ထွက်သွားမှာလား နေမှာလား။

ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့် ကျင်းဝမ်ဖေးသည် ဖန်းဟွာအနီးရှိ တောင်ကုန်းများစွာ အပါအဝင် သူ့သမီးအတွက် တစ်မြို့လုံးကို ဝယ်ယူလိုခဲ့သည်။ ထိုသတင်းမှာ တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

“ရွာသူကြီး ခင်ဗျားအခုပြောလိုက်တာက အမှန်ပဲလား”

ဒေါသထွက်ကာ ရွာသူကြီးထံ အပြေးအလွားလာကြသော ရွာသားဆယ်ယောက်မှာ ထိုအကြောင်းကိုနားထောင်ပြီးနောက် အားလုံး အံ့ဩသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အတည်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဒါအမှန်ပဲ။ သူတို့က တဟွေ့ရဲ့ ဝမ်ရယ်နှင့်ဝမ်ဖေးတွေပဲ၊ ဒီလိုမျိုး ငါတို့ကို ဘယ်လို လှည့်စားနိုင်မှာလဲ" ဝမ်ကန်းဖာ သည် သူ့လက်ကိုယမ်းခါကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ မနေ့မှ မင်းသား၏အဆိုကို နားထောင်ပြီးနောက် အကြာကြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ခဏလောက်အိပ်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်များကို ဆုပ်နယ်ကာ နှိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူက ပေါင်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး မနက်စာအနည်းငယ်စားလိုက်ပြီး ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းကို သွားလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းထံမှ မင်းသားသည် တစ်မြို့လုံးကို ၀ယ်မည်ဟုပြောခဲ့ပြီး အကယ်၍ တစ်ခြားထင်မြင်ချက်ရှိလျှင် မည်သူမဆို သူ့ထံသို့ လာမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် ထင်မြင်ချက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးမှ သူ့ကိုရှာရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကောင်းတာ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ အိမ်အမျိုးမျိုးကို ပြန်မယူဘဲ အိမ်တစ်အိမ်စီကို ငွေနှစ်ဆယ် ဖြည့်ပေးသေးတယ်လား။ ဒါက 'တစ်မြို့လုံးဝယ်တယ်' လို့ ခေါ်လား။"

“သဘောတူတယ်၊ သူက ငွေငါးရာသုံးပြီးတော့ အဲဒီတောနဲ့ တောင်ကုန်းတွေကိုပဲ ဝယ်ချင်တာလား။”

"ဟုတ်​တယ်​ ရွာသူကြီး၊ ခင်ဗျား လှည့်​စား​နေတာလား။ စာချုပ်ချုပ်ကအရမ်းကောင်းနေရင် လှည့်စားခံရမှာကို သတိထားပါ။”

“ဟုတ်တယ် မဟုတ်ရင် ဘယ်ငတုံးက ဒီတောင်ကုန်းမြေရိုင်းတွေကို ဝယ်ဖို့ ငွေအများကြီးသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှာလဲ။ ရွာလမ်း တိုးချဲ့ဖို့၊ ကျောင်းဆောက်၊ ဥယျာဉ်ဆောက်ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ် ကြားရတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် လှည့်စားခံရမှာကြောက်တယ်"

"ငါ့ခေါင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ချင်ထျန်းမြို့လိုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဒီမှာက မြေသြဇာဧကတစ်ထောင်ထက်မပိုဘူး။ လော့ရွှေမြို့မှာက ရေထွက်ပစ္စည်တွေးလည်း ပေါများတယ်။ ကောင်းတဲ့မြေထက် ကျွန်တော်တို့မှာ အမှိုက်တွေပိုများတယ်။ မြစ်ကလည်း ဒီကျဉ်း​ကျဉ်းလေး တစ်မြစ်တည်းပဲရှိတယ်။ ဘယ်သူကဒီမှာအများကြီးသုံးချင်မှာလဲ။ ပိုက်ဆံကို ဘာလို့ကောင်းကောင်းမစုချင်ရတာလဲ။

"မင်းမှန်တယ်။"

ဟမ်? ရွာသူကြီး၏ အသံသည် ပြင်းထန်လာသောအခါ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့်သမီးက မြို့ပြင်ကို မထွက်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် နန်းတော်ဆောက်ဖို့ တောင်ကုန်းတွေကို ဝယ်ချင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့အ​နေနဲ့ ဘာ​မေးခွန်း​တွေရှိလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဘာလိုအပ်ချက်တွေရှိလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ကြိမ်တည်းမေးပါ"

ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့် ကျင်းဝမ်ဖေးတို့သည် ဘိုးဘွားခန်းမအဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသည်ကို လူအများမှာမသိခဲ့ကြပေ။ ရွာသူရွာသားများ၏ အမေးစကားများကို သူတို့သေချာပေါက်ကြားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကန်းဖာက သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ကြိုဆိုပြီး ထိုင်ခုံနှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ခန်းမကို ဆွေးနွေးရန် အသုံးပြုသော်လည်း အခန်းတွင် အလှဆင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ မသေမျိုးရှစ်ယောက်စားပွဲဟောင်းတစ်ခုမှလွဲ၍ ၎င်းသည် လိုက်ဖက်သောခုံလေးခုဖြစ်သည်။

“အဲဒီတော့ ဝမ်ရယ်နဲ့ဝမ်ဖေးက အထင်လွဲတာတွေကိုဖြေရှင်းဖို့ ရောက်လာတာပဲ။ မင်းတို့မှာ သံသယရှိရင် ဒီနေ့ ဒီလိုအခွင့်အရေးကောင်းမှာ မပြောရင် ဒီမြို့ရဲ့သခင်ဟာ မနက်ဖြန်မှာ ကျင်းမိသားစုဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဝမ်ကန်းဖာသည် ထောက်ခံသူ နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ရယ်ဆီ ပြန်လှည့်ပြီး ဘေးနားမှ ရွာသူရွာသားများကို ချက်ခြင်းပြန်သတိရလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးဆေးဆေးထားကြပါ၊ ကျွန်တော်က ဒီမြို့ကို ပိုကောင်းပြီး ပိုအဆင်ပြေတဲ့ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားတို့ဘဝအတွက် ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှ ဝင်စွက်ဖက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဆက်လက်နေထိုင်လိုရင် မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုက ခင်ဗျားတို့အတွက်ဖြစ်ပြီး အပိုထောက်ပံ့ကြေးတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် နှစ်စဉ်အခွန်ကို ကျင်းနန်းတော်ကပေးဆောင်ပါမယ်။ တကယ်လို့ မြို့ပြင်ထွက်ပြီးနေချင်ရင် ခင်ဗျားတို့အိမ်ခြံမြေကို ငွေနှစ်ဆယ့်နှစ်စနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရောင်းရမယ်။ မြေနေရာကို ကျင်းနန်းတော်ကို လွှဲပြောင်းပေးရမယ်။ တခြားလူတွေကို သီးသန့်လွှဲပေးရင် အင်း…” လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ အသံက သူ့အဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ပြပြီး ဖုန့်ချိုက်ယွင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံလောက်ပါသလား။ သူသည် မြင့်မြတ်သော မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ယခု သူသည် ဤအခြေအနေများအကြောင်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောနေရသဖြင့် စဉ်းစားနေမိသည်။

ဖုန့်ချိုက်ယွင်က ပြုံးပြီး သူ့လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်ရှည်ထားရန် နှိုးဆော်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ် အမှန်အတိုင်းပြောနေတာလား။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်တွေ ဒီမှာဆက်နေမယ်ဆိုရင် နှစ်စဉ်အခွန်က ပြန့်ကျဲနေပြီး ငွေ ထောက်ပံ့ကြေးက နှစ်ဆယ်ရမှာလား” ရဲရင့်သော ဖန်တရှန်းသည် သံသယများအတွက် လျှောက်လဲခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” 

“ဝမ်ရယ် ကျွန်မအိမ်ခြံမြေ နှစ်ဧက၊ ကောင်းတဲ့မြေလေးဧက၊ မြို့ပြင်ကို ရွှေ့ချင်ရင် ငွေတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်က တန်ရဲ့လား။ အိမ်ရဲ့ ပရိဘောဂတွေက ရွှေ့ပြောင်းလို့ရလား” အဒေါ်ဟွာက အလျင်စလိုမေးလိုက်သည်။

သူတို့မိသားစုသည် မြို့သို့ပြောင်းချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အလမ်းကောင်းများကို အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

“အမ်း” လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မျက်ခွံများကို ပွတ်သပ်ကာ သူသာကြိုသာသိခဲ့လျှင် လောင်အန်းကိုခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေလေသည်။ ဤကိစ္စတွင် ၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ခုခံမှုဖြင့် အမြဲကိုင်တွယ်နေသော စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။

"အဲလောက်ကောင်းတာလား"

"ပြောင်းမှာလား မပြောင်းဘူးလား"

“ပြောင်းရွှေ့ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဝမ်ရယ်ပြောတာကို နားမထောင်ခဲ့ဘူးလား ဝမ်ရယ်က မြို့ကိုပြောင်းလာတော့မယ်။ အဲဒီအခါကျရငိ တစ်မြို့လုံးက ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။”

"ဟုတ်တယ် ဖန်းဟွာ စာသင်ကျောင်းလည်းရှိသေးတယ်၊ ငါ့ကလေးနှစ်ယောက်က နှစ်နှစ်လောက် တက်ခွင့်ရနိုင်တယ်..."

“အိုး..အဲဒါက အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်…”

 ……

ဘိုးဘွားခန်းမထဲတွင် အခန်းတွင်းရှိ လူများ အတွေးအမြင်ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွာသူကြီးသည် မျက်နှာပိုလေးလာကာ ကျင်းဝမ်ရယ်ကိုကြည့်ပြီး ဝမ်ရယ်မှာ စိတ်မရှည်တော့ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ဤဝမ်ရယ်၏ ဒေါသသည် တကယ်ကို တွေးရလွယ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်သူဘာတွေတွေးနေလဲ သိလိမ့်မည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လင်းစစ်ယောင်ကို ပိုပြီး မှန်းဆလို့ မရစေခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ အိမ်ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်။ ​နေ့လည်​ကျရင်​ ကျွန်​​တော့်​ဆီ လာစာရင်း​ပေးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်ပုံတင်ဖို့ နောက်ကျရင် ကျန်နေခဲ့မှာနော်။” ဝမ်ကန်းဖာသည် ပိုက်ကိုယူ၍ စားပွဲပေါ် ခေါက်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှလူတိုင်းကိုပြောလိုက်သည်။

ရွာသားများ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သွားကာ သူတို့၏ အမျိုးသမီး၊ ယောက်ျား၊ လူကြီးများအား ဆွေးနွေးရန် သွားရှာခဲ့သည်။

“အိုး… ဝမ်ရယ်နဲ့ဝမ်ဖေးတို့ ဘာအတွက်ကြောင့်ရောက်လာရတာလဲ။ အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုက အရမ်းပြောင်းလဲသွားတော့ မကြာခင် နှင်းကျလာပုံရတယ်။” ဝမ်ကန်းဖာက ပြုံးပြီး လျန်ရွှမ်ကျင်းနှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူပူ နှစ်ခွက်ကို ဧည့်ခံလိုက်သည်။

“ဒီခန်းမကိုလည်း ဖြိုချပစ်ပြီးအသစ်ပြန်ဆောက်ရမယ်။” အလွန်ဟောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ လျန်ရွှမ်ကျင်းက အခန်းတွင်း အလှဆင်တာကို ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် ရင်ပြင်ကိုကြည့်လိုက်လျှင် ဤနေရာသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး သပ်ရပ်လှသည်၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ မီးလောင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ပြုပြင်မှုတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ လူတွေက ဒီမှာ စုပြီး ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်သိပ်မရဘူးလေ” ဝမ်ကန်းဖာက ခေါင်းညိတ်ပြီး လျန်ရွှမ်ကျင်း ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဖန်းဟွာမြို့တွင် အိမ်ထောင်စုများစွာ မရှိပါ။ အများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝဖြင့် နေထိုင်ကြပြီး လုပ်စရာမရှိပေ။ ထို့အပြင် ရပ်ကွက်တစ်ခုချင်းတွင် ကွဲလွဲမှုများရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ကွဲလွဲမှုများသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေပါသည်။ ပြင်းထန်သော ကိစ္စများတွင် အခြေခံအားဖြင့် ရွာလူကြီးက စည်းရုံးသည်။ ထိုအရာများကို ဖြေရှင်းပေးရန် ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းကို လာခေါ်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

“မင်းသားက ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံချင်ရင်တော့ ကူညီပေးတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ …” ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွာသူကြီးမှာသူဖြစ်သည်၊ ဝမ်ကန်းဖာက တောက်ပသည့် ဘိုးဘွားခန်းမဆောင်သစ်တွင် မိသားစုဝေယျာဝစ္စများ ပြေလည်အောင် လုပ်ရတာ ပျော်ရွှင်ပါသည်။

 ………..

ယနေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် ကျေးရွာခေါင်းဆောင် ဝမ်ကန်းဖာသည် စွင်းယိုမြောင်နှင့် မှတ်ပုံတင်ထားသော အိမ်ထောင်စုများ၏ အိမ်ခြံမြေ ကွက်လပ်အခြေအနေများကို စစ်ဆေးပြီး လျန်ရွှမ်ကျင်းသို့ သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ဖန်းဟွာမြို့၌ အိမ်ထောင်စု ၂၉ စုရှိပြီး အိမ်ထောင်စု ၃ စုသာ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မားပြီး မြို့ထဲမှ လူဖြစ်ချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျန်အိမ်ထောင်စုနှစ်စုသည် လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်ခန့်က ရေကြီးမှုကြောင့် အိုးအိမ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရပြီး ယခုအခါ ၎င်းတို့၏အိမ်ခြံမြေများသည် ငွေတစ်ရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အိမ်ဆောက်ကာ အခြေချနေထိုင်ရန် ဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူများသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး ချင်းမင်ပွဲတော် ဝမ်းနည်းခြင်းအတွက်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။

“အန်းဇိုင် ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ငွေအပြည့်ထုတ်ပေးပါမယ်။ ဆောက်လုပ်ရေးကို လာမယ့်နှစ် နွေဦးရာသီမှာ စတင်မယ်” ဟု ပြောသည်။ လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်အမွှေးနံ့သာကို မြည်းကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အန်းဇိုင် လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျင်းနန်းတော်၏ တံဆိပ်ကို ၎င်း၏ ပထမသားတော် လျန်အန်းဇိုင်မှ သယ်ဆောင်လာမည်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။

ကျင်းနန်းတော်အမည်ဖြင့် ခြံဝင်းတစ်ခုဝယ်ခြင်းသည် သီးသန့်ဝယ်ယူခြင်းထက် ပိုမိုလုံခြုံတာသေချာသည်။

တဟွေ့၏ဥပဒေက မင်းသား၏ပထမအဆင့်အခွင့်ထူးကို ပြဌာန်းထားသည်။ အိမ်တစ်လုံးဆောက်ရန် နေရာတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို သင်ရွေးချယ်နိုင်သည်။ အခြားအိမ်များ၏အခွန်ကို နန်းတော်နှင့်အတူ ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားအိမ်၏ဧရိယာသည် နန်းတော်ထက်မပိုစေရပါ။ ဝင်းကို တည်ထောင်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းကို နန်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် မှတ်ယူကြပြီး အခြားခြံကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းသည် နန်းတော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ မှုခင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပါသည်။

လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ယခင်က ခြံဝင်းကို မဆောက်ခဲ့ဘဲ ၎င်းအတွက် စိတ်ပူရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ချက်မှာ ခြံကိုသွားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ယခုတွင် အခြေအနေများ ပိုကောင်းလာကာ သေသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော သမီးကို ပြန်လည်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဇနီးသည်၏ နှလုံးသားသည်လည်း သူ့ထံသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ယခုလည်း မင်းသားအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် အတူနေခွင့်ရပြီး သားမက်နှင့် နေထိုင်ခွင့်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် မြို့ကို သီးသန့်အမည်ဖြင့် ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက သူ့သားမက်တော်သည် အထင်အမြင်များရှိပြီး သူက အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု ထင်မြင်နေနိုင်ပါသည်။

သူ့သားမက်တော် မည်မျှ ပျော့ညံ့သည်ကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုလူသည် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး၏ ကိုယ်ခံပညာတွင် သြချရလောက်အောင်ဖြစ်သောကြောင့် လျန်ရွှမ်ကျင်း သည် လင်းစစ်ယောင် က ပျော့ညံ့သူမဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားလေသည်။ 

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျင်း အမည်ဖြင့် ဖန်းဟွာမြို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူ့သမီးကို ကာကွယ်ရန် သားမက်က အလွယ်တကူ သဘောတူနိုင်ပေမည်။

လျန်ရွှမ်ကျင်းက ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်သည် ။ ဤသမီးလေးအတွက် သူ့တွင် ၁၆ နှစ်လောက် ဖြည့်ဆည်းပေးချင်သောဆန္ဒများရှိသောကြောင့် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဧကရာဇ်သည် အဝေးတွင်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏လက်ရှိအခြေအနေကို အပြင်းအထန် တင်ပို့နေသေသူမှာ သူ၏မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်သည်။ အင်ပါယာမြို့တော်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ၏မင်းသားပုံစံပြန်ရရမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့အားရယ်မောစရာလေးများကို ရှာတွေ့ရန် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။

အထူးသဖြင့် မိမိ၏တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သွားချိန်ကထက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ပို၍ခက်ခဲသော သူ့ဇနီးအတွက် သူမကို ဖြတ်ကျော်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်သို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး သူမအား ခေါင်းငုံ့ထားကာ သူမ၏အမှားကို ဝန်ခံရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

***