မည်။ အထက်ဖော်ပြပါ မိန်းမပျိုလေးနှင့် ချစ်ကြိုးချည်နှောင်ပြီး ရိုးရှင်းသော တောင်သူလယ်သမားဘဝနှင့် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခြင်းအကြောင်း အခြားဟောကိန်းထုတ်ခဲ့လျှင် ပို၍ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။

ဤအချိန်ကာလအတွင်း နွေဦးအတွက် ချည်သားအ၀တ်နှစ်ထည်ကို ချုပ်ရုံမှတပါး စုရွှေလျန်သည် အလုပ်မလုပ်သည့်အခါတိုင်းတွင် ချည်ထည်အသစ်များစွာကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ပန်းများနှင့် အသီးများဖြင့် ယှဉ်တွဲနေသော စတော်ဘယ်ရီသီးများ၊ ချည်လုံးများ နှင့် ကစားနေသည့် ကြောင်ကလေးများ၊ နေရောင်အောက်တွင် ကစားနေသော ဝက်ကလေးများ ရှိသည်... အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤပန်းထိုးလုပ်ငန်းအားလုံးတွင် တူညီသောအရာတစ်ခု ရှိသည်- ပန်းများပွင့်နေသည်၊ နွေဦးရောက်ရှိလာခြင်းကို ညွှန်ပြနေပါသည်။ 

မင်္ဂလာဖိတ်စာများပေးပို့ရန် အဒေါ်လောင်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ရှီချွေ့သည် ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်မိသည်နှင့် သဘောကျသွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်အား သူမအတွက် နှစ်ခုလုပ်ပေးပါဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။ တစ်ခုမှာ မိုးရွာသည့်နေ့အပြီးတွင် သစ်တော်သီးပွင့်များဖြင့် ပြည့်နေသည့်သစ်ပင်တစ်ပင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ လိပ်ပြာများနောက်တွင် ခုန်ကစားနေသောခွေးကလေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ရှီချွေ့သည် သူမ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများပေါ်တွင် ချည်နှောင်ရန် ကြံရွယ်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ချည်နှောင်ထားသော ချည်မျှင်များဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မှန်ပါသည်၊ ရှီချွေ့၏ နေ့ထူးနေ့မြတ် နီးလာပြီဖြစ်သည်။ မတ်လ ၁၈ ရက်နေ့သည် မင်္ဂလာဆောင်မည့် နေ့ထူးနေ့မြတ်ဖြစ်သည်။

စုရွှေလျန်က ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် ရှီချွေ့အားပေးသင့်သည့် လက်ဆောင်ကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဘာပေးရမလဲ။ ပန်းထိုးလား? ရှီချွေ့၏လက်ရာမှာ မဆိုးလှပေ။ ငွေအသပြာလား? အဲဒါက ရိုးရှင်းလွန်းနေမှာလား။

စုရွှေလျန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိသည်...

အချိန်များကုန်တာမြန်လာပြီး ဒုတိယမြောက်လရောက်လာခဲ့သည်။

လ၏ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ရှောင်ရွှယ်သည် ဝံပုလွေပေါက်လေးသုံးကောင်ကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဖြူစင်သောအမွေးများရှိသည်။ သူတို့သည် ရှောင်ရွှယ်ထက် ပိုဖြူသည်ဟု ထင်ရပြီး ဝံပုလွေဘုရင်ဖြစ်သော သူတို့၏ ဖခင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေဖြူများသည် ဝံပုလွေအဆင့်များကြားတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသည်။ ရှောင်ရွှယ်၏ ဝံပုလွေပေါက်လေးများတွင် အဖြူရောင်အမွေးများရှိတာကြောင့် သူတို့ဟာ နောက်ထပ်ဝံပုလွေဘုရင်ဖြစ်ရန် အရွေးခံကြမည်ဆိုတာ ထင်ရှားပါသည်။

ရှောင်ရွှယ်၏ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် ဝံပုလွေဘုရင်သည် သူမဆီသွားရောက်လည်ပတ်ရန် အလည်အပတ်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ညလယ်ခေါင်အချိန်တွင်ပင်။ သူ သည်းမခံဘဲ မထွက်ခင် သူ့ကလေးများ၏ နှုတ်သီးဖြင့် အချိန်အကြာကြီး နမ်းနေခဲ့သည်။

နို့လွတ်သည့်အချိန်ရောက်သည်နှင့် ဝံပုလွေခွေးလေးသုံးကောင်သည် ဝံပုလွေဘုရင်ထံ ထွက်သွားရမည်ဟု လင်းစစ်ယောင် နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ သားသမီးများထံ လာရောက်ခြင်းအား ရပ်တန့်ရန် လှုံ့ဆော်မှုမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် မျက်လုံးများဖြင့် ညွှန်ပြရုံသာဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်သည် ရှောင်ရွှယ်နှင့် ၎င်းတို့၏ ခွေးပေါက်လေး ၃ ကောင်တို့ကို တရင်းတနှီး နမ်းခြင်းမပြုမီတွင် သိသာထင်ရှားစွာ နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းနှင့်အမြီးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်သည် တရှီတောင်သို့ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကွမ်ရင်နတ်ဘုရားမသည် ဒုတိယမြောက်လ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ဤလောက၌ ဖွားမြင်သည်ဟု ကောလဟာလသတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အစွန်အဖျားနှစ်ဆယ်လီအနီးတွင်ရှိသော ဖန်းလော့မြို့၏တစ်ခုတည်းသော ဘုရာကျောင်းဖြစ်သော ချင်းယွီဘုရားကျောင်းတွင်နံ့သာပေါင်းအခိုးအငွေ့များထွက်လာခဲ့သည်။

မတိုင်ခင်တစ်ရက်က ရှီချွေ့သည် စုရွှေလျန်အား အမွှေးတိုင်ပူဇော်ရန် ချင်းယွီဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သူမအား ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်သည် ဤခရီးစဉ်သည် သာယာသောအိမ်ထောင်ရေးအတွက် ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်သည်ကို သိသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသားဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မျိုးစေ့ကြဲရန် အလုပ်ရှုပ်နေမည်ဖြစ်သောကြောင့် သွားရောက်လည်ပတ်ချင်မိသည်။

"အစ်မရွှေလျန်၊ အစ်ကိုကြီးယောင်ရော ကျွန်မတို့နဲ့လိုက်မှာလား။" ရှီချွေ့သည် စုရွှေလျန်အား တိုးတိုးလေးပြောပြီး ရွှေလျန်၏နံဘေးတွင်နေနေသော လင်းစစ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်အား သူတို့ကို လိုက်ပို့ခွင့်မပေးလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူတို့သွားလည်မည့် ချင်းယွီဘုရားကျောင်းမှာ ဘုရားလောင်းနှင့် ကွမ်ရင်နတ်သမီးကို ကိုးကွယ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်၏ တင်းမာသောအမူအရာဖြင့် သူထုတ်လွှတ်လိုက်သော အေးစက်သည့်အငွေ့အသက်သည် ဗိမာန်တော်အတွင်း နေထိုင်နိုင်သည့် မည်သည့်ဘုရား၏ တည်ရှိမှုကိုမှ ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ရှီချွေ့သည် လက်ထပ်ပွဲနှင့်ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာအချို့နှင့်ပတ်သက်၍ စုရွှေလျန်နှင့် တိုင်ပင်ရန် အခွင့်အရေးကို ရယူလိုခဲ့သည်။ သူ့အမေက သူမကို အဆက်မပြတ်ပြောနေသော်လည်း သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖြေလျှော့ပေးမည့်အသေးအဖွဲမေးခွန်းလေးများလည်း ရှိပါသေးသည်။ ရှီချွေ့က စုရွှေလျန်သည် လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်ခန့်က လက်ထပ်ပြီးခဲ့သောကြောင့်မေးရန်အကောင်းဆုံးလူဟု ရှီချွေ့ တွေးခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် လင်းစစ်ယောင် ဒီမှာရှိနေရင် သေချာတဲ့ကိစ္စတွေကို သူမဘယ်လိုမေးရမလဲ။

စုရွှေလျန်သည် ရှီချွေ့ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ပြောစရာစကားမဲ့နေသော လင်းစစ်ယောင်ကို ရယ်မောစွာ ကြည့်ပြီး သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် “သူက ငါတို့အတွက် ဘုရားကျောင်းအပြင်မှာ စောင့်နေပေးလိမ့်မယ်။” လင်းစစ်ယောင်၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဘုရားကျောင်းကဲ့သို့ လူစည်ကားသော နေရာသည် အဖြစ်အပျက်များ ပေါ်ပေါက်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တည်းဖြင့် စွန့်စားဖို့ သူဘယ်လိုခွင့်ပြုနိုင်မလဲ။

ရှီချွေ့က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

 သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အလွန်ချစ်ကြသည့် စုံတွဲများဖြစ်သည်။ တစ်ရက်လေးပင် ခွဲနေရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

သူ လက်ထပ်ရမည့် ယောက်ျားက သူကဲ့သို့ သဘောထားကြီးပြီး ဂရုစိုက်တတ်လျှင် ဘယ်လောက် ကံကောင်းမလဲ။ သို့သော် လင်းစစ်ယောင်ကဲ့သို့လူသည် အလွန်အမင်း ရှားပါးသည်ဟု သူ့အမေက ပြောခဲ့ဖူးသည်။ မဟုတ်လျှင် အတွေးများဖြင့် ရှီချွေ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မမျှတသည့် ခံစားချက်များ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ချင်းယွီဘုရားကျောင်းကို သွားရခြင်း၏ တွန်းအားမှာ အေးချမ်းသာယာသော အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်လိုသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘဲ သူမဆန္ဒ၏ အကြောင်းအရာများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း သာမာန် ပျော်ရွှင်သာယာသော အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်သား ရွာဝင်ပေါက်တွင် မြင်းလှည်းစီးပြီး တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် နံ့သာပေါင်းများထုပ်ထားသည့် ချင်တောင်ခြေကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်သည် ဖန်းလော့မြို့ မှလူတိုင်း ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြခြင်းရှိမရှိ တွေးတောနေခဲ့သည်။

"အနားယူဖို့နေရာကို အရင်ရှာရအောင်။ ငါတို့က အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲကြာအောင် ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး” လင်းစစ်ယောင်သည် ရှီချွေ့ကို စုရွှေလျန်မှ လူနေနည်းသော ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက် ပတ်၀န်းကျင်ဆီသို့ မခေါ်မီ အကြံပြုခဲ့သည်။

"အိုးဘုရားရေ ဘာလို့ရုတ်တရက် မူးမေ့ချင်သလိုခံစားရတာလဲ။ ဖန်းလော့မြို့မှာ ဒီလောက်လူတွေ အများကြီးရှိတာလား။" ရှီချွေ့သည် သူတို့စုံတွဲနောက်မှ အလျင်စလို အမြန်ပြေးကာ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် “ချင်းယွီဘုရားကျောင်း” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ရေးထိုးထားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ကူးခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့နေ့ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ " စုရွှေလျန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။ ဒုတိယလ၏ ၁၉ ရက်နေ့သည် ကွမ်ရင်၏ မွေးနေ့ဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံ စူကျိုးအတွက်လည်း ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ဘုန်းကြီးကျောင်းများမှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းများပေါ်တွင် နတ်ဘုရား၏ ဆောင်ပုဒ်များပါသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပါသည်။

“ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို အရင်တုန်းက ဒီကို ခေါ်လာပေမယ့် ဒီလောက်လူတွေကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ” ရှီချွေ့သည် ခေါင်းယမ်းကာ ဝတ်ပြုသူများ၏ အကြောင်းရင်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။

"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ လူတွေအများကြီးရှိနေတယ် ငါတို့အိမ်ပြန်သင့်ပြီထင်တယ်"

“မှန်တယ်၊ ငါတို့က ဘယ်အချိန်ရောက်မယ်ဆိုတာတောင် မသိသေးဘူး။ အိမ်ပြန်လိုက်တာပိုကောင်းမယ်။ ဒီလိုလုပ်တာကို ဗုဒ္ဓက အပြစ်မတင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ”

“မှန်တယ် ဘုရားကျောင်းကြိုတင်စာရင်းသွင်းသူကို အပြစ်တင်သင့်တယ်။ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ဒီလိုမျိုး သိမ်းပိုက်ပြီး ငါတို့ကို ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ ဘယ်မြင့်မြတ်တဲ့အရာရှိကြီးရောက်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။”

"မင်းမကြားမိသေးဘူးလား ဖုန်းမြို့က မြင့်မြတ်သူတစ်ဦး ရောက်လာတယ်လို့ထင်တယ်”

“အမွှေးနံ့သာ ပူဇော်ဖို့ ဒီလောက်ဝေးကွာတဲ့အရပ်ကိုလာပါ့မလား။ မင်း လာနှောက်မနေနဲ့"

"တကယ်ဟ… မြို့တံခါးကိုစောင့်နေတဲ့ ခေါင်းကြီးလီဆီက မနေ့ကကြားခဲ့တယ်… ငါ့ကိုယုံလိုက် အဲဒါက ခေါင်းကြီးလီ မြို့ထဲကနေ သတင်းရလာတာ ”

“အိုး မင်းယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ရဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် အဘိုးက ထပ်ပြီး ငြီးတွားနေလိမ့်မယ်။ အားယွီ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။"

"ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။ ”

"ဒါဆို ငါလည် ပြန်မဲ့အဖွဲ့ထဲလိုက်တော့မယ်။ ဒီလူတွေနဲ့အတူ ဒီနေ့ ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ”

"ဒါဆို ပြန်ကြရအောင် ”

"သွားကြရအောင် ”

“ဒီလိုကိုး” ရှီချွေ့သည် သူမကောက်ယူခဲ့သည့်အရာကို အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို အကြမ်းဖျင်း ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ဖုန်းမြို့မှ အကြီးတန်းအရာရှိတစ်ဦးသည် ချင်းယွီဘုရားကျောင်းကို နေ့အတွက် ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး ယင်းကြောင့် ဖန်းလော့မြို့မှ ဒေသခံများက ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်ရန် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အကွေ့အကောက်ရှိသော တောင်တန်းလမ်း များသည် အဘယ်ကြောင့် ဝင်၍ ဆုတောင်းပူဇော်ရန် စောင့်နေကြသော နောက်လိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်က နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖန်းလော့မြို့ကဲ့သို့ ဝေးကွာသော အရပ်၌ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အမွှေးတိုင် ပူဇော်ရန် ကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် နောက်လိုက်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပါ။

ထို့ကြောင့် ချင်းယွီဘုရားကျောင်း၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ယခင်ကထက် ပိုကောင်းလာသင့်သည်။ စုရွှေလျန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်တင်ကာ မကူညီနိုင်ပေ။

"ရှီချွေ့ ငါတို့စောင့်နေချင်သေးလား" စုရွှေလျန်သည် ရှီချွေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ရွှေလျန်က သူတို့ အိမ်ပြန်သင့်သည်ဟု အကြံပေးချင်ခဲ့သည်။ မကြာခင် မွန်းတည့်ချိန်နီးလာတော့မှာဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန်မှဝင်ရန် အလှည့်ကျမည်ဆိုတာ မသိကြသေးပေ။

နောက်ပြီး ကွမ်ရင်လည်း ပင်ပန်းနေမှာဘဲ မဟုတ်လား။ ဘုရားကျောင်းကို နေ့တစ်ဝက်ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားသည့် အရာရှိ တက်ရောက်ပြီးသည့်အခါ အလှူနှင့်ဆုတောင်းပွဲများနှင့်အတူ သူမထံ လာလည်ကြသော အမျိုးသမီးလေးများ၏ ဆန္ဒကိုလည်း လိုက်လျောရပေဦးမည်။ အရေးမပါသော သေမျိုးနှစ်ယောက်၏ ဆန္ဒလေးကို မှတ်မိရန် သူမတွင် ခွန်အားရှိမည် မထင်ဘူးလား။ စုရွှေလျန်သည် ရယ်စရာမျက်နှာထားဖြင့် သူမဘာသာ တွေးနေမိသည်။

“မေ့လိုက်တော့ လူနည်းတဲ့အချိန် မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာကြတာပေါ့။ ဒီလို လူအုပ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်လန့်နေမိတယ်။” ရှီချွေ့သည် သူမ၏ လျှာကို ထုတ်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အရာရှိထွက်သွားပြီးလျှင်တောင်မှ ရှီချွေ့နှင့် ရွှေလျန်မှာ သူတို့၏အရပ်သေးသေးလေးကြောင့် ဘုရားကျောင်းထဲဝင်ရန် ကြိုးစားဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါတို့ ပြန်ကြရအောင် ငါ မင်းကို နောက်တရက်ထပ်လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။ ” စုရွှေလျန်သည် ရှီချွေ့၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူပြီး လင်းစစ်ယောင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

***