အကန့်အသတ်မဲ့နွေဦး

"မင်း နေလို့ကောင်းရဲ့လား​" ဆောင်းရာသီနံနက်စောစောတွင် လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်၏ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးသော အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ထားကာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ရက်အတော်ကြာ အလုပ်များပြီးနောက် ယနေ့သည် ရှားရှားပါးပါး အချိန်အခါတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှလုပ်စရာမလိုတော့ပေ။

သူနောက်ဆုံး မုတ်ဆိတ်ရိတ်တာ တော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန် ၏ ဖြူဖွေးချောမွတ်သော ပါးပြင်ကို သူ့မေးစေ့ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤရက်ပိုင်းတွင် သူအရမ်းအလုပ်များနေသော ကြောင့် ခြေဖဝါးက မြေကြီးကိုထိလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။ ညနေစောင်းမှသာ သူတို့အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေလျန်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ အိပ်နေလိုက်သည်။

"အင်း ရှီချွေ့မှာ အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ထျန်းနျို လည်း လက်ထပ်တော့မယ်။" သို့သော် အရေးကြီးဆုံးသတင်းမှာ လုံရှီရွှယ်သည် သူမကဲ့သို့ဖြစ်သည်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြားကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်များဖြစ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူတို့အားလပ်ချိန်တိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ယခင်ဘဝအမှတ်တရများအကြောင်း ထိုင်ပြောကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးဘဝ၊ မြီးကောင်ပေါက်အရွယ်နှင့် ဤလောကသို့မရောက်လာမီ နှစ်များအကြောင်း ပုံပြင်များဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။

စုရွှေလျန်သည် သူ၏ နွေးထွေးသော ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်​သားပဲ ဒအခုတလော ရှင်တော်​​တော်​ စိတ်​ရှုပ်​​နေပုံရတယ်​။ မြို့​တော်​လူကြီးနဲ့ ​ဆွေး​နွေး​နေတဲ့ လယ်​​တွေကိစ္စလား" စုရွှေလျန် သည် လျန်မော့မော့ ၏ အစီရင်ခံစာကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။ စုရွှေလျန် နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ဖန်းဟွာ မြို့မှ ထွက်ခွာမည်မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေးတို့က အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် အိမ်နီးချင်းမြေကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ မြေးနှင့်သမီးဆီကို လာလည်ချင်သည့်အခါ ပိုအဆင်ပြေမည့် ခြံဝင်းသီးသန့်တစ်ခုကို ဆောက်ချင်ခဲ့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ငါတို့က ဆောင်းရာသီပွဲတော်အတွက် အလုပ်ရူပ်နေတာ။ အဒေါ်လောင် က ဒီပွဲတော်အတွင်း အလှူ/ ပူဇော်မှုတွေကို အတိုချုံးလို့ မရနိုင်ဘူးတဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကလေးတွေနဲ့အတူကျင်းပတဲ့ ပထမနှစ်လေ။ ဒါ့အပြင် ငါတို့အမြွှာတွေရဲ့ တစ်လပြည့် အခမ်းအနားဖြစ်ပြီး တစ်လခွဲအတွင်း ပြုလုပ်ရမယ်။ သူတို့အတွက် တစ်လတာ အခမ်းအနားပြင်ဆင်ရမယ်။ ဒါတင်မကဘူး၊ မကြာခင် နှစ်သစ်ရောက်တော့မယ်။ ဒီနှစ်မှာ ငါတို့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ စစ်ထိုက စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့တယ်။ သူတို့မကြာခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတယ်…” လင်းစစ်ယောင်သည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမနှင့် အချိန်မဖြုန်းနိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ့ဇနီးအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ရှင်းပြချက်ကို မပြီးမီတွင်တော့ “ဟက်” အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

စုရွှေလျန်က မရယ်နိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့မှလူသည် အေးခဲသောတောင်ကြီးကဲ့သို့ အေးစက်နေပုံရသော်လည်း သူ့ပါးစပ်မှထွက်လာသော စကားများသည် သာမန်လူများ၏ အသေးအဖွဲကိစ္စများသာဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ" လင်းစစ်ယောင်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့အား အာရုံမစိုက်မိသည့်အတွက် အပြစ်ပေးလိုသည့် အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။

အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို သူမကို အသိပေးနေချိန်မှာ သူမက ဘယ်လိုတောင်နှောက်ယှက်ပြီး ရယ်မောနေရတာလဲ။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပါ။

သူလှည့်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်သို့ ချထားလိုက်သည်။ တစ်လကြာသည့်အထိ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ မလုပ်သင့်ဘူးဟု သမားတော်ကပြောခဲ့သော်လည်း သူမကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြစ်ဒဏ်ပေးနိုင်ပါသေးသည်။

“အား… အားယောင်…” စုရွှေလျန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ တင်းကျပ်ပြီး ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်အောက်တွင် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲအား ပျော့ပျောင်းပြီး အသက်ရှုမဝသည့်အထိ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ သူ့ပွေ့ဖက်မှုကို ဖြေလျော့လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ မင်းထပ်ရယ်ရင် ငါမင်းကို ပိုပြင်းထန်စွာ ပြစ်ဒဏ်ပေးရလိမ့်မယ်" သူမနားထဲတွင် သူ့အသက်ရှုသံက ပူလာခဲ့သည်။ သူ့စကားများပြီးသွားသည့်အခါ လင်းစစ်ယောင်က သူမ၏ ရှက်ရွံ့ပြီးနီရဲနေသောမျက်နှာကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဤမိန်းမငယ်လေးသည် ယခုအခါ ကလေးနှစ်ယောက်မိခင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှက်ရွံ့လွယ်ဆဲဖြစ်သည်။

"အင်း အိပ်ရာထချိန်ရောက်ပြီ။ ကလေးတွေကို နို့တိုက်ဖို့လိုတယ်။" စုရွှေလျန်က သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွန်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တွန်းအားများက သူ့ကို မလှုပ်စေရုံသာမက လင်းစစ်ယောင် ကို ဒုတိယ 'တိုက်ခိုက်မှု' လုပ်ရန် နှိုးဆော်ထားခဲ့သည်။

"မင်း သူတို့ကို နို့မတိုက်သင့်တော့ဘူး" လင်းစစ်ယောင် က တစ်ညလုံး နို့များပြည့်နေသည့် ရောင်ကိုင်းနေသော သူမ၏ရောင်ရမ်းမှုကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ နူးညံ့သည်ဟုခံစားရပြီး သူ့ကလေးများကိုပင် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

“အားယောင်… မလုပ်နဲ့…” စုရွှေလျန်၏ ရဲဝံ့စွာ လှည့်စားမှုကို မခံနိုင်ပါ။

ပိုရင်းနှီးသော အရာများအများကြီး လုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း မနက်ခင်းအစောကြီးသာရှိသေးသည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အရုဏ်ဦးတွင် နေရောင်ခြည်သည် ပါးလွှာသော ခရမ်းရောင်၊ ပန်းပွင့်ရောင်စုံ ကုလားကာမှတဆင့် အခန်းထဲကို လင်းထိန်စေသည်။ ပုခက်ထဲမှ အမွှာလေးများသည် မကြာခင် နိုးတော့မည်ဖြစ်သည်။ ပြောင်းလဲ၍ နို့တိုက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ထို့အပြင် ချွမ်းလန်နှင့် ပိုင်ဟယ်တို့သည် အပြင်မှ သူတို့ခေါ်သံကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

"မလှုပ်နဲ့" လင်းစစ်ယောင်က သူမအပေါ်ကို လှဲချလိုက်ပြီး သူမလက်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ တပ်မက်မှုမီးလျှံကို ဖိနှိမ်ထားရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမကို ပေးရန်ကြိုးစားခဲ့သည့်ပြစ်ဒဏ်က သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပါသည်။ သူလိုချင်ပေမယ့် ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ဘူး...

"အားယောင်... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား၊ နာနေလား" နာကျင်စွာ သက်ပြင်းချရင်း မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ ရှုပ်ပွနေသော စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင် ကို ကူညီရန် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့အပူချိန်က သူမကို ပိုကြောက်သွားသလိုဖြစ်ကာ "အားယောင်... ရှင်အဖျားရှိနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး" သူက သွားများကြိတ်ကာ "မိန်းမ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလှုပ်နဲ့" သူ့အသံမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။ သူမလက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပျော့ညံ့သည့်ဆန္ဒကို မနှောင့်ယှက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ့ဆန္ဒများ မြင့်တက်လာပြီး သူမ၏ နူးညံ့သည့် ဂရုစိုက်မှုများကို မခံနိုင်တော့ပေ။

“အားယောင်…” စုရွှေလျန်က ထပ်မေးချင်သော်လည်း ပူပြင်းတောင့်တင်းသည့် ခံစားချက်က သူမ၏ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ထိလိုက်သည့်အခါ သူမ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်အလင်းရခဲ့သည်။ သူမ ဘာကြောင့် သတိလက်လွတ် မလှုပ်ရှားနိုင်ရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမ လှုပ်ရှားသည်နှင့်အမျှ ဤအရာမှာ ပိုပူလာပြီး ပိုခက်လာလိမ့်မည်။

"အားယောင် ကျွန်မ... ရှင့်ကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲ" သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီမဟုတ်လား။ သူမ ကိုယ်ဝန်ခြောက်လရှိစဥ်ကတည်းက သူ သူမကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါ။ ယခု ၂ လကျော်လောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်က ဗိုက်ထဲမှ ကလေးများကို စိတ်ပူနေရသည်။ ယခုလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မလာသေးသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်လာမည်ကို သူကြောက်နေသည်။

“မင်း…” လင်းစစ်ယောင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရှက်တတ်သည့် ဇနီးသည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဤသို့အခြေအနေမျိုးတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်လိုအပ်မည့် 'အကူအညီ' အမျိုးအစားကို သူမသိပါသလား။

"ကျွန်မ... ကျွန်မဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းတော့မသိဘူး။ ဒါပေမယ့်... ရှင် ကျွန်မကို မသင်ပေးနိုင်ဘူးလား။ ကျွန်မ... ရှင့်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိစိတ်ဆင်းရဲခံမနေစေချင်ဘူး။" စုရွှေလျန် သည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်အရှက်ကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပူများ တက်လာခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင်ကို မော့မကြည့်မီတွင် သူမ၏ သတ္တိကို စုဆောင်းကာ သူ၏ ပဟေဠိဆန်ကာ တောက်ပသော မျက်လုံးများကိုကြည့်လိုက်သည်။

သူ သူမကို စိုက်ကြည့်လေ ပိုရှက်လေလေဖြစ်သည်။ သူမ၏ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းခါနီးတွင် လင်းစစ်ယောင် သည် လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်ကာ သူမမျက်နှာကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ "မိန်းမရဲ့တောင်းဆိုမှုကို ခင်ပွန်းက ဘယ်လိုငြင်းနိုင်မှာလဲ" သူ၏ နိမ့်ကျသော အသံမှာ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ စုရွှေလျန် ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခြေထောက်ပေါ် ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သည် သူ့အပေါ်သို့ မှီနေသည်။ ထို့နောက် သူမလက်သေးသေးလေးကို ထိန်းကာ သူ့အရာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကူညီပေးခိုင်းလိုက်သည်။ ဒီလိုလုပ်…” ဟု သူမလက်နှင့် မီးကို ဘယ်လိုလွှတ်ရမလဲဆိုတာ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“အင်း…” သူမသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်၍ ချောမွတ်တောင့်တင်းသော အရာအား ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ခပ်တိုးတိုးညည်းတွားသံကို သူမကြားလိုက်ရသည်ဟု သူမတွေးမိသောအခါ စုရွှေလျန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အောက်ခြေမရှိသော မျက်လုံးများကို မကြည့်ချင်ခဲ့ပေ။ သာမာန် အေးစက်ငြိမ်သက်မှုမှလွဲ၍ သူမ မခံနိုင်သည့် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးက စုရွှေလျန် ၏ရှက်ရွံ့မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ရဲရင့်လာခဲ့သည်။ သူမကို ခုနကသင်ပေးခဲ့သည့်အရာများကို လိုက်လျှောက်ရင်း သူ့ဆန္ဒကို ပြေလည်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ သူ့ဆန္ဒများ ပေါ်လာပြီး သူမ မကူညီနိုင်သည့်အခါ တခြားမိန်းမကို ရှာခိုင်းရမှာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်၏ ကြင်နာယုယမှုနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရရန် သူမ သူ့ကို ဘယ်တော့မှခွင့်မပြုပေးနိုင်ပါ။ ဘယ်တော့မှ။

“အင်း…” ဤတစ်ခါတွင် သေချာသည့် အသံတစ်ခုထွက်လာခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမလုပ်ရပ်များကို ကျေနပ်နေသလား။

လင်းစစ်ယောင် သည် ရုတ်တရက် ပို၍ ရဲရင့်သွားသော သူ့ဇနီးကို အဆက်မပြတ်ကြည့်နေသဖြင့် မျက်တောင်ပင်မခတ်ခဲ့ပေ။ သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ပိုပြင်းထန်သည့် နှိုးဆွမှုကြောင့် ချွေးများက သူ့နဖူးကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သူမအတွက် နာကျင်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ့အင်္ဂါသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးထည့်နေသည်ကို တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏ ရွှင်မြူးသော အပြုံးကို ကြည့်ပြီး သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် ညည်းတွားသံ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အာ့…." သူမ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အတူတူ သူ၏ မာကျောမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

“အာ… အားယောင်…” နှိုးဆော်ချက်ကို ရုတ်တရတ်လက်ခံလိုက်သည်နှင့် သူမ ရင်ဘတ်မှာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လက်​​သေး​သေး​လေး​က သူ့​ကို ​တင်း​ကျပ်​စွာ​ဆုပ်​ကိုင်​ထား​ပြီး ညှစ်​လိုက်​မိသည်​။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို အနားပေးခဲ့သည်။ အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာ လပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် သူ့ဆန္ဒများ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထူထဲသော နို့အရည်များသည် သူမ၏လက်၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ကပ်လျှက်ရှိသည်...

“အား… အားယောင်…” စုရွှေလျန် အံ့ဩသွားကာ သူ့ခြေထောက်ပေါ် တင်းမာစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမပေါ်ရှိ အရည်များအားလုံးကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခြေထောက်များကြားတွင် လဲလျောင်းနေသော သူ၏အရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် ထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ထားခဲ့သည်။

"ကြည့်ရဆိုးလို့လား" လင်းစစ်ယောင်က သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ရယ်လိုက်သည်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အိပ်ယာပေါ်ရှိ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာတို့မှ အရည်များကို သန့်စင်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး…အဲဒါ…ကျွန်မက…ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ မသိဘူး…” သူမ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူရင်း သူမမျက်နှာငယ်လေးက သူ့ရင်ဘတ်မှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ့ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သူမ မသိတော့ပေ။သူမ၏ ရဲရင့်သော လုပ်ရပ်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ အသံမှာ ပိုတိုးလာခဲ့သည် ။ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမမျက်နှာကို ပိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

"ဟဟား... မင်းက ငါ့ကို ကူညီချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့သူပဲလေ..." သူသည် သူမ၏ မွှေးကာပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘောကျနေခဲ့သည်။ "ဒါမှမဟုတ်၊ မင်းနောင်တရနေတာမဟုတ်လား" သူက တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။ စုရွှေလျန် က သူမခေါင်းကို မော့လိုက်လျှင် သူမ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးကို ဖမ်းမိသွားလိမ့်မည် ။

သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် အလုပ်များနေသောကြောင့် စုရွှေလျန်သည် သူ့အသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြားနေရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး..." သူမ အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အကျင့်ပျက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်.. အိုး..." သူမပြောပြီးသည်နှင့် သူမ ပို၍ပင် ရှက်လာသည်။ စုရွှေလျန် သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ့ကို မော့မကြည့်ရဲပေ။

“ဒါပေမယ့် ငါကတော့ အရမ်းကြိုက်တယ်…” သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ကော့တက်လာခဲ့သည်။ သူမနဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ "မင်း ငါနဲ့ အတူရှိတဲ့အခါ မင်းအထိန်းအကွပ်မဲ့ ပြုမူနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

"ဒါပေမယ့်... ကျွန်မ အရမ်းရိုင်းတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား" စုရွှေလျန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝမှစ၍ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်၏ မြင့်မြတ်သောအဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်ဖက်သော မှန်ကန်သောကျင့်ဝတ်ကို သင်ကြားခဲ့သည်။ သူမအမေက လင်မယားနှစ်ယောက်၏ သီးသန့်ဘဝကို သင်ကြားမပေးခဲ့ခင်တွင် သူမသည် ကမ္ဘာကိုဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးများပင်မွေးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိပ်ခန်းအမူအကျင့်ကို တစ်ခါမျှ မလေ့လာခဲ့ပေ။

"မင်းငါ့အတွက်​လုပ်​​ပေးနေသ​ရွေ့ ငါအမြဲ​ပျော်​​နေမှာပါ..." လင်းစစ်ယောင်က သူမနားရွက်​ကို ညှစ်​ရင်း ​ပြောလိုက်သည်​။

"ရှင် ကျွန်မကို ရဲတင်းလွန်းတယ်လို့ မထင်​ဘူမးလား?" သူ၏အတည်ပြုချက်ကိုရယူရန် ကြိုးစားရင်း သူမ ရှက်သွားခဲ့သည်။

"အင်း မင်းရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုက ဒီနေ့ငါ့ကိုပျော်ရွှင်စေတယ်။ ရွှေလျန် လင်နဲ့မယားကြားမှာ စိတ်ထဲထားစရာမလိုတာတွေရှိတယ်။ မင်းရဲ့နှလုံးသားကို နားထောင်နေသရွေ့ပေါ့..."

နှလုံးသားကို နားထောင်ရမယ်လား? သူပြောသည်မှာ သူမနှလုံးသားကို နားထောင်သင့်တယ်မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူ့ကိုနမ်းချင်တဲ့အခါ ပွေ့ဖက်နမ်းလို့ရမလား? မနက်စောစော အိပ်ယာမထချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ခွင့်ပြုမှာလား။

"ဘာလဲ မင်းကသဘောမတူဘူးလား" သူမတိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်သည့်အခါ လင်းစစ်ယောင် က သူ့စကားများကို မယုံဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဟေး မိန်းမရေ ငါမင်းကို တစ်လက်မလောက်ပေးလိုက်ရင် တစ်မိုင်လောက်တွေးမနေနဲ့လေ။ ရှက်ရွံ့မှုကို သက်သာရာရစေရန် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ သူ့ခေါင်းထဲတွင် သူသုံးနိုင်သည့် စကားလုံးများ အားလုံးကို အသုံးချခဲ့သည်။ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမမှာ ထိုကဲ့သို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အာရုံရှိနေသည်။

 "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်ပြောတာကို ကျွန်မစဉ်းစားနေတာ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျွန်မလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်နိုင်တယ်လေဟုတ်တယ်မလား" ခဏအကြာတွင် စုရွှေလျန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း ဟုတ်တယ်…” သူမအဓိပ္ပါယ်ကို သူနားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့ကို သံသယမရှိသရွေ့တော့ သူက ကန့်ကွက်စရာမရှိပါ။

"ဒါဆို အားယောင် ကျွန်မမနိုးခင် ရှင်မထရဘူးဟုတ်ပြီလား" သူမ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း စွဲနေခဲ့သည်များကို ရှက်ရှက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ နိုးလာပြီးနောက် သူမဘေးတွင် သူမရှိနေတာကို မမြင်ချင်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" သူက ပြုံးပြီး တောက်ပသည့်မျက်လုံးများဖြင့် တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည်ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ငုံ့ပြီး နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်လိုက်သည်။ သူ့ညီလေးမှာ တစ်​ဖန်​ပြန်ထလာပြန်သည်​။

“အားဝါး…” သို့သော် သူတို့၏ မွေးကင်းစကလေး၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံက ၎င်းတို့အား ၎င်းတို့၏ ရင်းနှီးသော အပြုအမူများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား အပြုံးချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ လင်းလုံ နိုးလာပြီးနောက် နေ့သစ်သည် နွေးထွေးသော ကုလားကာများကို ရုတ်သိမ်းစေလိုက်သည်..။

***