အခန်း (၇၀)

"ဒေမီယန် ဒေမီယန် ထတော့"

သူအကြိုက်ဆုံး anime နှင့် manga မှ ပိုစတာများ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သေးငယ်သော အိပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း အားနည်းသော ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးတစ်ဦး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

'ဟမ် ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ' သူ၏ အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စီစဉ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းသော အမေethyst မျက်လုံးများဖြင့် လှပသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ "ဒေမီယန် Void နောက် ၅ မိနစ်အတွင်း မင်း မနိုးဘဲ အဝတ်အစား မလဲရင် ငါ မင်းကို ဘယ်လို လုပ်မယ်ဆိုတာ ကြည့်လိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ" ထိုကောင်လေးသည် အိပ်ရာမှ ခုန်ထွက်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အတွင်းခံဘောင်းဘီသာ ဝတ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် မျက်နှာနီရဲသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မြင်သောအခါ သူ၏ မိခင်သည် ညင်ညင်သာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်း ဒီလို မိန်းမဆန်ဆန် ဆက်လုပ်နေရင် မင်းက ငါ့သမီးမဟုတ်ဘဲ ငါ့သားအစစ်ဟုတ်မဟုတ် သေချာအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။"

"အ-အမေ" သူက တိုင်ကြားလိုက်သည်။ "ဪ ဟုတ်ပြီ။ ကျောင်း" ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် သူသည် အိပ်ရာမှ ထခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။ ယနေ့သည် သြဂုတ်လ ၂၇ ရက် တနင်္လာနေ့၊ ကျောင်းပထမနေ့ဖြစ်သည်။

'ငါ ဘာဝတ်ရမလဲ' သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားဗီရိုကို ရှာဖွေရင်း တွေးလိုက်သည်။ ဆုံးဖြတ်ရန် ၁၀ မိနစ် အချိန်ယူခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်ပင် ပုံမှန် လက်တို အနက်ရောင် တီရှပ်နှင့် ချွေးထွက်ဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အလိုကတည်းက ထုပ်ပိုးပြီးသား ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲယူကာ လှေကားမှ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားခဲ့သည်။

"ဟေ့၊ သူငယ်ချင်း" ရင်းနှီးသော ယောက်ျားတစ်ဦးက ဧည့်ခန်းရှိ တီဗီမှ ခေါင်းထောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးနေရင် ချော်မလဲအောင် သတိထား"

ဒေမီယန် က ထိုယောက်ျားဆီသို့ ပြေးသွားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖေ"

သူ့မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော ဒေမီယန် ၏ ဖခင်သည် သူ့ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်း အထက်တန်း ပထမနှစ် ရောက်နေပြီ၊ ကလေးလေးလို ငိုလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။"

"အင်း" ဒေမီယန် က သူ့အဖေ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဆက်လက်ငိုရင်း ညင်ညင်သာသာ အသိအမှတ်ပြုသံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်များ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ညက သူအိပ်မက်မက်ခဲ့သော အပိုင်းအစများကို သူမှတ်မိနေသည်။

သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး အနားယူချိန်မရှိဘဲ အဆုံးမရှိ သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။ မည်မျှ အကူအညီတောင်းစေကာမူ မည်သူမျှ မလာခဲ့ပေ။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းများကို ထပ်မံတွေးတောရန်ပင် သူ မလိုလားခဲ့ပေ။

သူ၏ ခံစားချက်များ ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့်အမျှ အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ၏ မိခင်ပင် အုပ်စုလိုက် ပွေ့ဖက်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်နှာနီရဲသွားကာ ဒေမီယန် သည် နောက်ဆုတ်ခဲ့သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။"

သူ၏ မိဘများ ပြုံးပြီး သူ၏ ဖခင်က ဒေမီယန် ၏ ခေါင်းကို ညင်ညင်သာသာ ပုတ်ရင်း စကားပြောခဲ့သည်။ "ဘာကို တောင်းပန်ရမှာလဲ။ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါတို့ မင်းအတွက် အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ ငါတို့က မင်းရဲ့ မိဘတွေ၊ လမ်းပေါ်က လူစိမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။"

ဒေမီယန် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းလာသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ မိုက်မဲစေလိုသောကြောင့် သူတို့ကို ထိန်းထားခဲ့သည်။ မိသားစုသည် ထမင်းစားပွဲသို့ သွားကာ နံနက်စာ အနည်းငယ် စားခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဒေမီယန် သည် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်သကဲ့သို့ ပြုံးနေခဲ့သည်။ 'အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်ခြင်း။ ဒါပေမယ့် ငါ သူတို့ကို နေ့တိုင်း မြင်နေရတာပဲ။' သို့သော် သူသည် သူကို အလွန်အမင်း စဉ်းစားမနေခဲ့ပေ။

ဒေမီယန် က သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "အာ ငါ ဘတ်စ်ကား လွတ်တော့မယ်"

သူ၏ မိဘများကို အမြန်နှုတ်ဆက်ပြီး ဒေမီယန် သည် အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူသည် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိပြီး ပြဿနာမရှိဘဲ တက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟေ့ ဒေမီယန်"

"မင်းရဲ့ နွေရာသီ ဘယ်လိုလဲ"

"မင်း အသစ်ထွက်တဲ့ Souls ဂိမ်းကို ကစားပြီးပြီလား"

သူထိုင်ခုံတွင် နေရာယူလိုက်သည်နှင့် နှုတ်ဆက်စကားများစွာ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းလာခဲ့သည်။ ညင်ညင်သာသာ ပြုံးရင်း သူသည် တစ်ဦးစီတိုင်းကို ကြင်နာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူသည် ဤသူငယ်ချင်းများရှိသည့်အတွက် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် သူ၏ ကျောင်းရက်များကို တန်ဖိုးရှိစေခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းနှင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် ကျောင်းသားများစွာကို တင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သတ်မှတ်ထားသော မှတ်တိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဆူညံပွက်လောရိုက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်း၏ အလှဘုရင်မ သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည့် မှတ်တိုင်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကား၏ ပွင့်နေသော တံခါးများမှ အပြာရောင်ရင့်သော ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးများရှိသော ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် ဘတ်စ်ကားတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးမှ ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒေမီယန် သည် အလွန်အမင်း မျက်နှာနီရဲနေခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် အယ်လီနာ ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် မူလတန်းကျောင်းတွင် ရှိစဉ်ကတည်းက သူမကို ချစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ထိုအကြောင်းကို မသိသေးပေ။ ထို့ထက် သူမသည် သူရှိနေသည်ကိုပင် သိရှိမည်ဟု သူသံသယဝင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ထောင့်မှ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တောက်ပစေပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် လေကိုပင် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူသည်။

"ဟဲဟဲ ဒေမီယန်၊ မင်း သူမကို ဒီလောက်ကြိုက်ရင် ဘာလို့ သူ့ကို စကားမပြောတာလဲ" ဒေမီယန် ၏ သူငယ်ချင်း Bryce က မရိုးမသား အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"င… ငါ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ သူမက ငါ့အတွက် အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်။" ဒေမီယန် ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သူကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ကောင်လေးတွေ၊ မနေ့က ဂိမ်းထဲမှာ ငါ ဘာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး"

အလယ်တန်းကျောင်းသားများသည် ငါး၏ အာရုံစူးစိုက်မှု သက်တမ်းရှိသောကြောင့် သူတို့သည် ဂိမ်းထဲတွင် သူ၏ အံ့သြဖွယ်စွန့်စားခန်း၏ ဇာတ်ကြောင်းကို သဘာဝကျကျ လိုက်နာခဲ့ပြီး ယခင်စကားပြောဆိုမှုကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။

ကောင်လေးများ စနောက်နေစဉ် အယ်လီနာ သည် အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ကာ ဒေမီယန် ကို ငေးကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 'သူ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်တော့မှ ငါ့ဆီ လာမပြောဘူး။ ငါက သူ့အတွက် မကောင်းဘူးလား'

အချိန်ကုန်လွန်ပြီး ကျောင်းရက်သည် အခြားနေ့ရက်များကဲ့သို့ ဆက်လက်ခဲ့သည်။ ဒေမီယန် သည် နံနက်ပိုင်းတွင် သင်္ချာနှင့် သိပ္ပံဘာသာရပ်၊ နေ့လည်ပိုင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာနှင့် သမိုင်းဘာသာရပ်များကို သွားခဲ့သည်။

နေ့လည်စာစားချိန်တွင် သူ၏မိခင်က သူ့အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာကို စားခဲ့သည်။ 'မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ အမေဆီက' ဟူသော မှတ်စုကို သူ၏ သူငယ်ချင်းအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို မတော်တဆ ပြသခဲ့သောကြောင့် ရှက်စရာကောင်းသော အခိုက်အတန့်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဒေမီယန် သည် အိမ်မပြန်မီ ကျောင်းပြီးနောက် အသင်းအဖွဲ့လှုပ်ရှားမှုအချို့တွင် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ သူ၏မိဘနှစ်ပါးလုံး အလုပ်များနေသည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

'ငါ လမ်းလျှောက်ရုံပဲရှိတော့မယ်' သူက သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မကြာခဏ မလုပ်သော်လည်း သူသည် ကျောင်းမှ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ဖူးသောကြောင့် လမ်းကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူသည် နားကြပ်တပ်ကာ သူအကြိုက်ဆုံး သီချင်းကို နားထောင်ရင်း ကျောင်းပထမနေ့ အောင်မြင်ခဲ့သည်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်နေသော ဒေမီယန် သည် လမ်းလျှောက်မီးစိမ်းလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ နားကြပ်တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေပြီး လမ်းလျှောက်ရန် အချိန်မရောက်သေးကြောင်းကို သတိမထားမိပုံရသည်။

ထရပ်ကားတစ်စီး လမ်းပေါ်တွင် လျှောကျလာပြီး ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေသည်။ 'သူမ တိုက်ခံရတော့မယ်'

ဒေမီယန် သည် anime ကို အမြဲကြည့်နေသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများသည် ဘယ်သောအခါမျှ ကောင်းမွန်သည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ "သတိထား ဟေ့" သူအော်ဟစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသောကြောင့် သူသည် သူမဆီသို့ ပြေးသွားကာ လမ်းဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့အနီးမှ လျှောကျသွားသော ထရပ်ကားကို အနည်းငယ်မျှသာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဒေမီယန် က "ဟေ့၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထရပ်ကားဖြတ်သွားသည်ကို ယခုမှ မြင်ခဲ့ပြီး သူက သူမကို မတွန်းထုတ်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို သိခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မကို ကယ်တင်တဲ့အတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထိုအခါမှသာ ဒေမီယန် သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကောင်းစွာ မြင်ခဲ့ပြီး အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် သူမသည် အယ်လီနာ ဖြစ်နေသည်၊ သူ၏ ချစ်သူနှင့် ကျောင်း၏ အလှဘုရင်မ ဖြစ်နေသည်။

"အ… အာ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရတာကို ငါ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။" ဒေမီယန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူကယ်တင်ခဲ့သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူသည် စကားပြောဆိုရန် ရှက်လွန်းသွားခဲ့သည်။

အယ်လီနာ ပြုံးလိုက်သည်။ 'သူ တကယ်ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ငါ့ရဲ့ သူရဲကောင်းလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်။'

ထိုသို့ဖြင့် ဘဝသည် ဆက်လက်ခဲ့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် အယ်လီနာ သည် ဒေမီယန် ဆီသို့ ပို၍ မကြာခဏ ချဉ်းကပ်လာပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် သူသည် သူမအနားတွင် ရှက်ရွံ့မှုနည်းလာစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အထက်တန်း ပထမနှစ်ကို ပြီးဆုံးသောအခါ နှစ်ဦးသားသည် အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဘဝသည် ဆက်လက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်အကုန်တွင် ဒေမီယန် နှင့် အယ်လီနာ တို့သည် ချိန်းတွေ့နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း၊ ပန်းခြံများသို့ သွားခြင်းနှင့် သူမသည် သူ၏မိဘများနှင့် တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအတွေ့အကြုံသည် သူ့အတွက် ပြန်လည်ပြောပြရန် အလွန်ရှက်စရာကောင်းခဲ့သည်။

သူ ၁၆ နှစ်ပြည့်သောအခါ အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဒေမီယန် နှင့် အယ်လီနာ တို့သည် သူ့အခန်းထဲတွင် အမြဲလိုလို စကားပြောနေကြပြီး ရယ်မောနေကြစဉ် သူမက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ သူမက သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူမကို ပြန်နမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ပထမဆုံး အနမ်းများဖြစ်သောကြောင့် အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် အရာများသည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ဆက်လက်နမ်းရှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်များသည် ပို၍ပင် ရိုင်းစိုင်းလာကာ နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေမီယန် သည် လူသစ်တစ်ဦးအဖြစ် နိုးထလာခဲ့သည်။ "ငါ တကယ်လုပ်ခဲ့တာ အယ်လီနာ နဲ့ လုပ်ခဲ့တာ" သူသည် ခုန်ပေါက်ကာ သူ၏ အခန်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချိန်က အဝေးမှသာ လေးစားခဲ့ရသော မိန်းကလေးနှင့် ဤမျှပျော်ရွှင်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။ သူခုန်ပေါက်နေစဉ် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာခဲ့သည်။ ဒေမီယန် သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နိုင်စွမ်းပင် မရှိဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်မှုများ၏ မြင်ကွင်းများသည် အဆက်မပြတ် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ manga မှ ထွက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး သူသည် သူတို့ကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သတ်နေသည်။ သူသည် ညာဘက်လက်တွင် ဓားကို ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကော….

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တစ်ခုလုံးသည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သူ နိုးထလိုခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအချိန်ထိ နေထိုင်ခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝသို့ ပြန်သွားလိုခဲ့သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ဒေမီယန် ၏ မျက်ခွံများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ယခင်က မရှိသော အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချရင်း သူထရပ်လိုက်သည်။ 'ငါ ဒီဟန်ဆောင်မှုကို ဆက်ပြီး နေထိုင်လို့ မဖြစ်တော့ဘူးထင်တယ်။ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့် ငါ့ရဲ့ အတ္တက ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်။'

တစ်နေ့တာ၏ အဆုံးတွင် ဤနေရာသည် အထင်မှားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဒေမီယန် ၏ မျက်လုံးများကို လှည့်စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူကို သဘောပေါက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာခဲ့သည်ကို သူဝန်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသိပြီးနောက်၌ပင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဤငြိမ်းချမ်းမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ကြာရှည်စွာ ခံစားလိုခဲ့သည်။

ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် သူသည် သူ၏ သတိရှိသော အတွေးကို ပိတ်ထားကာ သူ၏ ကလေးဘဝကဲ့သို့ တကယ်ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာပြီး မှတ်ဉာဏ်များ စီးဝင်လာသောကြောင့်သာ သူသည် သူ၏ ငြိမ်သက်မှုမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သူသည် မိဘများကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြပြီး တစ်ဦးက ညစာချက်ပြုတ်နေစဉ် အခြားတစ်ဦးက ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသော ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

ဒေမီယန် ကို သတိပြုမိသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး ပြုံးပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဒေမီယန် က ပြန်ပြုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် မည်မျှ အတင်းအကျပ် ပြုံးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီလား"

သူ၏ မိခင်က စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဒေမီယန် မဖြေနိုင်ခင် သူ၏ ဖခင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အာ၊ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်ထင်တယ် ချစ်ရယ်၊ ငါ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း၊ ယောက်ျားချင်း စကားပြောပါရစေ။" ဒေမီယန် ၏ ဖခင်သည် သူ့ကို ဘေးအခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ ယောက်ျားကို ကြည့်ရင်း ဒေမီယန် သည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးမှုသာ ခံစားရသော်လည်း သူသည် အများအားဖြင့် မသိသောသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေမီယန် သည် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ခံစားနေရသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူ၏ ဖခင်သည် မျက်နှာတွင် တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် စကားပြောခဲ့သည်။ "မင်း သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီလား"

ဒေမီယန် ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသော်လည်း အချိန်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် သူသည် မကြာမီ ကျောင်းသို့ ထွက်ခွာရတော့မည်ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျောင်းနောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး။"

သို့သော် သူ၏ ဖခင်က သူ့ကို မလွှတ်ခဲ့ပေ။ "ငါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်။"

ဒေမီယန် သည် သူ၏ ဖခင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို မျိုချနိုင်ပုံရသော နက်နဲသော အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဒေမီယန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။"

သူ၏ ဖခင်သည် ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ မင်းရဲ့ အဖေအစစ် မဟုတ်ပေမယ့် ဒီနေရာက ငါ့ကို အတိအကျ တူအောင် ဖန်တီးထားတာမို့ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ ပိုင်ဆိုင်တယ်။ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလုပ်နေလဲ ငါ မသိပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်က မင်းကို တွေ့ချင်လို့ သေတော့မတတ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။"

ဒေမီယန် သည် သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ "မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်တွေ့ချင်နေရင် ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ။ မင်း မရှိတော့တဲ့အခါ အမေ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။ သူ ဘယ်လောက် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ခံခဲ့ရလဲ သိလား"

ဒေမီယန် သည် ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောချင်သော်လည်း သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ ဖခင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝှက်ထားသော နာကျင်မှုကို အမြဲသိခဲ့သည်။

"မင်းမှာ မေးခွန်းတွေရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ငါ မင်းကို နာကျင်စေခဲ့တယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဖြေတွေကို ပြောပြဖို့ ငါ့နေရာမဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ အဖေအစစ် မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့ကို ရှာလိုက်၊ ပြီးရင် မင်း အမှန်တရားကို သိလိမ့်မယ်။"