အိမ်တိုးချဲ့ရန် မြေဝယ်ခြင်း။

"မင်းတို့ သုံးယောက်ပူးပေါင်းတာတောင် ရန်သူကို မခံနိုင်ဘူးလား။ ငါပြောရဲတယ် မင်းတို့ အသက်ကြီးလေ ပိုဆိုးလေပဲ" လင်းစစ်ယောင်က ကုတင်ကြီးနှင့် မနီးမဝေးစားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ဘာသိဘာသာ လှောင်ပြောင်သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော စစ်လော့ကို ယဉ်ကျေးအောင်ပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။

"ငါတို့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်…" စစ်ရှန်းက အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ၊ပြောလိုက်သည် "အနောက်စင်္ကြံလမ်းရဲ့ သေမင်းတမန်တေးသီချင်းက ဒီလောက်ပြင်းထန်ပြီး ရဲရင့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဖုန်းချင်းယာက ထူးဆန်းနေပုံပဲ…" အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေသော စစ်ထိုသည် ရုတ်တရက် အေးစက်ပြီး မရှင်းမလင်း မှတ်ချက်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤအခန်းထဲရှိ လူများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဟား…” လင်းစစ်ယောင်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး “ရန်သူက အပြင်မှာရှိနေပြီး ငါတို့မှာလည်း ပြဿနာတွေပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းဖို့ ရှိတယ်… မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီးတော့ လယ်လုပ်သမားလုပ်သင့်တယ် ထင်တယ်…”

"စစ်လင်..." စစ်ထိုက စကားမပြောဘဲ သူ့ကိုကြည့်နေခဲ့သည်။ "မင်းက... သေလူပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဖုန်းချင်းယာက မင်းဆီလာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က ..." ဖုန်းယောင် တရားရုံးမှ ထွက်သွားချင်သောလည်း​ ဖုန်းချင်းယာက သူတို့ကို မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။ ဘယ်မှာ သူတို့ပုန်းနေပါစေ သူတို့ လုံခြုံနေမှာ မဟုတ်ပေ။

" စစ်လင်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ငါတို့ စဉ်းစားနိုင်မယ်ထင်တယ်... " စစ်ရှန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး " ဒီနေ့ ဖုန်းယောင် တရားရုံးက အဲဒီနှစ်မှာ ငါတို့ရဲ့ ဆရာကြီး ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ ဖုန်းချင်းယာအတွက် ငါတို့ အလုပ်လုပ်နေသေးရင် ငါတို့က လူသတ်သမားတွေမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့က နတ်ဆိုးတွေပဲ။"

“သဘောတူတယ်…” စစ်လော့သည် သူ့ဒဏ်ရာများကို ကုစားပြီးသည်နှင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်လင်၏စကားများကိုဆက်ပြီး စူးရှသောမျက်လုံးများနှင့် အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည် "ဒါကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်။ ဖုန်းယောင်တရားရုံးရဲ့ အပေါင်းအဖော် ခြောက်ရာလောက်ရှိတဲ့အထဲမှာ ငါတို့သုံးယောက်ထက် ကွန်ဖူးကို ပိုကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို အနောက်စင်္ကြံကိုသွားဖို့ ဘာကြောင့် အတင်းတောင်းဆိုတာလဲ ငါတို့ရဲ့အလောင်းတွေကို အဲဒီနေရာမှာ မသင်္ဂြိုဟ်ချင်ရင် သူတို့ ဘာလိုချင်မယ်ထင်လဲ။"

အထူးသဖြင့် စစ်လင်၏ အဖြစ်အပျက်အပြီးတွင် ဖုန်းချင်းယာ၏ မလိုလားအပ်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူတွေ့ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ စစ်ထို အဖွဲ့မှ ညွှန်ကြားသည့် ၎င်းတို့၏ စစ်ဌာနရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အရေအတွက်မှာ မနည်းလှပါ။ သူသာမမှားလျှင် ဖုန်းချင်းယာသည် သွေးကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်ချင်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က စစ်လင် ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သူတို့သုံးယောက်အပါအ၀င်... ဆရာဟောင်း၏နောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖူးသော စစ်ဌာနအဖွဲ့ဝင်များသည် နောက်သုံးနှစ်ခွဲအတွင်းတွင် သုတ်သင်ခံရတော့မှာဖြစ်သည်။

တခြားသုံးယောက်မှာ သူ့ဟာသနှင့်တူသော အကြံပြုချက်ကို ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ယူဆသည့်အတွက် လင်းစစ်ယောင်ဟာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင်ကို ခံစားခဲ့ရပါသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြရအောင်။ စစ်လော့ သက်သာလာပြီးရင် တခြားကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းဖို့ တရားရုံးကို ပြန်သွားရမယ်။ ပြီးရင် ဒါကို ဆွေးနွေးမယ်..." စစ်ထိုက သူ့ခွက်ထဲမှ သေရင်းပြင်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့မှာ ငွေတွေလည်းရှိတာပဲ။ ငါတို့ အစားကြူးနေရင်တောင် ငတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး စစ်လင်ပေးမယ့် ငွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဟေး စစ်လင် မင်းစကားကို မင်းတည်မှာမဟုတ်လား “ စစ်လော့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှ ဒဏ်ရာအား ပြင်းထန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရောင်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ "အဲ့အချိန်ကျရင် ငါတို့က စစ်လင်ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံရင် ထမင်းချက်ဖို့၊ အသီးအရွက်တွေကို ဘယ်လိုကြော်ရဖို့ကို သူမပါဘဲ ငါတို့သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဟား..." စစ်ရှန်းက မကြောက်မရွံ့ ထပ်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ စစ်လင်၊ ငါတို့အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို မင်းအတွက် ပေးတယ်။ ငါတို့ မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ရင် သုံးလလောက်ကြာရင် ငါတို့ ပြန်လာမယ်။ ငါတို့က နှေးရင် တစ်နှစ်ပဲရှိတော့မယ်။ ငါတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

စစ်ထို၏ မျက်နှာသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိပါက လင်းစစ်ယောင်သည် သူပြောင်းလဲနေပြီဟု သံသယရှိလိမ့်မည်။ ထိုစကားများသည် အညှာတာကင်းသော လူသတ်သမား၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာပုံပေါ်ပါသလား။

"မင်းကို ငါခိုင်းခဲ့တာတွေကို မမေ့နဲ့..." လင်းစစ်ယောင်သည် ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ အနာဂတ်အတွက် တွေးတောထားသည့် သုံးယောက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဖုန်းယောင်တရားရုံးသို့ လက်ရှိ သူ့ကိုယ်သူ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤနေရာမှ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော ဤနေရာ၌ ဝှက်ထားခဲ့သော ပထမနှစ်ဝက်အတွင်း သူရခဲ့သော ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ယူလိုပါက ဤသုံးယောက်ကို ခိုင်းစေရမည်။ လေးပုံတစ်ပုံသာ သူပြန်ရလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤ ဖန်းဟွာမြို့လေးတွင် အများကြီးလုပ်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

သူ့အိမ်ကို ချဲ့ထွင်ချင်သောကြောင့် စစ်ထိုနှင့် တခြားနှစ်ယောက်မှာ သူတို့အိမ်ယာအတွက် ကူညီပေးရန် ဖန်းဟွာမြို့ကို ပြန်ရောက်သည်နှင့် မြေကွက်များ ထပ်ဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်ရန် ချက်ချင်း စီစဉ်ခဲ့ပါသည်။

…..

"ဘာ၊ အနောက်က စွန့်ပစ်မြေဧကကို ဝယ်ချင်တာလား။" မြို့ငယ်လေးမှ ရွာလူကြီး ဝမ်ကမ်းဖာသည် လင်းစစ်ယောင်ကို တအံ့တသြ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်မြေနေရာသည် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းကိုဝယ်ရန် ငွေဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ယူမည်ဖြစ်သည်။ စွန့်ပစ်မြေနေရာအားဝယ်ရန် ဘာကြောင့် အများကြီး သုံးစွဲခဲ့ရတာလဲ။

အိမ်တွေ ထပ်ဆောက်မလို့လား။ သူတို့သည်လူယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ဘာကြောင့် အိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံးလိုတာလဲ။ လယ်တွေ စိုက်မလို့လား၊ အဘယ်ကြောင့် မြေကွက်များစွာ လိုအပ်နေသနည်း။ လယ်နှစ်ကွက်နှင့် အိမ်သည် သူတို့ရှင်သန်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

ဝမ်ကန်းဖာသည် ထပ်ခါထပ်ခါတွေးနေသော်လည်း လင်းစစ်ယောင် သည် အဘယ်ကြောင့် စွန့်ပစ်မြေယာကို ဝယ်လိုသနည်းဟု အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

" ဖန်းဟွာမြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတချို့ ရှိတယ်။ သူတို့က အိမ်ကိစ္စကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူမှ သူတို့အိမ်ကို မရောင်းချင်ကြဘူးလေ။ နောက်ပြီး ရွှေလျန်က အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ချဲ့ရမယ်။ ဒါကြောင့် မြေများများဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်အိမ်ဆောက်ချင်တယ်…” လင်းစစ်ယောင် သည် ထိုကဲ့သို့ ရိုးရိုးသားသား စကားမျိုး မပြောခဲပေ။

တကယ်တော့ သူသည် သူ့လယ်နှစ်ကွက်မှ အနောက်ဘက်ဆီသို့ မြေအားလုံးကို ဝယ်ချင်ခဲ့သည်။ မြေဆယ်ဧက ဝန်းကျင်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အခြားရွာသားများက ၎င်းတို့သဘောမတူကြောင်းပြောမည်ကို သူကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လင်းစစ်ယောင်သည် ခြောက်ဧကကို ပထမဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်အတွက် နှစ်လုံးယူမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်လေးခုမှာ အခြားသုံးယောက်အတွက် အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆောက်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများရှိပြီး ထပ်မံတည်ဆောက်လိုပါက ၎င်းမှာ သူ၏လုပ်ငန်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတို့၏ မိဘများမဟုတ်ပေ။ သူတို့ လက်ထပ်တာကို သူကဘာကြောင့် ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ယခင်က သူမဟုတ်တော့ကြောင်း သံသယဖြစ်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခင်က စစ်လင် မဟုတ်တော့ချေ။

စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ခန့်က စစ်ထို နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် သူ့နောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အကြာတွင် သူသည် အဘွားအိုကဲ့သို့ သူတို့၏အိမ်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။ မှားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့ကြောင့် ရွှေလျန် နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရပြီး နွေးထွေးသာယာသော မိသားစုလေးကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဟု သူတွေးလိုက်တိုင်း သူ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အပြောင်းအလဲတိုင်းသည် အဖြေတစ်ခုနှင့် အဆုံးသတ်ပါသည်။ အကြောင်းတရားနှင့် ရလဒ်များသည် ဘဝလမ်းစဉ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

……

“ဒါဆို သူအဆင်ပြေရဲ့လား” စုရွှေလျန်က သူ့ခင်ပွန်းအတွက် စိုစွတ်နေသော အဝတ်စထဲမှ ရေများကို ညှစ်ထုတ်ရင်း တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။

ဇွန်လလယ်ဖြစ်ပြီး နေ့လယ်မှ နေသည် တောက်ပလွန်းနေပါသည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အိမ်သို့ သွားသည့်လမ်းတွင် ချွေးမထွက်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် စုရွှေလျန်သည် အိမ်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကို စိုစွတ်သောအဝတ်တစ်ထည် ပေးကာ အေးမြစေသည့် ကျင့်စဉ်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူ့မှာ သဘောမတူစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ အဲ့မြေက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထားထားပါစေ မြေရိုင်းဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီမြေကို ငါတို့ဆီ ရောင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်” လင်းစစ်ယောင်က သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြိုးကွင်းပေါ်မှာ အဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုရွှေလျန်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ဘယ်လိုနေလဲ" သူက ညင်သာစွာမေးသည်။

“ကောင်းတယ်” စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ ဝိုင်းနေသောဗိုက်လေးကို ချစ်စဖွယ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

အဒေါ်လောင် ပြောသလိုပင် အမြွှာပူးဗိုက်သည် သာမန်ကိုယ်ဝန်ထက် ပိုကြီးပါသည်။ လေးလမပြည့်သေးသော်လည်း ဗိုက်က အတော်ပူနေပြီဖြစ်သည်။ ကုန်ဆုံးသည့်နေ့အထိ မည်မျှကြီးမားမည်ကို သူမ တွေးနေမိသည်။

ဖန်းဟွာမြို့နှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သော ချင်ထျန်းမြို့နှင့် လော့ရွှေမြို့တို့၌ အမွှာပူးများမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှေလျန် မသိသော အမျိုးသမီးများသည် အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းတို့ကို သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်က ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။ သူမသည် လူများကိုကြည့်ရန် လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် စွင်းယိုမြောင်ထံမှ ၎င်း၏ ခြောက်ဧက စွန့်ပစ်မြေများအတွက် ပိုင်ဆိုင်မှု လက်မှတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထျန်းတဖူ သို့သွား၍ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူက စစ်ထိုအဖွဲ့အတွက် အိမ်ဆောက်ရန် အရင်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ စုရွှေလျန် သည် သူမ၏ ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မကြာမီ မွေးဖွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူမကို ပြုစုရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါသည်။ ဆူညံသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အနီးတွင် နေထိုင်ပါက များစွာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပါမည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် စစ်ထိုက သုံးလခန့်ကြာလျှင် သူတို့ ဖုန်းယောင် တရားရုံးမှ ကိစ္စများကိုအပြီးသတ်ပြီး အခြေချရန် ဤနေရာကိုလာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့အိမ်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နှောက်ယှက်မည့်ကိစ္စများကို ဖယ်ရှားပေးမည့် သူတို့၏အိမ်များကို ဦးစွာ အပြီးသတ်သင့်သည်။

ထို့နောက် ထျန်းတဖူသည် မြို့သုံးမြို့၏ အကျော်ကြားဆုံး ဆောက်လုပ်ရေးများနှင့် သူ၏ပရိဘောဂများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် ဖန်တရှန်း၏အဖွဲ့အပါအဝင် အလုပ်သမားများနှင့် လက်သမားအချို့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းတဖူတွင် စုဝေးကြပြီး အနောက်ဘက်ရှိ မြေလေးဧကပေါ်တွင် ကြီးမားသော အိမ်တစ်လုံးဆောက်ရန် ဆောက်လုပ်ရေးနည်းလမ်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးတွင် လူသုံးယောက်သာနေမည်ဟုကြားသောအခါ သူတို့ အံသြသွားခဲ့ကြသည်။ သူဌေးတချို့က အိမ်ပြောင်းချင်တာဖြစ်မည်ဟု ချက်ခြင်း မှန်းဆခဲ့ကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အိမ်ဆောက်ရန် မြေလေးခုလုံးကို ဘာကြောင့် လိုအပ်မှာလဲ။

"အိပ်ခန်းနဲ့ အလုပ်ခန်းတွေကို ခွဲထားရင် ပိုကောင်းတယ်။ သူတို့က ဧည့်ခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို မျှဝေသုံးလိမ့်မယ်။ အပိုနေရာတွေမှာတော့ ဝါးပင်တွေ စိုက်ရုံပဲ" ဟု လင်းစစ်ယောင်က သူ၏ ယေဘူယျလိုအပ်ချက်များကို ပြောပြခဲ့သည်။

အနိမ့်ဆုံးတောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထလာခဲ့သည်။

ကျန်သည့်ဒီဇိုင်းများအတွက်တော့ ထျန်းတဖူကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ “ကနဦး ဒီဇိုင်းပြီးတာနဲ့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်း အားလုံးကို တွက်ချက်ပြီး အနီးစပ်ဆုံးဈေးနှုန်းကိုပြောပါ။ ခင်ဗျား မစခင် အဲဒီပမာဏရဲ့ တစ်ဝက်ကို ကျွန်တော်ပေးမယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို ပြီးရင် ရှင်းပေးမယ်”

စကားပြီးသောအခါ လင်းစစ်ယောင် သည် ထျန်းတဖူ ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် တာဝန်ရှိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် လင်းစစ်ယောင်သည် ထျန်းအိမ်မှထွက်ကာ နေ့လည်စာပြင်ဆင်ရန် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

"တ…တဖူ၊ လင်းအိမ်က ကျွန်တော်တို့ကို စျေးနှုန်းဆုံးဖြတ်ဖို့ အခွင့်အာဏာအားလုံးကို ပေးထားပြီး အလုပ်မစခင် တစ်ဝက်လောက်ပေးမယ်လို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတာလား။" သူတို့၏ အတွင်းစိတ် သံသယများကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ ပန်းရံဆရာများအားလုံး စုရုံးဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

"အို ဟုတ်တယ်၊ တဖူ မင်းနဲ့သူ့မိသားစုက ရင်းနီးကြတာပဲ၊ ဒါတကယ်ပြောနေတာလား။" လက်ခုပ်တီးရင်း လူများစွာသည် သူတို့၏ အမြတ်ငွေများကို ကြည်နူးစွာ တွက်ချက်ကြသည်။

"ဟေ့ကောင်တွေ။ သူက ငါ့သားရဲ့ ရှစ်ဖူပဲမှတ်ထား သူ့စီးပွားရေးက ငါ့စီးပွားရေးပဲ၊ အခု မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လိုအပ်နေတဲ့ ပမာဏကို တွက်ချက်ပြီးရင် ငါ သူ့ကို အသိပေးနိုင်မယ်။ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုက ကောင်းတယ်၊ သူ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှိလို့ ကိုယ့်ကို ဒုက္ခမရှာနဲ့။"

ထျန်းတဖူသည် လူအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အိုင်းယိုး ကျွန်တော်တို့ကဒီတိုင်းပြောလိုက်တာပါ၊ ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဟုတ်ပြီလား တဖူ ဒါက ဘယ်လောက်ကျမလဲ တွက်ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ငွေပိုတောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်တို့က လျှော့လို့မရဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား"

"တဖူ၊ နောက်ထပ်အရေးကြီးတာတစ်ခုရှိသေးတယ်... တကယ်လို့ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့တွက်ထားရင် ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့က လျော်ကြေးပေးရမှာလားဆိုတာ သူ့ကိုမေးကြည့်သင့်တယ်"

ဤလူအုပ်ကြီးအတွင်းတွင် ထျန်းတဖူသည် ရှင်းပြရန်မလိုအပ်ဘဲ ဖန်တရှန်း၊ ဝမ်ရွှေ့ဖာနှင့် ဖုန်းလောင်လျှို့တို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ လင်းစစ်ယောင် ကို ၎င်း၏ယခင်အလုပ်များတွင် ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ပေါ့လျော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့သိထားခဲ့သည်။ 

 လင်းစစ်ယောင်၏ ရက်ရောမှုကို ကြားဖူးနားဝရှိသည့် ပန်းရံဆရာအနည်းငယ်ရှိကာ ဝင်ငွေအနည်းငယ်ပိုရရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

နွေရာသီနှင့် ဆောင်းရာသီတွင် ဤအလုပ်သမားတောင်းဆိုမှုအတွက် ပမာဏ အနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပရောဂျက်ကြီးတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်ခွင့်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ခြင်္သေ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ခြင်းဖြင့် အနည်းငယ်ပို၍ ဝင်ငွေရှာရန်မှာ သေချာပေါက် မထိုက်တန်ပါ။

ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် ခန့်မှန်းဈေးသည် ထျန်းတဖူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျှတနေသေးသည်။

***