ကိုယ်ဝန်ရနိုင်လား။အသီနာရဲ့ အထွေထွေ ဗဟုသုတ အမှားတစ်ခု
Vol. 14 Ch. 209
အစ်ဇဘယ်လာ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်လွေ့သည် ရှီရာနှင့် နှစ်ယောက်သား တွေ့ခဲ့သည်။
ချန်လွေ့ ပါးစပ်မဟခင်မှာပင် ရှီရာ အရင်ပြောလာသည်။
“ မင်းတစ်ခုခု လာရှင်းပြတာလား။ ”
“ ကျုပ်က ရှင်းပြဖို့လိုတယ်လို့ တော်ဝင်မင်းသမီး ဘာလို့ထင်တာလဲ။ ”
ချန်လွေ့ အသာလေးပြုံးပြီး ရှီရာ၏မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ ရှီရာသည် ချန်လွေ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ဘေးသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“ ငါ့မှာ မင်းကို ရှင်းပြဖို့ မေးပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ ”
“ ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုလည်း ကျုပ်ပြောပြပါ့မယ်။ ကျုပ်နဲ့ အစ်ဇဘယ်လာက တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ခုနတုန်းက သူကျုပ်ကို လူအများကြီးရှေ့မှာ တရင်းတနှီးနဲ့ နှုတ်ဆက်ခဲ့တာ။ ”
“ တကယ်လား။ ”
ရှီရာက အေးစက်စက်နှင့် ပြောသည်။
“ ဒီပြက်လုံးက လုံးဝရယ်စရာ မကောင်းဘူး။ ”
“ ဒါက ရယ်စရာပြက်လုံးဆိုရင် အရှင်မ ရယ်မှာလား။ နတ်ဆိုးလူပု ခါခါနဲ့တုန်းက အရှင်မ ပြုံးခဲ့တာကို ကျုပ် မှတ်မိနေသေးတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီတစ်ခေါက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ ”
အမှန်တကယ်တွင် လျို့ဝှက်ခန်းထဲ၌ ချိပ်ပိတ်ထားသည့် ညင်သာသောအပြုံးသည် ချန်လွေ့၏စိတ်ထဲ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
“ မင်း ပိုပြီး ရဲတင်းလာတဲ့ပုံပဲ။ ”
ရှီရာ အသာလေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ”
“ မင်းရဲ့အဆင့်အတန်းကို မမေ့နဲ့။ ”
“ အဆင့်အတန်း ဟုတ်လား။ ဒီ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေး အရာရှိကိုလား။ဒါမှမဟုတ် အချိန်မရွေး ပြန်ပေးဆွဲခံရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမဲ့ လူသားကို ပြောတာလား။ ”
ချန်လွေ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ တချို့အရာတွေက ပြောဖို့မသင့်တော်ဘူး။ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တကယ် ပြောချင်တယ်။...ပြောလို့ရနိုင်မလား။ ”
ရှီရာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ မင်း...ပြောလို့ရပါတယ်။ ”
“ ကျုပ် ပင်ပန်းနေပြီ။ ”
ချန်လွေ့ အသာလေး သက်ပြင်းချသည်။
“ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်သဘောကျတဲ့သူကို ခေါ်သွားပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ အေးချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားချင်တယ်။အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ်အနီးအနားက အန္တရာယ်တွေနဲ့ အခြားသူတွေကို ဘယ်လိုကြံစည်ကြမလဲ ဆိုတာတွေကို အမြဲတမ်း သတိထားစရာ မလိုတော့ဘူး။ ”
အသံတိတ် စိမ့်မြေသို့ ပြန်သွားကာ ဆော်ရွန်မျက်လုံးကို အရယူပြီး အဆိပ်နဂါးအား [ အလင်းအမှောင်သော့ခလောက် ]ကို ကူညီပယ်ဖျက်ပေးပြီးလျှင် ဤနေရာ၌ ဆက်နေမည်လား ၊ ထွက်သွားမည်လားဟူသော ကိစ္စကို သေသေချာချာ စဉ်းစားမည်ဖြစ်သည်။
ရှီရာ၏အကြည့် အနည်းငယ် အေးခဲသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ခဏအကြာမျှာ သူပါးစပ်ဖွင့်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောသည်။
“ မင်း ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လို့ရပါတယ်။ငါမင်းကို တားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ”
“ အရှင်မ ဆိုရင် အမှောင်လမြို့ကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ ဘဝအသစ်စတင်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။ ”
ချန်လွေ့က ရှီရာအား အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်လိုက်သည်။သူ၏အသံသည် ပို၍ညင်သာသွား၏။
“ တကယ်တော့ တချို့ရည်မှန်းချက်တွေက မဖြစ်နိုင်လုနီးပါးပဲဆိုတာ သခင်မရော ကျုပ်ရော နားလည်ကြပါတယ်။ ”
အတူတူ နေဖို့လား။ ရှီရာ၏နှလုံးခုန်သံ မြန်ဆန်သွားသည်။
“ ငါသိပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ”
ရှီရာ၏မျက်လုံးထဲ၌ ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏အသံ တုန်ခါနေ၏။
“ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... ”
ရှီရာသည် “ဒါပေမဲ့” အား သုံးကြိမ်ဆက် ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးကို အသာလေး မှိတ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ဆက်မပြောတော့ပေ။
အချို့ကိစ္စများသည် အစကတည်းက ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
သန်မာခြင်းနှင့် အုပ်စိုးသူဖြစ်ရခြင်းက အစက ရှီရာ မုန်းတီးနေသလိုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ယခုတွင် သူသည် အကြင်နာကင်းမဲ့သော အုပ်စိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။
ချန်လွေ့သည် မှတ်ဉာဏ်ဆည်းလည်းမှ စကားအချို့ကို တွေးမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။နဂိုက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဤမိန်းလူပုသည် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး အများအပြား သယ်ဆောင်နေရလေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ရှီရာက မျက်လုံးအသာလေး ဖွင့်လိုက်သည်။သူသည် နှစ်ထောင်ချီ အေးစက်မှုပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
“ မင်း ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ။ ”
“ တကယ်လို့ ထွက်သွားချင်ရင်လို့ပဲ ပြောတာပါ။ တကယ်ထွက်သွားမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ”
ရှီရာ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ချန်လွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ အရှင်မ ကျုပ်ကို နှုတ်ပိတ်မှာကို စိုးရိမ်တာပါ။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်က အများကြီး သိထားတယ်လေ။ ”
အမှန်တကယ်၌ ချန်လွေ့သည် ခံစားချက်များဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရှီရာအရှေ့တွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် တချို့ကိစ္စများကို ဖုံးကွယ်ထားရခြင်းမှာ ခက်ခဲကြောင်း ချန်လွေ့ မသိပေ။
“ မင်းငါ့ကို သတိပေးနေတာလား။ ”
ရှီရာ၏အသံ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်။သူ၏ နှလုံးသားလှုပ်ရှားနေသည်မှာ သေချာသည်။သူ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေရပေမည်။
ချန်လွေ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“ ဒါဆိုရင် တော်ဝင်မင်းသမီးအပေါ် ကျုပ်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက နတ်ဆိုးဘုံရဲ့ လနှစ်စင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါတယ်။ဒါဆို လုံလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်။ ”
ရှီရာ၏မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် ရယ်လုမတတ်သာ ဖြစ်သည်။သူသည် ချက်ချင်းနီးပါးပင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ ဒါနဲ့ အဲဒီနေ့တုန်းက ကြိုဆိုကပွဲမှာ ကျုပ်တို့... ”
ရှီရာ၏မျက်နှာ အေးစက်သွားပြန်သည်။
“ အဲဒါက အကသက်သက်ပါပဲ။ ”
ချန်လွေ့သည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
“ တကယ်တော့ ကျုပ်ပြန်ကချင်တယ်။ ”
ရှီရာ၏အသံသည် ရှင်းပြ၍မရအောင် တုန်လှုပ်နေ၏။
“ မရဘူး။ ”
“ လုံးဝမရဘူး။ဒီအကြောင်း ထပ်မပြောနဲ့။ ”
“…”
“ ကျုပ်က အမှောင်လမှာ ဝေါ့(ဇ်)အကကို နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ချင်ရုံပါ။ ”
ချန်လွေ့သည် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ထုတ်ပြီး မျက်နှာငယ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ အဲဒီအချိန်ကစပြီးတော့ လူတွေက အဆက်မပြတ် လာမေးနေကြတယ်။အဲဒါကြောင့် ကျုပ်စိတ်ရှုပ်လာပြီးတော့ အကရဲ့ အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေကို ချရေးခဲ့တယ်။ပြီးတော့ တော်ဝင်မင်းသမီးကို ပေးမလို့ပါ။အရှင်မက ကျုပ်ကို ဒီအကြောင်းကို မပြောစေချင်ဘူးလား မသိဘူး......။ ”
ရှီရာ မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်သီးဖြင့် ပေးထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ချန်လွေ့သည် တခြားတစ်ခုခုကို ဆိုလိုသည်မှာ သိသာလှသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုကဲ့သို့ သိက္ခာရှိသော ဆင်ခြေတချို့ကိုပင် ဆွဲထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ ဒါနဲ့ ကျုပ် တစ်လကျော်လောက် ထွက်သွားရလိမ့်မယ်။အဲဒါက မဟာဆရာသခင်ရဲ့ အမွေအနှစ် စမ်းသပ်ချက်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်။ ”
ချန်လွေ့သည် ရှီရာအား ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ချက်ချင်းပင် အဓိကကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။
“ ဆရာသခင် တာတာကို အက်(ဂ်)ယောရဲ့ ဝတ်ရုံဂိုဏ်းမှာ အခုလောလောဆယ် ကျုပ် ထားထားနိုင်ခဲ့တယ်။ဒီစမ်းသပ်ချက် အဆင်ပြေသွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီဆရာသခင်ကို အမှောင်လမြို့မှာ နေပြီးတော့ မှော်ပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်ခိုင်းလို့ ရနိုင်တယ်။ ”
ရှီရာ၏မျက်လုံးများ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အရောင်တောက်သွား၏။၎င်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော သတင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။အမှောင်လမြို့အား ဆရာသခင်တာတာ အလုပ်အကျွေး မပြုလျှင်ပင် ဤနေရာတွင်နေပြီး ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းက သူ၏ဂုဏ်သတင်းဖြင့် အပြင်လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။၎င်းကို စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းတစ်ရပ်ဟုပင် သတ်မှတ်၍ရသည်။
“ ဒီတစ်ခေါက် မင်းဘယ်ကို သွားမှာလဲ။မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်။ ”
အမွေအနှစ်စမ်းသပ်ချက်သည် အသက်အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ချန်လွေ့ပြောခဲ့သည်ကို ရှီရာ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စိုးရိမ်မိသွားသည်။
ချန်လွေ့သည် အသံတိတ်ညစိမ့်မြေသို့ အမှန်တယ် သွားချင်နေသည်။ထို့ကြောင့် သူ့ကိုကာကွယ်မည့် လူရှိ၍မရပေ။ချန်လွေ့ ခေါင်းခါပြသည်။
“ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားလို့ရတယ်။ပြီးတော့ ဆရာသခင်ရဲ့စမ်းသပ်ချက်က အဲဒီနေရာကို ရောက်မှပဲ နောက်ထပ်သဲလွန်စကို ပေးတာ။အခု ကျုပ်ဘယ်သွားရမလဲ ဆိုတာ မသေချာဘူး။မနက်ဖြန်သွားဖို့ ကျုပ်စီစဉ်ထားတယ်။ကျုပ် အရင် သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ ”
“ မင်း .... ဂရုစိုက်ဦး။ ”
ရှီရာ ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသည်။ ဒီစကားက ဘာမှမမှားပါဘူး။ဒါပေမဲ့ ငါ့လေသံက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်။ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ပုံမှန်ဆက်ဆံသလိုမျိုး မဟုတ်နေဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။အစကတည်းက ငါတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောတဲ့ပုံစံက နည်းနည်း လွတ်နေတာပဲ။
ချန်လွေ့ ပြုံးစိစိလုပ်ရင်း တစ်ဖက်လှည့်လိုက်သည်။
“ စိတ်ချပါ။ကျုပ်ပြန်လာပြီးတော့ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကချင်ပါတယ်။ကျုပ် လွယ်လွယ်နဲ့ သေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ”
“ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကြီးဝင်မနေနဲ့။ ”
ယခုတစ်ခေါက်၌ ရှီရာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။သူ၏မျက်လုံးများ ဒေါသထွက် နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်၌ ရှားရှားပါးပါး အပူတစ်ခု ရှိနေ၏။ထိုသူမှလွဲ၍ အမှောင်လရှိမည်သူမှ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ စကားမပြောရဲပေ။သို့သော် အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် ရှီရာသည် ချန်လွေ့နှင့်အတူ ထိုကဲ့သို့ စကားပြောခြင်းမျိုးကို အမြဲ စောင့်စားနေခဲ့သည်။
“ ဒါဆိုရင် မိန်းမလှလေး သဘောတူတယ်လို့ ယူဆလိုက်ပါ့မယ်။ ”
ရယ်သံကြားထဲ၌ ချန်လွေ့သည် ကောင်စီခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်။အဝေးမှ အစောင့်များသည် သူတို့ပြောစကားများကို မကြားသော်လည်း ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေး အရာရှိ၏ ရယ်သံသည် အပြောင်အပြက် ဖြစ်ပုံရသည်ဟု သူတို့အားလုံး အထင်မှားသွားကြသည်။
ညရောက်လာလေပြီ။စမ်းသပ်ခန်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ ဖြစ်သည်။
“ နင် မနက်ဖြန် သွားတော့မှာလား။ ”
အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အသီနာသည် ချန်လွေ့၏လက်မောင်းကို တိုးဝှေ့ပူးကပ်လိုက်သည်။
“ အစ်ဇဘယ်လာ လုပ်ခဲ့တဲ့ဟာက တကယ်ပဲ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူးလား။ ”
“ စိတ်မပူပါနဲ့။အဲဒါက အထူးအခြေအနေ တစ်ခုမှ အသက်ဝင်တဲ့ လျို့ဝှက်စွမ်းအားတစ်ခုပါ။အကုန် ပေါက်ထွက်သွားရင်တောင် ငါ့ကို အများကြီး ထိခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ဒါပေမဲ့ ငါက သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဆိုရင်တော့ အချိန်ကျလာတဲ့အခါ သေသွားနိုင်တယ်။ ”
“ အဲဒီရက်စက်တဲ့မိန်းမ။ငါသူ့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး။ ”
အသီနာသည် ချန်လွေ့၏ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
“ တကယ်တော့ ငါမပြောပြရသေးတာ ရှိတယ်။ ”
“ ဘာများလဲ။အရင်က မျက်ခွံနှစ်ထပ် လုပ်ထားတာကို ပြောတာလား။ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာမှာ စီလီကွန်တွေ ထည့်ထားတာလား။အို့။ငါက အတည်ပြုကြည့်တာပါ။ အား။ငါ့ကိုဘာလို့ ရိုက်နေသေးတာလဲ။ ”
“ မပြောင်နဲ့။ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်။ ”
အသီနာသည် မိမိ၏ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ကစားနေသော ချန်လွေ့၏လက်ကို ဆွဲဆိတ် လိုက်သည်။သူ၏စိတ် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွား၏။
“ တကယ်တော့ နတ်ဆိုးဘုံက လူသားတွေအကြောင်း ငါနည်းနည်းသိတယ်။ဒါပေမဲ့.... ငါနင့်ကို မပြောခဲ့ဘူး။ငါစိုးရိမ်တာက.... ”
အသီနာအစား ချန်လွေ့ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။
“ ငါ လူသားလောကဆီ ပြန်သွားမှာကို စိုးရိမ်တာလား။ ”
“ တောင်းပန်ပါတယ်။ ”
အသီနာ နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်သည်။သူသည် အလွန် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လှသည်ဟု ခံစားရသည်။
“ ရှီလန်တောင်ရဲ့ မြေအောက်လောကမှာ ငါမင်းကို ပထမဆုံးနမ်းတုန်းက အိမ်ကိုသတိရလားလို့ မင်းငါ့ကို မေးခဲ့တယ်။အခု ငါမင်းကို တစ်ခု ပြန်ပြောမယ်။ ”
ချန်လွေ့သည် အသီနာ၏မျက်နှာကိုကိုင်ပြီး လှပသော အနီရောင်မျက်လုံးထဲသို့ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ မင်းရှိတဲ့နေရာတိုင်းက အိမ်ပါပဲ။ ”
အသီနာ၏အကြည့် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားသည်။နှစ်ယောက်သား၏ ဝင်သက်ထွက်သက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာပြီး နွေးထွေးသောနှုတ်ခမ်းနှစ်စုံ ရောယှက်သွား၏။
အသီနာ၏ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာပြီး အသက်ရှူသံ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ဟု ချန်လွေ့ ခံစားရလိုက်သည်။သူ၏အပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည့် နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်လူးလွန့်လာသည်။ထိုလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ချန်လွေ့သည် ရှေးဦး အဖိုတုံ့ပြန်မှုကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းချုပ်နေရသည်။
“ အသီနာ....မင်းအခု လုပ်လို့မရဘူး။ ”
အသီနာ မရပ်တန့်ဘဲ ချန်လွေ့၏လက်အား မိမိ၏ ဗလာကျင်းဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကာ ပွတ်သပ်စေလိုက်သည်။အသီနာ အသာလေး ညည်းလိုက်၏။
“ ဒီည ငါ့ကို နင့်ရဲ့မိန်းမ တကယ်ဖြစ်ခွင့်ပေးပါ...”
အသီနာ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အလုံးခြမ်းများသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နွေးထွေးပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်နေသည်။၎င်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်၍မရပေ။အသံတိတ်ည စိမ့်မြေရှိ မှော်တဲအိမ်ထဲ အဖြစ်အပျက်နှင့် လုံးဝတခြားစီ ဖြစ်သည်။နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှန်တကယ် ချစ်ကြိုက်နေကြသည်။
ချန်လွေ့သည် မိမိ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပုံမှန်ထက် မာတောင်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ရုတ်တရက် သူ၏ဦးနှောက်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ တစ်ဖက်လှည့်ပြီး အသီနာအား ခန္ဓာကိုယ်အောက်၌ ဖိလိုက်သည်။ချန်လွေ့ ဆာလောင်နေရင်း သူ၏လက်များသည် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားလာသည်။ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာစွာ ပွတ်သတ်မှုများကြောင့် အသီနာ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ထိပ်ဖူးများ စတင်မာတောင် လာသည်။တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချန်လွေ့၏လက်များသည် အသီနာ၏ရင်ဘတ်ကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ဝမ်းဗိုက်တစ်လျှောက်ဆင်းလာကာ နွေးထွေးစိုစွတ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ထိုအချိန်၌ အသီနာ မခုခံခဲ့ပေ။သူ၏အသက်ရှူသံ မြန်ဆန်လာပြီး မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။
အရေးကြီးအခိုက်အတန့်၌ စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ထားသော ချန်လွေ့ သတိပြန်ဝင်လာသည်။သူ လျှာထိပ်ကို ကိုက်လိုက်ရာ နာကျင်မှုသည် ရမ္မက်များ လွှမ်းခြုံထားသော ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပြန်ရရှိသွားစေသည်။သူ ချက်ချင်းပင် လက်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ မောဟိုက်နေသည်။
အသီနာ၏မိသားစုသည် အထူး သွေးမျိုးဆက် ပါရမီတစ်ခု ရှိသည်။၎င်းမှာ အသက်၂၀၌ အလိုအလျောက် အဆင့်တက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ယခုတွင် သူ အသီနာကို ရယူလိုက်လျှင် မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ကို တားဆီးလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။အသီနာသည် သာမန်လေ့ကျင့်ရေးကိုသာ အမှီပြုရလျှင် နတ်ဆိုးဘုရင် ထိပ်သီးပိုင်းမှ မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ်စုနှစ်၊ရာစုနှစ် သို့မဟုတ် တစ်သက်လုံး ကြာသွားနိုင်ပေသည်။
ချန်လွေ့သည် အသီနာအား အဝတ်အစား အသာအယာ ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အသီနာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ရန် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။
“ အသီနာ။မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ”
အသီနာ၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ချစ်ဇောဟုန်ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“ ငါနင့်ရဲ့ မိန်းမ တကယ်ဖြစ်ချင်တယ်။ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ကလေး လိုချင်တယ်။ ”
ချန်လွေ့ ရင်ထဲထိသွားပြီး အသီနာအား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ ငတုံးမလေး။ကိုယ်မသိဘူး ထင်နေလား။မင်းက ကိုယ် အသံတိတ်ညစိမ့်မြေမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရောက်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား။ပြီးတော့ [ စိတ်သန့်စင်ခြင်း ] နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား။ ”
အသီနာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ချန်လွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ စိတ်အေးအေးထားပါ။မင်းရဲ့ အသက်၂၀ပြည့် မွေးနေ့ကျတဲ့အခါ မင်းထွက်ပြေး ချင်ရင်တောင် ပြေးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမတိုင်ခင်အထိသော ကိုယ်မသေနိုင်သေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယုံပေးပါ။ဟုတ်ပြီလား။ ”
အသီနာသည် ချန်လွေ့ကို တိုးဝှေ့ပူးကပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။သို့သော်လည်း သူ၏အကြည့်သည် အောက်ပိုင်းရှိ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် တဲထောင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ရောက်ရှိသွား၏။အသီနာ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားပြန်သည်။သူ ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ၏လက်ကို “တဲ”ဆီသို့ ရဲတင်းစွာဖြင့် ရွေ့လျားလိုက်သည်။
ငါသူ့ကို ဖျောင်းဖျပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ချန်လွေ့ တုန်လှုပ်သွား၏။အသီနာ သူ့ကို ဖက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ငြိမ်းအေးနေပြီဖြစ်သော ရမ္မက်များ တစ်ဖန်ပြန် နိုးကြားလာသည်။
“ မလှုပ်နဲ့။ ”
အသီနာ ပြောလိုက်သည်။သူ၏မျက်နှာသည် သွေးထွက်လုမတတ် နီရဲနေသည်။သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွေ့ပြီး ခါးကိုင်းကာ ချန်လွေ့၏ဘောင်းဘီကို ရဲရဲတင်းတင်း ချွတ်လိုက်၏။ ပြွတ်ကြပ်နေသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြူးထွက်လာသည်။
အသီနာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်းနိုင်ငံရုပ်ရှင်များနှင့် ရင်းနှီးသော အိုတာခု တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အလျောက် ချန်လွေ့၏ စိတ်ထဲ၌ သွေးများဆူစေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏အောက်ပိုင်းရှိ မာကြောမှုသည် နွေးထွေးမှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။ချန်လွေ့၏ခေါင်းထဲ၌ ဖော်ပြ၍မရသော ရင်ဖိုစရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ချန်လွေ့သည် ယခင်ဘဝက လူပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးချိန်မှစ၍ ခရစ္စတီးနားဖြင့်သာ မသိလိုက်ဘဲ တစ်ခါလိင်ဆက်ဆံ ခဲ့ဖူးသည်။ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့ “ဝန်ဆောင်မှုမျိုး”သည် ကလေးများအတွက် မသင့်တော်သော အချို့ရုပ်ရှင်များ၌သာ မြင်တွေ့နိုင်သည်.... ။ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ တန်ဖိုးအရှိဆုံး မိန်းကလေး ဖြစ်နေသေးသည်။
ချန်လွေ့သည် သဟဇီဝစာချုပ်ကြောင့် နေရာတစ်ခုခု၌ ခံနိုင်ရည် အစွမ်း ရရှိထားသော်လည်း၊ အသီနာ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးသည် ထိုပစ္စည်းနဲ့ မဆံ့တဆံ့ဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဆတ်တောက်ဆတ်တောက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုကို စကားလုံးဖြင့် တိတိကျကျ မဖော်ပြနိုင်ပေ။
အသီနာ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့်အတူ ချန်လွေ့၏ ကြာရှည်ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။သူ၏စိတ် ခဏတာ ကွပ်လပ်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ထို့နောက် သူ၏စိတ်ပြင်းပြမှု လျော့ကျသွား၏။ သို့သော်လည်း ဆက်ဖြစ်သွားသောအရာသည် ချန်လွေ့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။အသီနာသည် ထိုအရာကို မရှောင်လိုက်ရုံသာမက သူသည်.......
ချန်လွေ့သည် ခံစားချက်များသည် ခိုက်ရုံသာ မဟုတ်တော့ပေ။သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားသွားရသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်လွန်းသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်တို့၏ သာယာမှုသည် အပြန်အလှန် ဖြစ်သင့်သည်။သို့သော်လည်း သူသည် အသီနာ၏ ရမ္မက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ယခင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“ အသီနာ ”
ချန်လွေ့သည် အသီနာအား ချစ်ခင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ တောင်းပန်ပါတယ်။ငါမင်းကို မတရားခဲ့ဘူး...”
အသီနာ၏ပါးနှစ်ဖက် နီမြန်းနေ၏။သူသည် နှုတ်ခမ်းပိတ်ကာ ခေါင်းခါပြီးနောက် မျက်မှောင် ကြုတ်ပြီး မျိုချလိုက်သည်။နောက်ဆုံး၌ သူသည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောနိုင်ပြီဖြစ်သည်။သူ၏မျက်လုံးထဲ၌ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ ဒီကနေ....ငါ နင့်ရဲ့ကလေး ရနိုင်တယ် မလား။ ”
ထိုသို့ကြားသည့်အခါ ချန်လွေ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။သူ အိပ်ယာပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။
“ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ကလေးရနိုင်တယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ”
လိင်ဆက်ဆံတာနဲ့ ကိုယ်ဝန်လွယ်တာက ဆက်နွှယ်နေတယ်ဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား။ လိင်မဆက်ဆံမှတော့ သူဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်မှာလဲ။ ထို့နောက် ချန်လွေ့ သတိရလိုက်သည်။ အသီနာသည် စစ်တန်းလျား၌ ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး မှော်ဆရာခံတပ် မင်းသမီးလေးကို ထိုဗဟုသုတများ မည်သူမှ မသင်ပေးရဲကြပေ။ ထို့ပြင် သူသည် လေ့ကျင့်ရေး၌သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် အထွေထွေ ဗဟုသုတ အားနည်းသည်မှာ အကြောင်းအကျိုးသင့်ပေသည်။
မေးစရာရှိတာက....ခုနကလိုမျိုး လုပ်ရတာကို သူဘယ်လိုသိတာလဲ ဆိုတာပဲ....
အသီနာ သိမ့်သိမ့်တုန်သွားပြီး ပြောရန် ငြင်းဆန်သည်။ချန်လွေ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အသီနာက စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။စာအုပ်နာမည်သည်ပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။ “မင်းသမီးတစ်ပါးရဲ့ စော်ကားခံရတဲ့ ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဂါး ” ပင်ဖြစ်သည်။၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖူဂျိုရှိ အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
စာရွက်သုံးလေးရွက်သည် ပို၍တွန့်နေပြီး ထောင့်စွန်းများ ခေါက်နေ၏။၎င်းတို့ကို မကြာခဏ ကြည့်ရှုလေ့လာပုံရသည်။ ချန်လွေ့ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မှင်နီဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော စာတစ်ပိုဒ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့စူးရှတဲ့ တိမ်လိုမျိုး အဖြူရောင်အရည်တွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားတော့ အဲလိဇဘတ်က လိုချင်နေတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့တယ်..”
သိပ်ကောင်းတဲ့ စာပိုဒ်ပဲ။ ချန်လွေ့သည် ထိုစာအုပ် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကို အနံ့ခံ၍ပင် စဉ်းစား၍ရသည်။
ထိပ်တန်းလိုလီလေးမှလွဲ၍ မည်သူသည် ဤကဲ့သို့ ထိပ်တန်းစာအုပ်မျိုး စုဆောင်းနိုင်မည်နည်း။
အဲဒီမသန့်ရှင်းတဲ့ ဝတ္ထုတွေနဲ့ သူ့ဘာသာသူ မှိုင်းမိနေတာက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ဒါပေမဲ့ သူက ငါသိပ်ချစ်ရတဲ့ အသီနာကိုတောင် ကူးစက်အောင် လုပ်လိုက်သေးတယ်။
အသီနာပြောသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် လိုလီလေးနှင့်အတူ ထိုစာကြောင်းကို အချိန်အကြာကြီး ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံး၌ ရလာဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခုနက လုပ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်.......။
ချန်လွေ့သည် ငိုရမှန်းမသိ ရယ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါကြောင့် အသီနာက “ အနံ့စူးရှတဲ့ တိမ်လိုမျိုး အဖြူရောင်အရည်တွေ ” ကို မျိုချလိုက်တာကိုး။
သို့ပေမဲ့ လိုလီလေး၏ ထူးကဲသောစာအုပ်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ချန်လွေ့သည် ယနေ့ကဲ့သို့ ခံစားရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အတွက် လိုလီလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမည်လား။ ချန်လွေ့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။