အင်ပါယာမြို့တော်မှ ဧည့်သည်များ

စစ်ထူယွင် ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက် စုရွှေလျန်၏ မမွေးသေးသောကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်မှုဘဝသည် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာခဲ့သည်။ မွေးကင်းစကလေးငယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသည့် သူမ၏ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်အချိန်သည် ပိုမိုအသက်ဝင်လာသည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ သူမနှင့် စစ်ထူယွင်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သာရှိသော်လည်း သူသည် အလွန်အသက်ဝင်ကာ ရယ်မောရင်း ကြီးထွားလာသော ဗိုက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက လင်းစစ်ယောင်အား သဘောကျသွားစေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ စစ်ထူယွင်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့နံနက် နေရောင်မတက်သေးသောကြောင့် ချယ်ရီပင်အကိုင်းအခက်ပေါ်တွင် ငြိမ့်ညောင်းစွာ အနားယူနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ချယ်ရီသီးအချို့ကို ခူးဆွတ်ကာ အထက်သို့လွှင့်ပစ်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာဘေးတွင် ချယ်ရီသီးအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်ပြီး "ဒါတွေက လတ်ဆတ်ပြီး သန့်တယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ “

သူမ အစာခြေရန်နှင့် နေဒဏ်ခံရန် တောင်ပိုင်း ခြံတစ်ဝိုက်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စုရွှေလျန် သည် အနားယူရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့စကားကိုကြားသောအခါ ငိုရမလား ရယ်ရမလားမသိတော့ချေ။ သူမ ခေါင်းကို မော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်သစ်ကို သွားစစ်ဆေးဖို့ မလိုဘူးလား"

စစ်ယောင်က သူ့ကို မနက်စာစားရန် လတ်ဆတ်သည့် တောရိုင်းအသီးအနှံများကို ရွေးယူရန် နှင့် မနက်စောစော တောင်ခြေရင်းတွင် ရှောင်ချွမ်ကို ခေါ်သွားခြင်းမှလွဲလို့ ဆောက်လုပ်ရေးကို ကြီးကြပ်ရန် သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်သော်လည်း ထိုကောင်လေးက တစ်ကြိမ်းပင် အိမ်မှထွက်သွားတာကို သူမ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ 

"ဒီနေရာမှာ ဦးလေးရဲ့ အမိန့်ကို နားထောင်ရမယ်" ဟု စစ်ထူယွင်က မဝံ့မရဲနှင့် ပြန်ဖြေသည်။ စစ်ရှန်း နှင့် စစ်လင်တို့ ဖြစ်သည်။ စစ်ရှန်း၏ တပည့်ဖြစ်ကတည်းက ဤနှစ်ယောက်ကြားမှ လှည့်ကွက်များကို သိခဲ့ရသည်- စစ်ရှန်း စကားကို နားမထောင်လျှင် ပါးရိုက်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ၊ အများစုမှာ ဟောပြောပို့ချမှုအချို့ကဲ့သို့ “လူငယ်တွေကို သင်ပေးရတာ ခက်တယ် "ဆိုသော စကားများသူ့နားထဲတွင်ကြားနေရသည်။ သို့ပေမယ့် စစ်လင်၏ အမိန့်ကို နားမထောင်လျှင် သူ့ရှေ့တွင် သူ့မျက်နှာကို ပြစရာ မလိုတော့ပေ။

နောက်နေတာလား ဤနေရာတွင် ဘဝသည် အလွန်သာယာပြီး အေးချမ်းပါသည်။ လမ်းလျှောက်ရန် ခွေးကြီးတစ်ကောင်ပင် ရခဲ့သည်။ လေးစားရန်ကောင်းသော အစ်မတစ်ယောက်ကိုလည်း ရခဲ့သည်။ တောင်ပတ်လည်တွင် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများကိုလည်း ရခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အဓိကအချက်မှာ အိမ်သစ်တွင် အခန်းလွတ်ရအောင် ဦးလေးစစ်လင်ကို ကပ်ထားရမည်။ ပြီးနောက် မဝေးတော့သည့်အနာဂတ်တွင် ဤနေရာမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဆောက်နိုင်ရမည်။ မစ်ရှင်တစ်ခုပြီးတိုင်း အနားယူနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးစစ်လင်၏ အမိန့်ကို ဘယ်လိုလွန်ဆန်နိုင်မလဲ။ ထို့ကြောင့် ချောမောလှပသည့်အစ်မကို ကာကွယ်ရန်မှာ သူတာဝန်ယူရမည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။

စုရွှေလျန်သည် ကောင်လေးက လုံးဝစိတ်မပူကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် သူလုပ်ချင်သမျှကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားယောင်နှင့် ထျန်းတဖူတို့သည် အိမ်သစ်၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ ဆယ့်သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကို ကျင်းပမည့် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ခဲ့ပါ။

ထိုအကြောင်းကိုပြောရင်း နောက်တစ်နေ့တွင် စစ်ထူယွင်သည် ၎င်း၏ဆယ့်သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက်ကြေငြာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုခန်းကို သိမ်းပိုက်ပြီး လင်းစစ်ယောင် ချက်ပြုတ်သည့် အရသာထက် အရသာ မနည်းဘဲ အရသာရှိသော တာရှည်ခံခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်ကြီးကြီးတစ်လုံးကို သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းစစ်ယောင် သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့မဝင်ရန် အကြောင်းပြချက်တိုင်းကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမခေါင်းထဲတွင် ထိုအတွေးဖြင့် စုရွှေလျန်သည် ပျော့အိသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ဘေးကို မှီပြီး မှိန်းနေလိုက်သည်။

တတိယလပြီးနောက်တွင် သူမ၏ နံနက်ဖျားနာခြင်းသည် ပိုကောင်းလာသော်လည်း သူမ ပိုအိပ်ချင်လာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ နေ့တိုင်းတွင် သူမသည် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေရသည်။

"အာ သူအိပ်နေတာလား။" စစ်ထူယွင်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမထံမှ မကြားရတော့သဖြင့် စစ်ဆေးရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မကြာမီမှာပင် သူမ၏ အိပ်ရာထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

ချယ်ရီပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ စောင်ပါးပါးတစ်ထည်ယူကာ သူမကို အုပ်ရန် ပင်မအိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ချယ်ရီပင်အကိုင်းအခက်ပေါ်သို့ သူ ခုန်ဆင်းခါနီးတွင် ချယ်ရီသီးကို ခံတွင်းတွေ့နေစဥ် သူရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ စစ်ထူယွင်သည် ထူထပ်သော ချယ်ရီပင်ဆီသို့ ခုန်ဆင်းကာ ဝပ်တွားနေသော စုရွှေလျန်ကို စောင့်ရန် ရှောင်ချွမ်ကို ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ အဝေးမှနေ၍ ဇိမ်ခံမြင်းလေးပါသောမြင်းလှည်းနှစ်စီးကို အိမ်မှ မီတာများစွာအကွာတွင် လှမ်းမြင်နေရပါသည်။ တစ်ယောက်မှာ ဦးဆောင်ပြီး ကျန်လူများမှာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှောင်ချွမ်ကို အိမ်နောက်ဖေးမှ ဖြတ်သွားကာ အိမ်သစ်တွင် လင်းစစ်ယောင်ကို ရှာခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် စုရွှေလျန် ၏ အိမ်ရှေ့တံခါးကို လာခေါက်မည့်လူကို စောင့်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ မမှားပါက မြင်းလှည်းပေါ်မှမြင်ရသော အလံများမှ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အတော်ကြာက သူ့ကို စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ဆရာက တောင်းဆိုခဲ့သည့် ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ မင်းသားကျင်း၏ စံအိမ်မှဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းပါသည်။ အင်ပါယာမြို့တော်ရှိ မင်းသားကျင်း၏ အိမ်ကြီးမှ မြင်းလှည်းများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကျေးလက်ရွာသို့ လာရသနည်း။ ထို့အပြင် သူတို့မှာ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရွေ့လျားနေသဖြင့် ဤအိမ်သည် သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ပုံရသည်။

စစ်ထူယွင် သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာကို ဂရုတစိုက် ရုတ်သိမ်းကာ ပင်မအိမ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဝသို့ ချက်ခြင်းပြန်လာကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ သူအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်နေစဉ် မြင်းအော်သံကို ကြားသည့်တိုင်အောင် သူ့နားသည် နီးကပ်လာနေသည့် အသံများကို နားစွင့်နေလေသည်။

"ဒါသေချာလား" ရထားအတွင်း၌ အနည်းငယ် အသံကျယ်သော အဘိုးအိုတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် အကြီးအကဲ” ဟု ရထားအပြင်ဘက်မှ အစေခံက လေးလေးစားစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မြင်းလှည်း၏ ကန့်လန့်ကာကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အစေခံနှစ်ဦးသည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းရန် အသက်ခြောက်ဆယ်ဝန်းကျင် အဘိုးအိုကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျယ်ဝန်းပြီး ဇိမ်ခံသောမြင်းလှည်းနောက်ကွယ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူမသည် အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မရှိသော်လည်း အိမ်အကူများစွာ၏ အကူအညီကို ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းသည် နိမ့်ကျသည် မဟုတ်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျွန်များ၏အကူအညီဖြင့် အိမ်ဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်လာကြသည်။ အစေခံတစ်ဦး တံခါးခေါက်ခါနီးတွင် စစ်ထူယွင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

စစ်ထူယွင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ သူ့လက်များကို ပိုက်ကာ တံခါးကို မှီလိုက်သည်။ အလျင်စလို ခရီးထွက်ပြီးနောက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသက်ကြီးသူ နှစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူကိုလာရှာတာလဲ" စစ်ထူယွင်က အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် စုရွှေလျန် သို့မဟုတ် ရှောင်ချွမ်နှင့် ကစားစဉ်ကကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းပုံမပေါ်ပေ။ စစ်ရှန်းကဲ့သို့ လူသတ်သမား၏ ထူးခြားသော အသွင်အပြင်ဖြင့် အေးစက်ပြီး ရဲရင့်နေပုံရသည်။

တံခါးများ ရုတ်တရတ်ပွင့်လာသောကြောင့် တံခါးလာခေါက်တော့မည့် အစေခံမှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူကြီးနှစ်ယောက်လည်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ကောင်လေး လျန်အန်းရှုလို့အမည်ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိမရှိ ပြောပြပေးပါ..." အဘိုးအိုနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် အဘွားကြီးက ယဉ်ကျေးစွာမေးသည်။

“မရှိဘူး…” စစ်ထူယွင်က သူတို့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စကားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ပစ်လိုက်သည် ။

တံခါးပိတ်ချင်သော်လည်း အဘိုးကြီး၏ အစေခံနှစ်ယောက်မှာ တံခါးကို ကိုင်ရန် ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။

"ခဏလေးနေပါဦး..." စစ်ထူယွင်ကို တောင်ဝှေးတစ်ခုပါသော အဘိုးအိုက တံခါးပိတ်ရန်မှတားရန် လှမ်းခေါ်သည်။

"ဘာလဲ" စစ်ထူယွင်သည် ဓားနှင့်တူသော မျက်ခုံးကို ကိုင်းထားသည်။ သူသည် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်သာရှိသေးသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက်၏ လွှမ်းမိုးမှုအငွေ့အသက်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး၊ ငါတို့မလိမ်​ချင်​ဘူး။ လူတစ်​​ယောက်​ကိုရှာဖို့ ငါတို့​ဒီကိုရောက်​လာခဲ့တာ။ ငါတို့ ဖုန်းချန်က​နေ ခရီးထွက်​ခဲ့ကြတယ်​၊ ငါတို့ အင်​ပါယာမြို့က မိုင်​​ထောင်​​ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်​​ကျော်​ပြီးလာခဲ့တာဆိုတော့ အနားယူလို့ရနိုင်မလား" အဘွားကြီးက ရှင်းပြတာကို တားရန် လူငယ်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် မေးနေသည့် အဘိုးအိုကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဒါက တည်းခိုခန်းမဟုတ်ဘူး..." စစ်ထူယွင်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး ခြံဝင်းထဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲနှစ်ယောက်၏ တောင်းဆိုမှုကို သူ ငြင်းဆန်ရန် စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါ။ သူသည် ငတုံးတစ်ယောက်မဟုတ်ပါ။ မင်းသားကျင်းအိမ်တော်၏ အကြီးအကဲနှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လျှင် ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဖြစ်ခဲ့လျှင် ဘာမှမဖြစ်ပါ။ သို့ပေမယ့် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ဦးလေးစစ်လင်က သူ့ကို သနားမှာမဟုတ်ပေ။

"ကောင်လေး ကောင်လေး "

"ကောင်လေး" အဘွားကြီးသည် စစ်ထူယွင်က တံခါးများကို မရိုးမသားပိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးကြီးလုပ်နေသကဲ့သို့ သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း စစ်ထူယွင်သည် မျက်စောင်းပင် မထိုးခဲ့ပေ။ အင်ပါယာမြို့တော်ကတဲ့လား။ မင်းသားကျင်း အိမ်တော်ကနေ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်ကိုရှာဖို့ သူတို့ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ။ လျန်အန်းရှု? သူဘယ်သူလဲ? …

 "ဘာဖြစ်တာလဲ"

ပင်မအိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါတွင် လင်းစစ်ယောင်နှင့် ရှောင်ချွမ်တို့သည် အိမ်နောက်ဖေးဆီမှ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဦးလေး၊ လျန်အန်းရှု ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးကို ရှာဖို့ တော်ဝင်မြို့က လာတာလို့ ပြောတယ်။ သူတို့ နေရာမှားနေတာ ထင်တယ်..." စစ်ထူယွင်က ပခုံးတွန့်ကာ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် "သူတို့မြင်းလှည်းတွေက မင်းသားကျင်းရဲ့ အိမ်က လာတာဖြစ်ရမယ်"

လင်းစစ်ယောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခေါင်းကိုမော့ပြီး စစ်ထူယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နေ့လည်စာစားပြီးရင် အိမ်သစ်ဆောက်တာကို သွားကြီးကြပ်လိုက်"

သူတို့သည် ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ မင်းသားကျင်းအိမ်တော်မှ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ရွှေလျန် ဟူသော အမည်ကို မတောင်းဆိုသော်လည်း ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာဖြစ်ရမည်။ အားလုံးအဆင်ပြေရန် သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်သင့်သည်။

"ဦးလေး" သူ့စကားကို နားထောင်ရင်း စစ်ထူယွင်၏ ပခုံးများကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် လင်းစစ်ယောင်ကို အချိန်အကြာကြီး ခါးခါးသီးသီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က သူ့ကို မျက်လုံးဖြင့်ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။ လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်ကို ဆိုဖာပေါ်မှ သယ်ဆောင်ကာ အနားယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ “ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ မင်းချက်ထားလိုက်” ဆိုပြီး နောက်ဆုံး အမိန့်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဦးလေး" ဤတစ်ကြိမ်တွင် စစ်ထူယွင်က သူ့ခြေထောက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ဟင်းချက်တာကို သူ အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။ ယနေ့နံနက်တွင် သူဝတ်ခဲ့သော ဖြူစင်သော ၀တ်ရုံမှာ မီးခိုးငွေ့များ စွန်းထင်းနေပေတော့မည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ သူ့လို ကြော့ရှင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ။ ၎င်းကို သူစောစောသိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ့မွေးနေ့တွင် အသက်ရှည်ခေါက်ဆွဲကို ချက်ခဲ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဦးလေးစစ်လင်က သူ့ကို လုံးဝအသုံးချခဲ့ပါသည်။

ဆရာ၊ ဒီကို မြန်မြန်လာသင့်တယ်။ ဆရာရဲ့ကျောင်းသားဟာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံနေရတယ်၊ သူက ဒုတိယလင်းစစ်ယောင် ဖြစ်လာတော့မယ်။ နောက်တွင် သူဘယ်လိုလူသတ်သမားဖြစ်လာနိုင်မလဲ။ အလုပ်အကိုင်ပြောင်းရမည်။ သူသည် လယ်သမားတစ်ယောက် သို့မဟုတ် ထမင်းချက်တစ်ယောက်ဖြစ်သင့်ပါသည်။

"အင်း... အားယောင် ရှင်ပြန်ရောက်ပြီလား ကျွန်မမူးနေပြန်ပြီ..." စုရွှေလျန် နိုးလာသောအခါတွင် လင်းစစ်ယောင်သည် ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူမကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဒီထက်ပိုပြီး အနားယူဖို့ လိုတယ်။ မင်းအိပ်ရာထရင် ငါတို့ ထမင်းအရင်စားကြမယ်..." လင်းစစ်ယောင်က သူမကို မှီထိုင်စေ လိုက်သည်။ သူမကို မထခင် ရေနွေးနွေးလေးသောက်ရန် စောင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နေ့လည်စာစားရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

"အိမ်အသစ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား" စုရွှေလျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများကြားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်တွင် စုဆောင်းထားသည့် ငွေများအကုန်လုံးကို အိမ်ဆောက်ရန် ပေးရတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း စစ်ထူယွင်သည် လိုအပ်သောငွေကို ပေးဆောင်ရန် လာခဲ့သည်။

ငွေငါးရာတန်ဖိုးရှိသော စာရွက်တစ်ရွက်ဖြစ်ပြီး အားယောင်က သူမကို စစ်ရှန်း သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည့် သူ့စုဆောင်းငွေပဲဟု ပြောခဲ့သည်။

ချက်လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ပုဂ္ဂလိကဘဏ်သို့ စျေးသေးသေးဖြင့် လဲလှယ်ပြီး ကျန်ငွေများကို သိမ်းဆည်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ငွေခြောက်ထောင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သူတို့သေတ္တာ၏ အောက်ခြေတွင် ထည့်ထားခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံမှာ လုံလောက်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်လောက်ကဆိုလျှင် သူမသည် အကြာကြီး ကြည်နူးနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမသည် မိသားစုဘဝလေးမှာ သူမအတွက် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပမာဏကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမသည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“အိမ်က အဆင်ပြေတယ်…” ပြဿနာက မင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့စိုးရိမ်မှုကို ဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့အိမ်တံခါး၀တွင် စောင့်နေသော ခေါင်းမာသည့်လူအိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်သတိရသောအခါ ခေါင်းကိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့လက်ကို အသုံးပြုကာ သူတို့အား ဖန်းဟွာမြို့မှ မောင်းထုတ်ချင်နေခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် သူထိုသို့လုပ်လိုက်လျှင် ဖန်းဟွာမြို့က ငြိမ်းချမ်းမှာမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူသိပါသည်။ ဒေါသကို နှလုံးသားအောက်ဆုံးအထိ ဖိထားရုံမှတပါး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုနှစ်ယောက်သည် သူ့အိမ်တံခါးဝတွင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဖြစ်ပြီး စုရွှေလျန် သည် ၎င်းတို့အကြောင်းကို မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် သိလာမည်ဖြစ်သည်။ စစ်ထူယွင်က စုရွှေလျန်ကြောင့် သူတို့ လာတာမဟုတ်ဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း မင်းသားကျင်း၏ စတုထ္ထမြောက်သခင်မလေးနှင့် အလွန်ဆင်တူသည့် စုရွှေလျန်ကို တွေ့ပြီးနောက် သူတို့ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အာမခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"အားယောင် ရှင်…" စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေလေသည်။ သူမမေးချင်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

"သေစမ်း" လင်းစစ်ယောင် အံကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ပြီးနောက် စုရွှေလျန် ဘေးတွင် ဘယ်သူမှ ရပ်မနေတော့ပေ။

***