မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်း

ပန်းများအားလုံးပွင့်သည့်အချိန်ဖြစ်သည့် ဒုတိယလကုန်ခါနီးတွင် ဖန်းဟွာမြို့မှ လယ်သမားများအားလုံးသည် မျိုးစေ့များကြဲပြီး စပါးစိုက်ရန် လယ်ကွင်းထဲသို့ဆင်းလာကြသည်။

လင်းစစ်ယောင်နှင့် စုရွှေလျန်မှာ ခဏလောက် စကားပြောခဲ့သည်။ ကျန်မြေတစ်ဧကတွင် အသီးအရွက်များရိတ်ပြီးလျှင် မြေလှန်ပြီး ဝါဂွမ်း၊ ပြောင်း၊ ပဲပုတ်၊ ကောက်ညှင်းနှင့် တခြားမျိုးများ စိုက်ရန်စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တစ်ဖက်ဧကရှိ စပါးများ ရင့်မှည့်ပြီး ရိတ်သိမ်းသောအခါတွင် ထိုမြေကွက်ကို စပါးပင်များဖြင့် ပြည့်ပေမည်။

စုရွှေလျန် သူမဘာသာမရွေးချယ်တတ်တော့ပေ။

ဝါဂွမ်းစိုက်ရန်လည်း သေချာပေါက် လိုအပ်ပြန်သည်။ သူမ ချုပ်ခဲ့သည့် ပထမဆုံး ဂွမ်းစလေးများကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ပေါင်းတင်ပြီး မာကျောလာသည့်အထိ ဆေးကြောခဲ့ရတာ အတော်ကြာပါသည်။ ပြီးနောက် ထိုချည်ဖြူများက လမ်းများပေါ်တွင် ဝယ်လို့မရပါ။ ချည်ထည်ပါရှိလျှင်ပင် အဆင်သင့်လုပ်ထားသော အဝတ်အထည်များနှင့် ချည်ထည်များကို ရောင်းချသည့် အထည်ဆိုင်များတွင် လုံးဝအသစ်ဖြစ်ရန် အာမခံချက်မရှိပါ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် တစ်ပတ်ရစ် ဂွမ်းစများကို ယူဆောင်လာသော်လည်း ယုံကြည်ချက် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် အသုံးပြုရန် ချည်ထည်များအတွင်း ထည့်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

အထဲမှာ ဘယ်လောက်ညစ်ပတ်နေမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

ထိုကြောင့် လင်းစစ်ယောင်သည် အရာအားလုံးကို စောစောစီးစီး တွက်ချက်ခဲ့သည်။ နွေဦးပေါက်စနှင့် ပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ ဝါဂွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ဧကခွဲခန့် စိုက်ပျိုးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူ့ဘာသာသူ သုံးရတာ များလွန်းလျှင် ပိုဝယ်လိုသည့် စျေးသည်များဆီ ရောင်းပြီး ချည်ထည်များ ရောင်းဝယ်နိုင်ပါသည်။

ကျန်မြေတစ်ဧကခွဲအတွက် လင်းစစ်ယောင်သည် စပါးနှစ်တန်း၊ ပဲပိစပ်တစ်တန်း၊ မြေပဲတစ်တန်း၊ စပါးစိုက်ခင်းအတွက် ရည်စူး၍ စပါးတစ်တန်းနှင့် ပဲပိစပ်နှစ်မျိုးလုံးကို အစိမ်းလိုက်စားနိုင်သည်။ မုန့်ညက်အတွက် ရောနယ်၍ အပိုကျန်သေးပါက ဆီကြိတ်စက်သို့ ခေါ်သွားကာ ဟင်းချက်ဆီအဖြစ် ကြိတ်နိုင်သည်။ မြေပဲသည် ၎င်းတို့အတွက် ပိုမိုအသုံးဝင်သည်၊ ၎င်းသည် အစာအစိမ်းဖြစ်နိုင်ကာ ၎င်းကို အခြောက်လှန်း၍ စားသုံးနိုင်သည်၊ ငံပြာရည်ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုပြီး ဆီရောစပ်ရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ခြုံပြောရလျှင် လင်းစစ်ယောင် ရွေးခဲ့သည်များမှာ စွယ်စုံရ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနည်းသည့် သီးနှံများဖြစ်သည်။

လယ်ကွင်းရှိ အတန်းကြားရှိ အခြားကွက်လပ်များတွင် မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော်လည်း အများအားဖြင့် မလိုအပ်သည့် ကုလားပဲမျိုးများဖြစ်သော ဥပမာ ပဲနီ၊ ပဲတီစိမ်း၊ ပဲနက်နှင့် အခြားမျိုးစိတ်များ သန်မာသော်လည်း အသက်စွမ်းအား ပြည့်ဝသော ပဲမျိုးများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနီးကပ်အာရုံစိုက်ရန်မလိုအပ်ပါ။ အချိန်တန်လာသည့်အခါ အကိုင်းအခက်များကို ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်တောက်ပြီး မြေဆီလွှာကို ဖြည့်ပေးကာ ရေနည်းနည်းလောင်းပေးခြင်းဖြင့် ပိုးမွှားများ ကင်းစင်အောင် သုတ်သင်နိုင်ပါသည်။ အမှန်မှာ သူသည် ရွှေလျန်၏အမြင်အာရုံထဲတွင် အကြာကြီးရှိမနေစေချင်ခြင်းဖြစ်သည်။

လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝံပုလွေလေးသုံးကောင်သည် တောင်ပေါ်သို့တက်ရန် ကြံ့ကြံ့ခံလုံလုံလောက်လောက်ရှိသောအခါ ရှောင်ရွှယ်သည် ၎င်းတို့အား ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဝံပုလွေဘုရင်နောက်သို့ လိုက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် အိမ်အား ရှောင်ချွမ် တစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြပ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူစိတ်မသက်မသာဖြစ်မိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် သူ့အိမ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့သော်ငြားလည်း ဤမျှလောက်ဖြင့် ရွှေလျန်၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ့ကို စိတ်ပူစေလောက်အောင်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူယုတ်မာအချို့ကို သူခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့မိသားစုအပေါ် ဘယ်လိုလူစားမျိုးတွေ ရှိနိုင်သလဲ။ သူ့အိမ်သူအိမ်သားတွေကို ငြူစူတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေတက်တဲ့ ရွာသူရွာသားတွေလား။ ဖုန်းယောင်တရားရုံးက သူလျှိုတွေများ လွှတ်လိုက်မလား။ သူသည် အဆိုပါ ခန့်မှန်းချက်နှစ်ခုကို ချက်ချင်း ဗီတိုအာဏာဖြင့် ပယ်ချခဲ့သည်။ မြို့သားများက သူ့မိသားစုအခြေအနေများကို ထိုးထွင်းသိမြင်လာသလိုမျိုး မဟုတ်ပေ၊ သူတို့တွင် အကြံဉာဏ်များရှိလျှင် ယခုအချိန်အထိ စောင့်နေကြမှာမဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် လယ်သမားများနှင့် ရွာသူရွာသားများ၏ ကိုယ်ခံပညာဖြင့် သူတို့သည် သူ့အိမ်၏ တစ်လက်မကို ထိရန် သတ္တိရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဖုန်းယောင်တရားရုံးအတွက် လင်းစစ်ယောင်သည် ဖြစ်နိုင်ချေကို မသိမသာ ခါယမ်းကာ ဖုန်းချင်းယာ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုအမူများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူသာ မသေမချင်းသူ့ကိုဖမ်းချင်ပါက လူအနည်းငယ်ခန့်ကို စေလွှတ်လိုက်မဟုတ်ပေ။ 

သုံးရက်အကြာတွင် လင်းစစ်ယောင်သည် နောက်ထပ် ထင်ကြေးပေးစရာ မလိုတော့ဘဲ လူတစ်ချို့သည် သူ့ဆီရောက်လာခဲ့သည်။

"မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်း? အဲဒါက ဘယ်လိုမျိုးလဲ" လင်းစစ်ယောင်က ချွန်ထက်သော မျက်ခုံးကို ပင့်တင်ကာ သူ့ရှေ့မှလူအား မျက်လုံးပြူးကာ စူးစူးရဲရဲ အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အိုး အဲ့တာက.... အား အကိုကျောက် ဘာလို့ကျွန်တော်ကိုလာကန်တာလဲ။" ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စိတ်ထားရိုးသားသည့် ချီဖုန်းက ဦးဆောင်ပြီး ငြီးတွားခဲ့သည်။

"အဲဒါက ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ လျှာရှည်နေတာကို ရပ်လိုက်သင့်တယ် သူဌေးကြီးက မင်းရဲ့ခေါင်းကိုမဖြတ်မိအောင် သတိထားသင့်တယ်။ အိုး ကြီးမြတ်တဲ့………သူရဲကောင်း မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းက……… ငါတို့ရဲ့ ဖန်းလော့မြို့မှာအကြီးဆုံးဂိုဏ်းအဖွဲ့ပဲ။ မင်း ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်မှာပါ ဟုတ်တယ်မလား” သုံးယောက်ထဲမှ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူဟု ထင်ရသည့် ရာဇ၀တ်သားက ရှင်းပြခဲ့သည်။

"မှန်တယ် ငါတို့ရဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းက ဖန်းလော့မြို့ကို ငါးနှစ်ကနေ ခြောက်နှစ်လောက် အုပ်ချုပ်ခဲ့တာ။ ငါတို့အကြောင်းကို ဘယ်သူကမှ မကြားဘူးပဲမနေဘူး…” ဟု နောက်ဆုံးလူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းကြီး ငါတို့ညီအကိုတွေအကုန်လုံးရဲ့အမှားပါ……၊ ငါတို့ကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းအမိန့်မပေးတဲ့အတွက် ……… ကောင်းပြီ……… မင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက်ပါ၊ ငါတို့သူဌေးကြီးဆီကို ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်းပြန်ရှင်းပေးမယ်။ မင်းရဲ့ နေရာကို ငါတို့ ဘယ်တော့မှအန္တရာယ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပါ ငါကျိန်ဆိုတယ်။ ဒါဆို မင်းငါတို့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား" ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ လူဆိုးဂိုဏ်း၀င်သည် တောင်းဆိုနေပုံရပြီး လင်းစစ်ယောင်အား ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ကတိပေးခဲ့သည်။

"အမိန့်ပေးတာ ဘယ်သူလဲ" လင်းစစ်ယောင်၏ အပြောအဆိုကင်းမဲ့သော လေသံသည် သတ်လိုသော အရိပ်အယောင်ကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သုံးယောက်သား မရည်ရွယ်ဘဲ တုန်တုန်ယင်ယင် အေးခဲသွားခဲ့ကြသည်။

သုံးယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြန်သည်၊ ကြွက်သားများဖြင့်ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူက သူတို့ကို မျက်နှာမူပြီး စကားထစ်ကာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်– “အဲဒီအမျိုးသမီးက ……… မြို့က လုမိသားစုဆီက ပထမသခင်မလေးဖြစ်ပုံရတယ်။ ”

 "သူမက မင်းတို့ကို ဒီကိုဘာလာလုပ်စေချင်တာလဲ။"  

လင်းစစ်ယောင်သည် သူ၏လက်နှစ်ချောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အေးစက်သော အကြည့်များက နက်ရှိုင်းပြီး အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ပင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှသည်။

"အိုး……… ငါတို့ကို သနားပါ သူရဲကောင်း …… ငါတို့ကို သနားပါ …… သူဌေးကြီးရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး ငါတို့က ကောင်မလေးကို ပြန်ပေးဆွဲရတာပါ ……. ” ခွေးလေးသုံးယောက်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာကာ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ အိုး ချစ်မေမေ သူတို့မျက်စိရှေ့မှဒီလူက ဘယ်နောက်ခံကနေများ လာတာလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့သူဌေးထက်တောင် ကျွမ်းကျင်တယ်၊ သူ့လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် သူနှင့် သူ့လူများအားလုံး ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပြီး နက်နဲသော ဒဏ်ရာများ ရခဲ့သည်။ သူ့လက်သီးကိုသာ အသုံးပြုထားလျှင် သူတို့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ကြိုဆိုလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်လား။

လင်းစစ်ယောင်သည် သုံးယောက်သားကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နက်နဲပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အေးစက်သော ဒေါသကြိုးတစ်စင်းသည် သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

လုဝမ်အာ! စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်အောင် နှိုးဆော်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခဲ့ပြီး ယခု သူမသည် ရွှေလျန်ကို ဒုက္ခပေးရန် ဂိုဏ်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ငှားရမ်းရန်အထိပင် သတ္တိရှိနေခဲ့သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်သည် သူ၏နဂါးအမျက်အကြေးခွံအား ဆွဲနှုတ်လိုက်သလိုပင်။ ကောင်းပြီ လင်းစစ်ယောင်က မိန်းကလေးများကို မသတ်ဘူးဆိုသော်လည်း သင်ခန်းမပေးဘူးဟု မဆိုလိုပါ။ အေးစက်စက်ချွေးများ အဆုံးမသတ်မချင်း သူတို့သုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ အေးစက်စက် သတိပေးချက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်သွားပြီး မင်းတို့ရဲ့သူဌေးကို အကြောင်းကြားလိုက် သူက ဖန်းဟွာမြို့ကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ဝံ့ရင် ငါက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းတဲ့ဂိုဏ်းကို ​အဆုံးစွန်ထိကို မောင်းထုတ်ပစ်မယ်......" ကျောပေးကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းပြီးပြောလိုက်သည်။

သူသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားအောင် တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ လင်းစစ်ယောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သုံးယောက်သား ကြည့်နေကြပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရွှဲရွှဲစိုနေသော ချွေးသီးများကို သုတ်ရင်း နှလုံးသားများ တုန်ခါနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူဌေးကို အကြောင်းကြားရန် အပြန်လမ်းတွင် ထောက်ထား၍ အချင်းချင်း ကူညီခဲ့ကြသည်။

ဖန်းလော့မြို့၏အနောက်ဘက်ရှိ ပထမဆုံးနေရောင်ခြည်ကျရောက်ရာ ခြံဝင်းကြီးတွင်ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော “မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်း” ဟူသော စာတန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တရုတ်ရိုးရာအက္ခရာသုံးလုံးကို အနက်ရောင်ဆေးဖြင့် ရေးထားသည်။ မှန်းဆထားသလိုပင် ဤနေရာတွင် ဖန်းလော့မြို့၏ အထင်ရှားဆုံး လမ်းဘေးဂိုဏ်းဖြစ်သည့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်းဟု သိကြသည့် အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်သည်။

 “ခွမ်း…” "လုံးဝအသုံးကိုမကျဘူး" .

ထို့နောက်တွင် ထိုမှတ်ချက်များသည် အစွမ်းထက်သော လက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားသည့် အသံကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၏ လက်ရှိ သူဌေးသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် အစောပိုင်းတွင်သာ ရှိသေးသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးရှိသော ဟွာယွီအာ

သည် စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို နယ်မြေကိုပဲ သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကို အခုသွားတိုက်ဖို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။”

“သူဌေး………သူဌေးပဲ ကျွန်တော်တို့ကို အခွင့်အရေးရရင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ လုပ်ခိုင်းတာမဟုတ်ဘူးလား ……” သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှာ “အဲ့မိန်းကလေးကလည်း အရမ်းလေးမဲ့ပုံလည်းမပေါ်ဘူဆိုတော့………” ဟု လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြန်ပြောသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲသေးတာလား။ ဒီလောက်ဆို မင်းလူတွေ အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာပဲနေတော့ မင်းတို့ကို မြင်ရုံနဲ့ အားလုံးက ရှက်စရာဖြစ်စေတယ်။” ဟွာယွီအာက ဒေါသကြီးစွာဖြင့် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့အကြည့်မှ ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“သူဌေး အားကျောင်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့တွေက ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းရှိတယ်။ သူတို့ ဒီအမျိုးသမီးကို ပြန်ပေးဆွဲရင် အလုပ်ပြီးမြောက်ပြီး ငွေတွေရနိုင်တယ်လို့ သူတို့ မူလက ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလို ထက်မြက်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှိသူတစ်ယောက် ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ လူတွေက ဘုရားသခင် အမိန့်ပေးတဲ့အရာကို ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလေ” သူဌေးဘက်မှ ရှောင်စစ်က အမြန်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့နယ်မြေကိုပျက်စီးစေရမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခံရပြီးရင် ဘယ်သူမှ သည်းခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးက သဘောထားကြီးပြီး သည်းခံတတ်တဲ့စိတ်နှလုံးသားရှိတဲ့ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်အဖြစ် မှတ်ယူလို့ရတယ်လေ။ တကယ်လို့ သံမြင်းဂိုဏ်း သာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ထိပ်ပြောင်သူဌေးက ဖန်းဟွာမြို့ကို ချေမှုန်းဖို့ သူ့ရဲဘော်တွေကို ခေါ်ခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ”

အိုး၊ ဒါပေါ့၊ သူတို့အဖွဲ့၏ သူဌေးက ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်နေသည့် အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် မိခင်တစ်ယောက်ရှိသည်ဆိုသည့်အချက်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်ပါသည်။ လူ့ဘဝက ဂုဏ်သိက္ခာထက် ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား။

"ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းလား? ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတာ ချီးတွေကို မဆိုလိုဘူးကွ။ ဦးနှောက်မဲ့အမှိုက်တွေ ဘယ်လောက်များလိုက်လဲ။ ငါ့အမြင်အရ တစ်ဖက်တစ်ဖွဲ့ရဲ့ ပန်းပွင့်နဲ့တူတဲ့ အလှကို သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။ တကယ်သုံးစားလို့မရတဲ့ဟာတွေ” ဟွာယွီအာက ဒေါသတကြီး ရှုံ့ချလိုက်သည်။

လုမိသားစု၏ ပထမသခင်မလေး၏ အလုပ်ကို သူလက်ခံရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ငွေငါးဆယ် ပေးချေခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သူချမှတ်ထားသော ဂိုဏ်းဥပဒေများတွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းမှ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ မပါဝင်သော်လည်း ယင်းမှာ ငွေငါးဆယ်လုံး ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဂိုဏ်းရှိညီအစ်ကိုများအား အခြားအလုပ်တစ်ခုရရန် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သုံးနှစ်မှငါးနှစ်အထိ မှန်မှန်နေထိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ………… ဟူး………… စကားပြောဆိုချက်အရ အားကျောင်းနှင့် တခြားသူများ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေထောက်အရိုးများကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မှားယွင်းသည့်ဘက်ခြမ်းမှာရပ်တည်မိပြီဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။ ဒါက ဘယ်လို အပြုသဘောဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူတို့တာဝန်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် ထိုငွေငါးဆယ်သည် သူတို့ကံကြမ္မာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ သို့ပေမယ့် ငြင်းပယ်ရန်တော့ မလုပ်ခဲ့ပါ။ တစ်ခြားတစ်ဖက်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများပင် ပစ်ချနေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် စိတ်ကူးကို မစွန့်လွှတ်သေးဘဲ ထိုအမျိုးသမီးအတွက် ဒုက္ခရောက်စေရန် ဖန်းဟွာ မြို့သို့ ဦးတည်သွားပါက ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် သူတစ်ကိုယ်တည်း တည်ဆောက်ခဲ့သော "မိုးကြိုးမုန်တိုင်း" ကို သေမင်းခံတွင်းသို့ တွန်းပို့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းတွင်းရှိ ရဲဘော် အများအပြားသည် မိဘမရှိသော မိဘမဲ့များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ကျွေးမွေးရန် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မိခင်တစ်ဦး ရှိပါသေးသည်။ ဒါဆို……………

" ရှောင်စစ်၊ လုမိသားစုရဲ့ ပထမဆုံးမိန်းကလေးဆီ စာပို့ပြီး ဒီအလုပ်ကို လက်မခံတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်။ သူပေးချေထားတဲ့ငွေကို လာပြန်ယူဖို့ပြောလိုက်……” ဟွာယွီအာသည် အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ဆိုးကျိုးများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချိန်ဆကာ ခေတ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အပ်လိုက်သော ငွေနှစ်ဆယ်ကျော်က သူ့နှလုံးသားက နာကျင်စေခဲ့သည်။

"သူဌေး၊ အိုး-အိုး- ရတယ် ရှောင်စစ် အခုချက်ချင်းသွားလိုက်မယ်။ " ရှောင်စစ်သည် မီးခိုးလုံးများကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းပြောရုံမှာ လွယ်ကူပါသည်၊ ခြံစည်းရိုးထိပ်ကိုသွားပြီး လုမိသားစု၏ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီ စကားကို ပေးပို့လိုက်ရုံပင်ဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် သူဌေးယွီက ဤငွေငါးဆယ်ရမည့်အခွင့်အရေးကို တကယ်ပဲ စွန့်လွှတ်မှာလား။ "မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်း" တွင် မြင့်သည်ဖြစ်စေ နိမ့်သည်ဖြစ်စေ သူဌေး၏အနှစ်သက်ဆုံးအရာမှာ ငွေများဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိပါသည်။ နောက်တဖန်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ငွေကို မကြိုက်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။ မိဘမဲ့ ရှောင်စစ်သည် အသက် ၂၀ ငယ်ငယ်လေးပင် ရှိသေးသော်လည်း အလွန်တောက်ပပြီး ထက်မြက်ပေမည့် အခုတွင်တော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အချမ်းသာဆုံးမိသားစု လုအိမ်သို့သွားရန် 'မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဂိုဏ်း' တံခါးများမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အားယောင် အဲ့ဒီလူတွေက … ” စုရွှေလျန်သည် သူမ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အဆီ လိမ်းထားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ လန်းဆန်းအေးမြမှုက သူမ၏ နှလုံးသားကို စိမ့်ဝင်သွားစေခဲ့သည်။

“သူတို့က…လူမှားနေတာ…” သူသည် သူ့ရင်တွင်းရှိ ဒေါသကို ထိန်းကာ ဆူညံသောအသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

“အိုး… ” စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ထပ်မံခံစားရပြန်သည် “သူတို့ ဘယ်သူရှာနေမှန်း ငါတို့မသိဘူး၊ သူတို့က ကြင်နာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး…” လင်းစစ်ယောင်သာနောက်ကျခဲ့လျှင် သူမကိုယ်တိုင် သူတို့ဖမ်းဆီးခြင်းကိုခံရနိုင်ပါသည်။ သူမကို သူတို့နေရာ ဧည့်သည်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည့် နည်းလမ်းတော့ မရှိပါ။ သို့ပေမယ့် သူတို့လူမှားခဲ့သည်ဆိုလျှင် မည်သည့်မိသားစု၏သမီး သို့မဟုတ် ဇနီးကို ရှာနေတာဖြစ်မလဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့ကမြို့မှားနေတာ အခုပဲ ဖန်းဟွာက ထွက်သွားပြီ ...... " လင်းစစ်ယောင်က သူမကို ကုတင်ပေါ်တင်ရန် ပွေ့ချီကာ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုများကို ခံစားခဲ့ရသော စုရွှေလျန်သည် သူ့ညင်သာစွာ ချော့သိပ်မှုအောက်တွင် လေးလံစွာ ငိုက်မျဉ်းသွားခဲ့သည်။

ညဘက်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ် အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော တစ္ဆေသရဲသည် အသံမထွက်ဘဲ ဖန်းဟွာမြို့မှ ထွက်ခွာလာကာ လုမိသားစုနေထိုင်ရာ လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မြို့ထဲသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

***