အဒေါ်က ပိုတော်ပါတယ်...

“မင်း ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကလား...” ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို မမြင်ဖူးတာလဲ...” ငါတို့ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းက မိန်းကလေးတပည့်တွေပဲ လက်ခံတယ်၊ ဘယ်တုန်းကမှ ယောကျ်ားတပည့်တွေ မလက်ခံဖူးဘူး...” သူမတို့ရဲ့ အသံတွေက ခပ်မာမာဖြစ်နေပြီး၊ ယီထျန်းယွမ်ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဝင်ရောက်လာခွင့် မပေးနိုင်ဟူသော အကြည့်မျိုးနဲ့ ဖြစ်သည်။

“ဟိုလေ… ငါတို့မှာ ယောကျ်ားအကြီးအကဲတစ်ယောက်ရှိတယ်မဟုတ်လား...” ငါထင်တယ်၊ စတုတ္ထအကြီးအကဲက ယောကျ်ားဖြစ်မယ်...” ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်က အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူမတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်ကို သံသယမျက်လုံးများနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ် တကယ်ပဲ၊ ငါက မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲပါ…” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ဤအသစ်ဝင်လာသူများကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား...”

ထိုအချိန်မှာပဲ လျိုမန်လျန်က အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းများထဲမှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ...” သူက မင်းတို့ရဲ့ ယီအကြီးအကဲပဲ၊ မင်းတို့ အမြဲတမ်း အားကျခဲ့တဲ့ သူပဲ...”

“အာ...”

သူမတို့အားလုံး အံ့အားသင့်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကာ ယီထျန်းယွမ်ကို မကြည့်ရဲကြတော့ပေ။ ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေအကြောင်း ကြားဖူးပြီးနောက်၊ သူမတို့ဟာ သူနဲ့ အသက်မသိပ်ကွာတဲ့ ဤအကြီးအကဲအပေါ် အလွန်သိချင်စိတ်ပေါက်ခဲ့ကြပြီး၊ အားကျလည်း အားကျခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမိခဲ့တယ်ဆိုတာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ယီအကြီးအကဲ၊ ကျွန်မတို့… ကျွန်မတို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး…” သူမတို့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းတို့က အသစ်ဝင်လာသူတွေဆိုတော့ ငါ့ကို သိပ်မသိတာ ပုံမှန်ပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ဆေးပြားပုလင်းအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ လျိုမန်လျန်ထံ ပေးလိုက်ရင်း ပြောသည်။

“အစ်မရှောင်လျန်၊ ဒီဆေးပြားတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါ၊ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုအတွက် လက်ဆောင်အနေနဲ့ပေါ့...”

လျိုမန်လျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဆေးပြားတွေကို တစ်ဦးချင်း ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးတပည့်တစ်ဦးစီဟာ ဆေးပြားတစ်လုံးစီ ရရှိပြီးနောက်၊ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဒါ… ဒါက ရှားပါးတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးပြားပဲ...”

သူမတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးပြားဟာ သိပ်ရှားပါးတဲ့အရာမဟုတ်ပေမယ့်၊ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ်မှာသာ ရှိသေးတဲ့ သူမတို့လို ကျင့်စဉ်သမားတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါဟာ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ်အတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးပြားတစ်မျိုးလို့တောင် ပြောလို့ရပြီး၊ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သိသိသာသာ အားဖြည့်ပေးနိုင်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်မှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ထူးချွန်စေနိုင်သည်။

“ယီအကြီးအကဲ၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...” သူမတို့အားလုံး တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ သူမတို့ရဲ့ လေသံထဲမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က သူမတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း၊ သူမတို့ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်အဆင့်ဟာ ရာကျော်အထိ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်...” ဒါဟာ ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးပြားရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတင်မဟုတ်ပေ။ သူမတို့ဟာ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေအကြောင်း အမြဲကြားနေရပြီး၊ သူ့အပေါ် အလွန်အားကျခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ သူ့ကို အနီးကပ်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထို့အပြင် ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာဆေးပြားပါ ပေးလိုက်တာကြောင့်၊ သူမတို့ရဲ့ ခံစားချက်အဆင့်က ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်ကွဲမသွားနိုင်မှာလဲ...” ဒါကြောင့် သူဟာ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို လှည့်စားရတာ တကယ်လွယ်ကူလွန်းတယ်လို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ…

အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ သူဟာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်မှာပဲ၊ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အတော်လေး ရိုးသားနေတာပဲ၊ ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ လှည့်စားပြီး ခေါ်မလာဘူးလား...”

ရှီရွှေယွမ်က အထဲကထွက်လာပြီး၊ မျက်နှာမှာ ပြုံးယောင်သမ်းနေသည်။ သူမရဲ့ အလှတရားဟာ အမြဲတမ်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဒါပေမယ့် အဓိကကတော့ သူမနဲ့အတူရှိတဲ့အခါမှာ ရရှိတဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ။ ရှီရွှေယွမ်နဲ့အတူရှိတဲ့အခါမှာ သူဟာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာနဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားရသည်။ ဘာကြောင့်ဆို သူတို့ဟာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အတူတူ နေလာခဲ့ကြတာကြောင့်ပင်။

“ဒါက… အဒေါ်၊ ကျွန်တော်က လှည့်စားတာမဟုတ်ပါဘူးလေ...” ကျွန်တော်က သူတို့ကို ဒုက္ခပင်လယ်ထဲက ကယ်တင်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကို အားဖြည့်ဖို့ပဲ လုပ်ခဲ့တာပါလေ...” ယီထျန်းယွမ်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ အရင်အကြိမ်တွေမှာ သူ ပြန်လာတိုင်း တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တာမှန်ပေမယ့်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်မလာခဲ့ပေ။

“မင်း ဘယ်လိုတွေးနေလဲ ငါဘယ်သိမလဲ...” ရှီရွှေယွမ်က ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်သည်။

“အာ့ဆို ဒီအကြောင်းကို မပြောတော့ဘူးနော်…” ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေယွမ်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို လေ့လာပြီး တွေ့ရှိလိုက်ရတာက ရှီရွှေယွမ်ဟာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ၊ ဒီအရှိန်ဟာ အတော်လေး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်သည်။

“မင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး...” ရှီရွှေယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မတူဘူး… ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဒေါ်က ပိုတော်တယ်...” ယီထျန်းယွမ်ဟာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူဟာ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တာက စနစ်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပဲဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်မြန်မြန် အဆင့်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

“ဒီလိုပြောစရာ မလိုပါဘူး…” ရှီရွှေယွမ်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။ “တစ်ခါတလေတော့၊ ငါတွေးမိတယ်။ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အကူအညီမပေးနိုင်ရင်၊ ဒါမှာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိတော့မှာလဲ...”

သူမက ဒီလိုပြောရင်း၊ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီအပြုံးထဲမှာ ခါးသီးမှုအနည်းငယ်ရောထွေးနေပြီး၊ အဓိကအားဖြင့်တော့ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပြုံးဖြစ်သည်။ အထဲမှာ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုတွေ ဖုံးကွယ်ထားသည်။