အားယောင်ပြန်လာပြီ

လင်းစစ်ယောင်သည် ဖုန်းချင်းယာနှင့်အတူ ပျောက်သွားတာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ စစ်လော့သည် ရှောင်ရွှယ်နှင့် တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ကာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သတင်းမရခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ထိုသည် သတိလစ်ခြင်းမှ နိုးလာခဲ့သည်။ အားနည်းနေသေးသော်လည်း အန္တရာယ်မရှိနိုင်တော့ပါ။

"မရီး စိတ်မပူပါနဲ့။ စစ်... အားယောင် အိမ်ကို လုံခြုံစွာပြန်လာမှာသေချာပါတယ်။ ”

စုရွှေလျန်သည် ပင်မအိမ်ကြီးမှ စောင့် ကြည့်ရန် နေ့တိုင်း အချိန်မှန်နိုးလာသည်ကို ကြည့်ရင်း စစ်ရှန်းသည် သူမအား နှစ်သိမ့်ရန် ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း သက်ပြင်းချကာ မကူညီနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မ သိပါတယ် ။ သူအဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်။ ” စုရွှေလျန်က သူမ ပြန်ဖြေသော်လည်း ခေါင်းကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ လက်နှစ်ဘက်လုံးက ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူမနှင့် မမွေးသေးသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ပြီး အိမ်မလုံခြုံစေရန် သူ မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

"ရှစ်ဖူ . . ”

စစ်ထူယွင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စစ်ရှန်း အနားကို ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ “မမလှလှက ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေရင် အဆင်မပြေဘူးနော်။ ချွမ်းလန် ပြောတာတော့ သူမကို သမားတော်လာရောက်စစ်ဆေးတဲ့အခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက အမြဲတစေ စိုးရိမ်သောကရောက်နေရင် လမစေ့ဘဲ ဝေဒနာကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ပြောတယ်။ ”

သူ့စကားကိုကြားသောအခါ စစ်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ ခဏအကြာတွင်၊ "မင်းရဲ့ဦးလေး စစ်ထိုရဲ့ အခုအခြေအနေက တည်ငြိမ်နေပြီ။ မင်းအိမ်မှာနေပြီး စောင့်ကြည့်နေ။ ငါ တောင်အောက်မှာ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ ”

စစ်ထူယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အကြံအစည်ကိုမျှ သူတွေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် လျန်မော့မော့က အော်ဟစ်ပြီး အပြင်မှ အိမ်ထဲကို ပြေး၀င်လာခဲ့သည်။ "သခင်မလေး ကုရယ် ပြန်လာပြီ။ ကုရယ် ပြန်လာပြီ!"

စုရွှေလျန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသေးသည်။ သူမသည် ရှစ်လသား ကိုယ်ဝန်ဗိုက်ကို ထောက်ရင်း အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားစဉ် သူမသည် အပေါ်အင်္ကျီကို အမြန်ကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်သောကြောင့် စစ်ရှန်းနှင့် စစ်ထူယွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"အိုး သခင်မလေး အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့။ သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း သတိထားပါဦး။ သခင်မလေး ချွမ်းလန် မြန်မြန်လာစမ်း သခင်မလေးကိုကူပေးဦး" စုရွှေလျန်၏ လျင်မြန်သော လမ်းလျှောက်နှုန်းကြောင့် လျန်မော့မော့ သည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ခြံဝင်းမှ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသဖြင့် သူမကို ထောက်ပံ့ရန် အမြန်ပြန်မပြေးနိုင်တော့ပေ။ ချွမ်းလန်က ဟင်းချိုပန်းကန်တစ်လုံးဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာတာကို မြင်သောအခါ လျန်မော့မော့က သူမကို ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး အရှိန်လျှော့ပါဦး ” ချွမ်းလန်က ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ချက်ချင်းပင် စင်္ကြံဘေးမှ ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ် တင်လိုက်ပြီး စုရွှေလျန်ကို ကူညီရန် အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ငါအဆင်ပြေတယ်။ အားယောင် ပြန်လာပြီ" စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး အပြင်ကို အမြန်ထွက်နိုင်စေရန် ချွမ်းလန်ကို ကူညီခိုင်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"သတိထားလေ ” စင်္ကြံမှမလှမ်းမီ ခပ်သြသြအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်ခြင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခပ်သေးသေး အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။ ခြံထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် လျန်မော့မော့ အော်ဟစ်သံကို သူကြားလိုက်ရသည်။ သူမအတွက် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့အနားရှိ အင်းအားပျက်လက်နေသော စစ်လော့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စုရွှေလျန်ထံသို့ ခုန်သွားရန် သူ၏ချီကို အသုံးပြု၍ လင်းစစ်ယောင်က သူ့ကို နောက်တွင်ချန်ထားခဲ့သည်။

"ငါအိမ်ပြန်ရောက်ပြီ” ဟု ခေါင်းငုံ့ကာ နားထဲသို့ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါထပ်မလုပ်နဲ့၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မထွက်သွားနဲ့ ရှင့်ကိုကျွန်မဘယ်လောက်စိတ်ပူနေလဲသိရဲ့လား" စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို ထိန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူပြီး လင်းစစ်ယောင်၏ ရင်ဘတ်ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်လေသည်။ သူမသည် သူ၏တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားသံကို ကြားသောအခါ စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ လက်သီးများကို ရပ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးရန် သူ့အင်္ကျီကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ သူ့ရင်ဘတ်အောက်တွင် ကြီးမားပြီး ရောင်ရမ်းနေသည့် ဧရိယာတစ်ခု ရှိနေပါသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ရှင် ထိခိုက်ထားတာလား ကျွန်မ…ကျွန်မ…” သူမစကားကြောင့် သူမအံကြိတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြင်ပဒဏ်ရာတစ်ခုသာသာပါပဲ။ ဒါ​ပေမယ့် မိန်းမ... မင်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လူတိုင်း​ရှေ့မှာ စစ်​​ဆေးမှာ​သေချာလား" လင်းစစ်ယောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးကာ ရှုပ်ပွနေသော သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို လုံးဝပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ ဒဏ်ရာရှိနေတာတောင် ဟာသလုပ်ချင်စိတ် ရှိတုန်းပဲနော်" စုရွှေလျန်က စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ကျောက်စိမ်းအမြုတေနတ်ဆေးရည် ရှိသေးသည်။ ဤဒဏ်ရာနှင့်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေမှာဖြစ်သည်။ စစ်ထို သတိလစ်သွားနေချိန်တွင် သူမ ၎င်းကို မသုံးချင်ခဲ့သည့်အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ လင်းစစ်ယောင် မှာ မကောင်းတာတစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို သူမကြောက်နေမိသည်။

သူမ သူ့ကိုတကယ်ကို မကြောက်ခဲ့ပါ။

စစ်လော့သည် နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ စစ်ရှန်း နှင့် သူ့တပည့်များကဲ့သို့ တူညီသောအမူအရာနှင့် အတွေးအမြင်များကို မျှဝေရင်း အံ့သြထိတ်လန့်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် ကြက်သားသတ်သကဲ့သို့ လူများကို လွယ်ကူစွာသတ်ခဲ့ဖူးသော စစ်လင်ကို မကြောက်ခဲ့ပါ။

ထို့ကြောင့် စစ်လင်သည် ဤဝေးလံခေါင်သီပြီး လူဆိတ်ညံနေသော ရွာလေးတွင် လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် သူတို့ကော ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့လက်ထဲမှ ဓားကို စွန့်လွှတ်ရန် သဘောတူလိုက်လျှင် စုရွှေလျန် လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မိန်းကလေးတချို့က လက်ခံပေးမှာလား။

"ငါတကယ်အဆင်ပြေပါတယ်။ ဖြုန်းတီးဖို့ မလိုဘူး။ ” လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်၏ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေနတ်ဆေးရည်ကို လိမ်းကျံခြင်းမှ တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘာလိုဖြုန်းတီးတယ်လို့ ထင်ရတာလဲ" စုရွှေလျန်က သူဆက်ပြောနေတာကြောင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤရက်များအတွင်းတွင် သူဘယ်လိုခံနိုင်ရည်ရှိလဲ သို့မဟုတ် သူ့ကိုယုံကြည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤသို့ဒဏ်ရာများရခဲ့တာလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင်မမေးရန် တားနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ပြုမူမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ၏လုံခြုံရေးကို လျစ်လျူရှုမည်ကို သူမယုံကြည်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမနှင့် သူတို့၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့စေလိမ့်မည်။ သို့ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများ အများကြီးရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

“ရွှေလျန်… ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားပါ…” ဟု သက်ပြင်းချရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ရင်း သူ့ရှေ့တွင် မျက်ရည်များစီးကျနေတာကို တားလိုက်သည်။ သူတကယ်ဆိုးခဲ့ပါသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲဆောက်ထားသည့်အိမ်ကို သူ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်သူလည်း ဒဏ်ရာများပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရစေခဲ့ပြီး သူမနှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

“ဒါ ရှင့်အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အသုံးမဝင်လွန်းလို့ပါ…” စုရွှေလျန် က တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားရင်း “တစ်ခါတလေ ရှင့်မှာ ရှင့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ရင် ရှင်ဘဝက ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မထင်မိတယ်။ ” သူမက ပြဿနာဖြစ်စေခဲ့မှန်း သူမသိပါသည်။ သို့ပေမယ့် ဤသုံးရက်အတွင်းမှာ စိတ်ပူတာကလွဲလို့ ထိုအရာများသည် သူမစိတ်ထဲတွင် စွဲကျန်ခဲ့သည့် အတွေးများဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး ဘယ်တော့မှမဟုတ်ဘူး ငါမင်းကိုပဲလိုအပ်တယ်။ ငါ့ကို အဝေးကိုမပို့ပါနဲ့။ ” လင်းစစ်ယောင်က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ အဓိပ္ပါယ်မဲ့စကားများကြောင့် သူ့ နှလုံးသားနာကျင်သွားခဲ့သည်။ သူ့အတွက် တကယ်စိတ်ပူနေမှန်း သူသိပါသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မကို မထားခဲ့နဲ့ ။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မကို မထားခဲ့ပါနဲ့။ ” စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်ကိုမျက်ရည်များဖြင့်ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်စေရန် သူမ၏မျက်ရည်ကိုသုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို စွန့်ခွာပြီး သူမကို စိုးရိမ်စေမည့် အန္တရာယ်ရှိသည့် အရာများကို မလုပ်မိအောင် တားဆီးရပါမည်။

စစ်ရှန်းသည် သတိလစ်နေသော စစ်ထိုကို သူ့အိမ်သို့ သယ်သွားပြီး သုံးရက်ကြာအောင် ခင်ပွန်းသည် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ စုရွှေလျန် မည်မျှနှေးကွေးနေပါစေ သူမသည် သူမတစ်စုံတစ်ခုကိုနားလည်ခဲ့သည်။ သူ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် တွေ့နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါမင်းကို ကတိပေးတယ်။ မငိုပါနဲ့ ။ မင်းခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး ” လင်းစစ်ယောင် သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခပ်သေးသေး အမျိုးသမီးကို မှီ၍ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ အဆက်မပြတ် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းတွင် သူမကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိပါသည်။ ယနေ့တွင် သူအိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ ပြေလျော့သွားပြီး လွင့်ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူမကို ဂရုတစိုက်ပွေ့ဖက်ကာ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဤဒုက္ခကြီးက ဤကုတင်ကြီးကို မချိုးဖျက်နိုင်ပါ။ အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းနေသော အနားစွန်းများအပြင် ဤကုတင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်ခံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းအမြုတေနတ်ဆေးရည်ပါရှိသော ဆေးပုလင်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းချင်းယာမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းယောင်၏ သခင်အသစ်အကြောင်း စစ်ထိုနှင့် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရန် လိုအပ်ပါသည်။ တကယ်တော့ ထိုအကြောင်းအရာကို သူလျစ်လျူရှုလို့ရပါသည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းယောင်ကို ယခင်ဆရာဟောင်း၏ ချွေးများနှင့် သွေးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။ သူ ဤလိုမျိုး မဖျက်ဆီးပစ်သင့်ပေ။

***