အံ့သြဖွယ် ပြိုင်ကားမောင်းနှင်မှု နည်းစနစ်များ

“အစ်ကို ကျွန်တော် အရင်သွားမယ်”

ဆုန်ယောင်နန်၏ ငွေရောင် GTR သည် ပထမဆုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး သူတို့အား ကွင်းတွင် ကျန်ခဲ့စေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းယန်သည် အရှိန်မြှင့်စက်နှင့် ဘရိတ်တို့ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

ပေယွီထန်သည် ကားထဲတွင် ထိုင်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်လှုပ်နေသည်။ “အစ်မ မင်း ဆင်းလိုက်တာပဲ ကောင်းတယ်။ နောက်ပြောင်တာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ သူ့ကို အဖေလို့ နှစ်ခါ ခေါ်လိုက်မယ်။”

လင်းယန်က “ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ကျွန်မက သူ့ကို တစ်ပတ် အရင်ပြီးအောင် ခွင့်ပြုဖို့ ကတိပေးပြီးပြီ။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မင်း တခြားတစ်ယောက်ကို အဖေလို့ ခေါ်တာကို သဘောတူခဲ့ကြလား” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ပေယွီထန် စကားမပြောနိုင်တော့...

ရုတ်တရက် သူသည် ခံနိုင်ရည်မဲ့စွာ ထိုင်ခုံနောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူအခုချိန်တွင် ကားထဲမှ ထွက်ချင်နေတာပဲ သိသည်။

မကြာမီ ဆုန်ယောင်နန်သည် အားပေးသံများနှင့် လေချွန်သံများကြားတွင် တစ်ပတ် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ပတ်လုံး ဦးဆောင်နေခဲ့ပြီး သူမ အစားထိုးဝင်ရောက်လာလျှင်ပင် သူမသည် လိုက်မီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ...

ပေယွီထန်သည် မူလက သူသည် အလွန်သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဒူးထောက်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အဖေဟု ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူသည် နှစ်ကြိမ် ပြောရမည်ဖြစ်သည်။

ဆုန်ယောင်နန်သည် သူတို့အား ဒုတိယအကြိမ် ကျော်တက်သွားပြီးနောက် လင်းယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကားကို စတင်၍ စက်နိုးလိုက်သည်။

အင်ဂျင်စက်နှိုးလိုက်သောအခါ အလွန်အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ခံစားချက်က ပေယွီထန်ကို လန့်စေသည်။

မကြာမီ သူသည် သေးငယ်ပြီး အားနည်းသော ယုန်လေးတစ်ကောင်နှင့်တူသော အိပ်ချင်နေသည့် မိန်းကလေးက သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နဖူးကို ထောက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကွင်းပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ အရှိန်မြှင့်ပြီး ပတ်ပတ်လည် မောင်းနှင်နေသည်။ သူမသည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဆုန်ယောင်နန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်...

သူမသည် ဤကားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ပေယွီထန် စကားမပြောနိုင်တော့...

ဆုန်ယောင်နန်သည် သူ့နောက်မှ ကားသံကို ကြားသောအခါ ရှေ့တွင် မာနကြီးစွာ ဆက်လက်ပြုမူနေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ထိုမိန်းမက သူ့ကို လိုက်မီသွားပြီလား။

ထိုမိန်းကလေးတွင် ဤစွမ်းရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အခြားသူများကို ပိတ်ဆို့ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ကျော်တက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

အစောပိုင်းတွင် ပေယွီထန်သည် အလွန်ဝေးကွာသော အကွာအဝေးဖြင့် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆုန်ယောင်နန်က “ချစ်လေး ငါ့ကို ကြည့်နေ။ သူတို့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရုံတင်မကဘူး၊ သူတို့ကို ကွင်းထဲကနေ လှည့်ပတ်ပြီး လွှင့်ပစ်ပြမယ်” ဟု ပြောသည်။

သူ့ဘေးရှိ လှပသော အမျိုးသမီးက “အစ်ကိုနန် မင်းက အတော်ဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို သူတို့ကို ပြလိုက်စမ်းပါ” ဟု ပြောသည်။

ဆုန်ယောင်နန်က “ချစ်လေး တင်းတင်းထိုင်နေ။ ငါ ဘယ်လို ချေမှုန်းမလဲဆိုတာ ကြည့်နေ...” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဆုန်ယောင်နန်သည် စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး မီးလောင်နေပုံရသည့် အနီရောင် Ferrari သည် အကွေ့အကောက်များသော လမ်းကို ချိုးကွေ့ကာ သူ့ကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်သွားသောအခါတွင်…………

ထို့နောက် အနီရောင် Ferrari ကားက သူ့ကို နောက်ကျကျန်ရစ်စေသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးပင် စကားမပြောနိုင်တော့သလို...

ဆုန်ယောင်နန်လည်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ...

အစောပိုင်းတွင် ထိုအနီရောင် Ferrari က သူ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသည်။

သူ၏ ငွေရောင် GTR သည် Ferrari နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာ ကားလေးတစ်စီးကဲ့သို့ အရေးမပါသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ့ကို လွှမ်းမိုးသော ဖိအားတစ်ခုက သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။ သူသည် ပြိုင်ကားမောင်းနှင်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဤကဲ့သို့သော အရာကို ဘယ်တော့မှ မခံစားခဲ့ရပေ။ သူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဆုန်ယောင်နန်၏ မာနကြီးသော မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “F*ck စိတ်မပူနဲ့ မကြာခင် ငါ လိုက်မီတော့မယ်!”

သို့သော်...

ထို Ferrari သည် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သူ့လမ်းကို အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး သူဘာလုပ်တော့မည်ကိုပင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပုံရသည်။ သူမသည် ဖြစ်နိုင်သော လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ကာ သူ့ကို ကျော်တက်ရန် မဖြစ်နိုင်စေသောကြောင့် သူ့ကို ပိတ်မိပြီး သောင်တင်စေခဲ့သည်။

သူသည် လုံးဝ လက်တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည်ပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကွင်းထဲမှ လွှင့်ပစ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အနီရောင်ကားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးမျဉ်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျော်ဖြတ်သွားသောအခါ ဆုန်ယောင်နန်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ကြောင်တောင်တောင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အံ့အားသင့်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိ...

ဒါ... ပြီးသွားပြီ...