အားလပ်ရက်အသေးစား

"ဝမ်းကွဲညီမ" ယန်ခဲ့ယီသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ နစ်မြုပ်သွားသော သူ၏ဝမ်းကွဲအငယ် လုဝမ်အာ ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အို ဝမ်းကွဲအစ်ကို ကျွန်မနေကောင်းပါတယ်" လုဝမ်အာ မှိန်းရာမှနိုးလာပြီး သူမ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူမဝမ်းကွဲဘက်သို့ လှည့်မလာမီ သူမ၏မျက်လုံးများမှ အမုန်းတရားများကို မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတွေ့ဖူးတယ်ထင်လို့ပါ"

သူသည် ဤမြို့၏ အချမ်းသာဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် နိမ့်ကျသော ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ခေါင်းငုံ့ကာ တူညီသော ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရဆဲဖြစ်သည်... ထိုမျှသာမကဘဲ သူ့ထံမှ ထိုကဲ့ရဲ့မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် သူမသည် ဤကဲ့သို့ အရှက်တရားဖြင့် မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။ 

ထိုသို့သော အတွေးဖြင့် လုဝမ်အာ၏ မျက်လုံးများမှ အမုန်းများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမနှင့်မပေါင်းနိုင်လျှင် တခြားမိန်းမများကို ဘယ်လိုခွင့်ပြုနိုင်မလဲ။ လင်းစစ်ယောင်က သူမအပိုင်ဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်က ဘယ်လိုမျိုး သူနှင့်လိုက်ဖက်နိုင်မလဲ။

စားသောက်ဆိုင်ထောင့်မှာ ချစ်စဖွယ်ပြသနေသည့် စုံတွဲကို သူမ ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စက္ကန့်တိုင်း ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ဒေါသသည် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ဒေါသများပေါက်ကွဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ညံ့ဖျင်းသော တူချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဖမ်းယူလိုက်သောကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

"ဝမ်းကွဲညီမ" ယန်ခဲ့ယီ အသံကြားတော့ အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲညီမကို တစ်ခုခု နှောက်ယှက်တာရှိလို့လား" လုဝမ်အာ စိုက်ကြည့်နေသည့် ဦးတည်ရာကို သူကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဝမ်းကွဲညီမ၏ အလေးအနက်ထားအကြည့်ဖြင့် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့်အရာတစ်ခု ရှိနေရမည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား အစာစားဖို့သာ အာရုံစိုက်" ယန်ခဲ့ယီ၏ ရုတ်တရတ်မေးခွန်းသည် လုဝမ်အာ၏ စိတ်ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးနှင့် ခါးသီးသွားခဲ့သည်။

ယန်ခဲ့ယီသည် သူမ၏ အပြုအမူကြောင့် ပဟေဠိဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိ ခံစားချက်ကို ကြည့်ပြီး မေးမြန်းရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

သူ့အမေ အဆိုအရ ကျက်သရေရှိလှသော ဤဝမ်းကွဲညီမသည် သူ၏သတို့သမီးလောင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဇာတိမြို့မှ ထွက်ခွာသွားသော ဤခရီးသည် မိသားစု၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးအဆင်ပြေလျှင် နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်နေ့တွင် ဤဝမ်းကွဲညီမကို သတို့သမီးအဖြစ် သူတို့အိမ်က ကြိုဆိုလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူလှည့်စားခံရဖူးပါသလား။ ရှေးက ကျက်သရေ နှင့် ကျက်သရေ ဘယ်မှာလဲ။ ယခု သူမြင်နိုင်သမျှမှာ သူမ၏ စူးစူးရှရှ စူးရှသော အကြည့်များပင်ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် လုဝမ်အာလည်း အလွန်စိတ်ဆိုးနေပါသည်။

ယန်ခဲ့ယီသည် လျောက်ပတ်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းလှသည်။ သို့သော် သူ့ကိုလက်ထပ်ခြင်းသည် အောင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယန်မိသားစုသည် ဖုန်းထိုင်မြို့၌ နာမည်ကြီးသည်။ မြို့မှာ အိမ်နှင့်နည်းနည်းဝေးပါသည်။ မြင်းလှည်းတစ်စီးဖြင့် ခုနစ်ရက်မှ ရှစ်ရက်ကြာသည်။ သို့သော် သူနှင့်လက်ထပ်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ဘဝသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအရ မကုန်ခမ်းနိုင်ပေ။

သူမ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေပြီးနောက် လုဝမ်အာသည် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ချစ်စရာကောင်းသည့် အပြုံးလေးဖြင့် "ဝမ်းကွဲအစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ အခု စိတ်နဲ့လူနဲ့မကပ်သေးလို့ပါ။ ကျွန်မ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ်... ၀မ်းကွဲအစ်ကို စိတ်မဆိုးရင် ကျွန်မတို့ ထမင်းစားပြီးရင် ဖြည်းဖြည်းချင်းရှင်းပြပေးမယ်"

ပြောရရင် လုဝမ်အာသည် ကဗျာအဖွဲ့တွင် ခဏတာသင်ယူခဲ့ဖူးတာကြောင့် အမှန်တရား ၃ပုံ အလိမ်အညာ၇ပုံလောက် ထည့်ပြောရင်း ပြဿနာကို အလွယ်တကူ အဆုံးသတ်လိုက်နိုင်သည်။

ယန်ခဲ့ယီအား သူမ တခြားယောက်ျားကို သဘောကျနေကြောင်း အမှန်အတိုင်း သူမ မပြောဝံ့ခဲ့ပေ။

စုရွှေလျန်ကို ပညာပေးရန် 'လေလျှပ်စီးဂိုဏ်း' ကို ငှားရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ လုဝမ်အာသည် သူမအသက်ကို မယူချင်သော်လည်း သူမ၏ဘဝကို သနားစရာအကောင်းဆုံးအခြေအနေသို့ရောက်အောင် မလုပ်ပါဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပေ။

လင်းစစ်ယောင်အတွက်မူ လုဝမ်အာက ငတုံးတစ်ယောက်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်ခံပညာတွင် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ‘လေလျှပ်စီးဂိုဏ်း’ သည် သူ၏ပြိုင်ဘက် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

လင်းစစ်ယောင်ထံမှ သူမဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ရသည့် အရှက်နှင့် ဒေါသကြောင့် သူ့အား ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့တွင် လင်းစစ်ယောင်၏ ခွေးကြီး ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမအဖေအပါအဝင် မည့်သူ့ကိုမျှတောင် မပြောခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုအတွက် လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့တွင် လွဲမှားနေသည့်အရာများကို အနှေးနှင့်အမြန် သိရှိလာပါလိမ့်မည်။ သူမကို တောင်းပန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်လာလိမ့်မည်ဟုထင်ခဲ့သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူမသည် ဖန်းဟွာမြို့ရှိ ၎င်းတို့၏အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် ဟွာအန်းကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ လုဝမ်အာ၏ အမေ လုချောင်ယင်းက သူ့ကို လာခေါ်ရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီးသည့်အထိ သူမနေခဲ့သည်။ သူမအမေမှ လိုက်ပို့သည့်လူများက လုဝမ်အာကို အဝေးမှ အဒေါ်နဲ့ သုံးနှစ်ကျော်ကြီးသော ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က ဖုန်းထိုင်မြို့ မြို့မှ လာလည်သည်ဟု လုဝမ်အာအား အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ထိုမှပင် သူမသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ဟွာအိမ်မှ ထွက်သွားလေသည်။

မကြာခင်မှာ သူနှင့်ထပ်တွေ့ရန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် တစ်လခွဲအကြာတွင် ဝူချင်စားသောက်ဆိုင်၌ ဤ ‘တွေ့ဆုံမှု’သည် ဤကဲ့သို့သောမြင်ကွင်းမျိုးကို မျက်မြင်တွေ့ကြုံရစေသည်... သူမ ဘယ်လိုလုပ်များ မကျေနပ်ချက်ကို မျိုချနိုင်မည်နည်း။

လုဝမ်အာ (နှင့် တွဲဖက်) ဝူချင်စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းစစ်ယောင်၏ မျက်လုံးများသည် အန္တရာယ်များသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူနှင့် ရွှေလျန် စားသောက်နေစဉ်တွင် သူမ၏ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို အချိန်အတော်ကြာ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ၏ယခင်အလုပ်က အခြားသူများထံမှ ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် လွယ်ကူသည်။ လုဝမ်အာ စုရွှေလျန်ကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ထိခိုက်နစ်နာစေရန် ခွင့်မပြုပေ။ မဟုတ်လျှင် ဟမ့် သူမသည် ချမ်းသာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသည့်သူတစ်ယောက်က မြို့မှ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားလျှင် ပိုပျော်နေမည့်သူများ အများကြီးရှိမည်ဖြစ်သည်။

"ဂျုံမှုန့်၊ ကောက်ညှင်းမှုန့်၊ ပဲနီ၊ နှမ်း၊ သကြား၊ ဟင်းချက်ဝိုင်၊ ဆား၊ ဟင်းချက်စရာ တစ်ခုခုကျန်တာများရှိသေးလား?" စုရွှေလျန်သည် သူမရရှိသော ပစ္စည်းများကို ရေတွက်သည်။ ဤပါဝင်ပစ္စည်းများကို အကြော်နှင့် ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးအဆင်ပြေသင့်တယ်။" လင်းစစ်ယောင်က လမ်းလျှောက်ရတာ နည်းနည်းပင်ပန်းနေပုံရသည့် စုရွှေလျန်ကို မကြည့်ခင် ချည်အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ ငါတို့မေ့သွားတဲ့အရာကို မင်းမှတ်မိရင် နောက်မှပြန်လာလို့ရတယ်။” သူ၏ ခရီးသွားနည်းနှင့် မြို့ထဲကိုပြန်ရန် တစ်နာရီခန့်သာကြာပါသည်။

"အဲဒါအဆင်ပြေတယ်" စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင်အရေးတကြီး ဝယ်စရာလိုမည်မထင်ပါ။

"အိုး၊ ငါတို့ဘဲကင်ဝယ်ဖို့ ဝူချင် စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်သွားရမယ်။" အစားကြူးသော တပေါင်နှင့် ဝံပုလွေများကို သူမ သတိရမိသည်။

"ကောင်းပြီ" လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝံပုလွေများနှင့် ထျန်းတပေါင်တို့ကို မည်မျှ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို မြင်လျှင် အနည်းငယ် ချဉ်အ်၏။

ဆယ့်နှစ်လမြောက် ၂၄ ရက်နေ့သည် ဖန်းဟွာမြို့မှ ဇောင်ရှန်း (မီးဖိုချောင်၏နတ်ဘုရား) အား ကျေးဇူးတင်စကား ပေးပို့သောနေ့ဖြစ်သည်။

ထျန်းတပေါင်၏ အကြာကြီးစောင့်မျှော်နေသော အနားယူချိန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ခဏသာနားချိန်ရသော်လည်း ရှို့ဖုန်းဆီကို ပြေးပြီး ပြန်လာခဲ့ရသေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် မကစားမီ ရွှမ်ထျန်းဓားလေ့ကျင့်မှုကို တစ်နာရီ ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘုရားကျောင်းအနီးရှိ ခြံဝင်းသို့ သွားကာ အခြားကလေးများကို ပြသခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေသော်လည်း အခြားကလေးများနှင့် ကစားသောအခါ ထျန်းတပေါင်သည် အဝေးကြီးမသွားသင့်သည်ကို သိလေသည်။ လင်းစစ်ယောင်က တစ်နှစ်ခွဲကြာ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးကြောင့် သူ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး တည်ငြိမ်သွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

အဒေါ်ထျန်းက သူ့ဦးနှောက်ထဲမှ သွေးခဲများ ပျောက်သွားပြီဟု သံသယဝင်လာတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါ။ သူမ သတိပြုမိသည်က သူ၏လတ်တလောလုပ်ဆောင်မှုများသည် သာမန်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ကလေးနှင့် အတူတူပင်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုအချိန်တုန်းက သူ့တွင် မျက်နှာမရှိသလို အရှက်လည်းမရှိဘူးဟု ထင်ရပါသည်။

ထို့ကြောင့် ထျန်းအိမ်သည် လင်းစစ်ယောင်ကို ပို၍ပင် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံလာခဲ့သည်။ သူတို့ အစားအသောက်ကောင်းများ ရသည့်အခါတိုင်း သူတို့က တပေါင်ကို အမြဲပို့ခိုင်းခဲ့သည် သို့မဟုတ် အဒေါ်ထျန်းကိုယ်တိုင်က စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့ကို ဝေမျှရန် ယူလာပေးခဲ့သည်။

တခြားအိမ်ထောင်စုများတောင်မှ လင်းစစ်ယောင်ကို တောက်ပေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပါတော့သည်။ သူတို့ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ သမားတော်များ နားမလည်နိုင်သည့် အရာများကို လင်းစစ်ယောင်မှာလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒါတင်မကဘဲ တပေါင်လည်း ပိုကျန်းမာလာခဲ့သည်။ သူသည် နေမကောင်းသော ကောင်ကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ ဆောင်းရာသီတွင် သူဝတ်ရန် လိုအပ်သော အလွှာနှစ်ခုမှာ ပေါ့ပါးသော   အင်္ကျီသေးသေးလေး ဖြစ်နိုင်ပြီး သူသည် ပြဿနာမရှိဘဲ အပြင်ထွက်နိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် အခြားလယ်သမားအချို့သည် ၎င်းတို့၏သားများကို လင်းစစ်ယောင်ထံ စာသင်ကြားရန် စေလွှတ်ရန် စိတ်ကူးနေကြသည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့သည် ကျန်းမာသန်စွမ်း၍ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်နေမည်မှာ သေချာပါသည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သေချာပေါက်ပင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထျန်းတပေါင် တစ်ယောက်တည်းပင် ဒုက္ခများနေခဲ့သည်။ တပည့်ကလေးများကို များများယူခြင်းဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခရောက်စေတော့မည်မဟုတ်ပေ။

စုရွှေလျန်နှင့် သူတို့၏ အနာဂတ်ကလေးများ၏ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံထားခြင်းမရှိပါက တပည့်လက်ခံခဲ့ရန် သူစဉ်းစားမည်မဟုတ်ပါ။

သူ့တွင် ဤကဲ့သို့ထူးဆန်းသည့် ဝါသနာ မရှိပါ။ သင့်တော်သည့် ကလေးတစ်ယောက်တွေ့တိုင်း တပည့်အသစ်လက်ခံနေလျှင်… အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်မှာ သခင်ဟုခေါ်သည့် ကလေး အယောက် ၂၀ ကျော်ဖြင့် ထိုအတွေးက သူ့ကို ရင်ဖိုစရာဖြစ်စေခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် တောင်ဘက်ခြံဆီသို့ ဦးတည်သွားရင်း အတွေးကို ဖယ်လိုက်သည်။

သူ့နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းပြီးသွားသော်လည်း စုရွှေလျန်ကို ကပ်တွယ်ကာ ထွက်သွားဖို့ငြင်းဆန်နေသည့် ထျန်းတပေါင်အား နှင်ထုတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ လင်းစစ်ယောင်ဟာ အိမ်၏အထပ်နှင့် ထောင့်တိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပါတော့သည်။

စုရွှေလျန်သည် အိမ်ရှိ ပရိဘောဂများနှင့် အဆင်တန်ဆာများကို စတင်သုတ်နေစဉ်တွင် ရေသန့်ပုံးတစ်ပုံးကို ရေဖြည့်လိုက်သည်။

နှစ်လကြာအသုံးပြုပြီးနောက်တွင် စောင်အဖုံးများ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်နှင့် အိပ်ယာခင်းများအပြင် ပင်မခန်းမ၊ အနောက်တောင်ပံနှင့် မီးဖိုချောင်ရှိ ကူရှင်အဖုံးများအားလုံးကို အသစ်စက်စက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပါသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးနှင့် စောင်အဖုံးများတွင် ခရမ်းရောင်ချည်တစ်ထည်နှင့် ရွှေရောင်ငွေချည်နှစ်ထပ်ချည်ဖြင့် ချယ်လှယ်ထားသော ပျိုနီပန်းများရှိသည်။ အိပ်ယာခင်းမှာ ရိုးရိုးအဖြူဖြစ်သည်။ ကူရှင်များနှင့် ကူရှင်အဖုံးများအတွက် ၎င်းတို့ကို အပြာရောင် အခြေခံဖဲနှင့် ငွေပန်းထိုးဖြင့် စီတန်းထားသည်။

အသစ်ပြင်ဆင်ထားသော အိမ်နှင့် သန့်ရှင်းသော ခြံကိုကြည့်ရင်း စုရွှေလျန်က ကျေနပ်စွာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

"အားယောင် ဆက်မလုပ်ခင် အနားယူလိုက်ဦး..." စုရွှေလျန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဒေါ်ထျန်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ဆိုဘာလက်ဖက်ရည်ကို တိုက်ခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင်အလုပ်ဆက်လုပ်နေသည် လင်းစစ်ယောင်ကို မခေါ်ခင် သူနှင့် သူမကိုယ်သူမအတွက် ခွက်တစ်လုံးလောင်းထည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ…" လင်းစစ်ယောင် အခန်းထဲဝင်လာပြီး ဆိုဘာလက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး "ကောင်းသားပဲ လက်ဖက်ရည်က" သူက ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးခဲ့သည်။

"အင်း အဒေါ်ထျန်းက မနှစ်က သူ့မိသားစုက ဆိုဘာလက်ဖက်ခြောက်နည်းနည်း စိုက်ထားတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ သူတို့က နှစ်ဆယ့်ငါးကီလိုဂရမ်လောက် ရိတ်ရလို့ အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီ ပေးလိုက်တာ"

"အားယောင်၊ ကျွန်မတို့လည်း နောက်နှစ်မှာ စိုက်ကြမလား" စုရွှေလျန်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆိုဘာလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်သည် သူမ၏ သရက်ရွက်နှင့် ဗိုက်အတွင်းပိုင်းကို နွေးထွေးစေကာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ကျေနပ်စေသည်။

“ကောင်းတယ်…” လင်းစစ်ယောင် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ ကြိုက်လျှင် သူလည်းကြိုက်ပါသည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ဇောင်ရှန်းအတွက် ပူဇော်ဖို့ရန် အဆာပြေမုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ဖက်ထုပ်လုပ်ရန်အသုံးပြုသည့် မုန့်စိမ်းနှင့် ရတနာဘီစကွတ်ငါးခု အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

လင်းစစ်ယောင် သည် ဖက်ထုပ်များ၏ မုန့်စိမ်းကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ပြီးတော့ စုရွှေလျန်ကို ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူမနှာခေါင်းကို ခပ်ပါးပါးလေး ညှစ်ပေးလိုက်သည်။ သူမနှာခေါင်းပေါ်ရှိ အဖြူရောင် မုန့်ညက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့အပြုံးက ရယ်မောစရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အံ့ဩသွားသည်။ သူမသည် ကြည်လင်သောရေထဲတွင် သူမ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ထိုမှသာ သူ၏ မကောင်းမှုအကြောင်း သိလာတော့သည်။ ရှားရှားပါးပါး ရယ်မောရင်း သူ့လက်ကို မုန့်ညက်ထဲသို့ နှစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကိုလည်း လိမ်းရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ရုတ်တရက် လင်းစစ်ယောင်က သူမကို နမ်းရန် ဆွဲခေါ်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောသွားကြသည်။ စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်ထံမှယူထားသည့် မုန့်နှစ်အမာဖြင့် ဖက်ထုပ်များကို စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မတူညီသော ဖြည့်စွက်စာ သုံးမျိုးကို ပြုလုပ်ထားပါသည်- ပါးပါးလှီးထားသော အသား၊ ပါးပါးလှီးထားသော အသားပါသော ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် မှိုထည့်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောနှောထားသည်။

လင်းစစ်ယောင်နှင့် ဖက်ထုပ်လုပ်ထားတာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အလှတရားအပြည့် ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည့်အခြေအနေမျိုးမဟုတ်သေးသော်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ မရှိတော့ပါ။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ ဖက်ထုပ်အနည်းငယ် လုပ်ပြီးသည်အထိ ကြည့်ပြီးနောက် နှာတံကို ထပ်မံ မညှစ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမနှုတ်ခမ်းစူပြီး လှည့်ထွက်သွားတာကို မြင်သောအခါ သူ ပြုံးလိုက်မိပြန်သည်။ သူသည်လည်း ရတနာ ဘီစကွတ်ငါးခု ပြုလုပ်ရန်အတွက် နေရာသို့ပြန်သွားခဲ့သည်။။

ဤသို့ဖြင့် အားလပ်ရက်လေးကို နှစ်ယောက်သား မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားအတွက် အဆာပြေစားရန် ဆက်လက်ပြင်ဆင်ရင်းဖြင့် အားလပ်ရက်လေးကို တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

***