၀မ်းနည်းခြင်း

ကလေးရေချိုးပွဲမစမီ ငါးရက်အလိုတွင် ရွာအကြီးအကဲ ဝမ်ကန်းဖာသည် ပွဲသို့ဆွေးနွေးရန် လင်းစစ်ယောင်ထံသို့ လာခဲ့သည်။

“သူတို့မိသားစုရဲ့ ကလေးရေချိုးပွဲကို သုံးရက်ကြာသင့်တယ်လို့ ဟွာမိသားစုက ပြောတယ်။ မင်းက နှစ်ရက် စောနေတယ်။ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ…” ဝမ်ကန်းဖာသည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး လင်းစစ်ယောင် ရှေ့တွင် ချွေးများထွက်နေသည်။

“ဟွာမိသားစုကလား? ကျွန်တော် ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းကို နောက်ဆုံး ငှားတုန်းက ခင်ဗျား မပြောခဲ့ပါဘူး” လင်းစစ်ယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကလေးရေချိုးပွဲအတွက် စားပွဲအရေအတွက်သည် ကြိုဆိုပွဲထက် စားပွဲနှစ်လုံးပိုများသည်။ ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းက မချေးဘူးဆိုလျှင် တခြားနေရာများမရှိဘဲ မြို့ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါသည်။

ဟွာမိသားစု၏ချွေးမသည် ရွှေလျန်ထက် နှစ်ရက်စောပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ကိုးပေါင်ရှိသော သားကြီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဟွာမိသားစု အလွန်ပျော်နေသည်ဆိုတာ မြို့ထဲမှ မည်သူမဆိုသိကြသည်။ သုံးရက်တာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပွဲဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဟွာမိသားစုသည် ချမ်းသာသော်လည်း တွန့်တိုတတ်ကာ ယခု ပွဲကျင်းပရန် အလွန်အကျွံသုံးချင်နေကြပြီလား။

"လုမိသားစုလား" လင်းစစ်ယောင် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို မနှစ်သက်ဘဲ သုတ်လိုက်သည်၊ လုမိသားစုတွင် သူ့အစ်ကို၏သားလေးထံမှ တစ်စုံတစ်ဦးကို အမွေဆက်ခံရန် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း လုမိသားစုတွင် သမီးများသာရှိကြသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အချမ်းသာဆုံး လုမိသားစုကြီးပဲ၊ ဒါပေမယ့် အမွေဆက်ခံဖို့ သားတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ဖုန်းလော့မြို့က လူအားလုံးက ဟွာခမ်းကို မွေးစားမလားလို့ ပြောနေကြတယ်။ အခု ဟွာအန်းရဲ့မြေးကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရတယ်။”

"ဒါဆို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် အခက်အခဲတွေကနေ ကယ်တင်လိုက်တော့" အပြင်မှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့်ကျင်းဝမ်ဖေးသည် သူတို့ပြောသောစကားများကို ကြားလိုက်သည်။ စိတ်အားထက်သန်သော ကျင်းဝမ်ရယ်က အလျင်အမြန် အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် အားယောင်၊ အဲ့နေ့မှာရာသီဥတုက အေးလောက်တယ်၊ ပွဲက ဘိုးဘေးခန်းမမှာ စီစဉ်ထားတယ်၊ လေတိုက်ခံလို့ မရဘူး။ မြို့တွင်းက ရွာသားတွေကို ကောင်းမွန်စွာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာက ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပဲ။ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက်လည်း သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ကျင်းဝမ်ဖေးလည်း ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဝမ်ရယ်ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ရတာ ရှားပါသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အဲဒါကိုပြင်ကြရအောင်။ အစည်းအဝေးပြီးရင် ဘိုးဘေးခန်းမကို သွားမယ်။ ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမရှိရင် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးက အားလုံးပါဝင်လိမ့်မယ်။" လင်းစစ်ယောင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မူလက အိမ်အနီးရှိနေရာကို လိုချင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖန်းဟွာသို့ပြောင်းပြီးနောက်၊ ပွဲကြီးပွဲငယ်များကို ဘိုးဘေးခန်းမတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ ဟွာမိသားစုကြောင့် စိတ်ပူပန်နေကြသော်လည်း ဟွာအမေ၏ နှောက်ယှက်မှုကို မကြောက်ကြပါ။ သို့ပေမဲ့ ယောက္ခမပြောတာ မှန်ပါသည်။ ဒီဇင်ဘာလ၏ ထိုနေ့တွင် ရာသီဥတုမှာ အေးခဲနေနိုင်ပြီး ရွှေလျန်နှင့် ၎င်းတို့၏ကလေးနှစ်ယောက်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို အအေးမမိစေချင်ခဲ့ပေ။

“ဒါပေမယ့်…” ရွာလူကြီးက ဝူချင်ကျိုက်တစ်ခုလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ငွေအများကြီးကုန်ကျမည်ဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။ ရွာမှ ရွာသူရွာသားများ သွားကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းဆုံး စားပွဲနှစ်ဆယ်ရှိလို့ မရဘူးလား။ သို့သော်လည်း လင်းစစ်ယောင်ကို သတိပေးရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ လူနှစ်ယောက်၏ အထောက်အထားကို တွေးလိုက်သည်၊ သူတို့သည် တဟွေ့၏ဝမ်ရယ်နှင့်ဝမ်ဖေးဖြစ်သည်။

“ရှင် အချိန်မှန်ရောက်လာတယ်ပဲ။ ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စ နှစ်ခုရှိသေးတယ်” ဖုန့်ချိုက်ယွင်က သူမခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ကန်းဖာကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ ထွက်မသွားသင့်ဟု ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စီးပွားရေးကိစ္စ... ဆွေးနွေးမလို့လား" ချောမောလှပသော ဝမ်ဖေးသည် သူနှင့် ဆွေးနွေးရန် တစ်ခုခုရှိနေသည်ဟု အမှန်ပင် ပြောခဲ့သည်။ ဝမ်ကန်းဖာ မူးဝေသွားပြီး စကားကို မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။ သူသည် ဝမ်ရယ်နှင့်ဝမ်ဖေး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ပြုံးရုံသာ တက်နိုင်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် အိမ်ခြံဝင်းရှေ့တွင် ၎င်း၏အမွှာများဖြင့် ကစားနေသည့် စစ်ထူယွင်ကို ချက်ခြင်းစေလွှတ်ပြီး စားပွဲ ၂၂ လုံးကို ခင်းကျင်းရန် ဘိုးဘေးခန်းမသို့သွားခိုင်းခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်ပါက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ မဖြစ်ချင်ခဲ့ပါ၊ မြို့တွင်းနေထိုင်သူများသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုအကြောင်း အတင်းအဖျင်းပြောမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူစိတ်မ၀င်စားခဲ့သလို သူ့ထံမှ ငွေကို ခိုးယူခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပါ။ သို့သော် ကောလာဟလပုံပြင်များကြောင့် ရွှေလျန် နှောက်ယှက်ခံရမည်ကို မကြိုက်ပါ။

သို့ပေမယ့် ယခုတွင် မတူတော့ပေ။ ရွှေလျန်သည် ကျင်းအိမ်တော်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ပထမသခင်မ၏ စတုတ္ထမြောက်သမီးဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံများကိုဖြုန်းနိုင်ပြီး မည်သူမှလည်း မပြောရဲတော့ပေ။

"ထျန်းတပေါင်က သူလည်းပါဝင်ဖို့ ပြန်လာမယ်ပြောတယ်။" စစ်ထူယွင်သည် တံခါးဆီသို့ ထွက်သွားပြီး ထျန်းတပေါင်ထံမှ သတင်းစကားကို တွေးလိုက်မိသည်။

အိမ်သစ်ပြီးစီးကတည်းက ထျန်းတပေါင် ဒေါသပြေသွားပြီး သစ်လုပ်ငန်းကို ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။ ပိုင်ရှင်မရှိသော တောရိုင်းတောင်တန်းများတွင် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲပြီး မြို့အသီးသီးသို့ သယ်ယူရောင်းချရန် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် တံခါးပေါက်ကို တဖြည်းဖြည်းရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး တစ်ဖက်မြို့၌ သစ်ဆိုင်တစ်ခုဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

အမှန်တော့၊ သူသည် သစ်သားရောင်းခြင်းအပြင် "ကွမ်းချီမျှော်စင်"တွင်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းကို လင်းစစ်ယောင်၊ စစ်ရှန်းနှင့် စစ်ထူယွင်တို့ပဲ သိကြသည်။ ပြင်ပလူများ၏အမြင်တွင် ထျန်းတပေါင်သည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ်ရှိ သစ်ကုန်သည်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသောစိတ်ထားရှိသည်။ လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်က သူ၏ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သူ၏မိဘများနှင့် မောင်နှမများကပင် မသိခဲ့ကြပေ။

"ကောင်းပြီ၊ အဲဒါကို ထည့်တွက်ထားတယ်။" အရှေ့တောင်ပံသို့ ဦးတည်နေသော လင်းစစ်ယောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟေး၊ ဦးလေးရဲ့ အေးစက်တဲ့မျက်နှာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှပတဲ့အစ်မတစ်ယောက်ပဲ တတ်နိုင်မယ်လို့ ယူဆတယ်" စစ်ထူယွင်က ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းသည်။

သူ၏ ကိုယ်ခံပညာသည် တပေါင်ထက် သာလွန်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် တပေါင်သည် သူ့စိတ်အခြေအနေပုံမှန်ဖြစ်ပြီးနောက် သူ့ဆရာနှင့်ဆေးနွေးကာ သူ့အလုပ်ကို အစားထိုးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် "လျှို့ဝှက်" တာဝန်မရှိသောအခါတွင် သူသည် လင်းမိသားစုတွင်နေခဲ့ပြီး အားနည်းသော ရွှေလျန် နှင့် စရိုက်ချင်းအလွန်ကွာခြားပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော အမြွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

…….

"ချိုက်ယွင်၊ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြခဲ့လဲ။ သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်ရဲ့လား" ရွာအကြီးအကဲက ထွက်သွားပြီးနောက် လျန်ရွှမ်ကျင်းက ရယ်မောပြီး အသက် ၃၀ ဖြစ်သော်လည်း အသက် ၂၅ နှင့်တူသော ဖုန့်ချိုက်ယွင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အန်းရှုနှင့် အပြင်ထွက်သွားပါက ၎င်းတို့သည် သားအမိဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှယုံမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်လိုက်လျှင် ညီမအစ်များကဲ့သို့ပင်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ဖုန့်ချိုက်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရွာသူရွာသားများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းတော့ မရှိပေ။

“ဒါဆို… ဆုပေးလို့ရနိုင်မလား။” လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ဇနီးဖြစ်သူအား ဝါးဥယျာဉ်၏ အိပ်ခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ နေ့လယ်သာရှိသေးသော်လည်း ညအထိ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

“ရှင့်ရဲ့ ရှက်ရွံ့စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ဖယ်ထားလိုက်တော့။ ရှင့်သမီးအတွက်ပဲ ရှင့်ရဲ့ဆိုးဝါးလှတဲ့ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားစမ်းပါ။ ဘာဆုမှမရှိဘူး" ဖုန့်ချိုက်ယွင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်၊ သုတ်ပိုးဦးနှောက်နှင့်လူကြီးသည် သူမကို တစ်နေ့လုံး အိပ်ယာထဲမှာ ဖက်ထားချင်နေလေသည်။

"ချိုက်ယွင်၊ ငါတို့ ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် အလဟသ ဖြုန်းတီးနေခဲ့တာ မင်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ..."

“နေစမ်းပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်က ရှင့်မှာ မောင်းမမိဿံတွေ အများကြီးရှိခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ မပြောချင်တဲ့ ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲက တစ်ယောက်ကလွဲရင်ပေါ့။ ရှင်တို့ညီအစ်ကိုတွေမှာ ရှင့်ထက် မိန်းမဘယ်သူပိုများမှာလဲ။" သူမပေါ်တွင် ဖတ်ထားသော သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက…”

"ကျွန်မကို လှုံ့ဆော်ပေးဖို့မလား? လျန်ရွှမ်ကျင်း၊ ဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ ဆင်ခြေပါပဲ။" ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် သူ၏ဟောင်းနွမ်းနေသည့်ဆင်ခြေများဖြင့် သူမကို စိတ်ဆိုးစေရန်အတွက် လုပ်ရတာပါဟူသော အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို အတိတ်ဇာတ်လမ်းများကို နားမထောင်ချင်တော့တာကြောင့် သူ့ခြေထောက်ကို ကန်ထုတ်ကာ လှည့်ပြီး ရွှေလျန် တည်ရှိရာ အရှေ့တောင်ပံအခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ဖုန့်ချိုက်ယွင် " လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လုံးဝအဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို နှစ်အတော်ကြာအောင် ချန်ထားခဲ့သည်ကို သူသိထားခဲ့ပြီး သူသည် ကိုယ်လုပ်တော်နှင့် တမင်တကာ လှုံ့ဆော်ပေးသည့် စွပ်စွဲချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏သမီးသည် အသတ်ခံရလုနီးပါးဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ သူ၏ထင်မြင်ချက်မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူသည် စုံစမ်းရန် အလျင်စလိုလုပ်နေပြီး သူ၏နာကျင်မှုသည် သူမထက် မနည်းလှပါ။

သို့ပေမယ့် သူမက အလွန်ရက်စက်လွန်းသည်၊ သူ့ကို အမြဲတမ်း ခုခံခဲ့သည်။ သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ့သမီးလေးထံ အလည်အပတ်ခေါ်သွားပြီး သူမ၏ အကြံအစည်အတိုင်း မြို့ထဲတွင် အိမ်တစ်လုံး တည်ထောင်ချင်သည်။ ထိုအရာများအကုန်လုံးမှာ သူမ ကောင်းရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်တာ၏အမှားများအတွက် အကောင်းဆုံးပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ ဘာကိုလိုချင်သေးတာလဲ။ မောင်းမမိဿံခုနစ်ပါးကို မောင်းထုတ်ပြီး သူ့သမီးများအားလုံးကို လက်ထပ်စေချင်သလား၊ သူတစ်ယောက်တည်းကသာ သူမနှင့်အတူ အဖော်ပြုစေချင်တာလား။ သူ့မျက်နှာထားစရာနေရာရှိရဲ့လား။

……..

“အမေ…အမေ စိတ်ပူစရာ တစ်ခုခုရှိလို့လား” ရွှေလျန်သည် ဖုန့်ချိုက်ယွင် အခန်းထဲသို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်ပြီး ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော အမြွှာနှစ်ယောက်အနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ယင်းကြောင့် ရွှေလျန်သည် သူမ၏မိခင်ဖြစ်တည်မှုအကြောင်းကို တွေးတောခဲ့ပြီး သူမဖခင်နှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်သည့်အခါ သူမသည် စကားမပြောသည့်အချိန်မျိုး ရှိလိမ့်မည်။

"အန်းရှု... မင်းငါ့ကို အမေလို့ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား" ရွှေလျန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စုံစမ်းမေးမြန်းမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင် သည် သူမသဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အဖိုးတန်သော ခေါ်သံများနှင့် ပြည့်နေပါသည်။

“အမေ…အတိတ်က အရာအားလုံးကို သမီး မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဖေရော အမေရော အဆင်ပြေတယ်မလား” သူမသည် လျန်အန်းရှု မဟုတ်တော့ဘဲ တရုတ်နိုင်ငံ စူကျိုးမှ စုရွှေလျန် ဖြစ်သည်။ တစ်လနီးပါး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွေးတောပြီးနောက်တွင် သူတို့ စိတ်မ၀င်စားပါက ဤစိတ်အားထက်သန်သန်မာသော မိဘများကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း သူမက တွေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ဤဘဝ၏ မွေးစားမိဘများအဖြစ် ခံယူပါမည်။ သို့သော် သူတို့သည် အမှန်ပင် သူမ၏ နောင်တော်များ၏ မိဘများပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမအပိုင်ဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်သာဖြစ်သည်။

“ပြေပါတယ် အမေ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့အရာတွေမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ မမှတ်မိရင်လည်း မှတ်မိဖို့ကြိုးစားမနေပါနဲ့တော့။ အမေတို့က မင်းနဲ့အတူ အမှတ်တရကောင်းတွေကို ပြန်လည်ဖန်တီးသွားမယ်။ မင်း… မင်းဆန္ဒရှိနေသရွေ့ပေါ့။ အမှန်တော့ အန်းရှု အမေ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေ့စဉ် နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ မင်းကိုမွေးပြီးတော့ မေ့မြောမနေခဲ့ရင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားခွင့်မပြုဘူး…” ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် နှလုံးသား၏ နာကျည်းမှုနှင့် နောင်တကို မပြီးဆုံးသေးဘဲ ကလေးများ မျက်ရည်ကျသလိုမျိုးဖြစ်ကာ စုရွှေလျန် မှာ အလွန်အားကိုးရာမဲ့နေခဲ့သည်။

"အင်း မင်းက အဖွားဖြစ်နေပြီ၊ ကလေးလို ဖြစ်နေတုန်းပဲ။" လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ဖုန့်ချိုက်ယွင်၏နောက်မှ လိုက်လာကာ သူမအသံကို နားထောင်နေကာ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမငိုသံကြားမှ မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူမကို ပွေ့ဖက်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"လွှတ်ပါ…ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားပေးပါ ” ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် အလွန်နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ကြို့ထိုးသွားသော်လည်း လျန်ရွှမ်ကျင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ ရပ်မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော် မျက်ရည်များစီးကျနေသော မျက်နှာငယ်လေးသည် ဟန်ဆောင်မှုလုံးဝမရှိပါ။ လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် သူမကို လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ငါမင်းကို တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့မယ်၊ မင်းရဲ့သမက်ရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်ချင်ရင်ပေါ့"

သမက်? ဖုန့်ချိုက်ယွင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော စုရွှေလျန်၏ပုခုံးကိုဖတ်ထားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်နေခြင်းမရှိသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲမှအပြုံးကို သူမမြင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်" ဖု့န်ချိုက်ယွင်သည် သူ့ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး လျန်ရွှမ်ကျင်းကို ဒေါသတကြီး ကန်ထုတ်ကာ အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဟားဟား… မင်းရှက်တဲ့အချိန်ကတွေ့ဖို့ခက်တယ်။ “ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ လျန်ရွှမ်ကျင်းက လင်မယားနှစ်ယောက်ရှေ့တွင် မရယ်မောဘဲမနေနိုင်ဖြစ်ကာ “သမီးလေး ငါတို့အိမ်အကြောင်း နောက်မှပြောကြမယ်” ဆိုပြီး အေးစက်နေသော သူ့မိန်းမကို လိုက်ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ 

"ငါတို့အိမ်" စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အိမ်လို မြေဧကအနည်းငယ်ကို ဝယ်ဖို့ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။

"သူက တစ်မြို့လုံးကို ဝယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ" စစ်ယောင်က သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ က​လေး​လေး​များ အိပ်​​ပျော်​​နေ​သေးသည်ကို အခွင့်​​ကောင်းယူပြီး သူမနှင့်နီးကပ်လိုခဲ့သည်….

***