ဖန်းဟွာကျောင်း

"ရွာသူကြီး တရားမျှတမှုအတွက် တစ်ခုခုပြောရမယ်။ အနောက်ဘက်က မြေရိုင်းတွေကို သူတို့က ဘာလို့သုံးရတာလဲ" တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော အမျိုးသမီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယခင်မျိုးဆက်များထက် ကြီးမြတ်သူကဲ့သို့ ပြုမူသော ဟွာမိသားစု၏ အကြီးဆုံးချွေးမဖြစ်ပါသည်။

“ဒါ… ငါ သဘောတူတယ်…” ရွာလူကြီး ဝမ်ကန်းဖာက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်? ရွာလူကြီး၊ ရှင်က ကျွန်မတို့ရွာမှာ နှစ်အတော်ကြာအောင် အုပ်ချုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမိသားစုက ရှင့်ကို အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ သူတို့က အပြင်လူတွေပဲလေ။ သူတို့က ကျွန်မတို့ ဖန်းလော့မြို့မှာရှိတဲ့ မြေရိုင်းတွေအားလုံးကို၀ယ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဘာကြောင့် မကောင်းရမှာလဲ။ ​အဲ့မြေရိုင်းတွေက မြုံနေတဲ့မြေတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အိုး..လူကြီးမင်း..အဲဒီလို ရှုပ်ယှက်ခတ်နေရင်တော့..မြေတွေ အားလုံးက သူများပိုင်တဲ့မြေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဖန်းလော့မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မြေနည်းနည်းပဲရှိတယ်။ သူသာအိမ်ရှင်ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မတို့အားလုံး သူ့အိမ်ငှားလယ်သမားတွေ ဖြစ်လာမှာလား။"

"ဟွာမိသားစုရဲ့ချွေးမ မင်းစကားက မမှန်ဘူး။ သူက မြေကွက်လပ်ကို ဝယ်လိုက်တာလေ။ သူဘာလို့ အိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်လာမယ်လို့ ပြောရတာလဲ၊ မင်းဝယ်ချင်ရင် အနောက်ဘက်မှာ ရနိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်... “

"ပေါက်ကရတွေပြောနေတာပဲ။ မြေရိုင်းတစ်ဧကအတွက် ငွေသုံးစ အကုန်အကျခံတယ်။ ဘာလို့အဲလိုလုပ်ရတာလဲ၊ ကျွန်မတို့က အဲဒီမြေပေါ်မှာ ဘာမှ စိုက်ပျိုးလို့မရဘူးလေ..."

"ဒါပေမယ့် သူတို့က အိမ်ဆောက်ဖို့ မြေကွက်ကို ဝယ်လိုက်တာလေ..."

"သူတို့မိသားစုမှာ လူနှစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ ဘာလို့ အိမ်တွေအများကြီးဆောက်ရမှာလဲ"

"အခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စကို အာရုံမစိုက်သင့်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတချို့က ပြောင်းရွှေ့လာတော့မယ်။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ ဖန်းဟွာမြို့က ပိုနာမည်ကြီးလာတယ်လို့ ဆိုလိုတာဘဲ" ရွာလူကြီးက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်ရင်း ပြုံးပြနေခဲ့သည်။ ဖန်းဟွာ မြို့က တဟွေ့အင်ပါယာရှိ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်လာမည်ကို အိမ်မက်မက်နေခဲ့သည်။

"ကျစ် သူတို့က ဖန်းဟွာမြို့လို စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်ကုန်းတွေနဲ့ ရေရှားပါးတဲ့ အရပ်မှာ လာနေထိုင်ချင်ပေမယ့် သူတို့က ဘာမှ အထောက်အကူ မပြုဘူး..."

"ဟွာမိသားစုရဲ့ချွေးမ မင်းက ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ၊ ငါတို့မြို့မှာနေချင်ရင် တစ်ခုခုကို လှူပေးရမှာလား၊ မင်းရဲ့ဟွာမိသားစုက အဲဒီနှစ်မှာ ဒီကိုလာအခြေချတဲ့အခါ ငါ့ဘိုးဘေးတွေက မင်းတို့ကို ဘာများတောင်းခဲ့ဖူးလို့လဲ"

"လူကြီးမင်း…"

"ကောင်းပြီ ဟွာမိသားစုရဲ့ချွေးမ မင်းဘာလို့ဒီလိုပြုမူရတာလဲ၊ ငါတို့ ဖန်းဟွာမြို့မှာရှိတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ဘိုးဘွားတိုင်းက ဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းလာကြတာ။ သူတို့က နေရာတော်တော်များများက လာကြတယ်။ ဘယ်သူအရင်လာတယ်ဆိုတာပဲမူတည်တယ်၊ အခုလူနေမှုအဆင့်အတန်းက ကောင်းနေပြီ။ အားယောင်က မြေဝယ်ဖို့ ငွေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကုန်ခံခဲ့တယ်။ သူက အိမ်ဆောက်ဖို့ မင်းရဲ့ခွင့်ပြုချက်ကို မလိုအပ်ဘူး။" ဟွာမိသားစု၏ ချွေးမစကားများသည် နယ်နိမိတ်ကျော်လွန်သွားသောအခါ မြို့လူကြီးသည် သူ၏စွမ်းအားကိုပြသခဲ့သည်။

"ကျွန်မပြောတာက.."

"မင်း တခြားဘာမှ ပြောစရာ မလိုဘူး။ အားလုံး ကြားလား။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မြေလိုချင်ရင် အနောက်ဘက်ခြမ်းကို လာရွေးဖို့ ကြိုဆိုတယ်။ တစ်ဧကကို ငွေစသုံးစ မြို့ရဲ့ ဘုံရန်ပုံငွေကပိုင်တယ်။ ငါတို့ လုံလုံလောက်လောက် ချွေတာနိုင်ရင် မီးပုံးပွဲတော်မှာ ပြဇာတ်တချို့ ဖျော်ဖြေဖို့ ဇာတ်အဖွဲ့ကို ဖိတ်လို့ရတယ်"

မြို့လူကြီးသည် ဟွာမိသားစု၏ အကြီးဆုံးချွေးမကို စိတ်မ၀င်စားတော့ပေ။ ဘိုးဘွားခန်းမ အနီးတဝိုက်တွင်ရှိသော တခြားရွာသားများနှင့် အပျော်တမ်း စကားပြောနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ" ဟွာမိသားစု၏ချွေးမသည် မမျှော်လင့်ဘဲ တုံ့ပြန်ချင်သော်လည်း လူတိုင်းက သဘောတူခဲ့ကြသည်။

နင်တို့… လူတွေ လင်းမိသားစုက မြေကွက်တွေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်တဲ့အကြောင်း ကောလဟာလတွေ အော်ဟစ်နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံးပင် မြို့မိမြို့ဖကို တိုင်ကြားချင်ခဲ့ကြသည်။ သူမလည်း စိတ်တိုနေသောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ဤနေရာကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုက မြေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်တာကို ဆန့်ကျင်သည့် တဦးတည်းသော ဆန္ဒပြသူအဖြစ် ရွာလူကြီးက ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့စိတ်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

 ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။

သူမ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဖွဲ့တွင် ၎င်းတို့နှင့် စကားမပြောနိုင်သော လင်းမိသားစုကို ရန်ငြိုးထားသူများအပြင် အခြားသူများသည် လင်းမိသားစုထံမှ ကြီးလေးသော သို့မဟုတ် ငယ်သောလက်ဆောင်များကို လက်ခံခဲ့ပုံရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဖန်မိသားစု၏ချွေးမဖြစ်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်း တရှန်းသည် လင်းမိသားစုအတွက် လက်သမားတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည်။ နားလည်ရန်လွယ်ကူခဲ့သည်။ လူများက မြေကိုဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်သည့်အခါ သူ့ခင်ပွန်းက လုပ်စရာများပိုရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်တိုင်း အိမ်များဆောက်လျှင် ဖန်တရှန်းက အလုပ်များ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မည်။

သူမ တခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်သစ်ကူးရောက်သောအခါ အနည်းနှင့်အများဆိုသလို လင်းမိသားစုထံမှ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သို့ပေမယ့်လည်း သူမမိသားစုသုံးနေသော စဉ့်တီတုံးကောင်းကောင်းမှာလည်း လင်းမိသားစုမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမအတွေးရောက်လာသောအခါ ဟွာမိသားစု ၏ချွေးမသည် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်၊ လင်းမိသားစုက သစ်သားပရိဘောဂများ အများကြီးလုပ်ရန်လိုသည်။ သို့မှသာ အပိုထင်းများရှိမည်ဖြစ်ကာ… ရွာလူကြီးက သူတို့အား မြေဝယ်ခွင့်ပေးမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ထင်းအပိုသွားတောင်းနိုင်ပြီး သူမသားလေးအတွက် ခွေးခြေခုံလေးများ လုပ်ပေးနိုင်ပါသည်။ ဟမ့် အကျိုးအမြတ်မယူတက်ရင် ငတုံးပဲဖြစ်လိမ့်မယ်...

……..

"ဘာ ကျောင်း...စာသင်ကျောင်းဟုတ်လား" ထိုစကားကို ရွာသူကြီးကြားသောအခါ ရေထဲသို့ ခုန်ချလုနီးပါးပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် အခြားရွာသားများ၏ အကြံဥာဏ်များကို ပေးဆောင်ခဲ့သေးသည်။ လင်းစစ်ယောင်နှင့် သူ့မိန်းမက မြို့အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးနိုင်မည်ဟု သူတကယ်မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူတို့တွင် အကြံဉာဏ်ကောင်းများရှိတယ်ဆိုတာကို သူသဘောတူခဲ့သည်။ မကောင်းသည့် အကြံအစည်ရှိသူများကို ကောလာဟလများ မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် လင်းစစ်ယောင်တွင် အစီအစဉ်ရှိမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ ထို့အပြင် သူတို့အတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်ပြီး ဖန်းဟွာမြို့တွင် ကျောင်းဖွင့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

 ကျောင်းဆောက်ခြင်းမှာ ​ငွေကုန်​ကျများပါသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်သစ်ကိုပြောင်းပြီးရင် ဒီအိမ်ကို ကျောင်းပြန်ဆောက်စေချင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကိုဆုံးဖြတ်ခိုင်းပြီး ရွှေလျန်နဲ့နောက်မှစကားပြောလိုက်မယ်" လင်းစစ်ယောင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အိမ်သစ်မပြီးမချင်း အိမ်ဟောင်းကို ဖြိုချပြီး ပြန်ဆောက်ရန် အမှန်တကယ် စောင့်ဆိုင်းချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် မြေခြောက်ဧကဝယ်ပြီး ရွာလူကြီးကို ဒုက္ခရောက်စေမည့်အချက်ကို လူအချို့က ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးလှချေ။ သို့သော် ထိုမကောင်းသောစကားများသည် ရွှေလျန်ထံ ရောက်သွားမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။ ကလေးများ ဖွံ့ဖြိုးသည့်အချိန်ကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖန်းဟွာမြို့တွင် ပထမဆုံးစာသင်ကျောင်းကို ဆောက်မည်ဟု ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မြို့တစ်မြို့လုံးအတွက် ကောင်းမွန်သော အလှည့်အပြောင်းကို ပေးဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ လင်းစစ်ယောင်က သူ့အတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခဲ့သည့် အချက်မှာ ကလေးငယ်များသည် မြို့တွင်းမှ ရိုင်းစိုင်းသည့်ကလေးများမဟုတ်သော်လည်း ရွှေလျန်၏ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးများနှင့် နောက်တွင်မွေးလာမည့် တခြားကလေးများအတွက်​ဖြစ်သည်။

နှစ်အတော်အကြာတွင် ကလေးများသည် ကွန်ဖြူးရှပ်အယူဝါဒ၏ ဂန္ထဝင်စာအုပ်လေးအုပ်နှင့် ဂန္ထဝင်ငါးပါးကို လေ့လာရန် နေရာတစ်ခု လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ သူ့သားသမီးများအား မိခင်ကဲ့သို့ ပညာတတ်ပြီး လူကောင်းလေးများဖြစ်ရန် သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှ မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးသော ဖန်းလော့မြို့၏ အပြင်ဘက် စာသင်ကျောင်းများသို့ သွားခွင့်ပြုမည့်အစား ၎င်းတို့ကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ၎င်း၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရွှေလျန်ကို နောက်ထပ် ပန်းထိုးအလုပ်များ မလုပ်စေလိုတော့ပါ။ သူမအား ကလေးများကို ပုံဆွဲနည်းသင်ပေးပြီး အားလပ်ချိန်ပိုရစေချင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပန်းထိုးသည့်အလုပ်မှာ ပင်ပန်းသည်ဟု သူတွေးမိသည်။ ကလေးမွေးပြီးချိန်တွင် သူတို့အဝတ်အစားနှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အဝတ်အစားများကို ဂရုစိုက်ရလောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်။ ချည်ထိုးချုပ်လုပ်သူအဖြစ် လက်မခံတော့ဘူးဆိုရင် အဆင်ပြေမည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမနှင့် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်ကြားမှ စာချုပ်ချုပ်ပြီးသည့်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်ဟောင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး စာသင်ကျောင်းအဖြစ် ပြုလုပ်လိုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဖန်းဟွာမြို့တွင် အသက်ငါးနှစ်မှ ဆယ်နှစ်ကြား ကလေး ဆယ့်တစ်ဦးခန့်ရှိသည်။ သို့ပေမယ့် အနီးနားမြို့နှစ်မြို့မှ ရွာသားများက သူတို့၏ကလေးများကို ဖန်းဟွာမြို့တွင် ကျောင်းတက်စေချင်လျှင် သူက ငြင်းမှာ မဟုတ်ပေ။

သို့ပေမယ့် တခြားမြို့မှ ကလေးများက ဤနေရာကိုလာပြီး စာလေ့လာမည်ဆိုလျှင် ခရီးမှာတော်တော်ဝေးပြီး နေ့လယ်စာစားရန် အိမ်ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ထိုကြောင့် သူတို့နေ့လည်စာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ၀ယ်စားရန် ပိုက်ဆံနည်းနည်းယူလာရမည် သို့မဟုတ် မုန့်ပေါင်း သို့မဟုတ် ရိက္ခာများ ယူလာရမည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန်းဟွာမြို့၏ နေထိုင်သူများ နှင့် သူတို့ဘေးနားမှ တခြားသူများအတွက် အလှည့်အပြောင်းပင်ဖြစ်သည်။ သံသယမရှိခဲ့ပါ။

လင်းစစ်ယောင်၏ရိုးရှင်းသောရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်ကတော့ သိပ်စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူစုဆောင်းထားသော ဓနဥစ္စာဖြင့် သူ၏ မျိုးဆက်များစွာသည် ဤအထီးကျန်ရွာတွင် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ မိမိနှင့် သူ့ကလေးများအတွက် ကောင်းသောအရာတစ်ခုခုလုပ်ရန် ၎င်း၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခြင်းသည် ပိုကောင်းပါသည်။

ကြင်နာမှုကြောင့်ဖြစ်စေ သူ့သားသမီးအတွက်ဖြစ်စေ ကွာခြားမှုမရှိပါ။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူသည် သူ၏သွေးစိမ်ထားသော လက်များကို နောင်လာနောက်သားများအား ကံတရားဖြင့် မထိခိုက်စေလိုခဲ့ပါ။

ရွှေလျန်၏ဗိုက်ထဲမှ ကလေး ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ဤဆန္ဒမှာ သူ့ရင်ထဲတွင် ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူကြောက်နေမိသည်ဟု ဝန်ခံပါသည်။ သူ့ရှေ့မှ နွေးထွေး သည့် အရာအားလုံးသည် သူ့ယခင် အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ပျက်သွားမှာကို သူကြောက်နေမိသည်။

"ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်" အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည့်အပြင် ရွာလူကြီး ဝမ်ကန်းဖာက အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းဟွာ မြို့မှာ အလကားစာသင်ကျောင်းဆောက်ပေးမယ်။ ဘယ်သူက လက်မခံဘဲနေမှာလဲ။ ဘယ်သူက မယုံကြည်မှာလဲ။

အခမဲ့ကျူရှင်ကျောင်းမပြောနှင့် ဤမြို့တွင်ကလေးများအတွက် ပညာသင်ကြားရန် ပိုက်ဆံပေးရသည့် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းပင် မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပါ။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဆရာကို ဖိတ်ကြားရန် မည်သည့်အိမ်ထောင်စုက အခကြေးငွေမပေးခဲ့ပေ။ ဒုတိယအနေဖြင့် ကောက်ခံရရှိသည့် အခကြေးငွေက ကျောင်းတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် ငွေများကို လျော်ကြေးပေးရန် မလုံလောက်ခဲ့ပါ။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် မြို့ထဲတွင် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဖွင့်ရန် ဘယ်သူမှ မပြောတော့ချေ။

လူတိုင်းတွင်ရှိသော ဒင်္ဂါးပြားလေးများဖြင့် သားသမီးများကို မြို့ထဲတွင် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ကြာ ကျောင်းပို့ခြင်းသည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဟု ယူဆထားပြီးဖြစ်သည်။

မလုံလောက်သောမိသားစုအတွက် အသက်ကြီးသော ကလေးများသည် ငယ်ရွယ်သောကလေးများကို တောင်ကုန်းများပေါ် သို့မဟုတ် မြစ်များပေါ်တွင် ဆော့ကစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ထိုကလေးများ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် မိဘများနောက်သို့ လိုက်၍ လယ်လုပ်ကြသည်။

အကယ်၍ အားလုံးအဆင်ပြေလျှင် ဖန်းဟွာကျောင်းကို နောက်နှစ်တွင် ဖွင့်လှစ်တော့မှာဖြစ်သည်။ ဖန်းဟွာမြို့တွင်ရှိသောအိမ်ထောင်စုတိုင်း အလွန်ပီတိဖြစ်မှာသေချာပါသည်။

မိသားစုတိုင်းတွင် ကျောင်းတက်ရန် သင့်တော်သောအရွယ်တွင် ကလေးရှိပါသည်။

နောက်ပြီး အားယောင်က ဘာပြောခဲ့လဲ။ ကလေးများကို စာရေးခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်း၊ ကဗျာရေးခြင်း၊ စာရိတ္တနှင့်ကျင့်ဝတ်များ သင်ပေးရန် ဆရာကို ဖိတ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီအစီအစဉ်က ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ။ ဒါက ဘယ်လောက်ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်လဲ။

ဝမ်ကန်းဖာသည် ဤဖန်းဟွာ မြို့ငယ်လေးသည် မဝေးတော့သောအနာဂတ်တွင် တဟွေ့အင်ပါယာတွင် ကျော်ကြားလာမည်ဟု အခိုင်အမာယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ကန်းဖာသည် အိမ်သို့ ရွာလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင် ခုနကပြောခဲ့သည့် သတင်းကောင်းများဖြင့် သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နေခဲ့သည်။ ဖန်းဟွာကျောင်းဖွင့်ရန် သူဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ တွက်ချက်နေသည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် အခကြေးငွေအားလုံးကို ပေးဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ မြို့မိမြို့ဖတစ်ဦးအနေဖြင့် သမာဓိနှင့် အရည်အချင်းများရှိပြီး သင်ကြားရေးကိရိယာအချို့ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဆရာတစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားရန် လိုအပ်ပါသည်။

ရိုးရှင်းတယ် မဟုတ်လား။ ပိုက်ဆံရှိသရွေ့ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါသည်။ သူ့အတွက်ကတော့ ခက်ခဲသည့်အလုပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါ။

သို့ပေမယ့် ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ လင်းစစ်ယောင်က ထိုငွေများကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။

ရွာလူကြီးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားကာမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ အထူးမုတ်ဆိတ်မွေးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

အချည်းနှီးသော အဖြေတစ်ခုအတွက် သူ့စိတ်ထဲတွင် နှိမ့်ချပြီးနောက် ၎င်းသည် သူ့မိသားစုမှ ဖြစ်သည်ဟုသာ သူယူဆနိုင်သည်။

စဉ်းစားကြည့်သောအခါ လင်းစစ်ယောင်နှင့် စုရွှေလျန်တို့သည် ဤမြို့ကိုပြောင်းလာကတည်းက ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူနေကြတာကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

စုံတွဲတစ်တွဲတွင် တစ်ဦးမှာ ကိုယ်ခံပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်ကြပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ကျွမ်းကျင်သော ချယ်လှယ်မှုစွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ လှုပ်ရှားပုံမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ထင်ရှားစေသည်။ မြင့်မြတ်သောမိသားစုများမှ မွေးဖွားလာသူများဖြစ်ရမည်။ သူတို့ မိသားစုနှင့် ပြဿနာဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ယခင်က ဇိမ်ခံမြင်းလေးစီးလှည်းနှစ်စင်းသည် လင်းမိသားစုထံ ရောက်လာခဲ့သည်မဟုတ်လား။ သူတို့မိသားစုက လူငယ်မောင်နှံကိုတွေ့ရန်လာပြီး ပိုက်ဆံလာပေးတာဖြစ်ရမည်။

သူတို့သည် ချမ်းသာသောကြောင့် ငွေတစ်ရာကျော် ပေးခဲ့ရပေမည်။ 

ဝမ်ကန်းဖာက ဤအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ ယုတ္တိရှိလေလေဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းပင်ညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မှန်ကန်သော ယူဆချက်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဖန်းဟွာကျောင်း ဆောက်လုပ်ရန် ရန်ပုံငွေအသုံးပြုသည့် လင်းစစ်ယောင်၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ရှင်းပြရန် ယုတ္တိအရှိဆုံး အကြောင်းပြချက်ကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

***