ကျွန်မမှာ စိတ်ရောဂါရှိတယ်
Vol. 3 Ch. 36
လင်းယန်က ခန်းမထဲသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။
“မစ္စလင် ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်စစ်ဆေးမှု ရက်ချိန်း မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
လင်းယန် ရင်းနှီးသော သူနာပြုတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
သူမသည် ဤဆေးရုံတွင် သူမ၏ခြေထောက်ကို အတော်ကြာ ကုသနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာရှိ ဝန်ထမ်းအချို့နှင့် ရင်းနှီးခဲ့သည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
လင်းယန်က သူနာပြုကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ကျွန်မ စိတ်ရောဂါကုဌာနမှာ အကြံပေးမှု ခံယူဖို့ လာတာ။”
“စိတ်ရောဂါကုဌာန”
သူနာပြုက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်မှ စကားပြောရအောင်။”
လင်းယန်သည် သူမကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး ဟဲရွေ့ယွမ်၏ရုံးခန်းသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ အခမဲ့ အကြံပေးမှု ရယူရန် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံရမည်ကို သူမကြောက်ရွံ့နေသည်။
လင်းယန်သည် ထိုအကြံပေးမှုကို ရယူရန် မလွယ်ကူဘူးဟု ယူဆလိုက်သည်။ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနိုင်သည်ဟု သူမထင်နေခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော် သူမ မှားသွားသည်။ အတားအဆီးများ လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
လင်းယန်သည် ထိုအရာကို အလွန်အမင်း အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟဲရွေ့ယွမ်သည် စိတ်ရောဂါကုသခြင်းနှင့် စိတ်ပညာဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သောကြောင့် ကုသမှုခံယူရန် ထိုနေရာတွင် လူအများအပြား ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
……
လင်းယန်သည် တတိယထပ်ရှိ ရုံးခန်းတစ်ခု၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။
“မင်းက ပါမောက္ခ ဟဲလား”
လင်းယန်က ဟဲရွေ့ယွမ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။
“ထိုင်ပါ။”
သူက လင်းယန်နောက်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟယ်လို မင်းရဲ့အခြေအနေအကြောင်း ပိုပြောပြပါဦး။”
သူက သူ့မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“ပါမောက္ခဟဲ ကျွန်မမှာ စိတ်ရောဂါရှိတယ်လို့ ထင်တယ်”
လင်းယန်ကတီးတိုးပြောရင်း ဟဲရွေ့ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဟဲရွေ့ယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်မင်း ရောဂါရှာဖွေခဲ့တာလား။ မင်းရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာကိုမှ ရောဂါရှာဖွေဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အာဏာ မရှိဘူး။ မင်းရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ဘာလဲ”
“ကျွန်မရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က လင်းပါ” ဟု လင်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဟယ်လို မစ္စလင်း။ မင်း စိတ်ရောဂါရှိတယ်လို့ ဘာကြောင့် ယုံကြည်လဲဆိုတာကို ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြောပြနိုင်မလား”
အဘိုးအိုက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
လင်းယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ စကားစပြောသည်။
“ပါမောက္ခ ဟဲ၊ ဒါက ရှည်လျားတဲ့ ပုံပြင်ပါ။ အစကနေစပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ပြောပြစေချင်လား”
ဟဲရွေ့ယွမ်က “အဓိကအချက်ကိုပဲ ပြောပြရင် လုံလောက်ပြီ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီ။”
လင်းယန်သည် သူမခေါင်းကို ငုံ့ကာ “ကျွန်မ မကြာခဏ သတိလစ်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မ မဆီလျော်တဲ့ အရာတွေ လုပ်တတ်တယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာတောင် မသိဘူး” ဟု ပြောသည်။
လင်းယန်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည် “ပါမောက္ခဟဲ ခွဲခြားခြင်းစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောဂါ ခံစားနေရတဲ့ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ကို မင်း ကုသပေးခဲ့တာကို ကျွန်မ ဖတ်ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့အခြေအနေက သူ့အခြေအနေနဲ့ တူတူပဲလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး။ ကျွန်မမှာ ခွဲခြားခြင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောဂါ ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က ကျွန်မရဲ့ အခြားကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက တိုက်ခိုက်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှိတယ်လို့ ပြောနေတယ်”
အဘိုးအိုသည် ထရပ်ကာ လင်းယန်၏မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက နောက်တစ်ကြိမ် ထိုင်လိုက်သည်။
“မစ္စလင် အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့အခြေအနေက အလွန်အဖြစ်များပါတယ်။ မင်း ခွဲခြားခြင်းစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောဂါ ခံစားနေရတယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုက မကြာသေးမီက စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲတွေကြောင့် ဖြစ်ရမှာပါ” ဟု ဟဲရွေ့ယွမ်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။
“ဟမ် မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လင်းယန်သည် သူမမျက်လုံးများကိုသာ စစ်ဆေးခဲ့သောကြောင့် တွေဝေသွားသည်။ ဤစစ်ဆေးမှုက အလွန်တိုတောင်းလွန်းသည်။
“ဟား ဟား... မစ္စလင်း မင်း ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ရင် ပိုပြီး အသေးစိတ် စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အခကြေးငွေတွေက...”
“ဒီနေ့ အားလုံး အခမဲ့ပါ။”
“အိုကေ လုပ်မယ်”
လင်းယန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အစေ့အဆန်များကို ထိုးဆွနေသော ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။