စပျစ်ဝိုင်

ဖန်းဟွာမြို့၌ နွေရာသီလယ်ကာလဖြစ်၍ အိမ်တိုင်းရှိ သစ်သီးဝလံများ မှည့်နေပါသည်။

စပျစ်သီး၊ သစ်တော်သီး၊ တရုတ်ဆီးသီး၊မက်မန်းသီး၊ လိမ္မော်သီး၊ မင်းကွတ်သီး... နွေရာသီသစ်သီးဝလံအားလုံးနီးပါးကို ဖန်းဟွာမြို့တွင်တွေ့နိုင်သည်။

ခြံထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားသော တရှီတောင်မှ သယ်ဆောင်လာသော အနက်ရောင်စပျစ်နွယ်ပင်နှစ်ပင်မှာလည်း အသီးများစွာဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။

"တော်တယ် အစ်မ စပျစ်သီးတွေ အများကြီးပဲ။ အဲဒါတွေအားလုံးကို မစားနိုင်ရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာ အမှန်ပဲ။ ဘာကြောင့် သူတို့ကို ရွေးပြီး ဝိုင်မချက်တာလဲ" စစ်ထူယွင်သည် ချယ်ရီပင်အကိုင်းအခက်ပေါ်တွင် အိပ်နေပြီး တောက်ပြောင်သော စပျစ်သီးနက်တစ်စည်းကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ပျင်းရိသောလေသံဖြင့် မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မနှစ်ကတည်းက စပျစ်ဝိုင်ကို ချက်ချင်နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ မှည့်နေပြီ..." စုရွှေလျန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ယွင်အာ၊ နင် ဝိုင်လုပ်နည်းသိလား"

"ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး၊ ဝိုင်သောက်နည်းကိုပဲ သိတယ်..." စစ်ထူယွင်က မယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“အိုး…” စုရွှေလျန်သည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် သူမ၏ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာကို မှီ၍ ဗိုက်ကို အပြင်သို့ အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဟူး အားယောင်က ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဦးလေး ဝိုင်လုပ်နည်းသိတယ်မဟုတ်လား" စစ်ထူယွင်သည် သူ၏စပျစ်သီးများကို ဝါးစားကာ သစ်ပင်ကြီးများ၏ အကိုင်းအခက်များကို ချိုးပြီး တောင်ပေါ်နေထွက်ပြီးနောက် ဖန်းဟွာမြို့တစ်လျှောက် လေနုအေးများကို ခံစားနေပါသည်။

"သူက ဝိုင်လုပ်နည်းသိတာလား" စုရွှေလျန် အလွန်အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူက စပျစ်ရည်လုပ်နည်းကို သိသည်ဟု တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ကွေ့ဟွားရနံ့ဝိုင်ကို ပြီးခဲ့သော အကြိမ်တွင် သူသည် စာအုပ် အဆင့်ဆင့် လိုက်လုပ်ခဲ့ရသည်။

"အာ သူမသိဘူးလား။ ဒါဆို ဒီသစ်ပင်အောက်မှာ စပျစ်ရည်ဝိုင်ပုလင်းကို ဘယ်သူမြှုပ်ခဲ့တာလဲ" စစ်ထူယွင်သည် သူ၏ ယခင်လှုပ်ရှားမှုကို မတော်တဆ ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုစပျစ်ရည်ကောင်းကို အကြာကြီး တောင့်တနေခဲ့သည်။

"ယွင်အာ" စုရွှေလျန်က သူမပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "သစ်ပင်အောက်မှာ ဝိုင်ပုလင်းဖွက်ထားတာကို မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ"

"အာရ်… ကျွန်တော်မဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်ချွမ် အဲဒါကို တူးလိုက်တာ…" စစ်ထူယွင်က ဆက်ဆံရေးကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

"စစ်ထူယွင်" စုရွှေလျန် က သူ့နာမည်အပြည့်အစုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမကြိုးစားလုပ်ရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့သော ဝိုင်ပုလင်းဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ် မတိုင်ခင် အလုံဖွင့်လိုက်လျှင် ကြီးကြီးမားမား အမှိုက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ပြန်မြှုပ်လိုက်ပြီ။ အငွေ့ပျံမှာမဟုတ်သလို မပြောင်းလဲဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော်ကတိပေးတယ်..." စစ်ထူယွင်က လက်နက်ချသလိုမျိုး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှ စပျစ်သီးကိုကိုက်ရန် မမေ့ခဲ့ပါ။

…….

“ဒါ့အပြင် အစ်မရဲ့ စပျစ်ဝိုင်သောက်ရဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ဦးလေးက ဘယ်လို ငြင်းနိုင်မှာလဲ၊ သူက အစ်မကို ကျေနပ်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်လိမ့်မယ်” စစ်ထူယွင်သည် ချယ်ရီပင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း သစ်ပင်ရိပ်တွင် စပျစ်သီးအင်တုံကြီးတစ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော စုရွှေလျန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် သူ့ခြေထောက်များကို တွဲလဲချထားလိုက်သည်။ "အစ်မကကောင်းကင်က လကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက အဲဒီနေရာကို ပျံသန်းပြီး အစ်မအတွက် ယူဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ကျစ် ကျစ် အစ်မ ကျွန်တော့်ဦးလေးက အစ်မအပေါ်အရမ်းကောင်းတယ်။ ရှစ်ဖူနဲ့ တခြားသူတွေက ဘာလို့ လိုချင်ကြတာလဲ အံ့သြစရာ မလိုပါဘူး... “

"သူတို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ" စုရွှေလျန်သည် သူ့စကားတစ်ဝက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ နားမလည်သောကြောင့် ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ ဘာလိုချင်သေးရမှာလဲ… သူတို့ အရမ်းမနာလိုဖြစ်နေကြတာလေ…” စစ်ထူယွင်က ရယ်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ၊ သူ့ရဲ့ ရှစ်ဖူက သူ့ကို အပျော်သဘောပါဝင်ဖို့ ဒီကို ပို့လိုက်တာမလား။

ဆောက်လုပ်ရေးကို ကြီးကြပ်ခြင်းသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဦးလေး၏အိမ်ထောင်ရေးနှင့် လင်မယားနှစ်ယောက်၏ လျှို့ဝှက်ဘဝများကို လုယက်ခဲ့တာဟာ တကယ်တော့ သူတို့လုပ်ချင်သည့်အရာဖြစ်သည်။

မှန်ကန်သောအသိစိတ်မရှိသော သူ၏ ရှစ်ဖူနှင့် အခြားလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဦးလေးနှစ်ဦးတို့သည် ဦးလေးစစ်လင်၏ လက်ရှိကောင်းမွန်ပြီး စိုးရိမ်စရာမရှိသောဘဝအား အမှန်တကယ် မကြိုက်ကြပေလော။ ဟူး၊ သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသည်ဘ၀ကိုသာ အပြစ်တင်သင့်သည်။

သို့သော်လည်း နေ့စဉ်ပုံဖော်နေသည့် အိမ်ကြီးကြီးကို တွေးရင်း စစ်ထူယွင်သည် မျက်လုံးများကို မတက်နိုင်ဘဲ မှိတ်ထားခဲ့သည်။ ရှစ်ဖူနှင့် တခြားသူများသည် သူတို့၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဘဝကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သည့်ဘဝနေထိုင်ရန် ဤနေရာကို ပြောင်းရွှေ့သွားမည်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းယောင်တရားရုံးက သူ့ ရှစ်ဖူကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူနှင့် အခြားရွယ်တူများသည် ထိုအဖွဲ့အစည်းတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြပေ။ သူ့ ရှစ်ဖူနှင့် သူ့ညီအကိုများက သီးခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ကြသည်။

သူ့ ရှစ်ဖူသည် ဖုန်းယောင်တရားရုံးနှင့် ဆက်ဆံရေးမှ နှုတ်ထွက်လျှင်ပင် သူ၏ ရှစ်ဖူသည် ငြီးငွေ့နေပြီး တစ်နေ့တာလုံး ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အတွက် မကျေမနပ်ဖြစ်မည်ကို သူသိသည်။

'ကွမ်းချီအိမ်' ရှိ သူ၏ ညီအစ်ကိုများသည် တဟွေ့အင်ပါယာ၏ နံပါတ်တစ် ပြန်ကြားရေးဌာန ဖြစ်လာစေရန် ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ရန် ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဦးတည်ချက်မှာ ဤထက်ပိုပြီး ရွေ့ပြောင်းရန်ဖြစ်သည်။ ဖန်းလော့မြို့တွင်ရှိသော တည်နေရာကို သူတို့ မျက်စိကျခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဌာနခွဲရုံးအဖြစ် လုပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့၊ စစ်ထူယွင်၏ ဤခရီးစဉ်တွင် ထိုမစ်ရှင်လည်း ပါဝင်ခဲ့ပါသည်။

ရက်အတော်ကြာအောင် ကောင်းကောင်းစားပြီး (ကောင်းပြီ၊ သူ့ဦးလေး ထမင်းချက်နိုင်မှန်း သိတဲ့နေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း ထမင်းသုံးနပ် အုပ်ထားရတယ်)၊ ကောင်းကောင်း အိပ်ကာ (ညည်းတွားပြီး ညတိုင်း ချယ်ရီပင်ကိုင်းမှာ နေနေရတယ်၊ ပျော့ပျောင်းသောကုတင်ပေါ်တွင် ခံစားချက်ကို မေ့လုမတတ်) နှင့် လှပသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်အစ်မနှင့် စကားစမြည်ပြောနိုင်ခဲ့သည်၊ သူသည် အလွန်လွတ်လပ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်နေသည့်အတွက် ထိုမစ်ရှင်ကို မေ့လုနီးပါးပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ညည်းတွားရင်း အချိန်ကို မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်သင့်သည်။ မဟုတ်လျှင် ရှစ်ဖူက သူဤနေရာတွင် သူ့အချိန်များကို ပျော်နေမှန်းသိသည့်အခါ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကိုရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"အစ်မ ဒီနေ့လည် ကျွန်တော် မြို့ထဲကိုသွားမယ်။ အစ်မ တစ်ခုခုလိုသေးလား" စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် စစ်ထူယွင်သည် ချယ်ရီပင်ပေါ်မှ အမြန်ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ နေ့လည်စာ ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ နာခံစွာ ဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"အိုး မင်းမြို့ကိုသွားမလား၊ ငါ့အတွက် ချည်ဖြူတစ်ထည်၀ယ်လာပေးပါ။ ဝိုင်ထည့်ဖို့အတွက် အိုးနှစ်လုံးရောပဲ"

စုရွှေလျန် သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မိသားစုအတွက် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို သူမစိတ်ထဲ တွေးတောကြည့်နေသည်။ ချည်ဖြူထည်များ ကုန်သွားကြောင်း သူမက အတည်ပြုခဲ့ပြီး စပျစ်ဝိုင်လုပ်ရန်အတွက် အိုးများနှင့် ပိတ်စများ ပိုလိုအပ်နေပါသည်။ ထို့နောက် သူမသည် စစ်ထူယွင်အား အတည်ပြုရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိုး၊ ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ ပြောလိုက်တာပါ။ ကမ်းလှမ်းတာကို တကယ်မယူသင့်ဘူး..." စစ်ထူယွင်က သူ့နဖူးကို ကိုင်ရင်း ညည်းလိုက်သည်။ အထည်ဆိုင်များသည် မီးဖိုချောင်ကဲ့သို့ပင် သူမကြိုက်သောအရာများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အမျိုးသမီးများသာ လာရောက်လည်ပတ်သင့်သော နေရာများဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်းကိုတွေးရင်း အိုး ချောမောလှသည့်ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးသည် ချည်ဖြူထည်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရွေးရန် အထည်ဆိုင်ကို သွားခဲ့ရသည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကိုသာသတ်လိုက်ပါတော့။

“…” စုရွှေလျန်က စကားမပြောဘဲ သူ့ကိုကြည့်နေသည်။ ဤကလေးက တစ်ခုခုဝယ်ချင်လားဟု မေးခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် သူမ တောင်းဆိုသည့်အခါ ဤသို့ပြုမှုခဲ့သည်။ ပစ္စည်းဝယ်ရတာ တကယ်ခက်သလား။ ထူးထူးခြားခြား ဘာတစ်ခုမှဝယ်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ အနည်းဆုံးတော့... အိမ်သာသုံးစက္ကူဝယ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ကောင်းပြီ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီလို မကြည့်ပါနဲ့။ ဦးလေးက ဒါကိုမြင်ရင် အစ်မကို ကျွန်တော်အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ သူထင်လိမ့်မယ်။ ချည်ထည်အဖြူ၊ ပိတ်စနဲ့ ဝိုင်ပုလင်းတွေ ဟုတ်တယ်နော် ကိစ္စမရှိဘူး" စစ်ထူယွင်သည် အရာများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။ စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူ့လက်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ့ဒုက္ခသူရှာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိုး စစ်ထူယွင်၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုပုံစံတွေကို မင်းစိတ်မ၀င်စားသင့်ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကြင်နာဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က နားမလည်တာမှန်ပါတယ်...

နောက်ရက်များစွာတွင် စုရွှေလျန်သည် စပျစ်ဝိုင်ပြုလုပ်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်မြှုပ်ခဲ့သည်။ သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ရှင်းပြချက်နှင့် စာအုပ်များမှ သစ်သီးဝိုင်ပြုလုပ်ခြင်းအတွက် အကိုးအကားကို သတိရရင်း စုရွှေလျန်သည် စပျစ်ဝိုင် ပထမအသုတ်ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် ​အဆင့်များကို စစ်ထူယွင်က လုပ်ခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင် က သူမကို ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ ကိုယ်ဝန်ရှိစကာလမှာ အခက်အခဲများကို မေ့ထားရန် ဝါသနာတချို့နှင့် ဖျော်ဖြေခွင့်ရခဲ့သော်လည်း အလုပ်အားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ခွင့်မပေးခဲ့ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုရွှေလျန်ကတော့ ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

စစ်ထူယွင် ရိတ်သိမ်းပြီးသော စပျစ်သီးများကို သစ်သားအင်တုံကြီးထဲတွင် စိမ်ထားခဲ့သည်။ ကျိုးပဲ့ခြောက်သော အစေ့များကို ဖယ်ထုတ်ပစ်မည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ကြေမွပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။ ပုလင်းတစ်ခုစီသည် ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြည့်နေသင့်သည်။ ထို့နောက် အိုးများကို ပိတ်စများဖြင့် အလုံပိတ်ထားခဲ့သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ပိတ်ပါးစများကို ဖယ်ရှားပြီး မမွှေမီတွင် ရေခဲများထည့်ထားသည်။ နောက်ငါးရက်အတွင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ငါးရက်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ရေပေါ်စပျစ်သီးအရေခွံများကို ယူထားပြီး သန့်စင်ထားခဲ့သော အိုးထဲသို့ ဖျော်ရည်လောင်းထည့်လိုက်သည်။ စပျစ်သီးအသားကို ဖျော်ရည်ပိုမိုထုတ်ယူရန်အတွက် ပိတ်စကိုအသုံးပြု၍ စစ်ထုတ်မည်ဖြစ်သည်။

စပျစ်ရည်အိုးထဲမှ ဖျော်ရည်က ယခုစစ်ထားသော စပျစ်သီးဖျော်ရည်စစ်စစ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မွေထားသောကြက်ဥထည့်ပြီး အညီအမျှမွှေကာ အိုးများကို အလုံပိတ်ထားသည်။ ဤတစ်ခါတွင် အရွက်ခြောက်များနှင့် ရွှံ့စိုနေသည့် တကယ့်တံဆိပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရည်များ အငွေ့ပျံခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဘယ်တော့ စပျစ်ရည်သောက်ရမှာလဲ" စစ်ထူယွင် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပါသည်။ သူကသွားရည်ယိုပြီး စုရွှေလျန် ကို တမ်းတရင်း မေးလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး တစ်လလောက်ပေါ့။ ဒီကို လာဦး ဒါကိုချယ်ရီပင်အောက်မှာ မြှုပ်ထားလိုက်..." စုရွှေလျန်က သူမ ကွေ့ဟွားရနံ့ပါသည့် ဝိုင်ကို မြှုပ်ထားသည့်နေရာကို ညွှန်ပြပြီး စပျစ်ဝိုင်ကိုလည်း ထိုနေရာမှာ မြှုပ်ခိုင်းရန် စစ်ထူယွင် ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မြေအောက်တွင် အပူချိန်နိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ပူပြင်းသည့်ရာသီဥတုအောက်တွင် ဝိုင်က မကောင်းမှာမဟုတ်ပါ။

"အစ်မ မကြာခင်မှာ အစ်မ ဒီချယ်ရီပင်ကို သေအောင် နှိပ်စက်မိလိမ့်မယ်..." စစ်ထူယွင်သည် ပေါက်ပြားတူးရန် ပေါက်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည်။

"အိုး… သကြားသီးပင်အောက်မှာရော ဘယ်လိုလဲ” စုရွှေလျန် က သူမ၏ လေးလံသည့် ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ တောင်ပိုင်းဝင်းထဲမှ သကြားသီးပင်အကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် ထိုနေရာမှာ နေရောင်ခြည် အခံရဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ အပူချိန်က အရမ်းမြင့်မနေဘူးလား။

"သစ်ပင်အောက်မှာ မြှုပ်ဖို့ မရွေးနိုင်ဘူးလား" စစ်ထူယွင်က ငြီးတွားလိုက်သည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် စပျစ်ဝိုင်ကို ဆက်မြှုပ်ထားလျှင် ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်များက အသက်ရှုကြပ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို… အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာမြှုပ်ရမလဲ ပြောပြဦး သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ပိုအေးတယ်မဟုတ်လား ဒါ့အပြင် "သစ်ပင်အောက်မှာ အိုးကို မြှုပ်ထားလိုက်ပါ။ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် မွှေးကြိုင်နေလိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လည်း ရှိတယ်မဟုတ်လား။"

"ဟူး ဦးလေးကို မြေအောက်ခန်းတူးခိုင်းသင့်တယ်..." စစ်ထူယွင် ခေါင်းကို မကျေမနပ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ မိခင်ဘဝ၏ ထီးဆောင်းခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေသော အမျိုးသမီးသည် သူ့ရှေ့တွင် စပျစ်ရည်သောက်ရန် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ တဟုန်ထိုး တဟုန်ထိုး တက်လာသည်ကို သူမြင်နိုင်သည်။ သူတို့တွင် ဝိုင်ထားရာနေရာမရှိလျှင် မကြာခင် သူ့ချယ်ရီပင်အိပ်ရာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"မြေအောက်ခန်းလား" စုရွှေလျန်သည် ကျောက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်။ သူမက စစ်ထူယွင်နှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော အပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဤအကြံပြုချက်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးနေသည်။

ဤနေရာတွင် လက်တွေ့မကျခဲ့ပါ။ ဤအိမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက် အသစ်ပြန်ပြင်ခဲ့သော်လည်း အားနည်းနေပါသည်။ မဟုတ်လျှင် အားယောင်မှာ အသစ်ဆောက်ရန် သိပ်အလျင်လိုမှာ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အိမ်သစ်တွင် မြေအောက်ခန်း ဆောက်လို့ရပါသည်။ ဝိုင်သိုလှောင်ရုံသာမက ဆောင်းရာသီအတွက် ဆန်၊ အသားခြောက် သို့မဟုတ် ငါးခြောက်ကိုလည်း သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သိုလှောင်ရုံထက် မြေအောက်ခန်းရှိခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်ရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သည့် အကြံပြုချက်ပဲ မဟုတ်လား။

"မင်းရဲ့လုပ်အားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွင်အာ..." စုရွှေလျန် သည် အလုပ်ကြိုးစားနေသော စစ်ထူယွင်ကို ပြုံးပြလိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမဗိုက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ မြေအောက်ခန်း ဒီဇိုင်းအတွက် စာအုပ်အချို့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

"အိုက်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေရော ဒီလိုပဲလား။ အမြဲတမ်း စိတ်ပြောင်းနေတယ် စပျစ်ဝိုင် ပြီးသွားတဲ့အခါ ဇီးချဉ်ဟင်းချိုချက်ဖို့ ပြောနေခဲ့တာ အခုတော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြန်တယ်။ ဇီးချဉ်ဟင်းချိုကို အရမ်းသောက်ချင်တယ်။ ရှောင်ချွမ် မင်းလည်းသောက်ချင်တယ်မလား " စစ်ထူယွင်က ရှောင်ချွမ်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။ ရှောင်ချွမ် လေးမှာ နေ့လယ်စာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် ပွင့်လင်းသည့် အရည်များတစ်စက်ချင်းကျနေသည်။

‘ဝူးဝူးဝူး...' ဒီဇီးချဉ်သီးအတွက် ငါ မျက်ရည်မကျဘူး။ ညစာအတွက် အသားလိုချင်တယ်။ ရှောင်ချွမ်သည် ရေငတ်ပြေစေရန် ငါးများကိုကြည့်ရှုရန် တောင်ပိုင်းဝင်းရှိ မြစ်ကမ်းသို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ခြင်းမပြုမီ သူ၏အမြီးကို တွန့်ပြကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

စပျစ်ရည်အိုးများကိုမြှုပ်ရန် မြေတူးရန် ပေါက်ပြားကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ကံဆိုးသူ စစ်ထူယွင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်...။

***