သနားညှာတာမဲ့စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အုပ်စိုးသူ
Vol. 3 Ch. 43
သူမ၏ မောင်းနှင်မှုစွမ်းရည်က အထင်ကြီးစရာကောင်းလွန်းသည်။
ဒါ... ဒီမိန်းမ... သူက ဘယ်ကလာတာလဲ အတိအကျပြောကြစမ်းပါ
ဆုန်ယောင်နန်အပြင် လူအုပ်ထဲရှိ ကျန်ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“ဘာလဲ... အဲဒါ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ...”
“မင်း ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့လား”
“ဟုတ်တယ်... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တယ်... အဲဒီမိန်းမက အကွေ့အကောက်တိုင်းမှာရော ကွင်းပတ်တိုင်းမှာပါ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... အစ်ကိုနန်က တစ်ချိန်လုံး အရှုံးခံခဲ့ရတယ်...”
“ဆရာ… ကျွမ်းကျင်သူ…သူက သနားညှာတာမဲ့စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အုပ်စိုးသူပဲ”
……
အံ့အားသင့်ဆုံးသူမှာ Ferrari ကားထဲတွင်ရှိသော ပေယွီထန်ဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်သည် ခါးပတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် အန်တော့မလိုပင်။ သူ၏မျက်လုံးများက လင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“မင်း... မင်း၊ မင်း၊ မင်း...”
ပေယွီထန် စကားမဆုံးသေးခင်…
လင်းယန်က ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်သည်။
ညလေသည် သူမ၏ဆံပင်ကို တိုက်ခတ်၍ ကခုန်စေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် မင်ရည်လူးထားသော ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ ထက်မြက်စွာ တောက်ပနေသည်။ အားနည်းပြီး ကြောက်တတ်သော မိန်းကလေး၏ အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မကျန်တော့ပေ။
“သခင်လေး ဆုန် အခု မင်းရဲ့ ကတိကို တည်နိုင်ပြီလား” ဟု ထိုမိန်းကလေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
ဆုန်ယောင်နန်သည် ပေယွီထန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။
“မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ဘူး။ ပေယွီထန်၊ မင်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တယ်။ မင်း ငါ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာလား”
ပေယွီထန် ဆွံအသွားတော့သည်...
ဆုန်ယောင်နန်က “ပြောလိုက်။ မင်း ဘာလိုချင်လဲ” ဟု တီးတိုးပြောသည်။
လင်းယန်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး ဆုန်ယောင်နန်၏ ကားရှေ့ဖုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီးမှ “သခင်လေး ဆုန်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ အင်ဂျင်တစ်ခု ရှိတယ်လေ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ဆုန်ယောင်နန်၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်စွာ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ “မင်း...”
ဒီမိန်းမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လောဘကြီးနိုင်ရတာလဲ။
သေစမ်ရ ပေယွီထန်လို လူမိုက်တစ်ယောက်က ဒီလို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ။
“ဖြုတ်ပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်”
“ဘာ အစ်ကိုနန် ဒါ ဂျာမနီကနေ တင်သွင်းလာတာ...”
“ငါ မင်းကို သူ့ကို ပေးလိုက်ဖို့ ပြောတာ။ မင်း ငါ့ပြောတာ မကြားဘူးလား”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လင်းယန်သည် အင်ဂျင်ကို သူတို့၏ကားထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တခြားတစ်ယောက်ကို အဖေလို့ ခေါ်ရုံနဲ့ ဘာရမှာလဲ။ လက်တွေ့ကျပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရသင့်တယ်...” ဟု သူမဘာသာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
ပေယွီထန်သည် လင်းယန်၏ လောဘကြီးသော မျက်နှာကို လေ့လာနေသည်။ ရိုသေလေးစားရသော နတ်ဘုရားမ၏ ပုံရိပ်ကချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။
ဒါဟာ အထင်မှားမှုတစ်ခုလား။
သူမသည် အားနည်းသော ယုန်လေးတစ်ကောင်မှ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်...
အင်ဂျင်ကို ကားထဲထည့်ပြီးသောအခါ လင်းယန်က ပေယွီထန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
ပေယွီထန်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် နာခံစွာ ထိုင်ရင်း ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆုန်ယောင်နန်နှင့် လူအုပ်သည် လင်းယန်နှင့် ပေယွီထန်တို့က သူ၏ အဖိုးတန်အင်ဂျင်ကိုယူပြီး အောင်မြင်စွာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ပေယွီထန်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူသည် သူ၏မောင်းနှင်မှုစွမ်းရည်ကို မပြသဝံ့တော့ပေ။ ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောသောကြောင့် ကားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပေယွီထန်ထံတွင် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျပန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“မင်း... ဘာလို့ ဆုန်ယောင်နန်ရဲ့ အင်ဂျင်ကို ယူခဲ့တာလဲ”
လင်းယန်က “သူ့ဆီက ကျပန်းတစ်ခုခု လိုချင်လို့ပါ။ လူတိုင်း ကြင်နာတတ်ရမယ်လေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ပေယွီထန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားသည်...
သူမသည် တကယ်ကို ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။ ထိုကား၏ အဖိုးတန်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ ထိုအင်ဂျင်ပင်။
ပေယွီထန်သည် လင်းယန်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသောသူကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ။ သူ၏စကားများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် နင်သွားသကဲ့သို့ပင်။
လင်းယန်သည် သူမခေါင်းကို စောင်းကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သခင်ငယ်လေး ပြောစရာ ရှိသေးလား”
ပေယွီထန်၏ မျက်လုံးများက သူမကို ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြင့် ကြည့်နေစဉ် တောက်ပနေ၏။ “အဖေ”
ပေယွီထန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။