ပထမတန်းစားကုန်ပစ္စည်းများ

လင်းစစ်ယောင်သည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ခဏခဏ စကားစမြည်ပြောနေသော စုရွှေလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမတို့ အကြည့်ချင်းဆုံပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုမိမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ လင်းစစ်ယောင်၏ ပါးစပ်သည် အထက်သို့ ကွေးသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ငုံ့သောက်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်ယွေ့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်တစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ရာ ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော စကားပြောဆိုမှုနှင့် အတင်းအဖျင်းစကားများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်၏ ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာကြောင့် သူမသည် တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေပြီး သူမသည် သာမန်အိမ်ထောင်စုတွင် ကြီးပြင်းလာသူမဟုတ်ဟု ယူဆပါသည်။

သူမဖန်တီးထားသည့် သဘာဝလေထုကို ကြည့်ပြီး ကျန်းယန်ယွေ့က သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို မနေနိုင်ဘဲသံသယ၀င်မိခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဆိုင်ရှင်-ချုပ်လုပ်သူ ဆက်ဆံရေးကြောင့် သူမ မမေးဝံ့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိုပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိပါသည်။

သူမ၏ အကြံအစည်များ မှန်ကန်ပါက စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုမှ သမီးဖြစ်ရမည်။ သို့ပေမယ့် သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ပန်းထိုးမှုစွမ်းရည်က ကျန်းယန်ယွေ့၏ သံသယများကို ပြေပျောက်စေခဲ့သည်။

“ဆိုင်ရှင် စိစစ်မှုပြီးသွားပြီ ဒါကတော့ စီရင်ချက်ပါ” ရာဖြတ်ဆရာသည် နောက်ဘက်မှ ပြန်လာကာ သူမဖတ်ရန် စာအိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်ယွေ့သည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အကြောင်းအရာကို ဖြတ်သွားကာ စာအိတ်ပေါ်မှ မော့ကြည့်လိုက်စဉ်တွင် သူမ နှုတ်ခမ်းပေါ် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည် ပြီးတော့ ပြောခဲ့သည်- "ရွှေလျန် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ပထမတန်းစားကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါပြီ။"

တဟွေ့ နိုင်ငံတွင် တူညီသောအရည်အသွေးတိုင်းတာမှုစနစ်ရှိပါသည်။ ပန်းထိုးအိမ်တစ်ခုစီတွင် တန်ဖိုးနှင့်တရားဝင်မှုတို့ကို ဆုံးဖြတ်ရန်အတွက် မှန်ကန်သော ရာဖြတ်ဆရာတစ်ဦးရှိသည်။

ပန်းထိုးခြင်းကို အရွယ်အစား၊ ခက်ခဲမှု၊ အနုပညာနှင့် ပစ္စည်းများဖြင့် ဆုံးဖြတ်ပြီး အရည်အသွေးအဆင့်- ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့်ဟူ၍ သုံးမျိုးခွဲကာ အထက်၊ အလယ်၊ နှင့် အောက် အမျိုးအစားခွဲများ ခွဲခြားထားသည်။ တတိယအလတ်တန်းစားအောက်ရှိ မည်သည့်ကုန်ပစ္စည်းမဆို အကြမ်းထည်ဟု ယူဆကြပြီး သာမန်အိမ်ရှင်မတစ်ဦးပင်လျှင် စျေးကွက်အတွက် ချယ်လှယ်နိုင်ပြီး မသင့်လျော်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သိမ်းထားလျှင်တောင် ကုန်ပစ္စည်းများက ဖိနှိပ်ခံရပြီး မရောင်းရဖြစ်သွားမှာဖြစ်သည်။

ရှီချွေ့နှင့်အတူ စုရွှေလျန် ပြီးဆုံးသွားသော အရာကို "အလယ်အလတ်" အတန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်၊ အများစုမှာ ရှီချွေ့သည် သူမ၏ ပန်းထိုးမှုအပိုင်းအတွက် များလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အဖြစ် အတည်ပြုလိုက်ခြင်းသည် ကျန်းယန်ယွေ့၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် အတော်လေး ခုန်တက်သွားပါသည်။

စုရွှေလျန်၏အလုပ်ကို ပထမအဆင့်အဖြစ် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းခံရနိုင်ခြေကို သူမစဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းသည် သူမစိတ်ထဲတွင် ဘယ်သောအခါမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။ သူမ မျက်စိဖြင့်မြင်ပြီး နားဖြင့်နားထောင်ရတာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းပါသည်။

ပန်းထိုးအိမ်ကို စီမံခန့်ခွဲသည့် ဆယ့်တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူတို့သည် ပထမတန်းစားအလုပ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ယခင်က အလယ်အလတ်တန်းစား လက်ရာသုံးခုသာ ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုသည် စုရွှေလျန် လက်အောက်တွင် ရှိနေသေးသည်။

ဖန်းလော့မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ပထမအဆင့်အတန်းအစားကို ပန်းထိုးအိမ် မည်မျှ ထုတ်ပေးခဲ့သနည်း။ တစ်ခုမှမရှိပါ။ သို့သော် ထိုအရည်အချင်းများထဲမှ တစ်ခုမျှဖြင့်ပင် ပန်းထိုးအိမ်သည် မြို့ကြီးပြကြီး၏ ထိပ်ဆုံးအဖြစ် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အဝေးမှ ချုပ်လုပ်သူနှင့်ပင် မဆင်တူသော သူမ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် ယွဲ့ယန်၏ ဆယ့်တစ်နှစ်တာ ရပ်တည်မှု စံချိန်ကို တစ်လခွဲမျှသာ ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး ဖန်းလော့ မြို့တော်၏ ပန်းထိုးမှုသမိုင်းကို ပြန်လည်ရေးသားခဲ့သည်။

ကျန်းယန်ယွေ့သည် သူမကို စာချုပ်တစ်ခုတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည့်အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းမြောက်မိပါသည်။ စုရွှေလျန်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် သူမသည် တစ်နှစ်အတွင်း အခြားသူများ၏ အခိုးခံရခြင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိပါ။ တစ်နှစ်အတွင်း စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ ယွဲ့ယန် ပန်းထိုးအိမ်အောက်တွင် ရှိနေသည်ဟု သူမပြောနိုင်သေးသည်။ လစာအတွက် ကျန်းယန်ယွေ့သည် သင့်လျော်သရွေ့ မည်သည့်စျေးနှုန်းကိုမဆို ပေးဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိနေပါသည်။

"အားယောင်၊ ဝူချင်စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားရအောင်" စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်၏လက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လမ်းမကြီး၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဝူချင်စားသောက်ဆိုင်သို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

အတည်ပြုချက်ကြောင့် သူမ၏ ငွေနှစ်ဆယ်ကျပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ တဟွေ့၏ ဖန်းလော့မြို့သို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် သူမ၏ပထမဆုံးလစာဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လိုမှ မပျော်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပါ။

"ဒါပေါ့” လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ ရွှင်လန်းသော မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်- သူမသည် ဤငွေနှစ်ဆယ်ကို ကျေနပ်နိုင်သည်လား။

အဝတ်အစားအောက်တွင် သိမ်းဆည်းထား သည့် တောက်ပသောရတနာများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများအကြောင်း သူတွေးနေခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ခုမှာ ငွေဆယ်တန်ရှိပြီး တစ်ထည်မှာ တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိ၏။ ပထမဆုံတုန်းကတောင် ငွေငါးဆယ်နီးပါး သယ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ပိုက်ဆံကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူတို့လိုအပ်တာကိုသာ သုံးစွဲကြပြီး တခါတရံမှာ သူတို့၏ စျေးကွက်တန်ဖိုးအစစ်ကို သူမသိခဲ့တာတောင်မှ သံသယရှိရတတ်ပါသည်။

ထိုငွေနှစ်ဆယ်သည် တစ်လခွဲခန့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သော်လည်း ထို့ကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် တူညီမည်မဟုတ်ပေ။

မွန်းတည့်အချိန်၌ ဝူချင်စားသောက်ဆိုင်သို့ သူတို့နှစ်ဦးရောက်လာသောအခါတွင် ဖောက်သည်များပြည့်နေသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထောင့်စွန်းတွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်နှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အထူးပြုချက်အချို့ကို မှာယူသည်- ကြက်ပေါင်း၊ ငါးကြော် နှင့် ငါးရောင်စုံစွပ်ပြုတ်တို့ကို မှာယူခဲ့သည်။ ပန်းကန်များက စားပွဲခုံကို မြန်မြန်ပြည့်သွားစေခဲ့သည်။

"စားပွဲထိုး ဘဲနှစ်ကောင်ကို ပြင်ထားပေးပါ၊ ငွေရှင်းပြီးရင် ယူသွားလိုက်မယ်။" စုရွှေလျန်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် တပေါင်၊ ရှောင်ချွမ်နှင့် ရှောင်ရွှယ်တို့ကို အိမ်တွင် အရသာရှိရှိစားစေချင်ခဲ့သည်။

"သေချာတာပေါ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် စားဖိုမှူးကို အခုပဲလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ လာယူတဲ့ အခါမှာ မင်းရဲ့ စားပွဲနံပါတ်ကို မင်းသူတို့ကို ပြောပြဖို့ပဲလိုပါတယ်။" သူက သူတို့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြသည်။ စားပွဲထိုးမှာ ဟိုအရင်တုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူ ဒီကိုလာစားတုန်းကလည်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဖန်းလော့မြို့တော်တွင် ဤကဲ့သို့ချောမောလှသည့် လူငယ်လေး နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွဲမြင်နေရခြင်းမှာ ရှားရှားပါးပါး မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခက်ခက်ခဲခဲ မေ့ပစ်ရန် ခက်ခဲလှပါသည်။

အခြားဖောက်သည်များသည် စုရွှေလျန်၏ စားပွဲကို ရံဖန်ရံခါ စိုက်ကြည့်ကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ငြူစူသောအရိပ်အမြွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

 ….

လင်းစစ်ယောင်သည် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ အမြန် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏အေးစက်မှုနှင့် ဖိအားများက အနီးနားရှိ ဖျော်ဖြေရေးအကြည့်များကို ချက်ချင်း ပျက်ပြယ်သွားစေခဲ့သည်။

"အားယောင် ဘာမှားလို့လဲ" စုရွှေလျန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရူသံကို ကြား၍ ဆက်မစားတော့ပေ။ မည်းမှောင်နေသော သူ့အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ စိတ်ပူစွာ မေးသည် "ရှင် နေကောင်းရဲ့လား"

“အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီမှာ နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့” လင်းစစ်ယောင်က အဝေးကို ကြည့်ပြီး အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။

"ရူပ်နေတယ်" စုရွှေလျန်သည် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် ဆောင်းတွင်းနှင့်အတူ အိမ်တွင်းကို နွေးထွေးမှုက နှစ်သိမ့်ပေးသင့်ပါသည်။ သူသည် သူမနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း စားသောက်ခန်းမကြီးများတွင် အသုံးမ၀င်ခဲ့ပေ။

"ဒါဆို မြန်မြန်စားပြီး နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ကြရအောင်။" စုရွှေလျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ငါးကြော်တစ်ဖဲ့ကို သူ့ပန်းကန်ထဲ  ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း များများစားသင့်တယ်" စုရွှေလျန် ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် လင်းစစ်ယောင်၏ မပျော်မရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် ။ ကြက်သား၊ မက်ကရယ်၊ ပဲပိစပ်၊ မျှစ်၊ မုန်လာဥနီတို့ကို ရောစပ်ထား သည့် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ဖြည့်ပြီး စားလိုက်သည်။ သူမက သူ့မိန်းမဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လုံလောက်နေပါပြီ။ တခြားသူများ၏ မနာလိုစိတ်က သူ့အတွက် ဘာအတွက်ကြောင့်လဲ။

သို့သော် အနီးနားမှအကြည့်များသည် စုရွှေလျန်အတွက်မဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် သူ့အတွက်ဖြစ်ကြောင်း လင်းစစ်ယောင် နားမလည်ခဲ့ပါ။ လုဝမ်အာသည် အနောက်ဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

***