ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု

"ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ ငါ မင်းကိုဘာမှမလုပ်ဘူး။ လာမယ့်ရက်တွေမှာ ဝေဒနာကို အချိန်မရွေး ခံစားရနိုင်တယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ …” လင်းစစ်ယောင်က သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ဖိနှိပ်ရန်ကြိုးစားရင်း သူမနှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အိပ်ပျော်သွားစေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အတော်ကြာမှ ဆရာဝန်များ၏ သတိပေးချက်များအား သူကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည်- အမွှာများကြောင့် အစောပိုင်း ဝေဒနာကို ရနိုင်ရုံသာမက အမွှာများမွေးဖွားသည့် အမျိုးသမီးအတွက် ပို၍ အန္တရာယ်များနိုင်သည်ဟု ၎င်းက ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးခဲ့သည်။

သူမကို ဘယ်တော့မှ အမှားအယွင်းများ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အလုပ်မအားမီ အိမ်သစ်ကို အပြီးသတ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ အလုပ်ကို အရှိန်မြှင့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အိမ်သစ်တွင် သူမအတွက် အထူးပို့ဆောင်ရေးအခန်းကို ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းနေစဉ်အတွင်း လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် လိုအပ်သည့်အရာများကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

သားဖွားဆရာမ၊ သူနာပြု၊ အိမ်အကူများနှင့် အစေခံများကဲ့သို့ အလုပ်သမားများအတွက် လျန်မော့မော့ သည် အားလုံးကို စနစ်တကျနှင့် လေးနက်စွာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ဤဆောင်းဦးရာသီတွင် ပြက္ခဒိန်၏ဆယ်လမြောက်တွင် ဖန်းဟွာမြို့၏ကောက်ရိတ်သိမ်းပွဲတော်သည် နိဂုံးချုပ်သွားပါသည်။

ရိတ်သိမ်းပြီး တစ်လနီးပါးကြာပြီးနောက် မူလတောက်ပနေသော အဝါရောင်စပါးခင်းများသည် ယခုအခါ မသန့်စင်ရသေးသော စပါးခြောက်များသာ ပြည့်နှက်နေပါသည်။

အိမ်အသစ်မပြီးသေးသော်လည်း မြေအောက်ခန်း ပြီးသွားသဖြင့် ယခုပင် အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရိတ်သိမ်းပြီးသော စပါးစေ့များကို မြေဖို့ရန် ပမာဏအပြင် ကောက်ညှင်းတောင်းကြီးများထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားခဲ့သည်။

ချွမ်းလန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်မြေအောက်ခန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း စုရွှေလျန်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးညွှတ်ရုံမှတပါး မကူညီနိုင်တော့ပေ။

"ချွမ်းလန် ဒီကောက်ပဲသီးနှံတွေအားလုံးကို ကြည့်ရတာ ကျေနပ်စရာမကောင်းဘူးလား" ထို့အပြင် ထိုစပါးများကို အားယောင်ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုး ရိတ်သိမ်းခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ချွမ်းလန် ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း လယ်ကွင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးတယ်။ဒါပေမဲ့ ကိုးနှစ်သားအရွယ်မှာ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် လယ်တွေနစ်မြုပ်ခဲ့ပြီး ရွာသားအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီကတည်းက ချွမ်းလန် က ဒီလိုဆန်တင်းကြီးတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး…” ချွမ်းလန်၏ ငယ်ဘဝအမှတ်တရကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများသည် မသိစိတ်မှ နီရဲလာသည်။

"ချွမ်းလန် မင်းမိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ" စုရွှေလျန်သည် ပြီးခဲ့သည့်လက ချွမ်းလန် ငိုပြီး ရှိုက်ရင်း သူ့မိဘများနှင့် သူမ၏အိမ်ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိသည်။

"သူတို့က လန်ကျိုးမှာ။ အိမ်ပိုင်ရှင်ဆီက မြေနှစ်ဧက ငှားပြီး အသက်မွေးတယ်။ ဒီအစေခံမှာလည်း မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒီနှစ် သူ့အသက်က ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိပြီ…” ချွမ်းလန်သည် စုရွှေလျန်ကို သူမ၏ ထူထဲသော အနွေးထည်အ၀တ် တင်းကျပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ကောင်းကင်သည် အုံ့မှိုင်းနေပြီး အေးမြနေပါသည်။

(လန်ကျိုး – ပြည်နယ်)

"သူတို့ကို တစ်နှစ်မှာ တစ်ခေါက်လောက်တောင် သွားကြည့်လို့မရဘူးလား" စုရွှေလျန်က ချွမ်းလန်သည် သူမ၏မိဘများနှင့်မောင်လေးကို မတွေ့တာငါးနှစ်ကျော်ပြီဟုပြောသောအခါ ချွမ်းလန် ငိုရှိုက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို သတိရမိသေးသည်။

"မိန်းကလေး ချွမ်းလန် ပြောတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့..." ချွမ်းလန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ဒီအစေခံက မင်းသားရဲ့အိမ်မှာ မမွေးပေမယ့် မင်းသားရဲ့စံအိမ်က ကျွန်မဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ခဲ့တာပါ။ ဝမ်ဖေးက အရမ်းကြင်နာတတ်ပြီး သူမက ကျွန်မတို့ကို တစ်လ ကြေးဒင်္ဂါးသုံးရာတောင်ပေးတယ်။ တခြားချမ်းသာတဲ့အိမ်တွေဆိုရင် အသက်စာချုပ်နဲ့ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်အအစေခံတွေကို ပိုက်ဆံတောင်မပေးဘူး…” ချွမ်းလန်က အသေးစိတ်ရှင်းပြရင်း တခစ်ခစ်ရယ်သည်။ သူတို့၏ သခင်မလေးအိမ်ကြီးမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ အလွန်ကြောက်သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်ထိခိုက်သွားသည်ဟု ရှီမော့မော့က ပြောခဲ့သည်။ သူတို့ သည် မင်းသားကျင်း၏ အိမ်တော်မှဝယ်ထားသော အမြဲတမ်း အိမ်အစေခံများဖြစ်ကြောင်း သူမ မေ့သွားကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့က ရေတိုအလုပ်သမားများ မဟုတ်ပေ။

စုရွှေလျန်က ယခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး တစ်ဖက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စုမိသားစုသည်လည်း တစ်သက်တာအစေခံများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ပမာဏတစ်ခုရယူပြီး တစ်သက်လုံး အစေခံအဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ဤသူတို့သည် အလွန်ဆင်းရဲသောကြောင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသော လူများဖြစ်သည်။

သူမသည် သူတို့ကို သနားခဲ့သော်ငြားလည်း သူမသည် ထိုအကြောင်းကို နောက်ထပ် မတွေးခဲ့မိပေ။ ယနေ့ ချွမ်းလန်၏ စကားများက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပြစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုးစေခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အပြစ်ရှိတယ်။ သူမ၏ဝိညာဉ်သည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်စားလာခြင်းကြောင့် သူမမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခင်က သူမသည် မြင့်မြတ်သောမိသားစု၏ တင့်တယ်သောအမျိုးသမီးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု သူမသည် မင်းသားစံအိမ်တော်၏ မိန်းမပျိုတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ မိသားစု၏ စားဝတ်နေရေး သို့မဟုတ် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုခဲ့ပါ။ သူမလုပ်ရမည့်အရာမှာ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ရှာပြီး မိသားစုဂုဏ်ယူအောင်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်မပိုခဲ့ပါ။

ယခုဆိုလျှင် တရုတ်နိုင်ငံ စူကျိုးနှင့် လုံးဝခြားနားသည့် တဟွေ့အင်ပါယာတွင်ပင် သူမသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဂုဏ်ကျက်သရေ သို့မဟုတ် သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက် လင်းစစ်ယောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူမ ကံကောင်းခြင်းတွေအတွက် ပျော်ရွှင်ပွဲမကျင်းပသင့်ဘူးလား။ အကယ်၍ သူမ မလုပ်ခဲ့ပါက သူမသည် မင်းသား၏အိမ်တော်မှလူများ သူမကိုမတွေ့မီတွင် ကိုယ်ဝန်မရှိခဲ့လျှင် မင်းသား၏အိမ်တော်မြင်းလှည်းမှာ သူမအား မကြာမီတွင် တော်ဝင်မြို့သို့ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဤဘဝ၏ မိဘများနှင့်တွေ့ဆုံမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏မိဘများကို ဝတ်ကြီးစားငယ်ပြသကာ လက်ထပ်ပြီးနောက် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးကို ပေးမည်ဖြစ်သည်။

"သခင်မလေး…" ချွမ်းလန်က စုရွှေလျန် အချိန်အတော်ကြာ မဖြေသောကြောင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်ဟု ချွမ်းလန် တွေးလိုက်သည်။ သူမနဖူးကို အလျင်အမြန်ခံစားရင်း “အေးလာပြီ။ အချိန်အကြာကြီး အပြင်ထွက်ရင် အအေးမိနေမယ်။ သခင်မလေး အဆင်ပြေရဲ့လား ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအစေခံကို မလှည့်စားပါနဲ့။ သခင်မလေးတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကုရယ်က ကျွန်မတို့ကိုသေတဲ့အထိမုန်းလိမ့်မယ်…” ခိုင်လုံသောစိတ်ရှိသူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ဝမ်ရယ်ထက်ပင် ပိုမိုလေးနက်သောပုံပေါက်သော သူတို့၏အေးစက်သောမျက်နှာထားရှိသော ကုရယ်သည် ၎င်းတို့၏ သခင်မလေးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ပိုးထက်ပင်ပျော့ပျောင်းလာမည်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငါတို့အိမ်ပြန်သင့်တယ်။ မွန်းတည့်ချိန်နီးပြီ။ ငါတို့ နေ့လည်စာ ဘာစားကြမလဲ" စုရွှေလျန်ဟာ သူမကိုယ်သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမရဲ့ အပေါ်၀တ်ရုံကို နီးကပ်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။ ချွမ်းလန်၏ အကူအညီဖြင့် သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"မမလှလှ”

 စစ်ထူယွင်သည် သူမဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး စုရွှေလျန်နှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။

"ယွင်အာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" အမြဲတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပျင်းရိသောပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော စစ်ထူယွင်မှာ ဒေါသတကြီးမျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ရှိသောကြောင့် စုရွှေလျန်၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ "ယွင်အာ... မကောင်းတာ တစ်ခုခုများဖြစ်လို့လား"

“ကံကောင်းတယ်… အစ်မအဲဒီမှာမရှိတာ…” စစ်ထူယွင်သည် စုရွှေလျန်ကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သဖြင့် သက်သာရာရသွားကာ မသိမသာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဦးလေး ထွက်သွားတယ်။ အစ်မကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်…” ဟုခေါင်းစဉ်ပြောင်းရန် ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောလိုက်ပါသည်။

"အားယောင် သူဘယ်သွားတာလဲ" စုရွှေလျန်သည် သူမ၏၀တ်ရုံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမနှင့် စကားမပြောခင် သူထွက်သွားခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်နှင့် လုံး၀မတူပါ။

"ယွင်အာ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာမှမဖြစ်ရင် မင်းမှာ ဒီလိုမျက်နှာမျိုး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ”

“မဟုတ်ပါဘူး သူတို့ အလုပ်သွားလုပ်ကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အိမ်စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်…” စစ်ထူယွင်က အမှန်တရားကို သိလျှင် ရင်သွေးလေးများ ထိခိုက်မှာကို ကြောက်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့စကားများကို ပို၍ရိုးသားစေရန် ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"တကယ်လား" စုရွှေလျန်က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို မယုံခဲ့ပေ။ အားယောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် သူ အပြင်ထွက်တိုင်း သူမကို ပြောပြသည်။ တောင်ပေါ် သို့မဟုတ် မြို့ကို သွားရန်နေနေသာ သူမကိုအားလုံးပြောပြခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းကိုသွားပြီး အလုပ်သွားလုပ်ရင်တောင် သူ့နေရပ်ကို ပြောပြတုန်းပဲ…

"အဲဒါအမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကတိတည်ဖို့သုံးနိုင်တယ်…” စစ်ထူယွင် ကတိသစ္စာပြုရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဦးလေးနှင့်သူ့ဆရာအဖွဲ့ ထွက်သွားတာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် အဓိကအချက်မှာ အိမ်ဟောင်းကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ဖုန်းချင်းယာသည် သူ့ဦးလေးကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သူမကို ဖမ်းမိသွားပေလိမ့်မည်။ သူမအဆင်ပြေနေလျှင် ဦးလေးလည်း စိတ်ချထားနိုင်ပါသည်။

ကိုယ်ခံပညာလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရပ်တည်ခဲ့သော ဖုန်းယောင်တရားရုံးကို ပြင်ပရန်သူများနှင့် ပြည်တွင်းသစ္စာဖောက်များကြောင့် ပိတ်ပစ်တော့မည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ဖုန်းချင်းယာသည် သူဌေးကောင်းတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း သူပြောရမည်ဖြစ်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သည့်အဖွဲ့အစည်းက ဘယ်လိုသူဌေးမျိုးက သူ့အလုပ်သမားများကို မယုံကြည်ဘဲ သူတို့ကို ဖြုတ်ပစ်ချင်နေမှာလဲ။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ဖယ်ရှားရန်အပြင်လူများနှင့် လက်တွဲခဲ့သော သူဌေးသည် ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ဖုန်းယောင်ရုံးတော်ကို ယခုအချိန်အထိ ရောက်ရှိလာစေရန်အတွက် မိဘမဲ့တိုင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော သူဌေးဟောင်းက သူ့တာဝန်ကို မငြင်းနိုင်ပေ။ ဤသို့ အသုံးမဝင်သော်လည်း ယုတ်မာသည့်သားဖြစ်သူနှင့် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်သွားတာလဲ။ မသေဆုံးမီ လေးလံသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည့် ခေါင်းဆောင်ကို ရွေးချယ်ရန် သူသည် အဘယ်ကြောင့် မျက်စိကိုမှိတ်မထားခဲ့သနည်း။

ဟူး… အခုတော့နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဦးလေးစစ်ယောင်မှာ လွယ်လွယ်ဖြင့်မသေခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဆရာကြီးနှင့် အခြားဦးလေးများသည် ဖုန်းချင်းယာ ၏ တကယ့်အရောင်များကို သိရှိနားလည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စစ်ထူယွင်သည် ဖုန်းယောင်တွင် ဤသွေးထွက်သံယိုစစ်ပွဲသည် မည်မျှကြာမည်ကို တွေးတောမိသည်... လှပသောအစ်မမှ ကလေးငယ်များ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ ဖြစ်မည်လား။ ထိုအခါမှာ တိုက်ပွဲက ပြီးသွားမှာလား။

"သခင်မလေး ကုရယ် မသွားခင်မှာ သူက သခင်မလေးကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့ ဒီအစေခံကို တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ သူပြန်သွားတဲ့အခါ သခင်မလေးပိုပိန်သွားရင်တော့ ဒီအစေခံက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်…” လျန်မော့မော့က ဝါးတောကို စိုက်ကြည့်နေရင်း စုရွှေလျန်နှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားရင်း လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ လေးဧကကျယ်သည့် အိမ်လေး၏ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် သူတို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။ ဖုန်းယောင်၏ ဆရာကြီး သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ အိမ်ဟောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကြွေပြားများ ကွဲပြီး အခန်းများ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ အကောင်းအတိုင်းကျန်ရစ်သော အကောင်းဆုံးသစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် ပရိဘောဂအချို့ကို ခေါင်းဆောင်ရှောင်းနှင့် အခြားအစောင့်များက စုဆောင်းပြီး ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စုရွှေလျန်သည် မနေ့က ရိတ်သိမ်းချိန်အပြီးတွင် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော မြေအောက်ခန်းကို လာလည်ရန် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးရှိခဲ့သည်။ ဖုန်းချင်းယာကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ဘေးဆိုးကြီးမှ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် ရှောင်ချွမ် အော်ဟစ်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားသံကြားသောအခါတွင် သူ ပြေးသွားခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရူးလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ လျန်မော့မော့သည် မီးဖိုချောင်ရှိ စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က ဟင်းချက်တတ်သောကြောင့် ဘေးဥပဒ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်သည် အခန်းထဲတွင် မရှိကြောင်း သူမ ကုရယ်ကို ချက်ချင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် လင်းစစ်ယောင်၏ ဒေါသမီးလျှံများ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ရှေ့တွင် အရူးအမူးရယ်မောနေသည့် ထိုလူဆိုးကြီးကို လွှတ်ထားရန် သူ မရည်ရွယ်ထားခဲ့ပါ။

လျန်မော့မော့က ကုရယ် ပြောခဲ့သော စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိပါသည်။ "သခင်ဟောင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ငါ့ဘ၀ကို ငါအသုံးချခဲ့တယ်။ အခုအချိန်ကစပြီး ဖုန်းယောင်က ငါနဲ့ မညှိနှိုင်းနိုင်တော့ဘူး။” ထို့နောက် လေများသည် တက်လာပြီး အရာအားလုံးသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ထိုလူမှာ ပျောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော သန်မာသည့် လူသုံးယောက်လည်း ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကုရယ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်..။

“ဟူး သခင်မလေး စည်းကျော်မိတဲ့အတွက် ဒီအစေခံကို ခွင့်လွှတ်ပါ… ကုရယ်… သူက ဘယ်သူလဲ။ သူ့အရည်အချင်းတွေက လေးနက်တယ်။ သူက ကိုယ်ခံပညာလောကရဲ့ ဂန္တဝင်ဆရာတွေထဲက တစ်ဦးလား။" လျန်မော့မော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော ဆူပူအုံကြွသံကိုကြားပြီးနောက် ရောက်ရှိလာသော အစောင့်များကို လေပြင်းနှင့် တိမ်တိုက်များ လွင့်ပျံလာချိန်တွင် ဖိအားများကို သူမ သတိရမိသည်။ လျန်မော့မော့သာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုသို့သော စွမ်းအားရှိသူများ ရှိသည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။ လက်တစ်ဖက်မှ တောင်များကိုဟိန်းဟောက်စေနိုင်ပြီး မြစ်ရေများကို တက်လာစေနိုင်ပါသည်။

“မော့မော့… သူဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မကလေးတွေရဲ့ အဖေ။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ…” စုရွှေလျန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် အသံက လျန်မော့မော့၏ အံ့သြမှုကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးပြောတာမှန်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုရယ်က ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် ဒီအစေခံကတော့ သူကလူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ သိပါတယ်။ နေစရာအိမ်ကြီးတစ်လုံး ပေးရုံတင်မကဘူး၊ မုန်တိုင်းလာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မတို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားရင် အကြောင်းကြားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ပေးတက်တယ်။ ဒါ့အပြင် ရှောင်စစ်က ကုရယ်က လယ်ကွင်းတွေမှာ အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ကျွန်မတို့ကို ပြောခဲ့တယ်။ အစေခံတွေတောင် သူ့လောက်မသန်မာပါဘူး။ သူတို့က သူ့ကို နည်းနည်းလောက်ပဲ ကူညီပေးနိုင်တယ်။” လျန်မော့မော့က လင်းစစ်ယောင်၏ ကောင်းသည့်ဘက်များကို ပြန်သတိရပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် သူ၏ သံသယဖြစ်ဖွယ်အထောက်အထားကို ခဏမေ့ထားကြသည်။ စုရွှေလျန် က သူမကို မနှောက်ယှက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပါသည်။ သူ ဤနေရာတွင်မရှိသော်လည်း တခြားသူများ၏ ချီးကျူးစကားများကို နားထောင်ရတာ သူမအတွက် ကြည်နူးစရာဖစ်သည်။ သူမဗိုက်သားလေးများကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ရင်း ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ သူအိမ်ပြန်နိုင်ပါစေဟု အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေမိသည်...

***