ဖြေရှင်းခြင်း

လင်းစစ်ယောင်၏ အတွေးအကြံသည် ရိုးရှင်လှးသည်။ စုရွှေလျန်အတွက် အကျိုးရှိသရွေ့ ဘာမဆို သူသဘောတူမှာဖြစ်သည်။

လျန်မော့မော့ ပြောတာမှန်ပါသည်။ ဝေဒနာကို ခံစားရပြီးနောက်တွင် မွေးဖွားပြီးချိန်အတွင်း ပြန်လည်ထူထောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမကို သေချာဂရုစိုက်ရန် လူများစွာလိုအပ်ပါသည်။ ပထမတော့ အဒေါ်လောင်ကို အကူအညီတောင်းရမည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူတို့သည် ရွှေလျန်ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ကလေးထိန်းများနှင့် အိမ်အစေခံများအား ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူဘယ်လိုငြင်းနိုင်မလဲ။

ထို့အပြင် စစ်ထို အတွက် သူဆောက်ခဲ့သော အိမ်အလွတ်တွင် နေထိုင်သူ နှစ်ဦးကို လစ်လပ်စွာ ထားခဲ့ခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြေလေးဧကကျော်ရှိသည့် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ဖြစ်သည်။ အိမ်တဝိုက်တွင် သစ်ပင်များ၊ မြက်များ၊ ဝါးများကို အလှဆင်ရန်အတွက် စိုက်ပျိုးထားသောကြောင့် ထိုအပင်များကို ပုံမှန်ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်ပါသည်။ သူသည် ပရိဘောဂများကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အသုံးပြုရန်အတွက် သန့်ရှင်းရန် လိုအပ်သည်။ ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် စစ်ထို၏အဖွဲ့သည် ဘယ်အချိန်ပြောင်းလာမလဲဆိုတာ မသိတာကြောင့် ဂရုမစိုက်ဘဲထားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သေလုမြောပါးဥယျာဉ်များနှင့် ဖုန်များဖြင့်ပြည့်နေသောအိမ်ထဲကို လျှောက်သွားရနိုင်သည်။

စစ်ထိုနှင့် တခြားသူများပြောင်းလာချိန်တွင်ထမင်းချက်နှင့် ဥယျာဉ်မှူးလည်းလိုအပ်သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် မနက်နေ့လည်ညအနပ်တိုင်း သူ့အိမ်မှာစားရန် လာလည်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ စစ်ထိုနှင့် တခြားနှစ်ယောက်မှ ရွှေလျန်နှင့် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် မိသားစုလေးကို အနှောက်အယှက်မဖြစ်စေရန် လျန်မော့မော့၏အဖွဲ့ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းစစ်ယောင် ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်နှစ်တွင် လေးယောက်ရှိသည့်မိသားစု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှန်းရှီ (ညနေ ၃ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီ) လောက်တွင် အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းက တံခါးလာခေါက်ခဲ့သည်။ ပင်မခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်နှင့် လေးဧကကျယ်ဝန်းသော အိမ်ကြီး၏ အစီအစဉ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှင့် ဝေးဝေးတွင် သတိထားပြီး ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူတို့က စုရွှေလျန်ကို အကဲခတ်ပြီး သူမက သူတို့ကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူးဟု အချက်ပြခဲ့သည်။

"သခင်မတို့ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်ကြပါ" ဘေးနားတွင် တိတ်တဆိတ်ရပ်နေသော အိမ်အစေခံက အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းတို့ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် မင်းသားကျင်းအိမ်မှ သူတို့ယူဆောင်လာသော အရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ခြောက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဧည့်ခံလိုက်သည်။

"အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းတို့မှာ ယခင်က ဒီလိုမျိုးဆက်ဆံခြင်းမခံဖူးခဲ့ပါ။ ကောင်းမွန်စွာဆက်ဆံခြင်း မပြုပါနှင့်၊ ဤမျှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပါ။

နှစ်ယောက်သား လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုးရိုးကားယားဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြသည်။ ဂရုတစိုက်ဖြင့် သူတို့ဘေးမှ စားပွဲသေးသေးလေးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ငြိမ်သက်၍ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အသွင်အပြင်ဖြင့် သူတို့၏ ယူဆချက်များကို ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့ ဤမိန်းကလေး ရွှေလျန်သည် ချမ်းသာပြီး မြင့်မြတ်သောမိသားစုမှ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့သည် ယခင်က ရွာတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် ကောလာဟလများကို မယုံခဲ့ကြပေ။ ယခုလည်း ကောလဟာလများမှာ အမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ချမ်းသာသောမိသားစု၏ သခင်မလေးမဖြစ်ချင်ဘဲ ဤကျေးလက်တောင်တန်းရွာကို ပန်းထိုးသမားဖြစ်လာရန် ဘာကြောင့် လာခဲ့တာလဲ။ အားယောင်နှင့် ထွက်ပြေးခဲ့တာ အမှန်ပဲလား။ သို့သော်လည်း လင်းစစ်ယောင်သည် သာမန်လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် မတူပေ။ သူ၏ပြောင်မြောက်သည့် ကွန်ဖူးကိုမပြောနှင့် သူ့တွင် ခံ့ညားသည့် ရောင်ဝါလည်း ရှိသည်။ သူသာ အိမ်ထောင်မပြုရသေးလျှင် လက်မထပ်ရသေးသော အပျိုတော်တော်များများက သူ့ကို အဆက်မပြတ် လိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"သခင်မလေး ကုရယ်က သူဒီမှာရှိလို့ ဒီအိမ်မှာ အစောင့်တွေ လွှတ်စရာမလိုဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် ဝါးဥယျာဉ်မှာရှိတဲ့ သုံးကိုက်လောက်မှာ နေဖို့ ကျွန်မစီစဉ်ထားတယ်။ အခန်းတိုင်းမှာ အိမ်အကူနဲ့ အစေခံတွေလည်းရှိမယ်။ ချွမ်းလန်နဲ့ ဒီအစေခံက သခင်မလေးကို အစေခံဖို့ ဒီမှာနေမှာပါ"

လျန်မော့မော့သည် လေးဧကကျယ်သော အိမ်ရှိလူများအား မည်သို့စီစဉ်ပေးခဲ့သည်ကို ရွှေလျန် အားအသေးစိတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။

မူလက သူမသည် သခင်မလေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဂိတ်ဝတွင် သက်တော်စောင့်များကို ထားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကုရယ်က သူရှိနေသရွေ့ သက်တော်စောင့်များ မလိုအပ်ဘူးဟု ဆိုသည်။ ပထမတော့ သူမနားမလည်ခဲ့ပါ။ ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေးတို့သည် မင်းသားကျင်း၏ စံအိမ်တွင် အကောင်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာဖြင့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် ရှစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အစောင့်အကြပ်များကိုလည်း ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်စဉ်ကတည်းက မတရားမှုခံရမည့် အမျိုးသမီးငယ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် သူတို့ဒီကိုမရောက်ခင်တွင် သူတို့၏ ကုရယ်သည် အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသောဓားကို ဝါးဥယျာဉ်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် တုန်လှုပ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယခုလည်း သူမနှင့် သိုင်းပညာကို မသိသော အိမ်အကူများသာမက အစောင့်အဖွဲ့များပါ အထူးသဖြင့် အစောင့်ခေါင်းဆောင်များသည် ၎င်းတို့ ကုရယ်၏ အရူးလုပ်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ သူသည် ကိုယ်ခံပညာလောက၏ ဂန္တဝင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် လူများကိုသတ်ရန်နှင့် ဓားကိုအသုံးပြုရန်သိသော အစောင့်များကို အလွန်အမင်းလေးစားစေခဲ့သည်။ ကုရယ်သာ သူတို့ကို လှုပ်ရှားမှုတချို့ သင်ပေးလျှင် သူတို့၏ တိုက်ပွဲတန်ဖိုးမှာ သိသိသာသာ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ပြန်လာပြီး ရွှေနန်းတော်အစောင့်ဗိုလ်လုပွဲ (သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်ပြုလုပ်သည်) တွင်ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သောအခါတွင် အလွယ်တကူအနိုင်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

"…သခင်မလေး၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်မတို့ ဝါးဥယျာဉ်မှာနေရမယ်။ ဒါကြောင့် သခင်မလေးကိုအစေခံဖို့ တစ်ညလုံး မနေနိုင်တော့မှာ ကြောက်မိတယ်...."

လျန်မော့မော့က တောင်းပန်စကားဆိုသည်။ သူတို့၏ သခင်မလေးကို ခစားရန် ဤနေရာကို ပို့လိုက်သော်လည်း ယခုတော့ သူမနှင့်ဝေးသည့်အိမ်သစ်တွင် နေရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခစားရန် ရောက်လာပုံမပေါ်ဘဲ အားလပ်ရက်ယူရန် ရောက်လာပုံရသည်။

သူမနှင့် ချွမ်းလန်မှလွဲ၍ အခြားအိမ်ဖော်များနှင့် အစေခံများသည် ဝါးဥယျာဉ်ရှိ အိမ်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ကုရယ်သည် သူနှင့် သခင်မလေးတို့ကို နေ့စဉ်လာရောက်နှုတ်ဆက်ရန် ၎င်းတို့၏တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆိုထားပြီးဖြစ်သည်။ မလိုအပ်ဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။

ညပိုင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်လောက်တွင် ဤအိမ်တွင် အပိုအခန်းများ မရှိခဲ့ပါ။ ကုရယ်သည် ချွမ်းလန်နှင့် သူမအား ပင်မအိမ်တွင် တာဝန်ကျရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်ပါသည်... လျန်မော့မော့က သူ့ရည်ရွယ်ချက်များကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း စုရွှေလျန်၏ မျက်နှာမှာတော့ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။

"လျန်မော့မော့၊ အားယောင်က ကျွန်မကို ပြောထားပြီးသားပါ။ မော့မော့ရဲ့ အစီအစဉ်က ကောင်းပါတယ်။ ဝမ်းနည်းနေစရာ မလိုဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်ဖော်တွေကို မော့မော့က ဘာလုပ်သင့်တယ်၊ မလုပ်သင့်တာတွေကို သင်ပေးထားသင့်တယ်။" စုရွှေလျန်က လျန်မော့မော့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြန်ပြောပြီး အများကြီးမတွေးစေခဲ့ပေ။

နေ့ခင်းတစ်ရေးအိပ်ပြီးနောက် အားယောင်သည် သူမအား ဤအစီအစဉ်အားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူမလည်း သူ့အတိုင်းသဘောတူခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ လက်ရှိအိမ်က အိမ်အကူများနှင့် အစေခံများ အများကြီးကို လက်ခံလို့မရပေ။ ညဘက်တွင်… သူတို့၏ ရင်းနှီးသောပုံရိပ်များကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏ နားနှင့်လည်ပင်းတို့သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ နီရဲသွားခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အမှိုက်များကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လျန်မော့မော့နှင့် စကားပြောရန် မလှည့်မီ သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဝါးဥယျာဉ်က အားယောင်ရဲ့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်အတွက် ဆောက်ထားတာ။ သူတို့ ဘယ်တော့ပြောင်းမလဲတော့ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်အထိ အိမ်ဖော်တွေနဲ့ ကျွန်တွေက စည်းမျဥ်းတွေကို လိုက်နာဖို့လိုတယ်။" ထိုအိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်များသည် ထိုနေရာတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် တာဝန်များကို မေ့လျော့သွားစေလိုခြင်းမရှိစေချင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို အလေးအနက်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် စစ်ထိုနှင့် တခြားလူများ၏ ဒေါသမီးတောက်များကို နှိုးဆွပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သုံးယောက်မှာ တကယ့်လူသတ်သမားများဖြစ်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်မလေး ဝါးဥယျာဉ်မှာ ပြောင်းရွှေ့ပြီးကတည်းက သူတို့ကို သင်ပေးထားပါပြီ သူတို့ရဲ့ အမှတ်အသားကို လုံးဝ မေ့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လျန်မော့မော့က လေးနက်စွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

မင်းသားကျင်း၏ အိမ်ကြီးမှ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများသည် အခြားသော မြင့်မြတ်သော မိသားစုများမှ အစေခံများလောက် မထူးချွန်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တာဝန်ကို သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဤကဏ္ဍတွင် အခြားသူများထက် ပိုဆိုးမည်မဟုတ်ပါ။

ထို့အပြင် ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေးတို့သည် ထိုကိစ္စကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သခင်မလေးအား အစေခံရန် စေလွှတ်လိုက်သော အစေခံများနှင့် ကျွန်များသည် လောဘကြီးလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဝမ်ဖေးမှ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သောသော မော့မော့ကို သူမနှင့်အတူ အိမ်ဖော်များကို ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့ခေါ်လာခဲ့သော အိမ်အကူများနှင့်အစေခံများသည် ရိုးသားပြီး သွက်လက်ကြသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့သည် ယခင်က ဝမ်ဖေးကို မော့မော့ရှားနှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပါသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အရည်အချင်းကို သိကြပြီး လုံး၀ ယုံကြည်အားထားကြသည်။

"ဒါဆို ကောင်းပြီ" စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "မော့မော့ ကျွန်မ ဒေါ်လေးတို့နဲ့ စကားပြောချင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဒီကို ပြောင်းလာကတည်းက သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ"

"ဒါဆို ဒီအစေခံက အရင်​အနားယူပါတော့မယ်​" လျန်မော့မော့က စုရွှေလျန်ကို ​နှုတ်ဆက်လိုက်​သည်​။ ထို့နောက် အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းကို ပြုံးပြပြန်သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သခင်မတို့ သခင်မတို့အတွက် ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။ သခင်မတို့ပြန်တဲ့အခါ ချွမ်းလန်ကလိုက်ပို့ပေးမှာပါ"

"အဲ... ကျွန်မတို့ ဒါကို ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး" အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းတို့သည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆိုကြသည်။ ကျေးလက်တွင် မင်းက ငါ့ကို ကူညီတယ်၊ ငါလည်း မင်းကို ကူညီတယ်။ ကျေးဇူးလက်ဆောင်များပေးရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

"သခင်မတို့ ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့မထွက်ခွာခင်မှာ ဝမ်ဖေးက သခင်မလေးကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်တဲ့လက်ဆောင်တွေပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့သခင်မလေးကို နာကျင်အောင်လုပ်တဲ့သူကို ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။" လျန်မော့မော့က ဝမ်ဖေး ပြောခဲ့တာတွေကို ပြောပြရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို သတိပေးရန် အခွင့်အရေးယူကာ ရွာသားများကို မျက်လုံးကျယ်အောင် ဖွင့်ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သခင်မလေးကို ဘယ်သူကမှ အနိုင်ကျင့်ရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ 

"မော့မော့ ပြောသလောက် မပြင်းထန်ပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို နာကျင်အောင် မလုပ်ဖူးပါဘူး" ဟု စုရွှေလျန်က ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။

"သခင်မလေး၊ ဒီအစေခံက သခင်မလေး နာကျင်တာကို မြင်ဖို့ မမျှော်လင့်ဘူး။ ဒီအစေခံကို ထွက်သွားခွင့်ပြုပါ" လျန်မော့မော့က ပြုံးပြီး စုရွှေလျန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချွမ်းလန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ အပြင်ထွက်၍ ကျေးဇူးလက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်။

"ဟူး" လျန်မော့မော့နှင့် ချွမ်းလန် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပါသည်။ လျန်မော့မော့သည် အစေခံတစ်ယောက်သာဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ခြိမ်းခြောက်ဖိအားပေးခံရသည်။ မြင့်မြတ်သောမိသားစုများ၏ နို့တိုက်မိခင်များနှင့် အစေခံများသည် သူတို့၏သမီးများထက် သာလွန်စွာ ၀တ်ဆင်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်နေပါသည်။

"အဒေါ်လောင် အဒေါ်ထျန်း ကျွန်မ..." စုရွှေလျန်သည် အမျိုးသမီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အပြစ်ရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ဆန္ဒမဟုတ်သော်လည်း ဤကိုယ်ခန္ဓာ၏ အထောက်အထားက သူမအား ရိုးရှင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော တောင်သူလယ်သမားများကို လှည့်စားသွားသလို ခံစားစေခဲ့သည်။

"အိုး၊ ငါတို့က သိချင်လွန်းလို့ လာကြည့်တာပါ။ တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲပြောပြော မိန်းကလေး မင်းကတကယ်ပဲ...။" အဒေါ်လောင် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ကို သံသယဖြစ်စေသည့် အကြောင်းများကို သူမ မေးချင်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်မပြောရဲခဲ့ပါ။ "မင်းသားရဲ့စံအိမ်" ဟူသော စကားလုံးသည် သူတို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာနေသည်ဟု သူမထင်မိသည်။

"မင်းသားရဲ့စံအိမ်က သခင်မလေးလား" အဒေါ်ထျန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ဆက်​မေးလိုက်သည်။ သူမ မယုံနိုင်သော်လည်း သိချင်နေမိသည်။

"​ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အားယောင်နဲ့ ကျွန်မက ဒီမှာပဲနေမယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့အိမ်ပဲ"

ဖန်းဟွာမြို့သည် ဤကမ္ဘာသို့ရောက်ပြီးနောက် သူမရောက်ဖူးသော ပထမဆုံးမြို့ငယ်လေးဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းများနှင့် စိမ့်ရေများရှိသည်။ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မည်သည့်အခါမှ ထွက်ခွာမည်မဟုတ်ပေ။ ကလေးများ ကြီးပြင်းလာချိန်မှာတောင် သူမနှင့် အားယောင်တို့သည် ကမ္ဘာ့အပြင်ထွက်ကြည့်ရန် နေရာတိုင်းကို ခရီးထွက်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာကို သူတို့ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာသည် သူတို့ ၏ဇာတိဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပြီ မင်းတို့ဒီမှာပဲနေမယ်လို့ ငါတို့မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မိန်းကလေး၊ ငါတို့က ကျေးလက်ဒေသက လယ်သမားတွေပဲ။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။" အဒေါ်ထျန်းက ရယ်မောပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ နောက်ပြောင်မှုတစ်၀က်၊ ရိုးသားမှုတစ်၀က် ဖြင့် ရှင်းပြချက်ဖြစ်သည်။

"အဒေါ်ထျန်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ၊ ခုထိ ဒေါ်လေးက ကျွန်မကို သမီးလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တယ်၊ ကျွန်မအခြေအနေကြောင့် ဒေါ်လေးတို့နဲ့ဝေးကွာနေမှာမျိုးတော့ ကျွန်မ,မလိုချင်ဘူး။" စုရွှေလျန်က ပြုံးကာ အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်း၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စကားပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး။ မင်းကစိတ်မ၀င်စားမှတော့ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဆက်ပြီးတော့မင်းနဲ့ ဘယ်လိုဝေးကွာနေနိုင်မှာလဲ" အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းသည် စုရွှေလျန် စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မှန်ပါသည်၊ သူမသည် မင်းသားစံအိမ်၏ သခင်မလေးဖြစ်လည်း ကိစ္စမရှိပါ။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်မသိနိုင်မှာလဲ။

ထိုအတွေးဖြင့် အဒေါ်လောင်နှင့် အဒေါ်ထျန်းတို့သည် အပြုံးချင်းဖလှယ်ကြသည်။ သူတို့သည် နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်နေသည့် ဇာတ်လမ်းအချို့ကို စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး စုရွှေလျန်အား သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

နေဝင်သည်ထိ ညစာချက်ရန် အိမ်သို့ အပြေးအလွှားပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

ချွမ်းလန်က အပြင်တွင် သူတို့ကိုစောင့်နေခဲ့ကာ ဘရိုကိတ်သေတ္တာနှစ်လုံးကို ယူဆောင်ကာ သူတို့အိမ်သို့ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

***