မင်းသားကျင်း၏စံအိမ်မှ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေး

"လူကြီးမင်း ကျွန်တော်တို့က အင်ပါယာမြို့တော်ကပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အထဲ၀င်ပြီးခဏလောက်အနားယူပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်လို့ရမလား၊ ဒါပေါ့ ကျွန်တော်တို့က အလကားမယူပါဘူး" ဤတစ်ကြိမ်တွင် အစေခံတစ်ဦးသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး တံခါးဖွင့်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်သားအား အထင်ကြီးစေရန် ပြုံးကာ ငွေတစ်ထုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တခြားတစ်ယောက်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ အိမ်ထဲဝင်ပြီး အနားယူရန် ဖိတ်ခေါ်မည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အကြီးအကဲနှင့် မော့မော့မှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်သည်။ ဤသို့နွေရာသီ အပူဒဏ်ကို ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိကြမလဲ။

(မော့မော့ - အသက်ကြီးသော အစေခံအမျိုးသမီး)

ထိုမှတပါး၊ ဤသို့ကျေးလက်နှင့် ဆင်းရဲသည့် ရွာမှ လူများအတွက်တော့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပါသည်။ ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဤလူသည် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထူးချွန်ပြီး လယ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မတူသည်ကိုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဒါမှမဟုတ် တည်းခိုခန်းမဟုတ်ဘူး။ ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားပေးပါ။ လူကြီးမင်းတို့ မြင်းလေးစီးအရှိန်နဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးကိုတွေ့နိုင်တဲ့ တက်ကြွတဲ့မြို့ကို ပြန်နိုင်မယ်ထင်တယ်" လင်းစစ်ယောင်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အခြားသူများကို တားကာ သူ့မျက်နှာမှာ ခံစားချက်မဲ့နေသည်။ စစ်ထူယွင်က သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရန် အကြောင်းပြချက်နှင့်ယှဉ်လျှင် ပိုကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပေ။

"လူကြီးမင်း" အစေခံက သူ့ကို​ခေါ်လိုက်​သောအခါ လင်းစစ်ယောင် တစ်​ဝိုက်​တွင် ​အေးစက်​​နေသည့် ​လေ​အေး​များကို ​တွေ့လိုက်​ရသည်။ သူသည် ဖိနှိပ်ခံရပြီး အဘိုးအိုထံ နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

“အဟွတ်… အဟွတ်…” အဘိုးအိုက ချောင်းဆိုးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အဖျားကြီးနေပြီး ခေါင်းယမ်းနေသော အဘွားအိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ မြို့ကိုသွားပြီး အရင် အနားယူသင့်တယ်" သူတို့တွင် အချိန်အများကြီးမရှိသော်လည်း ဝမ်ရယ် (မင်းသားကျင်း) ရှေ့တွင် စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ မသိခဲ့ကြပါ...

"ဒါပေမယ့်…” အဘွားအိုသည် လျန်အန်းကိုကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်… သူ… သူသည် သူမထက် အမြဲပို၍ စိတ်ပူနေသည်မဟုတ်လား… သူဘာကြောင့်ပါလိမ့်…

အဘိုးအိုသည် သူ့ခေါင်းထဲတွင် တွက်ချက်ကာ ထောက်လှမ်းရေး အစီရင်ခံစာမှာ သိပ်မသေချာခဲ့ပေ။ ဤအိမ်ရှိ အမျိုးသမီးသည် မင်းသားကျင်းစံအိမ်၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးဟုတ်နိုင်မလား။ သူတို့သည် ဤနေရာကို ရက်အတော်ကြာ အနားယူခြင်း သို့မဟုတ် မအိပ်ဘဲ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူကား သူတို့၏မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါသည်။

“အားယောင်… သူတို့…” စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင် နောက်မှ ပင်မတံခါးဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူမ၏ တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသော လူအုပ်စုကို ညွှန်ပြနေသည်။ လင်းစစ်ယောင် အသက်ရှုကြပ်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သေစမ်း" သူသည် အခြားနှစ်ယောက်၏ ပြောဆိုမှုကို နားထောင်နေသောကြောင့် တံခါးပိတ်ရန် တစ်ချက်တစ်ချက် လွဲချော်သွားသည်။ အလွန်နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်က သူတို့ကို မြင်သွားခဲ့သည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေး" အိမ်ဖော်အုပ်စုက တအံ့တသြ အော်ခေါ်တော့သည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေး" အစေခံယောက်ျားက အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"သခင်မလေး" … အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အံ့ဩခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ငိုကြွေးပြီးနောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ကြသည်။ မင်းသားကျင်း စံအိမ်တော်၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးကို တစ်နှစ်ခွဲအကြာတွင် ကိုယ်ဝန်ကြီးနှင့်တွေ့လိုက်ရသည်ကြောင့် သူတို့မည်မျှထိတ်လန့်သွားသည်ကို ဖော်ပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လင်းစစ်ယောင်၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုမှ လျင်မြန်သော အတွေးရထားက စုရွှေလျန်၏ နောက်စကားများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"ရှင်တို့... တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မကို အထင်လွဲနေကြတာ..." စုရွှေလျန် စိတ်ရှုပ်သွားပြီး လင်းစစ်ယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမချက်ချင်းပြောလိုက်သော်လည်း နောက်တော့ သူမခေါင်းထဲတွင် ကြီးမားသည့် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည် - ဤခန္ဓာကိုယ်သည် တကယ်တော့ တခြားသူများပြောခဲ့သည့် စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးဖြစ်သည်။ အိုး ဘုရားသခင်၊ သူမသည် ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မကြာခင်မှာ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရမည်လား။

"စတုတ္ထသခင်မလေး… ဒီ မော့မော့ကိုမသိဘူးလား။” အဘွားအိုက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျွန်မကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားနေတာလား။ ကျွန်မက အဒေါ်ပြောနေတဲ့ စတုတ္ထ​သခင်မလေးမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက စုရွှေလျန် ပါ၊ အခုတော့ သခင်မစုဖြစ်နေပြီ" ဟု ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်ယူလိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူမသည် အလျှော့မပေးဘဲ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုနိုင်သည်ကို သူမ သိပါသည်။

"အခြားသူတွေက သခင်မလေးကို မှားနိုင်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။ သခင်မလေးက မင်းသားကျင်းစံအိမ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးပဲ။ ဝမ်ဖေးက သခင်မလေးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရှာဖွေနေတာ။" အဘွားကြီးသည် ခေါင်းယမ်းကာ စုရွှေလျန်၏ အကြောင်းပြချက်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အတိအကျပဲ သခင်လေးရဲ့ညာဘက်နားရွက်မှာ မှဲ့နက်သေးသေးလေးရှိတယ်။ ကွယ်လွန်သူ ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းနဲ့ အတူတူပဲ။"

"ကျွန်မ… ကျွန်မမမှတ်မိဘူး… အတိတ်က အကြောင်းတွေကို..” စုရွှေလျန် တစ်ဝက်ခန့် မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် သူမအား ဤကဲ့သို့ အတည်ပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်မှာ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ဟန်ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။

“သနားစရာ ကလေး” အဘွားကြီးမှာ မျက်ရည်ဝဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ပိုးသားလက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "သခင်မလေး၊ သခင်မလေးခံစားခဲ့ရတာ တစ်နှစ်ခွဲရှိပြီ"

“အဟမ်း…” အဘိုးအိုသည် ၎င်းတို့၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးအား ဤအိမ်ငယ်လေးတွင် အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူ၏ စိုးရိမ်သောက စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။ သူက လည်ချောင်းရှင်းပြီး မော့မော့နှင့် စုရွှေလျန် စကားပြောနေတာကို ကြည့်နေသည့် လင်းစစ်ယောင်နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "အဟမ်း သခင်လေး... ငါတို့ အိမ်ထဲဝင်ပြီး စကားပြောလို့ ရမလား၊ သခင်မလေးက ဒီလောင်မြိုက်တဲ့ အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူးထင်တယ်"

လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန် ဗိုက်ကိုကိုင်ကာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အတွေးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ လှည့်ပြီး ပင်မအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ တခြားသူများကိုလည်း မဖိတ်သလို သူတို့ရှေ့မှ တံခါးကိုလည်းမပိတ်ခဲ့ချေ။

ဧည့်သည်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံလား။ အဘိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တွေ... လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် လာသောက်ကြပါ။ ကျွန်မတို့ခြံက ကျဉ်းတော့ မြင်းလှည်းတွေကအပြင်မှာ စောင့်နေရလိမ့်မယ်" စုရွှေလျန်က လင်းစစ်ယောင် ကို ဧည့်ခန်းတွင် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ သူမက လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် နေ့လည်ခင်းတွင် ဤကဲ့သို့ အပြင်ထွက်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

လေးထောင့်စားပွဲတစ်ခုတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်သည်။

မင်းသားကျင်း အိမ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စစ်ထူယွင်သည် ပြောင်းဖူးပေါင်းကော်ပြန့်အချို့ကို ယူဆောင်ကာ အိမ်သစ်ဆီသို့ တံခါးနောက်ဘက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အစ်မရွှေလျန်သည် မင်းသားကျင်းအိမ်တော်နှင့်မည်သို့ပတ်သတ်နေမှန်း သူမသိသော်လည်း သူ၏ဦးလေးစစ်လင်၏ စုစည်းထားသောဒေါသအမျက်မပေါက်ကွဲမီတွင် သူတတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးသို့ထွက်သင့်သည်။ သူ့ငယ်ဘဝက ပိုအရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား။

"သခင်မလေး ကျွန်မတို့ သခင်မလေးနဲ့ အတူတူ စားပွဲမှာ မထိုင်သင့်ဘူး..." အဘွားအိုက အစေခံနှစ်ယောက်ကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် စုရွှေလျန် ကို ချစ်စဖွယ်ကြည့်သည်။

"ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှင်ပြောခဲ့တဲ့ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးရဲ့ လက္ခဏာကို ကျွန်မ အထင်ကြီးစရာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှင်တို့က ဖုန်းချန်ကနေ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် လမ်းမှာ အခက်အခဲတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်လေ..."

စုရွှေလျန်က သူတို့ကို လက်ဖက်ရည် လောင်းရင်း နူးညံ့စွာ စကားပြောသည်။

ဘုရင်မင်းမြတ် ဖုန်းချန်သည် တဟွေ့၏ ပထဝီဝင် မှတ်တမ်းတွင် ၎င်းအကြောင်းကို ဖတ်ခဲ့ပြီး ဤနေရာမှ မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်သုံးရာကျော် ဝေးကွာသည်။ မြင်းလေးကောင်မြင်းလှည်းမှာ အမြန်ပြေးလျှင် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညထက် ပိုကြာပါသည်။ ထို့အပြင် သူ့ရှေ့တွင် နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က အသက်ငါးဆယ်ကျော်ဖြး်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော်ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးလမ်းတွင် ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်ရန်လိုအပ်ပါသည်။

"သခင်မလေးရဲ့ကရုဏာကို ကျွန်တော့် နှလုံးသားထဲမှာ ထွင်းထုထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သခင်မလေး နေ့လည်စာစားပြီးရင် ဝမ်ရယ်ကိုတွေ့ဖို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ရမလား" အဘိုးအိုက သူ့စိုးရိမ်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

စုရွှေလျန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော လင်းစစ်ယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်များရှုပ်ထွေးနေသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အကြီးအကဲအန်း ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတွေ့လား..." သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ခြောက်လရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အမွှာဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် ပိုကြီးပြီး ပိုလေးလာပါသည်။

"အဲဒါကို အိပ်မက်မက်မနေနဲ့" လင်းစစ်ယောင် က မှောင်မိုက်စွာပြောသည်။ ချက်ချင်းပင် သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထိုင်နေသော လျန်အန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမက ခင်ဗျားတို့ရှာချင်တဲ့သူလား ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကျွန်တော်သိတာတစ်ခုက သူက ကျွန်တော့်မိန်းမပဲ။ သူ့မှာ အမွှာတွေရှိတယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို စိတ်ပူရင် ဒီလိုမျိုး မတွေးသင့်ဘူး"

"အားယောင်..." စုရွှေလျန်သည် သူ့ပေါင်ပေါ်တင်ထားသော လင်းစစ်ယောင် ၏ တင်းကျပ်သော လက်သီးများဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အား နှစ်သိမ့်ပေးချင်ခဲ့သည်၊ သူ့စိုးရိမ်မှုများကို ဖျောက်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ သူမက လျန်အန်းနှင့် ခန်းဝင်အစေခံ ဟုပြောသော မော့မော့ ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့မှာ အရေးတကြီးကိစ္စရှိလို့လား" သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက်ကြီးသော်လည်း မင်းသား၏စံအိမ်တွင် နိမ့်ကျသောရာထူးမရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမမေးလိုက်သည်။ ခရီးအတော်ကြာအောင် လာခဲ့ကြသောကြောင့် ၎င်းကို ဘယ်လိုခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ။ မင်းသား၏စံအိမ်မှ သူမကိုရှာရန် သူတို့ကိုဘာလို့ လွှတ်လိုက်တာလဲ၊ အာ မဟုတ်ဘူး၊ စတုတ္ထသခင်မလေးအတွက်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မ သခင်မလေးကိုမလိမ်ချင်ပါဘူး။ သခင်မလေး ပျောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝမ်ရယ်က အရမ်းဖျားနေပြီး သူထတောင်မထနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မလေးကိုရှာဖို့ စုံထောက်တွေ အများကြီးငှားထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာသတင်းမှမရခဲ့ဘူး။ ဝမ်ရယ်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီး သခင်မလေးရဲ့နာမည်ကိုပဲ မကြာခဏခေါ်နေတယ်။ သူ သခင်မလေးကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။သူ့ရဲ့ နာမကျန်းတဲ့ နှလုံးသားကို မကုသနိုင်ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် အခြားမိခင်မှအဖေကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ မိန်းကလေး၏အဖေကွဲအစ်ကိုဖြစ်သော သယ့်ဝမ်ရယ်သည် အကြီးဆုံးဝမ်ရယ် နေမကောင်းသောကြောင့် ထီးနန်းစွန့်ခဲ့သည်။ ယခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် ဘုရင်မကြီးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းရှိသည့် ရှန်းမင်းသားစံအိမ်တော်မှ အကြီးအကဲဝမ်ရယ် နှင့် ဝမ်ဖေးတို့သည် ဆုတောင်းရန် ဖန်းလော့မြို့သို့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ သူမကို အမှတ်တမဲ့တွေ့ခဲ့သည်။ ဘုရင်မကြီးက သူမကို လပေါင်းများစွာ ရှာရန် ဤမြို့ကို စုံထောက်တချို့ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။ သူမလိပ်စာကို သူတို့ရသောအခါ သူမအား အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်ရန် သူတို့ကို စေလွှတ်လိုက်ပါသည်။ ဘုရင်မက သူမအတွက် စာထည့်ပေးလိုက်သည် "ရှုအာ မင်းက အမြဲတမ်း အကျင့်စာရိတ္တကောင်းတယ်။ မင်း ငါတို့ကို အကြာကြီးမုန်းနေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသားရဲ့ အိမ်က မင်းအိမ်ပဲ။ မင်းလျှောက်သွားလို့၀ရင် မင်းအိမ်ပြန်သင့်တယ်။" မင်းသားကျင်း စံအိမ်၏ ယခင် ဝမ်ဖေး၏ သတင်းစကားကို ပေးပို့ရင်း အဘိုးအိုသည် စုရွှေလျန်ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ “စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေး ငါးယောက်မြောက်သခင်မလေးက ဒီအကြောင်းကြောင့် အ​ကျဉ်းချခံထားရတယ်၊ အိမ်ထောင်မပြုခင် စကားအများကြီး မပြောဖို့နဲ့ အပြင်မထွက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာလို့ ပြောလို့ရပေမယ့် သူမလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ သခင်မလေးရဲ့အမေ ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်း အကြောင်း… သခင်မလေးပျောက်ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့ အောက်မေ့ဖွယ်ပမ္ဗည်းကို လျန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားဗိမာန်မှာ ထားရှိခဲ့ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ ဘုရင်မကြီးက သူ့ကို လက်ခံခဲ့တယ်။ သခင်မလေး ..."

"အရင်က အကြောင်းတွေ မမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ကျွန်မပြောခဲ့တယ်လေ" စုရွှေလျန် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူမတကယ်မမှတ်မိသလို ဘယ်တော့မှမှတ်မိနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ရှင်းလင်းချက်ကို နားထောင်ရင်း တစ်ယောက်တည်း တရှီတောင်ပေါ်တွင် ဘာကြောင့် ပုန်းနေရသည်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် နားလည်လိုက်သည်- သူမ၏အမေ ဆုံးပါးသွားကာ မင်းသား၏ ဘိုးဘွားအိမ်တော်တွင် သူမ၏ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်ပြားကို ထားရှိခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူမသည် မင်းသား၏စံအိမ်က လက်မခံသော တရားမ၀င်သော သမီးဖြစ်ပါသလား။ ပဉ္စမသခင်မလေး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အခါ သူမသည် အိမ်ကြီးမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမကို မည်သူမျှမတွေ့စေချင်သောကြောင့် တရှီတောင်ကဲ့သို့ ဝေးလံသည့်ကျေးလက်ဒေသတွင် ပုန်းနေခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။

စုရွှေလျန် ရင်တွင်းထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လျန်အန်းရှု  မင်းက ငါ့ကို အစားထိုးပြီး တရုတ်နိုင်ငံ စူကျိုးမှာ နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ယခုအချိန်မှစ၍ သင်သည် တရုတ်နိုင်ငံ စူကျိုးရှိ စုမိသားစုမှ ထင်ရှားသော တရားဝင်သမီးအကြီးဆုံး စုရွှေလျန် ဖြစ်သည်။ သူမ ယခု တဟွေ့အင်ပါယာတွင်ရှိသော ကျင်းဝမ်ရယ် စံအိမ်၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေး လျန်အန်းရှု ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ် မဟုတ်လား။

အကယ်၍အမှန်သာဆိုလျှင် တစ်ဖက်မှကြည့်ရင် သူမကိုချစ်တဲ့လူက သူမကိုကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ သူမဘဝ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ သည့် အမေ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။ သူမလည်း သူ့အတွက် ဒီလိုပဲလုပ်ရမည်...

***