အလုပ်များသောနှစ်သစ်

နှစ်သစ်၏ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သော တဟွေ့တိုင်းပြည်၏ သာယာလှပသည့် နေရောင်ခြည်က ကုလားကာများကို ဖြည်ချလိုက်သည်။

နှမ်း၊ ပဲ၊ နှင့် အဆာပလာများမှ မွှေးကြိုင်သော ဖက်ထုပ် သုံးမျိုးချက်ပြီးသောအခါ လင်းစစ်ယောင်သည် မီးဖိုခန်းမှ ထကာ ဥယျာဉ်မှ ရင့်ကျက်သော ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရိတ်သိမ်းရန် တောင်ပိုင်း ခြံသို့သွားခဲ့သည်။

ရာသီဥတုကောင်းပြီး သုံးရက်ကြာပြီးနောက် တောင်ဘက်ခြံတွင် နှင်းအများစု အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာများပါရှိသော ထောင့်ကျဉ်းလေးများရှိသော်လည်း လင်းစစ်ယောင်သည် သူ၏နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်မှုများကို အဟန့်အတားမရှိခဲ့ပေ။

ရေစိုခံအဝတ်စကို ခေါက်ပြီး ဘေးဘက်တွင် ချထားသဖြင့် လင်းစစ်ယောင်သည် နွေဦးပေါက်ရာသီတွင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော နှင်းကျမှုများအတွက် ထပ်မံအသုံးပြုရန် လိုအပ်သောကြောင့် သစ်သားခုံကို ချန်ထားခဲ့သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မုန်ညှင်းထုပ်၊ ကန်စွန်းဥနှင့် မုန်လာဥနီအားလုံးကို တူးခဲ့ပြီး ဝါးခြင်းတောင်းကြီးထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည်။ ပုပ်နေသော အရွက်များကို မြေဆီလွှာအဖြစ်သို့ ချန်ထားခဲ့သည်။ အဝါရောင်မသန်းသေးသော အရွက်များကို ကြက်နှင့် သိုးလှောင်အိမ်ထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည်။

ဂေါ်ဖီထုပ်ကြီးများအား ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် အချို့ကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခူးဆွတ်ပြီး ကျန်များကို နောက်မှ အချဉ်ဖောက်ရန်အတွက် ရေဖြင့် နေလှန်းရန် ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်းထားသော မုန်ညှင်း အပင်ငယ်များသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားသုံးရသောကြောင့် မီးဖိုချောင်ကောင်တာပေါ်တွင် ထားခဲ့သည်။

ကန်စွန်းဥနှင့် မုန်လာဥအချို့ကို မကြာမီ စားသုံးရန် ကောင်တာတွင် ထားခဲ့ပြီး ကျန်များကို အသစ်တည်ဆောက်ထားသော သိုလှောင်ရုံတွင် ကြက်လှောင်အိမ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ဤသိုလှောင်ရုံငယ်တွင် သစ်သားတံခါးများဖြင့် ကျောက်အုတ်မြစ်တစ်ခုရှိသည်။ အုတ်အပြင်ဘက်အလွှာတစ်ခုရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆီစွတ်ထားသောအ၀တ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် မိုးရာသီတွင်ပင် သိုလှောင်ခန်းအတွင်းရှိ အစားအစာများသည် ခြောက်သွေ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေနိုင်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုများပြီးသွားသည့်အခါ လင်းစစ်ယောင်က အစောကြီးမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရကာ ရေချိုးရန် မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။ ယခုရှင်းလင်းနေသည့် ဥယျာဉ် နှင့်ပတ်သက်ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းတွင် ဘာစိုက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားရဦးမည်ဖြစ်သည်။ နွေဦးပေါက်ခါနီးဖြစ်သောကြောင့် လယ်မြေနှစ်ဧကမှာ မကြာခင် အသုံးပြုနိုင်တော့မှာဖြစ်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆောင်းဂျုံစိုက်ထားသော်လည်း ထိုအစေ့များကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြန်းလိုက်ရုံဖြင့် အာရုံစူးစိုက်စရာ မလိုတော့သောကြောင့် သူ့တွင် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်စရာ ဘာမျှမရှိပေ။

ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်နေချိန်တွင် လင်းစစ်ယောင်လည်း တခြားအလုပ်များနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဟောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာကို စိုက်ပျိုး၊ ရိတ်သိမ်း၊ စားသုံးရမည်ကို တွေးတောရုံမျှဖြင့် အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို ကျင့်သားရရန်မှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ရက်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ့အိမ်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှုသည် ချိုမြိန်ကျေနပ်မှု၏ခံစားချက်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတရံတွင် သူ့အား မဆုတ်မနစ်ရှာဖွေကာ ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ဖုန်းချင်းယာအား ကျေးဇူးတင်ရန်ပင် တွန်းအားရှိခဲ့သည်။

…

“ရွာလူကြီး၊ အဒေါ်လောင်၊ အဒေါ်ထျန်း ……” စုရွှေလျန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဆောင်အရေအတွက်ကို သူမပေးဆောင်ရမည့်လူအရေအတွက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ရေတွက်ကာ သွားပေးခဲ့သည်။

ဖန်းဟွာမြို့တွင် သေးငယ်သော ဓလေ့တစ်ခု ရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မိသားစုတွင် အသက်ကြီးသူရှိပါက နှစ်သစ်၏ ပထမပတ်လုံးလုံး အိမ်မှ အပြင်မထွက်ရပါ။

ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့ ဇနီးမောင်နှံကဲ့သို့ မိသားစုများသည် အသက်ကြီးသူမရှိသောကြောင့် နှစ်သစ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လည်ပတ်နိုင်ကြသည်။

စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့သည် ဖန်းဟွာမြို့ကို လည်ပတ်ပြီး ကြီးကြီးငယ်ငယ် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် နှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအတွက် သစ်သီးခြင်းတောင်း နှစ်တင်းကို လင်းစစ်ယောင်မှ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပါသည်။

တစ်ခုချင်းစီကို အနီရောင် ချည်ထည်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး ချစ်စရာလက်ဆောင်ထုပ်များ ပြုလုပ်ထားသည်။ အနက်ရောင်ချည်ကောင်းတစ်ထည်ကို အထည်အနီတစ်ခုစီ၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် ယက်လုပ်ထားသောကြောင့် ပေါ့ပါးသောကြိုးဖြင့် ချည်ကို အလွယ်တကူဖွင့်နိုင်သည်။ ပစ္စည်းများတွင် တောကြက်ဥ၊ ငါးခြောက်ဆားနယ်၊ အသီးအရသာ ပန်းပွင့်ပုံစံ ကိတ်မုန့်၊ ကြွပ်ကြွပ်အလွှာထားသော ဘီစကွတ်စသည့် ပိုလျှံအစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ လက်ဆောင်တစ်ခုစီ၏စျေးနှုန်းမှာ အလွန်ကွာခြားမှုမရှိပါ။ ဤသည်မှာ စုရွှေလျန်သည် ပို၍ စေ့စေ့စပ်စပ် တွေးတောခဲ့သော ပုံစံဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် လူအများသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး သူတို့ရရှိသည့် နှစ်သစ်လက်ဆောင်များ၏ တန်ဖိုးကွာခြားမှုများရှိနေတာကို သိလိုက်ရလျှင် နားလည်မှုလွဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ မျက်နှာသာပေးနေသည်ဟုပင် ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါသည်။

တစ်ဖက်တွင် လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ခွဲခန့်က ဖန်းဟွာမြို့ထောင့်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာချိန်မှစ၍ သူမ၏ နေထိုင်မှုပုံစံကို မနာလိုသော လယ်သမားအနည်းငယ်နှင့် လိမ္မာပါးနပ်သော လယ်သမားအချို့ ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လင်းစစ်ယောင်သည် သူအမဲလိုက်ခဲ့သော တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်သေများကို အိမ်သို့ပြန်သယ်သွားသည်ကို မြင်ဖူးသူများသည် ရွာလူကြီးထံ တည့်တည့်ပြေးသွားကြသည်။ တောင်ပေါ်ကို တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲကြသော်လည်း တောင်ပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်အားလုံးသည် မကြာမီ လင်းစစ်ယောင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်လားဟု တွေးတောကာ ရွာလူကြီးထံ တိုင်တန်းခဲ့ကြသေးသည်။

နောက်ထပ်အမျိုးသမီးကြီးများသည် ဟယ်အိမ်၏ အမျိုးသမီးကြီးလင်းရှီ ထက်သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဖန်းဟွာမြို့တွင် အကောင်းဆုံးပန်းထိုးသမားဘွဲ့ကိုရရှိခဲ့ကာ ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်၏ အပ်ချုပ်သမားဖြစ်လာသည့် စုရွှေလျန်၏ပန်းထိုးစွမ်းရည်အကြောင်း သိရှိပြီးနောက် လင်းရှီနှင့် အတူရှိတိုင်း စုရွှေလျန်မကောင်းကြောင်းများပြောကြတော့သည်။ စကားလုံးများသည် စုရွှေလျန်နှင့် လင်းရှီအကြား အကွဲအပြဲဖြစ်စေရန် ဓားခုတ်ဓားနှင့်တူသော်လည်း သူမက ရယ်ပြီးသာနေနိုင်သည်။ လင်းရှီသည် စုရွှေလျန်ကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ စုရွှေလျန်သည် ပန်းထိုးခြင်း၌ သာလွန်သော ကျွမ်းကျင်မှုရှိကြောင်း သူမ ဝန်ခံခဲ့ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူများကို စာရင်းမှ စီစစ်ပြီးနောက် စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့သည် စာရင်းရှိလူများအတွက် လက်ဆောင်များကိုတောင်းထဲတွင် ဖြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ ကယ်တင်ရန်ရှိပါသည်။ ဟားဟား စုရွှေလျန်သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တခစ်ခစ်ရယ်နေမိသည်။ သို့ပေမယ့် ၎င်းသည် ဖန်းဟွာမြို့တွင် နေထိုင်ခြင်း၏ အဖြစ်မှန်ဖြစ်သည်။ ခြေတစ်လှမ်းပေးလျှင် ဆယ်ပေပြန်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ မင်းက ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါတို့က ရိုက်နှက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို ငါတို့က သတိတောင်ထားမိမှာမဟုတ်ဘူး။ သို့မဟုတ်ပါက ငါတို့ကို လွယ်တယ်လို့ထင်သွားလိမ့်မယ်။

…..

ညနေစောင်းသောအခါ နှစ်ယောက်သား သစ်သီးတင်းနှစ်တောင်း အပြည့်ကို အိမ်ထဲကို ပြန်သယ်သွားခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်တွင် လက်ဆောင် ဆယ့်ငါးခု ပေးခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ၎င်းတို့သည်လည်း အခြားအဖွဲ့များမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ၎င်းတို့၏ သစ်သီးခြင်းတောင်းများထဲသို့ အတင်းအကျပ် လက်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုလက်ဆောင်များတွင် အိမ်မွေးကြက်နှင့် ဘဲဥများ၊ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားသော “ဓားပူ” ဝိုင်၊ သခွားချဉ်၊ ပဲတီစိမ်းကိတ်မုန့်… နှင့် အပွင့်ပွင့်နေသော ဇီးသီးအကိုင်းအခက်များစွာရှိသည်။

စုရွှေလျန်သည် ဇီးသီးနီ၏ အကိုင်းအခက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ အ၀ကျယ်သော ပန်းအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လင်းစစ်ယောင်က ရွာသားများပေးသော လက်ဆောင်များအားလုံးကို ကူညီစီစဉ်ပေးရန်အတွက် မီးဖိုခန်းမှ ထွက်သွားသောကြောင့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှစ်ဖူ~~ ရှစ်နျန်~~" ထျန်းတပေါင်၏ ကျယ်လောင်သော အော်သံများသည် အဝေးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူကိုယ်တိုင် သူတို့အိမ်သို့ မရောက်ရှိမီတွင် သူ့အသံသည် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှစ်ဖူ၊ ရှစ်နျန် နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။" ထျန်းတပေါင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်လာသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပဲ သူ့နောက်တွင် အသက် ၁၀ နှစ်အောက်ကလေးများများစွာရှိသည်။ စုရွှေလျန်သည် ၎င်းတို့အနကိ သုံးဦးကိုသာ မှတ်မိသည်။ ခြောက်နှစ်သားအရွယ် ဖန်ရှောင်ဟွာ၊ ရွှေခမ်း နှင့် အသက် ၉ နှစ်ရှိ ရွှေဖူတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့အမေများ အလည်လာစဥ်က သူတို့ကို သတိထားခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။

"လင်းရှစ်ဖူ၊ လင်းရှစ်နျန် နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။” ကလေးခြောက်ယောက်စလုံးက ထျန်းတပေါင်က သူတို့ပြောထားသလို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့က သူမကို မမရွှေလျန် ဟုခေါ်သင့်ပါသည်။ ဒီလိုနုပျိုပြီး ချောမောလှပတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ရှစ်နျန် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သို့ပေမယ့် ထျန်းတပေါင်က သူတို့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ အတင်းအကြပ်လုပ်လျှင် သူတို့ဘာသာသူတို့ အိမ်ပြန်ရမှာပေါ့ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ တယောက်နှင့်တယောက် ကွဲပြားရန် တယောက်ချင်းစီကို သူတို့၏မျိုးရိုးအမည်များနှင့် နှုတ်ဆက်ရန်မှာ ထျန်းတပေါင်၏ အကြံအစည်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤအရာများအကုန်လုံးက သူ့ဦးနှောက်ထဲမှ သွေးခဲများပျောက်နေပြီဟု ပြောရန်မခက်ပေ။

"ရှစ်နျန် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ချင်လို့ အတင်းအကြပ်ပြောနေတဲ့သူတွေလေ၊ ကျွန်တော်လည်းမကူညီနိုင်ဘူး။ ” ထျန်းတပေါင်က သူ့ပခုံးကိုတွန့်ပြပြီး ရှင်းပြနေချိန်မှာ အားကိုးရာမဲ့ပုံပေါက်နေဟန်တူသည်။

လင်းစစ်ယောင်က သူ့စကား ပြီးသွားသည်နှင့် လေထဲတွင် လက်ဖဝါး တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။ ထျန်းတပေါင်သည် ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်ကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ကစားဖို့ ပင်မခန်းမကို သွားကြရအောင်။” စုရွှေလျန်က ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပင်မခန်းမထဲသို့ ကလေးများအား သူမနောက်လိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း ငါဘာပြောခဲ့လဲ။ ရှစ်နျန်ရဲ့အိမ်မှာ သရေစာတွေ ပြည့်နေတာပဲ။ ” ထျန်းတပေါင်သည် အခြားကလေးငယ်များအားလုံး သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြနေချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် မတူညီသော သစ်သီးခြောက် အဆာပြေမျိုးစုံ ၇ သို့မဟုတ် ၈ လုံးခန့် အပြည့်ရှိသည်။ သူတို့မိသားစုမှာ သူတို့အတွက် အမြဲဝယ်ရန်ငြင်းဆန်ခဲ့သည့် သကြားလုံးအပျော့နှင့် ထန်ဟူလုများပင် ရှိသေးသည်။

လနှစ်၏ ပထမလတွင် အိမ်သူအိမ်သားများအားလုံး အချင်းချင်း လည်ပတ်နိုင်စေရန် တံခါးများဖွင့်ထားရမည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ကလေးများကို ၎င်းတို့၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်စိုးသောကြောင့် စုရွှေလျန်သည် ပြီးခဲ့သည့်လ၏နောက်ဆုံးနေ့တွင် လင်းစစ်ယောင်မှာမြို့သို့ သွားကာ ကလေးများ နှစ်သက်သည့် သရေစာမျိုးစုံကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

"မရှက်ပါနဲ့ မင်းတို့စားချင်သလောက်ယူစားကြ ” စုရွှေလျန်သည် မီးဖိုချောင်မှ လင်းစစ်ယောင် ပြုလုပ်သော ကြက်ဥမုန့်ညက် ခုနစ်ပြားနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ "သတိထားနော် ပူနေသေးတာမို့ ဖြည်းဖြည်းစားကြ ” စုရွှေလျန်သည် ကလေးများထိုင်နေသော ထိုင်ခုံများဘေးတွင် ကြက်ဥမှုန့်ကို စားပွဲဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ထျန်းတပေါင်နှင့် အခြားကလေးနှစ်ယောက်တို့မှာ ထိုင်နေကြကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ကောက်ညှင်းပေါင်းကို အကိုက်ကြီးဖြင့်ကိုက်ကာ စားသောက်နေလေသည်။

"ငါမလိမ်ခဲ့ဘူးမလား။ ငါ့ဆရာရဲ့ကြက်ဥမှုန့်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပါလို့ပြောသားပဲ " သူပြောပြီးသွားသည်နှင့် ထျန်းတပေါင်က ဂုဏ်ယူစွာပြောရင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်များကို လက်ဖြင့်သုတ်လိုက်သည်။

“အင်း” ကလေးများ အားလုံးက တောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားအဆာပြေမုန့်များကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း လှမ်းယူရန် ရှက်လွန်းနေခဲ့သည်။

“တပေါင်၊ မြန်မြန် မုန့်တွေကို လူတိုင်းကို ပေးလိုက်လေ” အိပ်ခန်းထဲမှ စုရွှေလျန်သည် ကြေးဒင်္ဂါးဆယ်ပြားစီပါသော အိတ်ခြောက်ထုတ်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ ထျန်းတပေါင်၏ ပြောင်မြောက်သော သဘောထားကို သူမကြားလိုက်ရသောအခါ ရယ်ရမလား ငိုရမလားမသိတော့ပေ။ ကလေးတစ်ဦးစီထံ ကြိုးဒင်္ဂါးပြားများကို ပေးရင်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ပေးဆောင်ရန် သူမအား ပြောခဲ့သည်၊ "ဒီမှာ အိမ်ကိုယူသွားပြီး ပျော်စရာအရုပ်လေးတွေ ဝယ်လိုက်ကြ”

ကလေးများအားလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ရှက်ရွံ့နေသေးသော်လည်း လက်မလွတ်ချင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့လက်များက ကျောနောက်တွင်ရှိနေသော်လည်း သူတို့မျက်လုံးများက စုရွှေလျန်၏ လက်ထဲမှ ဒင်္ဂါးပြားများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်က အကြွေစေ့များကို လက်ထဲထည့်ပေးရင်း ရယ်လိုက်သည်။ ထျန်းတပေါင် အနေဖြင့် ယနေ့အစောပိုင်းက ထျန်းအိမ်ကို အလည်လာသောအခါတွင် ရာသီခွင်မှ ယုန်တစ်ကောင်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသော ကြေးနီဒင်္ဂါး ကိုးဆယ့်ကိုးပြားကို ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းရှစ်နျန်!” အငယ်ဆုံး ဖန်ရှောင်ဟွာက စုရွှေလျန်ကို အခြားသူများထက်အရင် ဦးစွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဘာစားချင်လဲ ရှစ်နျန်က မင်းအတွက် လုပ်ပေးမယ်လေ " စုရွှေလျန်က ဖန်ရှောင်ဟွာ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး မေးရင်း ပြုံးလိုက်ငည်။

"ကျွန်တော် သကြားလုံး စားချင်တယ်၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စားချင်တာ။”

 "ဘယ်သူပြောလဲ"

 "မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုပြောတာလဲ။"

 “…”

…

နှစ်သစ် နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပြီးသည်နှင့် စားသောက်ပြီးသောအခါတွင် ထျန်းတပေါင်သည် အခြားကလေးခြောက်ယောက်ကို နောက်အိမ်သို့ ဆက်လက်လည်ပတ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤလအတွင်းသည် ကလေးများအတွက် အပျော်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့ လိုချင်သည့်နေရာကို သွားနိုင်သည်၊ သူတို့ စားချင်တာမှန်သမျှ စားနိုင်သည်၊ ဘာမဆိုဝယ်ရန် ဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ပင် ရနိုင်ပါသည်။ သူတို့ ဘယ်လိုမှ မပျော်ဘဲမနေနိုင်ကြပေ။

***